Official Website of Communist Party of India, Marxist - Leninist (ML) Redstar - Articles

2019 മേയ് 17ന് കേരള മുഖ്യമന്ത്രി ആഗോള കോർപ്പറേറ്റ് മൂലധനത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ ചൂതാട്ട കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായ ലണ്ടൻ ഓഹരി വിപണി തുറന്നതും അതുവഴി 'ലോകത്തിൻ്റെ നെറുകയിൽ കേരളം  തലയുയർത്തി നിന്നതും' സർക്കാർ വൃത്തങ്ങളും സിപിഎമ്മും വലിയ ആഘോഷമായി കൊണ്ടാടുകയുണ്ടായി. കിഫ്​ബി (Kerala Infrastructure Investment Fund Board -KIIFB) പുറത്തിറക്കിയ ‘മസാല ബോണ്ട്​’ ലണ്ടൻ സ്​റ്റോക്​ എക്​സ്​ചേഞ്ചിൽ ലിസ്​റ്റ്​ ചെയ്​തതിലൂടെ ലോക ഊഹ മൂലധന വിപണിയിൽ പ്രവേശിച്ച ആദ്യ സംസ്ഥാനമെന്ന പദവി കേരളത്തിനു കൈവന്നത് വികസന കാര്യത്തിൽ വലിയ കുതിച്ചു ചാട്ടത്തിന് വഴിവെച്ചിരിക്കുന്നു എന്നാണ് ഔദ്യോഗിക വിലയിരുത്തൽ.  മൂന്നു വർഷംകൊണ്ട്​ കിഫ്​ബിയിലൂടെ അടിസ്​ഥാന സൗകര്യ വികസനത്തിനായി ആഗോള ഓഹരി വിപണികളിലെ ഊഹ ഇടപാടുകാരിൽനിന്നും 5000 കോടി രൂപയുടെ വിദേശ നിക്ഷേപം സ്വീകരിക്കാനുള്ള വിപുലമായ പദ്ധതികൾക്കാണ് കേരള സർക്കാർ തുടക്കമിട്ടിരിക്കുന്നത്. പിണറായിയുടെ ലണ്ടൻ ഓഹരി വിപണി തുറക്കൽ ‘ നിക്ഷേപ സൗഹൃദ കേരള’ത്തിൻ്റെ ‘ഇച്ഛാശക്തിയുടെ മണിമുഴക്ക’മായും  ലണ്ടനിലെയും മറ്റും കോർപറേറ്റ്​ ബോർഡ്​ റൂമുകളിൽ ഇന്ത്യയിൽനിന്നുള്ള ഏറ്റവും സ്വീകാര്യൻ കേരള മുഖ്യനായതിനെ പ്രകീർത്തിച്ചും നിയമസഭയിൽ ഘോര പ്രസംഗങ്ങൾ തന്നെ നടക്കുകയുണ്ടായി. കേന്ദ്ര സർക്കാരിൻ്റെ നവ ഉദാര നയങ്ങൾക്കെതിരെ ഇടതു കേരളത്തിൻ്റെ ഫലപ്രദമായ രാഷ്​​ട്രീയ ഇടപെടലായിട്ടു കൂടിയാണ് കിഫ്ബിയും മസാല ബോണ്ടും ലണ്ടൻ ഓഹരി വിപണി പ്രവേശനവും മറ്റും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നത്. തീർച്ചയായും, ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തിക ഘടകങ്ങൾ ഗൗരവമായ പരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്.

 

 മസാല ബോണ്ട് ലണ്ടൻ വിപണിയിലെത്തിയ വഴി 

 

മുതലാളിത്ത ചരിത്രത്തിൽ, ഓഹരി കൈമാറ്റം ഇംഗ്ലീഷ്​ ഈസ്​റ്റ്​ ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ രൂപവത്​കരണം മുതൽ ആരംഭിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മുതലാളിത്ത വികാസത്തിൻ്റെ ഭാഗമായി അതിനൊരു ഔപചാരിക സംവിധാനം ഉണ്ടാകുന്നത്​ 1801ൽ ലണ്ടൻ സ്​റ്റോക്​ എക്​സ്ചേഞ്ച്​ നിലവിൽ വരുന്നതോടെയാണ്​. പിന്നീട്​  ഒന്നര ദശാബ്ദത്തിനു ശേഷം 1817ലാണ്​ ന്യൂയോർക്​ സ്​റ്റോക്​ എക്​സ്ചേഞ്ച്​ സ്ഥാപിതമായത്​. മുതലാളിത്ത വികാസത്തിന്​ സൗകര്യ​പ്രദമായ മൂലധന സമാഹരണ സംവിധാനമെന്ന നിലയിൽ ആരംഭിച്ചതെങ്കിലും മുതലാളിത്തം ജീർണിക്കുകയും സാമ്രാജ്യത്വമായി പരിണമിക്കുകയും ചെയ്ത പ്രക്രിയയിൽ ഓഹരി വിപണി പൂർണമായും ഊഹക്കച്ചവടത്തിൽ അധിഷ്​ഠിതമായ ചൂതാട്ട വിപണിയായി പരിണമിക്കുകയാണ്​ ചെയ്​തത്​. ഊഹക്കുത്തകകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഞൊടിയിടക്കുള്ളിൽ വൻ സമ്പത്തു സമാഹരണത്തിനുള്ള ഉപാധിയായി സ്​റ്റോക്​ എക്​സ്ചേഞ്ച്​ പരിണമിച്ചതോടെ മുതലാളിത്ത ലോകത്തിലെ വൻസാമ്പത്തിക തകർച്ചകളും ഓഹരിവിപണിയിലെ ഏറ്റിറക്കങ്ങളുമായി ഉദ്​ഗ്രഥിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിനിടയിൽ താരതമ്യേന അപടക സാധ്യത കുറഞ്ഞ ഒരു മേഖലയായി ബോണ്ട്​ അഥവാ കടപ്പത്ര വിപണി ഓഹരി വിപണിയോടനുബന്ധിച്ച്​ വളർന്നുവന്നത്​ 20ാം നൂറ്റാണ്ടുമുതലാണ്​. ഓഹരിവിപണിയിലെ ഡീലർമാരും ബ്രോക്കർമാരും തന്നെയാണ്​ ബോണ്ട്​ വിപണിയും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും നിശ്ചിതവരുമാനം പലിശയുടെ രൂപത്തിൽ ഉറപ്പാക്കുന്ന ഒന്നായതിനാൽ ബോണ്ടുകളിൽ നിക്ഷേപിക്കാനും ഓഹരി ഇടപാടുകാർ തയാറായി. അതേസമയം, ഉൽപാദനപ്രവർത്തനങ്ങളിലേർപ്പെടാതെ സമ്പത്തു സമാഹരിക്കാനുള്ള ഉറവിടമായി ബോണ്ടു വിപണിയും അതിലെ ക്രയവിക്രയങ്ങളും ക്രമേണ വികസിച്ചു.

 

 എന്നാൽ, സ്വന്തം രാജ്യത്തിനുപുറത്ത്​ ബോണ്ടുകളിറക്കി സർക്കാറും സ്​ഥാപനങ്ങളും 'വിഭവ സമാഹരണം' നടത്തുന്ന പതിവ്​ ലോക മുതലാളിത്തം അഭൂതപൂർവമായ പ്രതിസന്ധി നേരിട്ട 1930കൾ മുതലാണ്​ ശക്​തിപ്പെടുന്നത്​. ‘യാങ്കി ബോണ്ട്​’ (Yanki Bond)എന്ന പേരിൽ ഇതിനു തുടക്കമിട്ടത്​, ലോക സാമ്പത്തിക അധ:പതന (World Economic Depression) ത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അമേരിക്കയാണ്​. ജപ്പാനാകട്ടെ ‘സമുറായ് ബോണ്ട്​’ (Samurai Bond)എന്ന പേരിൽ വിദേശത്തു കടപ്പത്രം ഇറക്കുന്ന ഏർപ്പാട്​ 1970കളിലാണ്​ ആരംഭിച്ചത്​. കെയ്​നീഷ്യൻ ക്ഷേമരാഷ്​ട്രത്തിൻ്റെ തകർച്ചയെത്തുടർന്ന്​ നവഉദാരീകരണം ആധിപത്യത്തിലേക്കു വന്നതോടെ വിദേശ ഓഹരി വിപണികളിൽ ബോണ്ടിറക്കി വിഭവസമാഹരണം നടത്തുന്നത്​ വ്യാപകമായി. ഉദാഹരണത്തിന്​, മുതലാളിത്തപാത ആ​ശ്ലേഷിച്ച ചൈനയിലെ ഉദ്യോഗസ്​ഥ മേധാവിത്വ ഭരണകൂടം ‘കുങ്​ഫു ബോണ്ട്​’ (Kungfu Bond) എന്ന പേരിലും ആസ്ട്രേലിയ ‘കംഗാരു ബോണ്ട്​’ (Kangaroo Bond) എന്ന പേരിലും വിദേശ ഊഹ മൂലധന വിപണയിൽ ബോണ്ടിറക്കിത്തുടങ്ങിയത്​ 21ാം നൂറ്റാണ്ടി​ൻ്റെ ആദ്യദശകങ്ങളിലാണ്​. എന്നാൽ, സാമ്പത്തിക നയരൂപവത്​കരണം അമേരിക്കക്കു വീറ്റോ അധികാരമുള്ള ലോകബാങ്കി​ൻ്റെയും അന്താരാഷ്ട്ര നാണയനിധിയുടെയും തീട്ടൂരങ്ങൾ പ്രകാരം നടക്കുന്ന ഇന്ത്യയെപോലുള്ള പുത്തൻ കൊളോണിയൽ രാജ്യങ്ങൾക്ക്​ വിദേശ ഊഹക്ക​മ്പോളത്തിൽ ഇപ്രകാരം ബോണ്ടിറക്കി പണം സമാഹരിക്കാനുള്ള അനുമതിക്കായി വീണ്ടും കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നു. പറഞ്ഞുവരുന്നത്​, ‘മസാല ബോണ്ട്​’ (സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ ഇന്ത്യൻ പേരാണ്​ മസാല )എന്ന പേരിൽ ഇന്ത്യക്കും ​‘കൊമോഡോ ബോണ്ട്​ (കൊമോ​ഡോ എന്നത്​ ഇ​ന്തോനേഷ്യയിലെ ഡ്രാഗ​ൻ്റെ പേരാണ്​) എന്ന പേരിൽ ഇന്തോനേഷ്യക്കും സമാനമായ രീതിയിൽ മറ്റു രാജ്യങ്ങൾക്കും ആഗോളവിപണയിൽനിന്ന്​ ബോണ്ടിറക്കി പണം സമാഹരിക്കാനായത്​ ക്ഷേമ രാഷ്​ട്രത്തി​ൻ്റെയും സർക്കാർ ഇട​ പെടലുകളുടെയും അവശേഷിക്കുന്ന ഘടകങ്ങൾ കൂടി ഇല്ലാതാക്കി കോർപറേറ്റ്​ മൂലധനത്തിന്​ സർവതന്ത്രസ്വാതന്ത്ര്യം അനുവദിച്ചതോടെയാണ്​.

 

 ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ, ‘മസാല ബോണ്ട്​’ എന്ന നാമകരണം പോലും നടത്തുന്നത്​ ലോകബാങ്കി​ൻ്റെ സഹോദരി സ്​ഥാപനം (sister institution) എന്ന നിലയിൽ വാഷിങ്​ടൺ കേ​ന്ദ്രീകരിച്ച്​ പ്രവർത്തിക്കുന്നതും ലോകമെങ്ങും സ്വകാര്യ-കോർപറേറ്റ്​ മൂലധനത്തിന്​ പാത സുഗമമാക്കുകയെന്ന ഏകലക്ഷ്യം മാത്രം പിന്തുടരുന്നതുമായ ഇൻറർനാഷനൽ ഫിനാൻസ്​ കോർപറേഷൻ (International Finance Corporation - IFC) ആണ്​. ഇതിനു പശ്ചാത്തലമൊരുക്കിയത് നവ ഉദാരവൽക്കരണ (neoliberalism) മാണ്. തീർച്ചയായും, വിഭവസമാഹരണത്തിന്​ ആഭ്യന്തര വിപണിയെ ആശ്രയിക്കുകയെന്ന ‘സ്വാശ്രിത’ (self reliant) സമീപനം കൈയൊഴിച്ച്​, വിദേശ ഊഹമൂലധന കേന്ദ്രങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്നതരത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക നയരൂപവത്​കരണത്തിൽ അമേരിക്കൻ ചിന്താസംഭരണികളും ബ്രട്ടൺവുഡ്​സ്​സ്​ഥാപനങ്ങളും (നിധി-ബാങ്ക്​ ദ്വയം) കൂടുതൽ പിടിമുറക്കിയത്​ വാജ്​പേയിയുടെ ഭരണകാലത്തെ രണ്ടാം തലമുറ പരിഷ്കാരങ്ങളി (second generation reforms) ലൂടെയായിരുന്നു. രണ്ടാം ലോക യുദ്ധാനന്തരമുള്ള ഏറ്റവും ബൃഹത്തായ കോർപറേറ്റാഭിമുഖ്യ നികുതി പരിഷ്കാരമായ ജിഎസ്ടി യിലേക്കെത്തിയ മൂല്യവർധിത നികുതി നടപ്പാക്കുന്നതിനുള്ള ഉന്നതാധികാര സമിതിയുടെ ചെയർമാനായി അമേരിക്കൻ മസാച്ചു​ സെറ്റ്സ് ഇൻസ്​റ്റിറ്റ്യൂട്ട്​ ഓഫ്​ ടെക്നോളജി (MIT )യിൽ നിന്ന്​​ പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ പശ്ചിമബംഗാൾ ധനമന്ത്രി അസിംദാസ്​ ഗുപ്​തയെ വാജ്​പേയി നിയമിച്ചതും ഇതി​ൻ്റെ ഭാഗമായിട്ടായിരുന്നു. അതോടൊപ്പം, നവ ഉദാരകേന്ദ്രങ്ങളുടെയും നിധി-ബാങ്ക്​ ദ്വയത്തിൻ്റെയും സമ്മർദ്ദപ്രകാരം സർക്കാറി​ൻ്റെ സമ്പദ്​ഘടനയിലെ പങ്ക്​ കുറച്ച്​ (downsizing), അതിനെ ഒരു ​ കോർപറേറ്റ്​ സഹായി (corporate facilitator) യായി പരിവർത്തിപ്പിച്ച ധന ഉത്തരവാദിത്ത നിയമം (Fiscal Responsibility and Budget Management Act-FRBM act) 2003ൽ പാസാക്കിയതും വാജ്പേയി സർക്കാറാണ്​. ഈ ദിശയിലുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഊർജിതമായി മുന്നോട്ടുകൊണ്ടു പോകുന്നതിനാണ്​ പിന്നീടു വന്ന മൻമോഹൻ ഭരണവും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത്​.

 എന്നാൽ, 2014ൽ ‘ഗുജറാത്ത്​ മോഡലി’ലൂടെ തീവ്രവലതു​ കോർപറേറ്റാഭിമുഖ്യ നയങ്ങൾക്കു പേരുകേട്ട ​ മോദി പ്രധാനമന്ത്രി പദത്തിലെത്തിയതോടെ ആഗോള മൂലധന കേന്ദ്രങ്ങൾ സാമ്പത്തിക നയരൂപവത്​കരണത്തിൽ കൂടുതൽ പ്രകടമായി കടന്നു തുടങ്ങി. നെഹ്​റു വിയൻ നയങ്ങളൂടെ മൂലക്കല്ല്​ എന്നു കരുതിപ്പോന്ന ആസൂത്രണ കമീഷനെ മോദി പിരിച്ചുവിടുകയും വികസനപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സർക്കാർ മുൻകൈ അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. കോർപറേറ്റുകളെ കൊഴുപ്പിക്കുന്ന പിപിപി (Public - Private - Partnership - PPP) പദ്ധതികളിലൂന്നി അടിസ്​ഥാനസൗകര്യ വകസനം (infrastructure development)  ഉറപ്പാക്കും വിധം ഇൻറർനാഷനൽ ഫിനാൻസ്​ കോർപറേഷൻ (IFC) സജീവമായി ഇന്ത്യയിലേക്കു കടന്നുവന്നത്​ ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്​. ആയിരത്തിലധികം വൻകിട പിപിപി പദ്ധതികളിലൂടെ ഇന്ത്യ ലോകത്തേറ്റവും വലിയ പിപിപി കമ്പോളമായതിനൊപ്പം ഇതിനാവശ്യമായ മൂലധന സമാഹരണത്തിന്​ വിദേശ മൂലധന വിപണികളെ ആശ്രയിക്കാവുന്ന തരത്തിൽ 2016ൽ ‘നിഫ്​ബി’ (National Infrastruture Investment Fund Board) സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതും വാഷിങ്​ടൺ ആസ്ഥാനമായ ഐഎഫ്​സിയുടെ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്​ഥനെ തന്നെ നിഫ്​ബി യുടെ ചീഫ്​ എക്​സിക്യൂട്ടിവ്​ സ്​ഥാനത്തു പ്രതിഷ്​ഠിക്കുന്നതും ഇൗ സന്ദർഭത്തിലാണ്​. ഈ പ്രക്രിയയുടെ അഭിവാജ്യഘടകമാണ്​ ഐഎഫ്​സി മു​ന്നോട്ട്​ വെച്ച ‘മസാല ബോണ്ട്​’ എന്ന ആശയം.

 

 പിണറായി സർക്കാരും മസാല ബോണ്ടും

 

പിണറായി സർക്കാർ ‘മസാല ബോണ്ടി’ലേക്കെത്തിയതിനു പിന്നിൽ നവ ഉദാരവൽക്കരണത്തിൻ്റെ ദീർഘിച്ച പ്രക്രിയ യുണ്ട്​. 1990കളിൽ നവഉദാരീകരണം ആരംഭിച്ചതുമുതൽ ഇതരസംസ്​ഥാനങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച്​ ആഗോളീകരണ കാര്യത്തിൽ കേരളം ഇടതു-വലതു മുന്നണി ഭേദമെന്യേ എക്കാലവും കേന്ദ്രസർക്കാറിന്​ ഒരുപടി മുന്നിലായിരുന്നു. സാമ്രാജ്യത്വ ചിന്താ സംഭരണികളുടെ ഇടപെടലുകളിലൂടെ ആവിഷ്കരിച്ച ‘ജനകീയാസൂത്രണ’ത്തി​ൻ്റെ മറവിൽ നായനാർ സർക്കാർ നടപ്പാക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഏഷ്യൻ ഡവലപ്​മെൻറ്​ ബാങ്കിൻ്റെ ‘മോഡേണൈസിങ്​ ഗവ​ൺമെൻറ്​ പ്രോഗ്രാം’ (MGP) പോലുള്ള നവ ഉദാര പരിപാടികളിൽ വരെ വേരുകളുള്ളതാണത്.  വിഭവസമാഹരണത്തിൽ സർക്കാറിനും ബജറ്റിനുമുള്ള പ്രാമുഖ്യം കുറക്കുന്ന തരത്തിൽ ഒരു സ്വത​ന്ത്ര വിഭവസമാഹരണ സംവിധാനമായി, നവ ഉദാരീകരണത്തിൽ ഇതര സംസ്​ഥാനങ്ങൾക്ക്​ മാതൃകയായി, 1999ൽ നായനാർ  സർക്കാരിൻ്റെ കാലത്തു തന്നെ കിഫ്ബി നിലവിൽ വരികയുണ്ടായി. അതേസമയം, ആഭ്യന്തര വിപണിയിൽനിന്ന്​ കടപ്പത്രം വിറ്റു പണമെടുക്കാനുള്ള അധികാരമേ നിലവിലെ കേന്ദ്രനയങ്ങൾ പ്രകാരം അന്ന് അതിനു കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. റോഡുകൾ, തോടുകൾ, തുറമുഖങ്ങൾ, വിമാനത്താവളങ്ങൾ തുടങ്ങി സർക്കാറിനു കുറഞ്ഞത്​ 40 ശതമാനം പങ്കുള്ള സംയുക്തസംരഭങ്ങളിൽ മാത്രമേ കിഫ്​ബി പണം വിനിയോഗിക്കാവൂ എന്ന വ്യവസ്​ഥയും ഉൾപ്പെടുത്തേണ്ടിവന്നിരുന്നു. അതേസമയം, ബജറ്റിനുപുറത്ത്​ വിഭവസമാഹരണം നടത്തുകയെന്ന നവഉദാരദർശനത്തിൽ അധിഷ്​ഠിതമാണ്​ തുടക്കം മുതൽ കിഫ്ബി. അത്ഭുതകരമെന്നു പറയ​ട്ടെ, ലോകബാങ്കും ഐഎംഎഫും ആവശ്യപ്പെട്ടതു പ്രകാരം, മുമ്പു സൂചിപ്പിച്ച ധന ഉത്തരവാദിത്ത നിയമം 2003ൽ കേന്ദ്ര ഗവൺമെൻറ്​ പാസാക്കുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ കേരള നിയമസഭ അംഗീകരിച്ചിരുന്നു. അതേസമയം, ലോകബാങ്കും ഐഎഫ്​സിയും ‘മസാല ബോണ്ട്​’ എന്ന ആശയം അന്ന്​ മുന്നോട്ടു​ വെച്ചിരുന്നില്ല.

എന്നാൽ, 2014ൽ മോദി സർക്കാർ കേന്ദ്രത്തിൽ അധികാരത്തിൽ വന്നതിൻ്റെ തുടർച്ചയായി,  2016ൽ സാമ്പത്തിക നയങ്ങളിൽ അതേ തരംഗദൈർഘ്യമുള്ള പിണറായി ഭരണം കേരളത്തിലും അധികാരമേറ്റതോടെ സ്​ഥിതിഗതികൾ പെട്ടെന്നു മാറി. ഭരണസിരാകേന്ദ്രം വരെ അഴിമതിക്കാരുടെ വിഹാര രംഗമാക്കിയതിന്​ കടുത്ത ജനരോഷത്തിൻ്റെ ഫലമായി അധികാരത്തിൽ നിന്നു പുറത്തുപോയ ഉമ്മൻചാണ്ടി ഭരണത്തിൻ്റെ അവസാനകാലത്തു മാത്രമാണ്​ ലോകബാങ്ക്​ ആവിഷ്​കരിച്ച നിക്ഷേപസൗഹൃദമാക്കൽ (ease of doing business) എന്ന ആശയം സർക്കാർ തലത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കുക പോലും ചെയ്തത്. എന്നാൽ, 2016 മധ്യത്തിൽ അധികാരത്തിലെത്തിയ ഉടനെ കേരളത്തെ കോർപറേറ്റ്​ മൂലധനത്തിനെ​ നിഷേപസൗഹൃദമാക്കാനുള്ള പദ്ധതികൾക്ക്  പിണറായി വിജയൻ സർക്കാർ മുന്നിട്ടിറങ്ങുകയായിരുന്നു. ഇതിനായി, ലോകബാങ്കി​ൻ്റെ നിക്ഷേപസൗഹൃദ സൂചിക (ease of doing business index) യിൽ കേരളത്തി​ൻ്റെ സ്​ഥാനം ഉയർത്തുന്നതിനാവശ്യമായ പ്രോജക്​ട്​ റിപ്പോർട്ട്​ തയാറാക്കുന്നതിന്​ കെപിഎംജി (KPMG)എന്ന വിദേശ കൺസൾട്ടിങ്​ ഏജൻസിയെ നിയമിച്ചു. കോർപറേറ്റുകൾക്കുവേണ്ടി ദേശവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനം നടത്തിയതിന്​​ നിരവധി രാജ്യങ്ങൾ കരിമ്പട്ടിക (blacklisting) യിൽ പെടുത്തിയ കുപ്രസിദ്ധ കൺസൾട്ടിങ്​ ഏജൻസിയായ കെപിഎംജി ലോകബാങ്ക്​, എഡിബി തുടങ്ങിയ അമേരിക്കൻ നിയന്ത്രിത സ്ഥാപനങ്ങൾക്കു വേണ്ടി പഠനം നടത്തുന്നതിനൊപ്പം ബഹുരാഷ്​ട്രക്കമ്പനി കളുടെ ഇടനിലക്കാരനെന്ന നിലയിലുമാണ്​ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്​. അതി​ൻപ്രകാരമാണ്  കേരളത്തിലും തൊഴിൽ, പരിസ്​ഥിതി, ഭൂമിയേറ്റെടുക്കൽ ചട്ടങ്ങളിൽ കോർപറേറ്റുകളാവശ്യപ്പെടുന്ന തരത്തിൽ നിക്ഷേപസൗഹൃദമാക്കൽ നടപടികൾക്ക്​ പിണറായി സർക്കാർ മു​ൻകൈ എടുത്തത്​. മുൻ പ്ലാനിങ്​ ബോർഡ്​ വൈസ്​ ചെയർമാനും ലോകപ്രശസ്​ത ഇടതു സാമ്പത്തിക വിദഗ്​ധനുമായ പ്രഭാത്​ പട്നായിക്കിനെയും മറ്റും തഴഞ്ഞ്​ ഹാർവാർഡ്​ സർവകലാശാലയിലെ നവ ഉദാരസാമ്പത്തിക വിദഗ്​ധയും ഇപ്പോൾ ഐ എം എഫിൻ്റെ മുഖ്യ സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധയുമായ ഗീത ഗോപിനാഥിനെ പിണറായി ത​ൻ്റെ സാമ്പത്തിക ഉപദേഷ്ടാവാക്കി കോർപറേറ്റ്​ കേന്ദ്രങ്ങൾക്ക്​ വ്യക്​തമായ സന്ദേശം നൽകി. ഭരണഘടനയെയും രാജ്യത്തി​ൻ്റെ പരമാധികാരത്തെയും ലംഘിച്ച്​, വ്യാജരേഖകളുടെ അടിസ്​ഥാനത്തിൽ സംസ്​ഥാനത്തിൻ്റെ അഞ്ചേകാൽ ലക്ഷം ഏക്കർ ഭൂമി കൈവശപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന കോർപറേറ്റ്​-ഭൂമാഫിയകൾ ക്കെതിരായ കോടതി കേസുകളിൽ സംസ്ഥാന താൽപര്യത്തിനു വിരുദ്ധമായ നിലപാടെടുത്തു. കൊട്ടിഘോഷിച്ച ഭൂപരിഷ്കരണത്തിനുശേഷവും ഇന്ത്യയിലേറ്റവും ഭൂരാഹിത്യവും ഭൂകേന്ദ്രീകരണവുമുള്ള കേരളത്തിൽ 30 മീറ്ററിൽ ആറുവരി പാത സർക്കാർ ചെലവിൽ പണിയാമെന്ന മുൻ സർക്കാറി​ൻ്റെ കാലത്തെ സമവായം അട്ടിമറിക്കുകയും ഇതിനായി കേന്ദ്രം അനുവദിച്ച പണം തിരിച്ചേൽപിക്കുകയും ചെയ്​തു. 45 മീറ്ററിൽ പിപിപി മോഡൽ ‘ചുങ്കപ്പാത’യെന്ന പദ്ധതിയുമായി മുന്നോട്ടു പോകുകയും ഭൂമിയേറ്റെടുക്കുന്നതിനെ എതിർക്കുന്നവരെ ഗുണ്ടാലിസ്​റ്റിൽ പെടുത്തുമെന്ന്​ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്​തു. അദാനിയുടെ വിഴിഞ്ഞം പദ്ധതി സംസ്​ഥാന ഖജനാവിന്​ 80,000 കോടി രൂപയുടെ നഷ്​ടം വരുത്തുമെന്നു വിശദമാക്കിയ ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനമായ സിഎജിയുടെ റിപ്പോർട്ട്​ നിയമസഭയിലെ സമവായത്തിലൂടെ അട്ടത്തുവെച്ചു. ഇലക്ട്രിസിറ്റി ബോർഡ് അദാനിക്കും ജീവനക്കാരുടെ ഇൻഷുറൻസ് പദ്ധതി അംബാനിക്കും അടിയറ വെക്കാനുള്ള അണിയറ നീക്കങ്ങൾ നടക്കുന്നു. വിശദാംശങ്ങളിലേക്ക് ഇവിടെ കടക്കുന്നില്ല.

 

 ഇതിൻ്റെ ഭാഗമായി, ബഹുരാഷ്​ട്ര കോർപറേറ്റു കുത്തകകൾ നവഉദാരകാലത്തെ സാമ്പത്തിക സമാഹരണത്തി​ൻ്റെ മുഖ്യരൂപമായി കാണുന്ന പിപിപി പദ്ധതികളിലൂടെ സംസ്ഥാനത്തേക്കു കടന്നുവരുന്നതിനുള്ള ചുവപ്പു പരവതാനി വിരിക്കുന്നതിനാണ്​ 2016ൽ കിഫ്​ബി നിയമം പിണറായി സർക്കാർ വീണ്ടും ഭേദഗതി ചെയ്​തത്​. ഇതുപ്രകാരം മുഖ്യമന്ത്രിയും ധനമന്ത്രിയും യഥാക്രമം ചെയർമാൻ-വൈസ്​ ചെയർമാൻ പദവികൾ അലങ്കരിക്കുന്നുവെന്നതൊഴിച്ചാൽ, റിട്ടയർ ചെയ്​ത ഉന്നത ബ്യൂറോക്രറ്റുകളും കോർപറേറ്റ്​ നോമിനികളും ബാങ്കർമാരും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഈ സ്​ഥാപനം കോർപറേറ്റ്​ തത്ത്വങ്ങളുടെ അടിസ്​ഥാനത്തിലുള്ള ഒരു ‘സർക്കാരേതര’ കോർപ്പറേറ്റ് സ്ഥാപനമെന്ന നിലക്കാണ്​ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്​. 2016ലെ ഭേദഗതിയോടെ സർക്കാറിന്​ നിർണായക പങ്കുള്ള സംരംഭങ്ങൾക്കു ഫണ്ടുചെയ്യുക എന്ന 1999ലെ നിലപാടിൽനിന്ന്​ പദ്ധതികളുടെ ഭാരം ‘യൂസർ​ഫീ’യുടെയും ചുങ്കപ്പിരിവി​ൻ്റെയും രൂപത്തിൽ ജനങ്ങളുടെ ചുമലുകളിലേക്കു തള്ളാനാവും വിധം പിപിപി മോഡൽ പദ്ധതികളിലേക്കുള്ള ചുവടുമാറ്റം കിഫ്ബിയിൽ പ്രകടമാണ്​. കോർപറേറ്റ്​വൽകരണത്തോടൊപ്പം, മുടക്കു മുതലും കോർപറേറ്റ്​ നിക്ഷേപകർ ആവശ്യപ്പെടുന്ന പ്രതിഫലവും പലിശയുടെയും മറ്റും രൂപത്തിൽ തിരിച്ചുപിടിക്കുന്നതിന് ഇതാവശ്യമാണ്​. ഇതിനുള്ള നിയമപരിരക്ഷയും ജനകീയ എതിർപ്പുകളെ മറികടക്കാമെന്നുള്ള രാഷ്​ട്രീയ ഉറപ്പുമാണ്​ മൂലധന കേന്ദ്രങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്​. ഇതടക്കം നവഉദാരപാതയിലൂടെയുള്ള പിണറായി സർക്കാറിൻ്റെ മൂന്നുവർഷ​ക്കാലത്തെ ട്രാക്ക്​ റെക്കോഡും സൂക്ഷ്​മമായി പഠിച്ചാണ്​ അമേരിക്കയും മറ്റും കേന്ദ്രമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ‘മൂഡീസ്​’, ‘സ്റ്റാൻഡേർഡ്​ ആൻഡ്​ പുവർ’ തുടങ്ങിയ കോർപറേറ്റ്​ ​​​​​ക്രെഡിറ്റ്​ റേറ്റിങ്​ ഏജൻസികൾ കിഫ്​ബി ഇറക്കുന്ന ‘മസാല ബോണ്ടി’​ ൻ്റെ റേറ്റിങ്​ നിർണയിക്കുന്നത്​. യാങ്കി, സമുറൈ, കുങ്ഫു ബോണ്ടുകൾക്ക്​ വളരെ കുറഞ്ഞ പലിശനിരക്കിൽ ലഭിക്കുന്ന ആഗോള ഊഹവിപണയിൽ നിന്നുള്ള കോർപറേറ്റ്​ നിക്ഷേപങ്ങൾ കിഫ്​ബിക്ക്​ 9.73 ശതമാനം പലിശക്കാണ്​  ലഭിക്കുന്നതെന്നതു​തന്നെ മസാലബോണ്ടി​ൻ്റെ ഊഹവിപണിയിലെ റേറ്റിങ്​ വളരെ താഴ്​ന്നതാണെന്ന്​ വ്യക്​തമാക്കുന്നു.

 ചുരുക്കത്തിൽ 2014ൽ മോദി സർക്കാർ അധികാരമേറ്റശേഷം ലോകബാങ്കും ഇൻറർനാഷനൽ ഫിനാൻസ്​ കോർപറേഷനും ‘നിഫ്​ബി’യും ‘മസാലബോണ്ട്' ആവിഷ്കരിക്കുന്നതിന്​ പച്ചക്കൊടി കാട്ടിയതിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്​ കോർപറേറ്റ്​ ഊഹമൂലധന കേന്ദ്രങ്ങൾക്ക്​ സ്വീകാര്യമാകും വിധം പിണറായി സർക്കാർ 2016 കിഫ്​ബിയിൽ​ ഭേദഗതി വരുത്തി മസാല ബോണ്ടിനെ ആശ്ലേഷിച്ചതെന്ന്​ കൂടുതൽ വിശദീകരണമാവശ്യമില്ലാതെ വ്യക്​തമാണല്ലോ. 

 

രാജ്യത്തി​ൻ്റെ ഫെഡറൽ ഘടനയെയും സംസ്​ഥാന സർക്കാറി​ൻ്റെ വിഭവസമാഹരണ അധികാരത്തെയും അട്ടിമറിച്ച്​ സംസ്​ഥാന ബജറ്റിനെ അപ്രസ​ക്​തമാക്കിയ ജിഎസ്ടി യുടെ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ വക്താവായിരുന്നല്ലോ കേരളത്തിലെ പിണറായി സർക്കാറും അതി​ൻ്റെ ധനമന്ത്രിയും. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ കൂടിയാണ്​ ബജറ്റിനെ നോക്കുകുത്തിയാക്കി സംസ്​ഥാന വികസനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മൂലധന നിക്ഷേപ ചുമതല നവഉദാര സംവിധാനമായ കിഫ്ബിക്കു കൈമാറിയത്​. കാർഷിക സംസ്​കരണം, വ്യവസായ പാർക്കുകൾ, വ്യവസായ ഇടനാഴികൾ, റോഡുകൾ, മലയോര-തീരദേശ പാതകൾ, കുടിവെള്ള പദ്ധതികൾ, സ്റ്റേഡിയങ്ങൾ, സാംസ്​കാരിക കേന്ദ്രങ്ങൾ തുടങ്ങി ഇരുപതോളം അടിസ്​ഥാന സൗകര്യ മേലഖകൾ വിഭവസമാഹരണത്തിലൂടെ പൂർത്തിയാക്കേണ്ട ചുമതല, ജനങ്ങൾ തെരഞ്ഞെടുത്ത  നിയമസഭയോടു ബാധ്യതയില്ലാത്ത, എന്നാൽ കോർപറേറ്റ്​ കേന്ദ്രങ്ങൾക്കു കണക്കുകൊടുക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥതമായ കിഫ്ബി യിൽ നിക്ഷിപ്​തമാണ്​. അതേസമയം, മസാലബോണ്ടിലൂടെയും പ്രവാസിചിട്ടികളിലൂടെയും നിക്ഷേപങ്ങളിലൂടെയും മറ്റും കിഫ്​ബിയെടുക്കുന്ന പണം മുതലും ലാഭവും പലിശയുമടക്കം തിരിച്ചു​ കൊടുക്കാനാവാത്തപക്ഷം അവക്കാവശ്യമായ ഗ്യാരണ്ടി സർക്കാർ നൽകിയിട്ടുമുണ്ട്​. മൊത്തം ആഭ്യന്തര ഉൽപാദനത്തി​ൻ്റെ 30 ശതമാനമായി കേരളത്തി​ൻ്റെ പൊതുകടം മു​മ്പേ തന്നെ വർധിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഭീതിജനകമായ സാഹചര്യത്തിൽ, 9.73 ശതമാനം പലിശക്കെടുക്കുന്ന വായ്​പയിൽ തിരിച്ചടവുമുടങ്ങിയാലുള്ള സ്​ഥിതിവിശേഷം സംസ്​ഥാനത്തെ ജനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഗുരുതരമായിരിക്കും. ഇപ്പോൾ എടുത്തതായി പറയുന്ന 2150 കോടി രൂപയുടെ (ഇനി എടുക്കുമെന്ന്​ പറയുന്ന തുകയുടെ കാര്യം വേറെ) മൊത്തം തിരിച്ചടവു ബാധ്യത അഞ്ചു വർഷത്തിനുള്ളിൽ 3195 കോടി രൂപയാകുമെന്നാണ്​ കണക്ക്​. കോർപറേറ്റ്​ ഉപാധികളുടെ ഭാഗമായുള്ള ആവാസവ്യവസ്​ഥയും ഭൂമിയും നഷ്​ടപ്പെടൽ, തൊഴിലും കൂലിയും ഇല്ലാതാകൽ,  പരിസ്​ഥിതി വിനാശം, ജനാധിപത്യാവകാശ നിഷേധം, തുടങ്ങിയ ഘടനാക്രമീകരത്തിനു വിധേയമാകലിനു പുറമെയാണ്​ ജനങ്ങൾ ചുമക്കേണ്ടിവരുന്ന ഈ സാമ്പത്തികഭാരം. മസാല ബോണ്ട്​ രൂപയിലാണ്​ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതെന്നതൊക്കെ വെറും സാ​ങ്കേതികം മാത്രമാണ്​. തിരിച്ചടവിന്​ തത്തുല്യമായ സമ്പത്തും വിഭവങ്ങളുമാണ്​ സംസ്​ഥാനം കണ്ടെത്തേണ്ടിവരുക. രൂപയിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയതിൻ്റെ പേരിൽ ബോണ്ടിൻ്റെ ഭാരം കുറയുന്നില്ല. തിരിച്ചടക്കാത്തപക്ഷം കടക്കെണിയിലേക്കാകും സംസ്​ഥാനം പോകുക.

 അതേസമയം, കേവലമൊരു പണമിടപാടി​ൻ്റെ വിഷയം മാത്രമല്ല മസാല ​ ബോണ്ടുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുള്ളതെന്നുകൂടി കാണേണ്ടതുണ്ട്​. ക്രിമിനൽ-മാഫിയ ഇടപാടുകളിലൂടെ ഊഹക്കമ്പനികൾ വാരിക്കൂട്ടിയ സമ്പത്തി​ൻ്റെ ഒരു ഭാഗം ഇത്തരം ബോണ്ടുകളിലും മറ്റും 'സുരക്ഷിത 'മായി നിക്ഷേപിക്കുന്നതിനൊപ്പം ആഗോളമൂലധന വ്യവസ്​ഥയുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന രാജ്യങ്ങളെയും മേഖലകളെയും ഉദ്​ഗ്രഥിക്കുകയെന്ന കോർപറേറ്റ്​ ദൗത്യവും ഇൗ പ്രക്രിയയിൽ അന്തർലീനമാണ്​. മുമ്പ്​ കെപിഎംജിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞതു പോലെ, ഇത്തരം സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളിലൂടെ ആഗോളമൂലധനത്തിന്​ സുഗമമായി കടന്നുവരാനും കൊള്ളയുമായി കടന്നുപോകാനും കഴിയുന്ന അനുകൂല സാഹചര്യവും സൃഷ്​ടിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്​. കമീഷൻ-കൈക്കൂലി ഏർപ്പാടുകളിലും പരിസ്​ഥിതി കൊള്ളയിലും റിയൽ എസ്​റ്റേറ്റ്​ ഇടപാടുകളിലും കുപ്രസദ്ധിയാർജിച്ച നിരവധി ബ്രോക്കർമാരും ഇടനിലക്കാരുമെല്ലാം മസാലബോണ്ടുമായും ബന്ധപ്പെടുന്നുണ്ട്​. ഉദാഹരണത്തിന്, മസാല ബോണ്ടിൻ്റെ കനേഡിയൻ രക്ഷാധികാരി സിഡി പിക്യൂ (CDPQ) വിൻ്റെ തന്നെ ഒരു വൈസ് പ്രസിഡൻ്റിനെ 'മോൺട്രിയൽ മാഫിയ'യുമായി ബന്ധമുള്ളതിൻ്റെ പേരിൽ 2019 ൽ പുറത്താക്കിയത്, കേരളത്തിൽ സിഡിപിക്യൂ കറ പുരളാത്ത മാന്യ കമ്പനിയാണെന്നു പറയുന്ന പലരും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു.

 

 മസാലബോണ്ടിനെ സംബന്ധിച്ച വിമർശനങ്ങൾക്കു മറുപടിയായി കേരള ധനമന്ത്രി പറയുന്നത്​ സ്​റ്റാൻഡേർഡ്​ ചാർ​ട്ടേർഡ്​ ബാങ്ക്​, ആക്സിസ്​ ബാങ്ക്​ തുടങ്ങിയ ബോണ്ട്​ വിപണനവുമായി പരിചയമുള്ള ഒൗദ്യോഗിക ഏജൻസികളിലൂടെയാണ്​ അതിറക്കുന്നതെന്നും കാര്യങ്ങൾ ഭദ്രമാണെന്നുമാണ്​. എന്നാൽ, മസാല ബോണ്ട്​ വിൽപനയുമായി ബന്ധ​പ്പെട്ട ​കനേഡിയൻ കമ്പനിയായ സിഡിപിക്യൂ മാത്രമല്ല, സ്​റ്റാൻഡേർഡ്​ ചാർ​ട്ടേർഡ്​ ബാങ്ക്​, ആക്സിസ്​ ബാങ്ക്​ എന്നി കമ്പനികളുടെ ചരിത്രവും സാമ്പത്തിക തട്ടിപ്പുകളുടെയും തിരിമറികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്നുകാണാം.

 ഉദാഹരണത്തിന്​, ധനമന്ത്രിതന്നെ സൂചിപ്പിച്ച ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കാര്യമെടുക്കുക. ഒാഹരി-ബോണ്ടു വിപണികളിലെ തട്ടിപ്പുകളുടെയും വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലെ ചട്ടങ്ങൾ ലംഘിച്ചതി​ൻ്റെയും പേരിൽ നിയമ നടപടികൾക്കു വിധേയരാകുക വരെ ചെയ്​ത സ്ഥാപനങ്ങളാണിവ. ലണ്ടൻ മുതൽ ഹോങ്കോങ്​ വരെയുള്ള ഉൗഹവിപണികളിൽ ​പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്​റ്റാൻഡേർഡ്​ ചാർ​ട്ടേർഡ്​ ബാങ്ക്​ കമീഷൻ/​കൈക്കൂലി ഇടപാടുകളുടെ പേരിൽ 1994ൽ ഫിലിപ്പീൻസിലും മലേഷ്യയിലും പിടിക്കപ്പെട്ട കമ്പനിയാണ്​. 2012ൽ ഇറാനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട 17.5 ലക്ഷം കോടി രൂപയുടെ ഇടപാടിൽ 2380 കോടി രൂപ ഇൗ സ്​ഥാപനം നഷ്​ടപരിഹാരം നൽ​ കേണ്ടതായും വന്നിട്ടുണ്ട്​. വീണ്ടും 2014ൽ സാമ്പത്തിക തട്ടിപ്പി​ൻ്റെ പേരിൽ ന്യൂയോർക്​ ഡിപ്പാർട്മെൻറ്​ ഒാഫ്​ ഫിനാൻഷ്യൽ സർവിസസ്​ ഇൗ സ്ഥാപനത്തിൽനിന്നും 900 കോടി രൂപയോളം ഫൈൻ ഇൗടാക്കിയതിൻ്റെയും തെളിവുകൾ ഉണ്ട്​. വീണ്ടും 2019 ഏപ്രിലിൽ ബ്രിട്ടനിലും അമേരിക്കയിലും സാമ്പത്തിക അഴിമതി നടത്തിയതിന്​ ഏകദേശം 7000 കോടി രൂപ നഷ്​ടപരിഹാരം കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുള്ള സാമ്പത്തിക കുറ്റവാളിയാണ്​ സ്​റ്റാൻഡേർഡ്​ ചാർട്ടേർഡ്​ ബാങ്ക്​ (ഏറ്റവും ഒടുവി​ലത്തെ നിയമനടപടികളുടെ വിശദാംശങ്ങൾ ഇനിയും ലഭ്യമായിട്ടില്ല). കിഫ്​ബിയുടെ മസാ​ല ബോണ്ട്​ ലണ്ടൻ ഒാഹരിവിപണിയിലിറക്കുന്ന ഒരു കമ്പനിയുടെ ചരിത്രമിതാണ്​. ആക്സിസ്​​ ബാങ്കി​ൻ്റെ കാര്യമാണെങ്കിൽ ഇന്ത്യയിൽ ഏറക്കുറെ എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതാണ്​. ലണ്ടൻ, സിംഗപ്പൂർ, ഷാങ്​ഹായ്​, ഹോങ്കോങ്​ തുടങ്ങിയ ഒാഹരി വിപണികളിൽ സജീവമായ ഇൗ ‘ന്യൂ ജനറേഷൻ ബാങ്കി’ന്​ പണം തട്ടിപ്പു നടത്തിയതിന്​ 2013ൽ ഇന്ത്യയുടെ റിസർവ്​ ബാങ്ക്​ അഞ്ചു കോടി രൂപയാണ്​ പെനാൽറ്റി ചുമത്തിയത്​. വൻതോതിൽ കള്ളപ്പണം വെളുപ്പിക്കപ്പെട്ട 2016ലെ നോട്ടുനിരോധനകാലത്ത്​ കോടിക്കണക്കിനു രൂപയുടെ 2000 രൂപ നോട്ടു കെട്ടുകളുമായി പിടിക്കെപ്പട്ടത്​ ആക്​സിസ്​ ബാങ്കി​ൻ്റെ ഉന്നതന്മാരായിരുന്നു. ഇത്തരം തട്ടിപ്പു കമ്പനികളിലൂടെയാണ്​ പിണറായി സർക്കാർ ലണ്ടൻ ഒാഹരി വിപണിയിൽ മസാല ബോണ്ടിറക്കുന്ന​തെന്നത്​ നിസ്സാരമായി തള്ളിക്കളയാവുന്ന വിഷയമല്ല.

 

മസാല ബോണ്ട്   കെയ്​നീഷ്യൻ നയമാണെന്ന ധനമന്ത്രിയുടെ അവകാശവാദം

 

‘മാർക്​സിസ്​റ്റ്​​’ എന്നവകാശപ്പെടുന്ന പിണറായി സർക്കാർ ഉൗഹമൂലധന കുത്തകകളുടെ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ചൂതാട്ട കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായ ലണ്ടൻ ഒാഹരിവിപണിയിൽ നിന്നും ബോണ്ടിറക്കി പണം കണ്ടെത്തുന്നതിനെതിരായ നിശിതമായ വിമർശനങ്ങൾ പല കോണുകളിൽ നിന്നും ഉയർന്നു വരികയെന്നത് തികച്ചും സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ, ഇതിനു മറുപടിയായി കേരള ധനമന്ത്രി തോമസ്​  ഐസക്​ അവകാശപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്​ സർക്കാർ പിന്തുടരുന്നത്​ മാർകിസ്​റ്റ്​ സമീപനമല്ല, കെയ്​നീഷ്യൻ സമീപനമാണെന്നാണ്​. വരുമാനത്തി​ൻ്റെ മൂന്നു ശതമാനത്തിനപ്പുറം സംസ്​ഥാന സർക്കാർ വായ്​പ എടുക്കാൻ പാടില്ലെന്ന നിയോലിബറൽ നിലപാടിനു കീഴടങ്ങുന്ന വിപ്ലവനാട്യക്കാരാണ്​ മസാല ബോണ്ടിലൂടെ വിദേശ ഒാഹരി വിപണിയിൽനിന്നും സംസ്​ഥാന സർക്കാർ വായ്​പ എടുക്കുന്നതിനെ വിമർശിക്കുന്നതെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. തീർച്ചയായും, സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ വായ്പ എടുക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനു പരിധി ഏർപ്പെടുത്തിയ ഐഎം എഫിൻ്റെ FRBM നിയമത്തിനെതിരെ ഫലപ്രദമായ ഒരിടപെടലും സംസ്ഥാന സർക്കാർ നടത്തിയിട്ടില്ലെന്ന വസ്തുത വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. അതേ സമയം ധനമന്ത്രിയുടെ കെയ്നീഷ്യൻ അവകാശവാദം എത്രമാത്രം പ്രസക്തമാണെന്നു് പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

 

ഒാഹരി-നാണയ വിപണികളിൽ ഉൗഹക്കുത്തകകൾ നടത്തിയ അനിയന്ത്രിതമായ ചൂതാട്ടമാണ്​ 1929ലെ 'വാൾസ്​ട്രീറ്റ്​ ' തകർച്ചയിലേക്കും 1930കളിലെ ലോക വ്യാപക സാമ്പത്തികാധഃപതനത്തിലേക്കും മുതലാളിത്ത ലോകത്തെ നയിച്ചത്​. അമേരിക്കൻ ​​പ്രസിഡൻറായിരുന്നു റൂസ്​​വെൽറ്റ്​ ബ്രിട്ടീഷ്​ സാമ്പത്തിക വിദഗ്​ധനായ ജോൺ മെയ്നാർഡ്​ കെയിൻസി​ൻ്റെ ഉപദേശപ്രകാരം നടപ്പാക്കിയ സാമ്പത്തിക പരിപാടി ( New Deal) യിലൂടെയാണ്​ ഇൗ​ പ്രതിസന്ധിയെ ഒരു പരിധി വരെ  അമേരിക്ക തരണം ചെയ്​തത്​. ഇതിൽനിന്നു പാഠമുൾക്കൊണ്ടാണ്​ രണ്ടാം ലോകയുദ്ധാനന്തരമുള്ള കാൽനൂറ്റാണ്ടു കാലം കെയ്നീഷ്യനിസം (Keynesianism) മുതലാളിത്ത സാമ്പത്തിക ദർശനവും നയവുമെന്ന നിലയിൽ സ്​ഥിരപ്രതിഷ്​ഠ നേടിയത്​. മുതലാളിത്തത്തിൻ്റെ സുവർണ യുഗം ( golden age of capitalism) എന്നാണ്​ ഇൗ കാലഘട്ടത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്​. പ്രധാനമായും രണ്ടുഘടകങ്ങളാണ്​ കെയ്​നീഷ്യനിസത്തി​ൻ്റെ കാതൽ. ഒന്ന്​, ഏറ്റവും വലിയ മൂലധനനിക്ഷേപകനും സാമൂഹ്യസേവകനുമെന്ന സർക്കാറിെൻറ നിർണായകമായ സ്​ഥാനം. ഇതി​ൻ്റെ ഭാഗമായി വർധിത നികുതികളിലൂടെയും കമ്മി ബജറ്റിലൂടെയും സർക്കാർ സമ്പദ്​ഘടനയിൽ സജീവമാകുക. രണ്ട്​, ഉൗഹ പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്കു തിരിയാത്ത വിധം മൂലധനകുത്തകകളുടെ​  മേൽ  കർക്കശമായ നിയന്ത്രണമേർപ്പെടുത്തുക. ഇതി​ൻ്റെ   ഭാഗമായി കോർപ​റേറ്റ്​ ഊഹകുത്തകകളെയും ചൂതാട്ടകമ്പനികളെയും ‘ദയാമരണ’ (euthanasia) ത്തിനു വിധിക്കാതെ മുതലാളിത്തത്തിനു അതിജീവിക്കാനാവില്ലെന്നും കെയ്​ൻസ്​ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. കെയ്​നീഷ്യനിസം ആവിഷ്​കരിച്ച ഈ ‘ക്ഷേമരാഷ്​ട്ര’ ത്തി​ൻ്റെ ഇന്ത്യൻ പതിപ്പായിരുന്നു പൊതുമേഖലക്കും ക്ഷേമപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും സർക്കാർ മുൻകൈ എടുത്തിരുന്ന ​‘നെഹ്​റുവിയൻ മാതൃക’ എന്നാൽ 1970കൾ മുതൽ മുതലാളിത്തം ഇൗ ക്ഷേമരാഷ്​​ട്ര നയം കൈയൊഴിയുകയും നവ ഉദാരീകരണത്തിലേക്ക്​ ഘട്ടംഘട്ടമായി നീങ്ങുകയും ചെയ്​തു. ഇൗ നവഉദാരീകരണത്തി​ൻ്റെ ഏറ്റവും തീവ്രമായ ഘട്ടത്തിലൂടെയാണ്​ അമേരിക്കയിൽ ട്രംപ്​ മുതൽ ഇന്ത്യയിൽ മോദി വരെയുള്ള ഭരണാധികാരികൾ അതതു രാജ്യങ്ങളെ ഇന്നു നയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്​. വിശദാംശങ്ങളിലേക്കു കടക്കുന്നില്ല.

 ഇൗ പ്രക്രിയയിൽ പിണറായി സർക്കാറിനെ എവിടെ അടയാളപ്പെടുത്തുമെന്നതാണ്​ പ്രസക്​തമായ വിഷയം.    വലിയ വിശകലനമൊന്നും ആവശ്യമില്ലാത്തവിധം ഒരു കാര്യം വ്യക്​തമാണ്​. സിപിഎം നടപ്പാക്കുന്നത്​ കെയ്നീഷ്യൻ നയങ്ങളാണെന്ന തോമസ്​ ​ ഐസക്കി​ൻ്റെ അവകാശവാദം വസ്​തുതകൾക്കു നിരക്കുന്നതല്ല. 1990കളിൽ മൻമോഹൻ സിങ്ങി​ൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നവ ഉദാരീകരണത്തിനു തുടക്കമിടുകയും അതി​ൻ്റെ ഭാഗമായി നെഹ്റുവിയൻ നയങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി പൊളിച്ചടുക്കുകയും ചെയ്​ത വേളയിൽ കോൺഗ്രസ്​ മുഖ്യമന്ത്രിമാർ​  പോലും പകച്ചു നി​ൽക്കെ, ​ലണ്ടൻ സ്​കൂൾ ഒാഫ്​ ഇക്കണോമിക്​സിൽ നടത്തിയ പ്രസംഗത്തിൽ നവ ഉദാരീകരണത്തിന്​ സ്വാഗതമരുളിയത്​ അന്ന്​ ബംഗാൾ മുഖ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന ജ്യോതിബസുവായിരുന്നു. കോർപറേറ്റുകളിൽ നിന്ന്​ നികുതി ഭാരം വിശാല ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ചുമലുകളിൽ നിക്ഷിപ്​തമാക്കിയ പ്രതിലോമകരമായ ജിഎസ്​ടിയുടെ നടത്തിപ്പിനുള്ള ഉന്നതാധികാര സമിതിയുടെ ചെയർമാൻ വാജ്​പേയിയുടെ കാലം മുതൽ 2008 വരെ പശ്ചിമബംഗാൾ ധനമന്ത്രിയായിരുന്ന അസിം ദാസ്​ ഗുപ്​തയായിരുന്ന കാര്യം നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ചതാണ്. അവിടെ സിംഗൂർ-നന്ദിഗ്രാം സംഭവവികാസങ്ങളിലേക്കെത്തിയതും നവഉദാരനയങ്ങളുടെ നടത്തിപ്പുമായി ബന്ധ​പ്പെട്ടായിരുന്നു. കേരളത്തിലും സ്​ഥിതി വ്യത്യസ്​തമായിരുന്നില്ല. ജനകീയാസൂത്രണത്തി​ൻ്റെയും കേരളപഠന കോൺഗ്രസുകളുടെയും പുകമറക്കുള്ളിൽ ഏഷ്യൻ ഡവലപ്​​ മെൻറ്​ ബാങ്കിനെയും മറ്റും ആദ്യമായി കേരളത്തി​ലേക്കു കടത്തിക്കൊണ്ടുവന്നത്​ 1990കളിൽ സി. പിഎം നയിച്ച സർക്കാറായിരുന്നു. അച്യുതാനന്ദൻ സർക്കാറി​ൻ്റെ കാലത്ത്​ കോർപറേറ്റ്​ ഭൂമാഫിയകൾക്കെതിരെ ചില നീക്കങ്ങൾ നടന്നത്​ പാർട്ടി നേതൃത്വം ഇടപെട്ട്​ അട്ടിമറിക്കുകയായിരുന്നു. ഇൗ കുറിപ്പിൽ അന്യത്ര ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയതു പോലെ, 2016ൽ അധികാരത്തിലേക്കു വന്ന പിണറായി സർക്കാറാക​ട്ടെ, കെപിഎംജി പോലുള്ള ആഗോള കൺസൾട്ടിങ്​ സ്ഥാപനങ്ങളെയും ലോകബാങ്ക്​- എഡിബി പോലുള്ള പുത്തൻ അധിനിവേശ സ്ഥാപനങ്ങളെയും വിദേശ കോർപറേറ്റ്​ മൂലധനത്തെയും അവരുടെ ഉപദേശക​രെയു മെല്ലാം പൂർണമായി ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട്​ ‘വികസന’മെന്ന പേരിൽ സർവതന്ത്ര സ്വതന്ത്രമായ കോർപറേറ്റ്​ കടന്നുകയറ്റത്തിനാണ്​ വഴിതുറന്നത്​. ഇതി​ൻ്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ്​ ബജറ്റിനെയും ആസൂത്രണ ബോർഡിനെയും മറ്റും അപ്രസക്​തമാക്കി കേന്ദ്ര സർക്കാർ നടപ്പാക്കുന്ന നവ ഉദാരീകരണം കേരളത്തിൽ വിദഗ്​ധമായി ആവിഷ്ക്കരിക്കുന്നതിന്​ കോർപറേറ്റ്​വത്​കരിച്ച കിഫ്​ബിയും മസാല ബോണ്ടുമെല്ലാം വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്നത്​. ഉൗഹമൂലധന കേന്ദ്രങ്ങൾക്ക്​ ആവേശകരവും ഇതര സംസ്​ഥാന സർക്കാറുകളെ ബഹുദൂരം പിന്നിലാക്കുന്നതുമായ ഇൗ നവ ഉദാരീകരണ പാതയാണ്​ ലണ്ടൻ ഒാഹരി വിപണിയിലെ ഉൗഹക്കുത്തകൾക്ക്​ കിഫ്​ബിയുടെ ചെയർമാൻ എന്ന നിലയിൽ കേരള മുഖ്യമന്ത്രിയെ പ്രിയങ്കരനാകുന്നത്​. ‘‘ലണ്ടൻ സ്റ്റോക്​ എക്സ്ചേഞ്ചിൽ വരെ കേരളത്തി​ൻ്റെ പേരു മുഴങ്ങി’’ എന്നു മുഖ്യമന്ത്രി അഭിമാനം കൊള്ളു​മ്പോൾ ഒാഹരി വിപണികൾ മുതലാളിത്തത്തി​ൻ്റെ ശാപമാണെന്നു പറഞ്ഞ കെയ്ൻസിനെയല്ല, ഗീത ഗോപിനാഥ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന നവഉദാര കേന്ദ്രങ്ങളെയാണ്​ അ​ദ്ദേഹം പിൻപറ്റുന്നതെന്നു വ്യക്തം.

 

ലണ്ടൻ സ്​റ്റോക്​ എക്സ്ചേഞ്ചിൽ മണിമുഴക്കുന്നതിനു മുമ്പായി പിണറായി നവ കെയ്​നീഷ്യൻ സാമ്പത്തിക വിദഗ്​ധനായ തോമസ്​ പിക്കറ്റിയെ സന്ദർശിച്ചതിന്​ പ്രചാരണ മൂല്യം മാത്രമേയുള്ളൂ. മുതലാളിത്ത സാമ്പത്തിക വിദഗ്​ധനാണെങ്കിൽ കൂടി, വിഭവ സമാഹരണത്തിന്​ ആഭ്യന്തര സ്രോതസ്സുകളെ ആശ്രയിക്കണമെന്ന നിലപാടാണ്​ പിക്കറ്റിയുടേത്​. കെയ്ൻസ്​ ആവശ്യപ്പെട്ടതു പോലെ സമ്പന്നവിഭാഗങ്ങളെയും കോർപറേറ്റുകളെയും നികുതിവലയിൽ പെടുത്തി അസമത്വം കുറക്കണമെന്നാണ്​ പിക്കറ്റിയുടെ സിദ്ധാന്തം. നേരെ മറിച്ച്​, കേരളത്തിലെ സമ്പന്നവിഭാഗങ്ങളെയോ ആഡംബര ഉപ​ഭോഗത്തെയോ നികുതി-നികുതിയേതര വിഭവസമാഹരണത്തിന്​ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്ന ദിശയിൽ ഒരു സമീപനവും ഇൗ സർക്കാർ മുന്നോട്ടു വെക്കുന്നില്ല. രണ്ടുലക്ഷം കോടി രൂപയുടെ സ്വർണക്കച്ചവടം പ്രതിവർഷം കേരളത്തിൽ നടക്കുന്നുവെന്ന്​ സ്വർണക്കച്ചവടക്കാരുടെ സംഘടന തന്നെ പറയു​മ്പോൾ, നികുതി വലയിൽ പെടുന്നത്​ അതി​ൻ്റെ അഞ്ചിലൊന്നു കച്ചവടം മാത്രമാണ്​. ആയിരക്കണക്കിന്​ കോടി രൂപ ഇൗയിനത്തിൽ പിരിച്ചെടുക്കാവുന്നതാണ്​. ഇന്ത്യയിലെ ആഡംബര വാഹന ഉപയോഗത്തി​ൻ്റെ 15 ശതമാനത്തോളം കേരളത്തിലാണ്​. ഇൗ രംഗത്തുനിന്നും ആയിരക്കണക്കിനു കോടി രൂപയുടെ നികുതി പിരിക്കാം. മാത്രവുമല്ല പരിസ്​ഥിതി സൗഹൃദവികസനത്തിന്​ ഇത്തരമൊരു നികുതി സമീപനം അനിവാര്യമാണുതാനും. ആഡംബരവീടുകളുടെ കരം വർധിപ്പിച്ചാൽ ഇപ്പോഴുള്ളതി​ൻ്റെ നിരവധി മടങ്ങ് നികുതി പിരിക്കാം. പതിനായിരം കോടി രൂപ​യോളം നികുതി കുടിശ്ശിക പിരിച്ചെടുക്കാനുണ്ടെന്നത്​ മിതമായ കണക്കാണ്​. ജനപക്ഷവികസനത്തി​ൻ്റെ അടിസ്​ഥാനമാകേണ്ട ഇൗ ദിശയിലൊന്നും ഒരു ശ്രമവും നടത്താതെ, വിദേശമൂലധന കേന്ദ്രങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച്​​ വികസനം കൊണ്ടുവരാമെന്നതും അതു കെയ്​നീഷ്യൻ സമീപനമാണെന്ന്​ അവകാശപ്പെടുന്നതും വങ്കത്തമാണെന്നു പറയാതെ വയ്യ.

 ചൂതാട്ടവിപണിയെ ആശ്രയിക്കുകയും അതുവഴി കെയ്നീഷ്യനിസം നടപ്പാക്കുന്ന മാർക്​സിസ്​റ്റുകളാണ്​ തങ്ങളെന്ന കേരള ധനമന്ത്രിയുടെ ‘സത്യാനന്തര പ്രസ്​താവന’യുടെ വിശകലനത്തിലേക്കൊന്നും ഇവിടെ കടക്കുന്നില്ല. 

 

 ചൂതാട്ടത്തിലധിഷ്​ഠിതമായ ഉൗഹമൂലധന വിപണിയോടുള്ള കെയ്​നീഷ്യൻ സമീപനം നേരത്തേ സൂചിപ്പിച്ചുവല്ലോ? എന്നാൽ, ഒാഹരി വിപണിയെപ്പറ്റി മാർക്​സ്​ സൂചിപ്പിച്ചതുകൂടി ഇവിടെ പരാമർശിക്കേണ്ടതുണ്ട്​. ഇന്നു കാണുന്നതി​ൻ്റെ ആയിരത്തിലൊന്നുപോലും ഉൗഹക്കുമിള (speculative bubble) വികസിച്ചിട്ടില്ലാതിരുന്ന മുതലാളിത്തത്തിൻ്റെ യൗവന കാലത്ത്​ ലണ്ടൻ ഒാഹരിവിപണിക്കു സമീപമുള്ള ലണ്ടൻ ലൈബ്രറിയിലിരുന്നാണ്​ മാർക്​സ്​ ‘മൂലധന’മെന്ന ഗ്രന്ഥമെഴുതിയത്​. അതി​ൻ്റെ മൂന്നാം വാല്യം 27ാം അധ്യായത്തിൽ ഒാഹരിവിപണികളിൽ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ‘സാങ്കൽപിക മൂലധന’ (fictitious capital)ത്തിന്​ ഉൽപാദനവുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലെന്നും ജീർണതയും പരാന്നഭോജിത്വവുമാണ്​ അതു സമൂഹത്തിൽ സൃഷ്​ടിക്കുന്നതെന്നും അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്​. ‘കോർപറേറ്റ്​ പണം പിടുങ്ങൽ’, ‘സാമ്പത്തിക തട്ടിപ്പ്​’, ‘ചതി’, ‘തിരിമറി’, ‘അഴിമതി’ തുടങ്ങിയ (അധ്യായം 27, വാല്യം 3) സാമൂഹ്യവിരുദ്ധ സ്വഭാവമുള്ള പ്രവൃത്തികളാണ്​ ഒാഹരിവിപണികളിലും മറ്റും നടക്കു​ന്നതെന്നും സമ്പദ്​ഘടനയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വിനാശകരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളാണ്​ ഇൗ ‘സാങ്കൽപിക മൂലധനം’ വരുത്തി വെക്കുന്നതെന്നുമാണ്​ മാർക്​സ്​ സൂചിപ്പിച്ചത്​. പീറ്റർ ഡ്രക്കർ എന്ന മുതലാളിത്ത ചിന്തകൻ 1990ൽ എഴുതിയ ‘പുതിയ യാഥാർഥ്യങ്ങൾ’ (The New Realities) എന്ന പുസ്​തകത്തിൽ വിവരിക്കുന്നത്​ ഒാഹരിവിപണികളിലെ 90 ശതമാനം സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകൾക്കും ഉൽപാദനപരമായ ഒരു ധർമവും നിറവേറ്റാനില്ലെന്നാണ്​. ഇന്ന്  മുതലാളിത്ത സാമ്പത്തിക വിദഗ്​ധർ പോലും പറയുന്നത്​ ചൂതാട്ടമെന്ന നീർച്ചുഴി ( whirlpool of speculation)യിലെ ഒരു കുമിള മാത്രമായി മുതലാളിത്തത്തിലെ യഥാർഥ സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനം (real economy) ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നുവെന്നാണ്​. ഇത്തരമൊരു​ സാഹചര്യത്തിൽ, ചൂതാട്ടത്തിലധിഷ്ഠിതമായ ഓഹരി വിപണിയിലൂന്നി വികസനം കൊണ്ടുവരാമെന്നു വാദിക്കുന്നവർ മാർക്സിസ്റ്റുകൾ പോയിട്ട് കെയ്നീഷ്യൻ പോലുമല്ലെന്നും, മറിച്ച് തീവ്ര നവ ഉദാരവാദികൾ തന്നെയാണെന്നും തിരിച്ചറിയണം. ഭരണവർഗ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കു ജീർണ്ണിച്ചിട്ടും ഇടതു ലേബൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന വിഭാഗങ്ങളെ തുറന്നു കാട്ടിക്കൊണ്ടല്ലാതെ വിപ്ലവ ഇടതുപക്ഷത്തിനു മുന്നേറാനാവില്ലെന്ന് എടുത്തു പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.

 

On 26 April 1937, twelve bombers of the German Condor Legion and the Italian Aviazione Legionaria flew low over the Basque country of Spain in the midst of the Spanish Civil War (1936-39). They tore down over the small town of Guernica, where they let loose their fiery arsenal. Almost two thousand people died in this defenceless town. Noel Monk of the Daily Express (London) was one of the first reporters to enter the town, hours after the bombers dropped their ordinance. In Eyewitness (1955), Monk wrote, ‘A sight that haunted me for weeks was the charred bodies of several women and children huddled together in what had been the cellar of a house. It had been a refugio’, a refuge. Pablo Picasso, the artist, was so moved by news of the fascist bombing raid on this town that he painted his most powerful work – Guernica (1937) – which now hangs in Madrid’s Reina Sofia.

At the entrance of the United Nations Security Council in New York City hangs a tapestry of Picasso’s Guernica that had been made by the weaver Jacqueline de la Baume Dürrbach in 1955. When US Secretary of State Colin Powell came to the UN in early 2003 to make his – false – comments about weapons of mass destruction about Iraq, the UN staff covered the tapestry with a blue cloth. In 1923, Picasso told Marius de Zayas, ‘art is a lie that makes us realise truth’. The lies that led to the US war on Iraq could not be told with Guernica as backdrop.

Lies lead to war and then lies are needed to cover up the horrors of war. Over the past few years, the International Criminal Court (ICC) had diligently begun to investigate war crimes in Afghanistan conducted by the armed forces of the United States of America, Afghanistan and the Taliban. The ICC’s special prosecutor Fatou Bensouda was convinced that there is adequate evidence for the ICC to move the investigation along (including evidence provided by Wikileaks from various US army secret investigations). But the Trump administration, in the mode of the mafia, put immense pressure on the ICC. First, US National Security Adviser John Bolton threatened to sanction the judges and lawyers at the court and then US Secretary of State Mike Pompeo denied Bensouda a visa to come to New York City to deliver her report to the UN Security Council. On 12 April, therefore, a pre-trial bench of the ICC decided to stop the investigation. They said that an investigation into US war crimes in Afghanistan ‘would not serve the interests of justice’ (for more on this, please see my report). So it goes.

 It has become impossible to hold states to account. The ICC cannot move on powerful states, such as the United States and its allies (notably Israel). No other avenue remains open to the victims of permanent wars. They will march for justice, but they will get little attention. In 2011, Haji Bismillah’s son was killed by a US helicopter strike in Nangalam (Afghanistan). ‘My son Wahidullah’s head was missing’, he said with great sadness. ‘I only recognised him from his clothes’.

Global military spending is over $2 trillion, with the United States by itself spending almost half this amount. Total US military spending is now at $989 billion. This number includes not only the formal expenditure on the US military, but also expenditure on the Veteran’s Administration, the Department of Energy, the National Nuclear Security Administration, the Cyber security component of the Department of Justice, Homeland Security and the military aspects of the State Department. It does not include the immense secret budget of the National Security Agency and the Central Intelligence Agency. Add these up and the US military budget is already over $1 trillion, as our friends at Monthly Review found in 2007. The United States spends more on its military than the next nine highest-spending countries combined: China, Saudi Arabia, Russia, India, France, United Kingdom, Japan, Germany and South Korea. ‘Security’ or ‘deterrence’ are not the main aims of such formidable military spending. A world awash with weapons leads to tragedies, such as the recent massacre in Sri Lanka, where military-grade explosives were used in the terrible murder of over three hundred and fifty innocent people.

Focus on the arms industry is sporadic, with the Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI) and others like it lonely in their work. Recent reports from SIPRI show that the volume of arms transfers – a major part of the business of the arms trade – has been rising over the years, with the United States, Russia, France, Germany and China as the biggest exporters of weapons (they account for 75% of all world arms sales). The United States, by itself, sells 36% of the world’s arms – with a focus on combat aircraft, short-range cruise missiles and ballistic missiles and guided bombs. The top ten arms companies in the world are:

  1. Lockheed Martin ($44.9 billion) [USA]
  2. Boeing ($26.9 billion) [USA]
  3. Raytheon ($23.9 billion) [USA]
  4. BAE Systems ($22.9 billion) [UK]
  5. Northrop Grumman ($22.4 billion) [USA]
  6. General Dynamics ($19.5 billion) [USA]
  7. Airbus Group ($11.3 billion) [Europe]
  8. Thales ($9 billion) [France]
  9. Leonardo ($8.9 billion) [Italy]
  10. Almaz-Antey ($8.6 billion) [Russia]

Why do governments spend such a vulgar amount on weapons? In his monumental Grundrisse (1857), Karl Marx made the offhand, but accurate remark, ‘The impact of war is self-evident, since economically it is exactly the same as if the nation were to drop a part of its capital into the ocean’. A permanent war economy is a waste, even if there are massive profits to be made by these warfare companies. So much can be done with $2 trillion – a mere $30 billion per year to end world hunger, as the UN Food and Agricultural Organisation noted in 2008. Last year, the UN began a campaign to raise $10 billion to eradicate illiteracy. But even these meagre funds have been impossible to raise, the promise of ‘billions into trillions’ from the much-heralded public-private partnerships falling flat. There is always money for war, but never enough money to build the scaffolding for peace.

There is always the illusion that military spending is for security, when it appears to be more for profit. The entire industry is lubricated with bribes. Joe Roeber of Transparency International said that the arms trade is ‘hard-wired for corruption’. ‘In 1997, I was told in Washington that a mid-nineties report by the CIA concluded’, he wrote, that ‘arms trade corruption then accounted for 40-45% of the total corruption in world trade’. The national security argument, Roeber suggested, ‘throws a veil of secrecy around arms deals’, whose scale is so large that even small percentages of bribes make for large dollar amounts. Bribery is normal, the deals that are revealed are startling – bribes running from $300 million (the South African-BAE deal from 1997-98) to $8 billion (the Saudi-BAE deal from 1985-2007).

For a taste of the arms trade, do watch Shadow World by Johan Grimonprez, trailer above, which is available for rent at all the major outlets.

A few days ago, I joined a group of Iraqis (such as the writer Haifa Zangana and Thuraiya Muhammed of Tadhamun: Iraqi women solidarity), journalists who covered the Iraq war and those who led solidarity campaigns for the Iraqis in signing the following note:

Thank You, Julian Assange. Thank You, Chelsea Manning,

For exposing the human rights violations, criminality and horrors of US war on Iraq.

For Wikileaks that told us the truth about what was actually happening.

For providing us with The Iraq War Logs that would help us, in the near future, to hold those responsible for launching the war of aggression on Iraq as war criminals.

We had in mind the terrible bombardment of Iraqi society and civilisation. We had in mind Chelsea Manning, sitting in a prison cell, refusing to testify against Julian Assange. We had in mind Julian Assange, who is in Belmarsh prison, 20 kms from the head-quarters of BAE systems (Britain’s main arms dealer).

And we had in mind Ola Bini, who is in El Inca prison in Quito (Ecuador), who has no role in any of this but seems to be collateral damage for the frustration of the ruling elites that their mendacity was revealed by the Afghan War Logs and the Iraq War Logs and so many more leaks.

It is not what is in these Logs that bothers the powerful, whose indignation is reserved for those brave people who expose their crimes and call them to account.

A Gestapo officer barged into Picasso’s apartment in Paris. There was a photograph of Guernica on the wall. The Gestapo officer asked if Picasso had done the painting. ‘No’, Picasso replied. ‘You did’.

(The Seventeenth Newsletter of the Tricontinental: Institute for Social Research) n

We received this letter by email from comrade Lalan from Nagpur. He has raised many pertinent questions and has put forward certain concepts on the post-revolutionary society based on his interpretation of Marx’s Critic of Gotha Program. In the context of the experience of more than one and half century of international communist movement these are questions which call for discussion. Contributions are expected to continue this discussion – Red Star

How do we understand what is happening all over the world in the name of Marx? What do we see all around us? In America the Trotskyites are busy forming one organization after another. If an organization fails to take off for whatever reasons, they form another in its place or along with it, as if they have opened a “cottage industry” (in the words of Peter Hudis) for manufacturing organizations! Similarly in India we come across members of organizations who were in a “Revolutionary Platform” to begin with, had formed a “Party” next and then a “Council” and finally a “People’s Parliament”, and now contemplating of forming a “Party” all over again! It appears as if they have opened a laboratory to form “New Organizations” in the name of Marxism! On the other hand when we look at “Communist China” we find workers are struggling for the recognition of their own unions and are being harassed for not fulfilling the target of production set by the management! We certainly did not expect the workers to be in such a bad condition in a “Communist Country”! It is sad indeed that in all those countries that had/ have declared themselves to be “Socialist” or “Communist”, Democracy of any kind has remained conspicuously absent! In all these countries, workers continue to be severely exploited and suppressed at the altar of State controlled production.

2) The three main Communist Parties in India, CPI, CP(M), and CPI(M-L) consider their own ideologies as supreme and therefore others as insignificant. It is evident today that all these “parties” have been converted into sects unto themselves. We had written an open letter to “Marxists” last year and had sent it to one of our “Marxist” friends. Meeting him we discussed the letter. He said that the said letter was addressed to “Marxists” and not to a “Marxist –Leninist” he considers himself to be and hence he did not consider it necessary to respond to the letter. This shows that all trends belonging to post-Marx Marxism (i.e., Marxist-Leninism, Stalinism, Maoism, Trotskyism etc) are different from that of Marx.

 3) Otherwise how is it that whereas Marx and his Philosophy is one, organizations existing in his name can be counted in hundreds if not more? It is clear that most of these organizations have failed to grasp Marx’s Philosophy in its totality but have taken bits and pieces from it to suit their own purposes and present their own interpretation of it as the most “scientific”. However when it comes to us, how do we know what is true and what is false in these interpretations? For this surely we have to go back to Marx’s Philosophy and inquire from Marx himself.

4) In 1875 in Germany the followers of Ferdinand Lassalle and the Eisenach group met in a united congress for the first time in the city of Gotha to form an independent workers organization. This organization eventually became the largest socialist organization in Germany as well as in Europe. They adopted a program in this congress which is famously known as the Gotha Program. However when a copy of it reached Marx, he could see a lots of flaws in it. Marx criticized the draft sharply through marginal notes simultaneously providing guidelines to a future society known as Communism which would be realized as the end result of the ongoing class struggle between Labor and Capital. In these marginal notes on Gotha Program Marx brings forward the weak points of the program. Marx had critiqued other Socialist and Communist trends as early as 1848 in Communist Manifesto. Critiquing one such trend Marx had said in Communist Manifesto: “They want to improve the condition of every member of society even that of the most favored. Hence they appeal to society at large, without distinction of class; nay, by preference to the ruling class ….. Hence they reject all political, and especially all revolutionary action; they wish to attain their ends by peaceful means, and endeavour by small experiments, necessarily doomed to failure,  and by force of example, to pave the way for the new social Gospel.”(M-E, Collected Works, Volume 6,P 515)

5) The two factions of German workers’ parties united into the Socialist Workers Party of Germany at Gotha and projected Socialism as their aim. However Marx did not consider their Program to be Socialist or Communist in any sense of the term. Many of the proposals in the Gotha Program were in fact taken from the Communist Manifesto as well as the Rules of the First International and presented in distorted forms which were exposed by Marx in his critique. Although “Critique of Gotha Program” is a critique of   “Socialist Workers Party of Germany”, Marx did not mention the word Socialism even once in it. Marx uses the word “Communism” instead. In fact Marx makes no distinction between Socialism and Communism. For him the two words are synonymous. Marx talks about two phases of Communism in his “Critique of the Gotha Program”: the lower phase of Communism and the higher phase of Communism. According to Marx products do not exchange in the first phase of Communism. In other words commodity production comes to an end. With the end of “Abstract Labor”, production of “Value” comes to an end. Along with classes the State too comes to an end, the State which Proudhon had described as “heartless, authoritarian, murderous, insensitive, looter, pretentious and heinous”. The wage system comes to an end in the first phase of Communism and the workers no longer remain wage labor. They are transformed into Producers.

 6) Marx discusses all these aspects in his critique of the Gotha Program. During the first phase of Communism, since a definite quantity of labor time is exchanged with the consumer goods equivalent to the same quantity of labor time, an individual producer would get back from society after social deductions have been made, the same amount of compensation that he he/she has contributed to society. According to Marx this principle of “equal compensation” is based on the bourgeois principle of “equal right”, which can only come to an end on reaching the higher phase of communism where “real labor time” no longer remains the measure of social relations. It is only in the higher phase of Communism, when it becomes possible for every human being to contribute to society according to his/her ability and to get back from society according to his/her needs.

 7)  Marx is not providing an utopian vision of the future society in his critique of the Gotha Program. On the contrary he is treating the existing bourgeois mode of production as the basis of the future society. Since the distinctive feature of capitalism is commodity production and the exchange of products through the medium of money,  wherein Value is produced through the Abstract and Indirect Social Labor; the only way to end Value Production and consequently Capitalism would be to replace abstract, indirect social labor by concrete, direct social labor. Thus Communist Mode of Production is born out of the womb of Capitalism. 

Secondly, according to Marx the very  nature of bourgeois mode of production is in reality transitory, the very structure of which takes it towards a higher form of cooperative mode of production i.e., Socialism. However this does not mean that this process is automatic. Elsewhere Marx says: “…Without revolution socialism cannot be viable. It needs this political act to the extent that it needs destruction and dissolution. However where its organizing activity begins, where its aims and soul stand out, socialism throws away its political cover.”(Early Writings, 1975: 420). Thus according to Marx Revolution is not merely a destructive phenomenon but is simultaneously a constructive one as well. Revolution for Marx is not merely an event (seizure of power) but is an epochal phenomenon.

 The only objective of Capitalism being endless expansion of “Value Production”, it forces humanity to “produce for the sake of production”. But at the same time this system of production develops Productive Forces and creates those material conditions which provide a real basis for a higher form of society, a society wherein free development of each individual becomes possible.

8)  Marx has talked about a “transition period” between Capitalism and Communism which is the period of revolutionary transformation of Capitalism into Communism. Marx designates it as the ‘political transition period’ which is a period of Dictatorship of the Proletariat. Although in the critique of Gotha Program Marx does not discuss about the nature of the social relations during the transition period, his concept of the “transition period” can serve as a parameter to understand the revolutions of the twentieth century— as to their true nature. In his recent article “The alternative to capitalism in Marx’s critique of Gotha Program”, Peter Hudis has pointed out that the history of the revolutions of the last 100 years is a history of a series of flawed concepts of an alternative to capitalism.  We ought to examine the self-declared successful socialist revolutions of 20th century from the following perspective:  Was it working class who seized power in these revolutions and were they Dictatorship of Proletariat that were established in the aftermath of these insurrections? If indeed they were Dictatorships of the Proletariat, what went wrong due to which Capitalism and not Socialism came into existence? If on the other hand these regimes were not DPs then Dictatorship of which class or classes were they?  Did the working class really lead these revolutions or were they led by forces other than the working class, with the working class merely following them? In short which class led these failed “socialist revolutions” of 20th century? Through the concept of “transition period”, Marx had provided indicators so as to grasp the situation during and in the aftermath of the seizure of power, thus providing an idea as to which direction these societies were moving.

 9) In the first chapter of volume 1 of Capital under the caption “Fetishism of commodities and the secret thereof” Marx depicts the post capitalist society thus: “Let us now picture to ourselves, by way of change, a community of free individuals, carrying on their work with means of production in common, in which the labor power of all the different individuals is consciously applied as the combined labor power of the community. ....The total product of our community is a social product. One portion serves as fresh means of production and remains social. But another portion is consumed by the members as means of subsistence. A distribution of this portion amongst them is consequently necessary. This mode of distribution will vary with the productive organization of the community, and the degree of historical development attained by the producers.”(Karl Marx, Capital, 2016, Page, 40) This description of the post-capitalist society in Marx’s Capital accurately depicts the “first phase of communism” found in the “Critique of the Gotha Program “.  Marx talks about production and distribution according to human needs in the higher phase of communism. In this higher phase the slavish subordination to the division of labor comes to an end. In this full- fledged communist society everyone contributes according to his/her ability and gets back from society according to their needs.

 10)   Peter Hudis, an American Marxist-Humanist and a member of IMHO has provided a detailed analysis of all these issues in his recent article: “An alternative to capitalism in Marx’s Critique of Gotha Program.” In this article he writes:  “New passions and forces for liberation continuously arise, posing new questions and challenges of their own. This is especially seen in the array of new social movements and freedom struggles in recent years, by women, Blacks, Latinx, and other national minorities, and of LGBTQ. Many within these struggles are reaching for a vision of a new society that transcends the limits of both existing capitalism and the so-called “Socialist” and “Communist” regimes of the past. Yet too few theorists and activists are working to provide such a vision. Herein lie our crisis: just when we need an alternative that can speak to masses of people the most, we possess it the least.” A little ahead in the same article Peter writes:  “We are aware that we can’t live by the truths of a different era. We face problems that Marx didn’t envision or face. But we are also aware that no thinker developed a more far-reaching and dialectical criticism of capitalism. This is because a positive vision of the future was immanent in his negative critique.”

 In essence Marx’s critique of Gotha program is not different from his critique of Capitalism. Capital is self-expansive value and the specific characteristic of Capital is that within it labor acquires the form of Value. Within Capitalism labor is compelled to operate by an abstract time-determination which is beyond the control of workers. This in reality is the basis of bourgeois class exploitation and destruction of nature. Hence it is only by eliminating “Value Production” that the transition of Capitalism into Communism becomes possible, a new society wherein each individual contributes to society according to his/her ability and gets back from society according to the quantity of labor contributed in the first phase and according to needs in the higher phase.

 However a few questions arise from “Marx’s critique of Gotha program” and Peter’s introduction to it that we think deserve to be discussed at the national as well as international  level. These discussions we believe will help us move forward on our journey towards Communism by providing further clarification on these issues.

 For example the following few questions may be asked: 1. When State comes to an end in Communist Society, how will its positive tasks (i.e. fulfillment of all human needs and individual freedom) would be performed? 2. How should the socio-economic relations be organized after the seizure of power by the working class? 3. If the first phase of Communism is defective and if according to Marx this new society is tainted with the birthmarks of capitalism (having been born from the womb of capitalism) will there not remain the danger of sliding back to capitalism? 4. What will be the nature of the socio-economic system and the nature of the society during the “transitional period” between Capitalism and Communism? Will the domination of Capital continue to operate even under the hegemony of the working class (D.P) during this period?

Last year we had written an article: “Where to begin?” The present article from Peter Hudis, “The alternative to Capitalism in Marx’ Critique of the Gotha Program” was preceded by another article from the same author titled: “Directly vs. Indirectly Social Labor: The path to overcoming Capitalism”. Peter had ended this article saying: “We need a new beginning and Marx points us as to where to start.”  Let us then begin with Marx’s Method based on his Philosophy in order to find a way out of capitalism!

Date: 23rd March 2019 Marxism Today: The unfairness of a “fair day’s pay. n

Lal salaam, lal salaam, lal salaam.... salaam!

Lal salaam comrade Ramarao…. lal salaam, salaam!

The song’ Lal salaam’ in the loud piercing voice of Com Ramarao is inseparable from memories of his life time singing stint. His legacy of performing art clearly reminds us of his commitment to the social purpose of art. Songs he chose to sing embodied reality of the contemporary class conflicts. As a performing artist he was not merely a seasoned singer but also a politically engaged revolutionary having close links with the people. Adoption of a strong life purpose in revolution and revolutionary art helped him cope up with adverse economic circumstance as well as tough organisational challenges. As contemporary cultural activists many of us had an opportunity to witness his artistic talents from close  quarters during various joint cultural programs.

As an artist, he too did not confirm to societal boundaries set for the normal family man. His wife Aruna’s support and participation in the movement as a comrade made his family life easier. As a revolutionary his cultural practice had ideological conformity to Marxism in opposition to the half romantic and half commercial practice of pure art. However he never betrayed a sense of superiority over the art practise of other professional artists. He was even open to learn from their forms, techniques to enrich the revolutionary art. He had a great respect for the folk artists from whom he constantly drew inspiration for his live performances. He was fascinated by the folk form ‘Burrakatha’ and used it for the revolutionary cause.

There was a phase during his political career when identity politics asserted itself in the revolutionary left movement at the cost of the class unity. It manifested in the form of caste based judgements of revolutionary individuals. It was a wake up call for the entire revolutionary ranks across the caste lines to address the caste issue seriously. That was a period of ideological turmoil caused by the growing recognition of the effect of traditional social divisions within the revolutionary ranks. This realisation compelled the revolutionary intellectuals associated with the movement to pay attention to the nuances of social divisions within the project of class unity. It also compelled all of us to evolve an effective strategy to deal with the problem of friendly social contradictions within a given class. During this entire period and even after that, com. Ramarao did not succumb to the pressure from the alien sectarian trends associated with the caste identities but stood steadfastly with the idea of unity across the castes on the class lines. Simultaneously he devoted himself to the struggle against the practise of social discrimination in order to strengthen the class unity.

Com Ramarao always stood up for his values without succumbing to populist mainstream culture. He could not be lured by the mainstream commercial media where he had a clear opportunity to make a lucrative career. His individuality as an artist was never at the cost of denying the importance of others by him. There has been a trend in the left cultural movement to see art as a mere passive reflection of the society. There is also a dogmatic approach associated with the thinking that as long as the content of the art is revolutionary, it does not matter how it is expressed in its art form. The conscious cultural artistes have always rejected this anti art trend in the revolutionary culture. Ramarao consciously tried to improve his vocal skills and experiment with diverse forms of performing arts including folk forms as well as Indian classical music. He experimented with semi classical renderings to the revolutionary music too. Ramarao gave equal importance to the issue of cultural creativity within the revolutionary movement without being complacent with mere reflection of the social reality of his time in his performances.

Those who had an opportunity to associate with him in joint cultural performances were always impressed with his man of the world approach to music which he laced with his passionate humane tones. He never came across as a romantic blue eyed boy of revolutionary culture but he consciously assumed the principal role as an organiser of the cultural movement. His immense popularity in his state and at the national level never made him act in a pompous manner. His singing brought him joy, happiness and a lovely feeling unique to the artists that can not be expressed in words. Urgency in his voice galvanised the audience into action. His music was a force for the social progress. Music today has assumed the status of an industry and latest artistic techniques are being utilised to exploit the skills of singers for the consumption in a capitalist market. Com Ramarao on the other hand attracted many singers towards the alternative music of his own brand and away from the influence of capitalist music market. His music had been patronised in the past and will also be remembered in the future by the patrons of his own choice, the toiling masses of our country.

Karl Marx made a brilliant statement about art in his ‘A Contribution to the Critique of Political Economy’ - “The object of art, like any other product, creates an artistic and beauty-enjoying public. Production thus produces not only an object for the individual, but also an individual for the object.” Com Ramarao’s songs too created an audience for his music. His music appealed to the struggling masses particularly. There has also been a significant section of music lovers outside the circles of struggling masses who got attracted to the revolutionary musical skills of com. Ramarao. His music served the social function of building up a revolutionary and progressive movement in India. His songs are products of struggles and as such, his music can be appreciated better if we understand  the conditions of its creation.

The role of an artist in society is a controversial subject but its a fact that no creative artist can remain uninfluenced by the social conditions surrounding him. Today we live in a situation where a mono culture of the political Hindutva is made out to be the national culture of our country. It is being patronised by the ruling elite to create hurdles in the advancement of the progressive cultural movement in our country. Artistic freedom is being impinged and people’s interests are being ignored by the present hegemonic regime at the centre. Ideas of post-modernism are reflected in the new mass culture through revival of the traditional in the banal contemporary forms. The rulers have even abandoned the garb of liberal democracy in today’s Neo-Liberal world. It is time for the artists to defend our composite culture and strengthen the movement for cultural advancement of our country.

A true tribute to the music of Com Ramarao will be in continuing his tradition of engagement with the struggle for progressive and revolutionary cause. All concerned artists and cultural activists should therefore actively resist the communal onslaught on our culture. We should also do all we can to promote secular popular culture. We should form action networks on issues concerning the project of opposition to the communalisation of Indian culture. It is also necessary to support the civil society institutions struggling to protect their independence from authoritarian forces. All our efforts to save democratic space for art and culture should be combined with struggle against neo-liberalism which is the real prop for Neo conservatives of Hindu National variety.

As long as the struggle for justice and freedom continues in India and revolutionaries continue to be martyred in the revolutionary struggle, ‘laal salaam’ will remain an unfinished song of Com Ramarao.

Pravin Nadkar for

 Navnirma Sanskritik Manch

(Revolutionary Cultural Forum)

Cyclone Fani’s destruction in Puri, in the twin cities of Bhubaneswar-Cuttack and in area around was enormous. A preliminary assessment shows that about 65 people died, scores injured and 5244 primary schools, 542 upper primary schools, 180 high schools, 1031 primary health centres and 5596 kms of road have been damaged. 19 132 KV towers, 2 400 KV towers, 200 numbers of 33/11 KV HT poles, 10,000 11/0.4 transformers and countless (rough estimate puts it at 65,000) HT lines have been damaged. The summer crops in almost 12 districts, Fisheries (Prawn) along 485 km long coastline and other means of livelihood are devastated. 35 lakhs of people were left without electricity and access to drinking water for days. Even mobile connections were cut for days. Cyclone Fani uprooted tens of thousands of trees also in the state.

Cyclone Fani, the second most powerful cyclone to have hit Odisha, paralysed the state after it made landfall in Puri on May 3, 2019 with a wind speed of 240 kilometres per hour.   The most powerful storm on record to hit Odisha coast after the 1999 Super Cyclone has made people believe that cyclones will keep ruining their lives. This one uprooted trees, destroyed houses, damaged several vehicles and knocked out power supply infrastructure. While those whose assets are broken beyond repair are still staying in shelters, schools and in pucca houses of other villagers.  Panic had gripped Mahakalapada and Rajnagar blocks of Kendrapara district and Earsasama block in Jagatsinghpur district after strong tidal waves caused extensive damage to crops and saline embankments. Many cyclone-hit villages are still without electricity after the storm swept away several electric poles, wires and other infrastructure. Fani is the 13th pre-monsoon cyclone to hit Odisha out of 134 cyclones since 1804. 

Cyclone Fani

The storm, called Cyclone Fani (pronounced “Foni”), struck the coast near Puri with winds in excess of 115 miles per hour (equivalent to a Category 3 hurricane). That makes it the strongest storm to hit India in 20 years. Fani, which started out in the Bay of Bengal in the last week of April, was not like the typical storms that Odisha is accustomed to. From 1965 to 2017, the Bay of Bengal and the Arabian Sea collectively registered 46 ‘severe cyclonic storms’. More than half of them occurred between October and December. Seven of them occurred in May and only two (in 1966 and 1976) were recorded in April, according to data from the India Meteorological Department’s cyclone statistics unit. Before Fani, only one of them (in 1966) had actually made landfall over India.

Though recorded furious cyclones in Odisha dates back to 1831, the mega-cyclone 1999 marked the turning point for the state. It was catastrophic: it killed thousands, obliterated homes, and left a trail of destruction. The State was cut off from the rest of the country, and it was weeks before the magnitude of the tragedy hit home. Since then, Odisha has prepared itself in various ways to face such cyclones — by building specially crafted storm shelters and commissioning electric poles that are designed to withstand strong gales. By May 1, the authorities were confident that Fani would not be as devastating as the one that had hit the port town of Paradip in 1999. But their calculations were proved wrong. Though the number of people died are comparatively very small, the devastation in Puri and nearby areas was enormous. After his brief visit, when Prime Minister Modi offered Rs. 1000 crore relief fund and he and Odisha CM were congratulating each other for the relief works going on, the people’s sufferings continued for days and many households are still suffering in all Fani affected areas!

According to reports of Red Star comrades, they were actively engaged in relief work right from the beginning forgetting that their own houses are damaged. They went to all Bastis in Bhubaneswar, in Puri and Cuttack, organized Basti dwellers and formed teams for relief work. Absence of polythene sheets was creating severe problems as roof of most jhuggies were blown off, and rains were continuing. The main stream media, in the beginning, was not publishing real condition at ground level. Contrary to what is claimed by the authorities, the number of dead are comparatively very small this time since though very high velocity Fani hit, but there was no 25 feet tall sea waves lashing the coastal areas devastating everything on its path including killing thousands as happened in 1999. In spite of cyclone warnings and evacuation orders, many people actually did not shift as very little food and other arrangements were made. This reality is concealed by authorities. 

Compared to what we did during the relief work in 1999, this time reflecting the strengthening of Red Star organization and activities in the state, the leadership could mobilize all party members and activists of Basti Suraksha Manch, TUCI like organizations for relief work. They played an important role in all the three urban centres as well as in nearby villagers to mobilize the people for relief work. They led the people to organize relief centres, as well as to demand urgent relief from the state. This is a huge work and our party committees as well as mass organizations are actively involved in these. The party Central Committee has called for a relief fund to help the urgent relief work to be immediately taken up in the affected areas. All party committees should try to send as much help as possible.

Urgent and Long Term Tasks

Once again, all the reports show that out of the many million families affected severely, vast majority are the economically backward sections who are living in Jhuggies in Bastis and mud houses in the villages. So, firstly, permanent housing for all these people is an urgent problem to be resolved. Though the hutments are temporarily repaired, an extensive progressive rehabilitation work should be taken up by the government, along with better infra-structural facilities, like water supply, sanitation, electric supply etc. Secondly, large number of people, including the fisher people, small vendors, hawkers, those owning or working in workshops, small enterprises etc have lost their livelihood. Their immediate rehabilitation is needed.

Since Odisha is a very cyclone prone region, a serious planning and execution of projects along the coastal region is called for. In spite of repeated warning from environmental scientists, even when the ‘global warming’, ‘climate change’ like features are increasing the possibilities of more frequent and severe cyclones, extensive construction of coastal highways and vast real estate building  etc are taken up in the coastal region. Whatever mangroves were existing are also destroyed for these corporate projects. The concerned governments and their agencies should be compelled to reverse the present ‘development’ plans which are aggravating the consequences of the cyclones. All highways and real estate constructions in one kilo meter wide strip along the coastal areas should be stopped. Whatever is existing should be realigned or demolished. A 500 meter wide mangrove stretch along the sea-coast should be developed on an urgent basis. Involving the people of the region also, a plan should be prepared for the protection of the coastal area, making it capable of restricting the impact of the cyclones.

A people’s movement should be developed to compel the governments and their agencies to take up these immediate and long term tasks with the urgency they demand.

Fani Cyclone a Report from Odisha

Cyclone Fani hit Puri on 3rd May, 14 districts of Odisha affected. Puri, Khordha, Cuttack, Balesore, Bhadrak, Ganjam, Jagatsinghpur, Jajpur, Kendrapara, Keonjhar, Mayurbhanj, Nayagarh. Foni land fall was at Puri, so this area was severely affected. Adjacent district of Puri Khordha (Bhubaneswar) also affected badly. Total 159 Blocks, 51 Urban Local Bodies, 18388 no. of villages and 1,65,55,507 population affected. 5,08,467 houses damaged. 181711.4 hectare of crop area affected. 64 people died. Thousands of injured. Still many people are under treatment in various Govt. and private hospitals.

Government Propaganda and Reality

Odisha Government declared that 15,57,170 persons were evacuated. It is completely false propaganda. In reality, they just officially demarcated in pen and paper that this cluster of people will shift to this school. College, building etc. The authorities of that institution just provided one or two rooms. Even many did not allow their toilets to use by this people. No food and other facilities available there. So maximum people did not shift. They were in their own houses or in nearby neighbours and friends houses, which is some what safe.

The death toll and causality was less comparative to 1999 super cyclone. Main reason is this time Fani affected for only 3 to 4 hours. It was in day time. In 1999 severe rain was there before cyclone and rain continued for 3-4 days followed by heavy flood. 27 feet high sea waves lashed in 1999, but this time no such sea tide was there. Rain stopped just after cyclone. No heavy rain was there. Also due to advance warning through media, people were alert. The whether forecast and calculation of timing was exact.

Odisha Government Failed to Provide Drinking Water and Immediate Relief to the Needy People

Only those having natural water resources like well, ponds, canals, rivers etc managed somehow. But mainly in urban areas and slum areas people suffered a lot with out getting drinking water. Up to 5-6 days govt. could not supply minimum required drinking waters. For 1 lakh population area only 6 to 10 tankers of water provided. Road side and proper communicable areas got some water but all others suffered a lot. This Fani cyclone proved that through tankers required water can not be supplied. Water scarcity is due to Govt. giving permission to land mafias to construct buildings, apartments etc by filling wells, ponds, canals, rivers like natural water resources. It should be stopped immediately. Natural water sources should be saved. In some areas we have to maintain tube wells continuously.

False Propaganda on Reconstruction and Compensation

As Per latest report of State Emergency Operation Centre (SEOC) Situation Report on Extremely Severe Cyclonic Storm-Fani of 20.05.2019, 12.30pm, 5,08,467 houses damaged in Fani. State Govt. declared house damage compensation will be provided to all house damaged/Fani affected families. Compensation 95,100/- will be provided for fully damaged, 5200 for partially damaged and 3200 for minor damages. Instead of this compensation, Govt. declared to provide cyclone-flood free pucca houses to all affected people. House survey will start from 15th may and Work order will be provided to all by 1st June. But when the official order passed, it is written assistance will be given as per relief code. Odisha Relief Code is very old. It followed from the British Rules. In this code there is no provision for assistance to those residing in ‘objectionable’ land. So that all slum dwellers, all dalit, adivasi and poor families those do not have land with Record can not get this assistance from the Govt. In Fani 90% of slum dwellers and common people who are residing in encroached lands and patta-less lands were affected. But this govt. order is restricted and it does not provide them assistance. So out of 5lakhs more than 4 lakhs families will not get compensation and pucca houses. Govt. orally declared assistance, but in official order it is reversed. So people are fighting for this right along with ground level workers.

In this context, CPI-ML Red Star Odisha State Committee and Basti Surakshya Mancha are continuing struggle to provide justice to these affected people. We demands before Govt to amend the Relief Code and make an immediate order to provide pucca houses and compensation to all these affected people including slum dwellers. We also demands for a Relief, Restoration and Rehabilitation act in Odisha because Odisha is regular cyclone, flood and drought prone area.

(Odisha Relief Code Chapter-1 Preamble Point 2 calls for provisions of this code may be modified, revised and supplemented at any time by appropriate orders of Govt., with the change of time and need. It is considered so expedient.). We also demand Rs. 20 lakhs compensations to  family members of the deceased and complete free treatment and minimum Rs. 1lakh compensation for Fani injured people. Odisha Govt. declared only 500 for a coconut tree. We demands Rs. 2000 for a coconut tree. AP had given 1500 per coconut tree when their people were cyclone affected.

Including these, with a charter of demands we have decided to Gherao Odisha State Secretariat on 4th June. Thousands of slum dwellers of Puri, Bhubaneswar, Cuttack and other affected urban and rural land patta less adivasi, dalit, poor and working class families will participate in this gherao. Since 3rd May afternoon all our comrades of party and class mass organisations, mainly of Basti Surakshya Mancha, AIRWO, TUCI and AIKKS activists and supportes were engaged in relief, restoration and rehabilitation work and mainly peoples struggles to get it or facilitate it to them.

In this context, we point out that in 1971, the state Govt. constituted a Technical Export Committee to give proposals to face Sea cyclones. This committee submitted its report in 1974. If this report was implemented then this Fani or 1999, or recent other cyclone causalities and loses could be avoided to a great extent. But The Govts since 1974 have not implementing this report and the P. Koteswaram Committee report of Centre. So we are demanding to implement these committee reports soon to avoid cyclones’ consequences permanently. n

INDIA'S IMPENDING CRISIS - PJ James

As Modi led corporate-saffron regime had reached the fag end of its first term, spokespersons of the regime have started repeatedly emphasising on India’s fastest growth during the last five years. They argue, for instance, that India under Modi is not only the fastest growing one in the world with a growth rate of around 7 percent but also has become the sixth largest economy ahead of France and will soon become larger than even Great Britain. Modi continues in power, according to them, within a decade India will be the third largest economy below that of US and China respectively.

Of course, the basic orientation of Modi since the very beginning has been to pursue an ultra-rightist growth path led by private corporate capital in conformity with market fundamentalist Washington Consensus according to which benefits from wealth concentration and fast growth shall slowly trickle-down to the bottom. With this perspective, he dismantled the Planning Commission and dissociated from what is called state-led planning, the last relics of the Nehruvian model so as to transform the state as a mere facilitator of corporate capital. Modi took necessary steps towards complete demolition of the administrative price mechanism in fuel pricing and giving full freedom to corporate oil giants in price-determination, raising the FDI cap in defence and insurance sectors to 49 percent at one stretch and similar other pro-corporate and business-friendly steps, prompting the World Bank to praise the Modi regime in its 2018 Doing Business Report for adopting almost half of the total 37 requirements essential to achieve a high ranking in Bank’s Ease of Doing Business Index. The most crucial initiative among them has been the implementation of the GST, the biggest post-war neoliberal, pro-corporate tax reform at the behest of imperialist centres for placing the country on a high growth trajectory.

But the outcome is on the contrary. According to the latest data released by the Central Statistical Organisation, India’s economic growth rate has declined to 6.6 percent, even as leading members of the Central Statistical Office including its chairman had already resigned protesting against the governmental pressure on them to manipulate data in favour of the bogus claims of the regime. As such independent observers consider even the 6.6 percent GDP growth rate released by CSO an overestimate, and according to them, the real growth rate would definitely be slower than the official rate. In the same vein, organisations like the Centre for Monitoring Indian Economy (CMIE) do not consider this latest official growth figure as in accord with reality. And in a latest development, National Sample Survey Organisation (NSSO) has imparted a heavy blow to the Modi govt. by casting doubt over the reliability of the entire data base used by the government.

Historically, figures pertaining to the Indian unorganised/informal sectors where more than 90 percent of the labour force depends for sustenance are mere guestimates as reliable data on them are few and far between. However, the two unexpected attacks inflicted on the whole economy, namely, demonetisation and GST have devastated not only the informal sectors but the formal/organised sectors also. Therefore in the absence of a concrete analysis of the post-demonetisation and post-GST structure of the economy, even data relating to the formal sectors is also unreliable. 

Another aspect is the inclusion of large number of ‘untraceable’ or ‘shell’ companies’, whose number is almost one-third of the actually existing companies, in the official growth data. That is, large number of registered companies are not at all found at the address and are not engaged in the work they have claimed. Though, such bogus companies that are not contributing anything to national product, they are also included in data.  The main purpose of floating such companies which are only “shell” and not any way contributing to production is to divert profits and siphon out unaccounted money to tax havens within and outside the country. To include the shell companies output, which is nothing but a portion of the main companies output, in data is therefore double counting and the GDP estimation becomes highly inflated and larger.

The upshot of the argument is that in spite of a definite slowdown, spokespersons of Modi govt. are working overtime to chart out a rosy picture of the Indian economy still claiming that the GDP growth rate is still running at 6.5 percent. Ironically, the highest growth rate that the saffron regime claimed was in relation to demonetisation year when all the formal and informal sectors, especially the latter actually experienced a sharp decline. Therefore the credibility of Modi regime’s growth figures is questionable.  Meanwhile, the unpublished NSSO report, the details which are available in the public domain, has estimated the unemployment rate at 6.1 percent in the preceding fiscal year (quoting a leaked report from the NSSO, the Business Standard said, “The country’s unemployment rate stood at over a four-decade high of 6.1 per cent during 2017-18, compared to 2.2 per cent in 2011-12.”) and a steep decline in labour participation rate from 47 percent in 2017 to 43 percent in 2019! It can be guessed that these sharpest decline in employment in five decades has been mainly due to the double-shock inflicted on the economy by the superimposition of demonetisation and GST.

As a manifestation of this economic down-trend, production in both the consumer and capital goods sector are facing reverses, the latter registering a contraction of 8.7 percent in March 2019!A striking trend is the setbacks faced by the firms specialised in the middle-class oriented fast-moving consumer goods sector (FMCG) due to the sudden collapse in demand and low consumer sentiment. And in spite of GST, according to the revised revenue estimates for 2018-19, there is a shortfall of Rs 1.6 lakh crore, and the central government’s revenue growth rate is as low as 6.2 percent instead of its budgeted claim of 19.5 percent. Consequently, central government’s debt under five years of Modi has shot from around 50 percent of GDP to almost 80 percent.

Another grave problem has been that of NPAs (non-performing assets) now amounting to Rs. 15 lakh crore in the public sector banks attributed to big corporate companies, as a result of which agriculture, small and medium industries, traditional and informal sectors have become the victims of the severe credit crunch in banks.  Reckless loan payment to speculation by non-banking finance companies (NBFCs) such as IL&FS has also reduced the source of funds for labour-intensive, informal and small sectors. Lack of credit, indebtedness and absence of price-support programs are pushing thousands peasants to suicides every year. But since 2015, the National Crime Records Bureau as directed by the Modi govt. has stopped releasing data on peasant suicides though routine media reports of famers committing suicides in states like Maharashtra, Madhya Pradesh, Punjab, and Karnataka among others are continuing as usual. However, as per data available in the Ministry of Home Affairs, annual report titled ‘Accidental Deaths and Suicides in India’, on an average every day 34 farmers are committing suicides in India. 

This collapse in the domestic economy has it’s manifestation in the foreign trade sector too. It is an acknowledged fact that around half of India’s exports originate mainly from the labour-intensive traditional, small-scale and medium industries. However, both demonetisation and GST by denying cash and imposing higher tax-burden respectively have made most of them economically unviable.  Coupled with this adverse domestic factor including the overreliance on contract labour (along with lack of healthcare, education and skill-training) that declined labour productivity, competition from labour intensive exports of other cheap labour economies, especially South-Asian countries has resulted in a steep reduction in exports leading to a trade deficit of $ 176 billion(approximately more than Rs. 12 lakh crore). Regarding capital-intensive exports, India is facing the biggest threat from protectionist policies in the US and elsewhere. All these have their domestic linkage effects adversely affecting production and employment. Over the next 30 years, around 75 lakh young job seekers are expected to join the working age population each year.  Around 16 percent of the educated youth is estimated as unemployed in India.  On the other hand, Modi’s ultra-rightist policies have destroyed more than 100 lakh jobs in the preceding year alone. One can imagine the extent of social and political tensions in store for the future.

However, the immediate threat that Indian people are going to confront is the prospect of rise in oil prices. In view of the election, oil companies under instructions from the Modi regime has been keeping domestic petroleum prices flat, though crude oil prices rose from around $52.40 a barrel in January to $70.70 a barrel on 3 May. In the context of the unilateral US embargo on oil export of Venezuela and Iran, India is losing cheap sources of oil and is bound to import high-cost shale oil from USA and Canada. In view of the US threat-escalation, there is every chance of the world crude oil prices shooting up. As a pointer to the emerging trend, immediately after the polls, based on green signal from Modi regime, oil companies have already raised petrol and diesel prices.

Obviously, while the employment-oriented really producing economy is declining under the Modi-regime, the parliamentary opposition ranging from the Congress and regional parties to CPI (M) having no alternative to the neoliberal-pro-corporate policies, the exit-poll projections of a landslide victory of the BJP led NDA have given a further boost to the speculative the sphere of the economy as manifested in the Sensex gaining around 1400 points in one single day in the BSE. As a result, the shares of leading stock speculators including Ambani, HDFC, ICICI, etc. have gained around Rs. 5 crore. As these lines are being written, the election results are pouring in indicating a continuation of the Modi regime with an absolute majority in Lok Sabha. Then the outcome is an extra-ordinary galloping of financial speculation led by the most corrupt corporate class  under whom the so called development itself oriented to the vast majority of toiling people is transformed in to a by-product of money-spinning businesses throughout.

Modi’s second coming implies a further opening up of the floodgates of ultra-rightist, neoliberal corporatisation subjecting the working classes and all oppressed to the domination of the most degenerated financial class in every sphere.  Its outcome shall be unprecedented wealth concentration in the hands of the most corrupt tiny financial elite and intensified pauperisation and loss of purchasing power for the vast majority.

The ruling regime will try to manage the consequent political and social tensions by incessant attacks on democratic rights of workers and all oppressed including dalits, adivasis, women and minorities. It is up to the democratic and progressive forces in this country to rise up with an appropriate political intervention at this critical juncture. n

On 21st April afternoon, when the campaign for the 17th Lok Sabha elections were coming to a conclusion in Kerala, with the LDF, UDF, NDA parties engaged in a show of strength in various town centres spending crores of rupees with all police forces concentrating there, more than one thousand landless families, mainly Adivasis, who constitute 17% of the population of Wayanad district occupied nearly 500 acres of land in Towarimala in Batheri taluk, about 20kms from the district headquarters, Kalpatta. They were led by the Land Struggle Committee (LSC) formed at the initiative of the state committees of AIKKS and Adivasi Bharat Mahasabha (ABM) led by the CPI(ML) Red Star comrades. This Committee formed two years ago had brought out details of the land holdings in the state and the deplorable condition of the nearly 1.5 million landless families in this state “famous” for the land reforms of the 1957 CPI government. A Land Struggle Convention was held in 2017 January at Thiruvananthapuram which appealed to the government to take over nearly 58% of the revenue land in the state illegally occupied by nearly 200 land mafias including the foreign plantation companies Harrison and Kannan Devan (now Tatas) and to distribute the land to the plantation workers and landless families. This Convention was organized by the LSC when, in spite of many campaigns and mass movements by the landless families followed by attempts to occupy the land at many places for the last four decades, consecutive Congress led UDF or CPI(M) led LDF governments did not take any action to solve the problems of the landless families. It was in continuation to decades of movements by the landless families and its own efforts for this, the LSC led the landless families to occupy the land at Towarimala, bordering the Harrison Plantations’ tea estate.

This land is not part of reserve forest as falsely claimed by the forest department or alleged by the state government. It is part of the 5000 acres of land taken over by the state government led by CPI leader Achutha Menon in 1971 as surplus land from the Harrisons for distribution to the Adivasis who were in a rebellious mood following the torture and killing of com Verghese on 18th February, 1970, one of the first CPI(ML) leaders in the state, who had successfully led the Adivasis against the slave trading of them at Thirunelli temple and against exploitation by feudal landlords and usurers. But consecutive governments did not distribute it to the landless Adivasis and others. On the contrary, the bureaucracy under present Pinarayi government is engaged in a conspiracy to transfer it back to Harrisons. That is why the LSC decided to occupy this land.

When the Land Struggle Committee took over the land and landless families started making huts and clearing the land for cultivation, following the conclusion of the elections on 23rd April evening, next day early morning the district authorities deployed a large police force to throw out the families for vacating the land to give back to the land mafia, Harrison! It was a most shameful act by the CPI(M) led government. It was like Budhdev government in Bengal shooting down people at Singur and Nandigram for providing land for Tata and Salim Group. The leaders comrades, MP Kunjikanaran, party CC member of CPI(ML) Red Star and state secretary of AIKKS, Rajesh Appat, state executive committee member of the party and Manoharan, district secretary of AIKKS were taken away by force under the pretext of holding discussion; but they were arrested and remanded to Vythiri jail. Using brute force all the families including women and children were attacked and forced to flee from the area even abandoning their belongings. Police and forest officers were posted there, threatening the people.

In this situation, the party comrades brought all families together, mobilized them and marched to the district collectorate at Kalpatta, and by evening started a resistance movement for land there. By that time, knowing about the police action, party state secretary com Dasan and many other leading comrades including many democratic forces reached the place and arrangements were made for a protracted movement for land to the landless.

It shows that in spite of the red flag they hold, CPI(M) and its government is not different from the other state governments. The landless people, mostly Adivasis and dalits have no other option but to resist the deployment police to Thomarimala, arrest of their leaders and intensify the movement for land. From 25th April morning onwards leaders of various people’s movements across the state, leaders of Adivasi and dalit organizations and progressive individuals started coming to the struggle centre in front of Kalpatta collectorate and declaring solidarity with the movement. From the Adivasi padis (jhuggies) and other settlements of landless families, people started coming in big numbers always making the struggle centre crowded. The district collector who discussed with the LSC leaders told them that though the landlessness of the Adivasis is known, nothing can be done, as there is no land available to distribute. He was not ready to accept the fact that 5-25 lakh acres of land are illegally held by Harrison, Tata like corporate as established by the government appointed Rajamanikyam Committee report.

The government’s intention to suppress the movement was clear with the way government pleaders took hostile stand to get the bail petitions moved for the three comrades rejected in the magistrate and sessions courts. In this situation, com.MP started hunger strike in the sub jail on 6th May. Within hours the three comrades were shifted to Kannur central jail where MP continued the hunger strike. As he became weak, he was shifted to Kannur district hospital where he was given trip by force. But he continued the hunger strike. Though the bail petition was moved in the High Court, alleging that if they are released they will again lead struggles to occupy the land, on 14th May the HC rejected the bail petition and postponed the hearing to 20th May. The intention of Pinarayi government was clear: to suppress the movement at any cost, including detaining its leaders in Jail!

By this time the land struggle has got good publicity even though the mainstream media is disinterested still. Representatives of Chengara, Parappa like land struggle movements extended support. In Idukki district, inspired by the Towarimala struggle 300 landless plantation workers occupied government surplus land and made huts there. Landless people’s representatives from different districts came and announced their decision to occupy the illegal land held by the corporate forces and mafias as government is not ready to take over them and distribute to landless people. On 14th May a well attended Solidarity Convention was held at Kozhikode, where a resolution was adopted to spread the land struggles at state level as the government is refusing to take over the 5.25 lakh acres of land illegally held by the corporate and mafias and to distribute them to landless families and plantation workers. A state level Solidarity Committee was formed to help the struggle. It appealed com MP to end the hunger strike as the Convention has taken the decision to intensify the movement and as MP’s health condition was deteriorating. On 15th May morning leaders of the Solidarity Committee met com MP and explained the Resolution adopted by the Convention to carry forward the struggle more intensively. Com MP agreed with the proposals of the Convention and called of the hunger strike.

But the relay hunger strike at Kalpetta struggle centre continued. Following the High Court order on 20th May giving bail to the three comrades, they were released from Kannur central jail on 21st May. They were given reception at the jail gate and at Kannur. Later com Manoharan was given reception at Kalpatta, and the relay hunger strike was called off. It was decided to shift the struggle centre later to a place near the Adivasi padis and where it is easier to mobilise the landless families for next phase of struggle to occupy the land.

Meanwhile, comrades MP and Rajesh who are denied permission for five months to go to Wayanad, were given receptions at other places and on 22nd May a march to Thrissur collectorate was organized. Soon the campaign to continue the land struggle in different districts and mobilization of the landless people for occupying the land shall be speeded up.

Extent of Landlessness and Impoverishment of Oppressed in Kerala

The Solidarity Committee has decided to start struggle centre in front of the state secretariat at Thiruvananthapuram, and to start struggle centres in all districts mobilizing all the struggle committees in the region. A glance through the present deplorable condition of the nearly 1.5 million landless families in Kerala, which includes the Adivasis, dalits, plantation workers, fisher people and other most backward sections who are thrown to ghettos where they have no land to even bury their dead shows that this question demands an urgent solution. One should know that Kerala which is marketed for tourism as “Gods own land” and famous for the “Kerala Model of Development” is a hell for the Adivasis, dalits and such other oppressed sections who are landless, in spite of CPI(M) led LDF is coming to power here for every alternate five years for last 4-5 decades and presently LDF is in power!

In Kerala, out of about 35 lakh dalits, 79% are confined to 26,193 colonies without many of the basic amenities. Out of nearly 4 lakh Adivasis, 90 % are landless and are confined to padis or colonies. Thousands survive in jhuggies on road sides or near forest areas.  Out of more than 2 lakhs of plantation workers, majority of whose ancestors were brought by force from Tamilnadu during colonial times, live in layams built during pre-1947 days. Once they retire from service, they are thrown out of these ghettos also. The nearly one lakh fisher people are confined to 600 or more colonies spread across the coastal area; many of them landless.

The other side of the picture is that 58% of the revenue land in the state is under illegal occupation of corporate and land mafias like Harrisons and Tatas. Consecutive governments whether it is led by the UDF or LDF refuse to take any action to take over this land as the institutionalized political class belonging to UDF, LDF and NDA are colluding with this mafia. If one has to understand this serious situation, a glance through Kerala’s political history vis-à-vis the land question is necessary.

An Over-View of Land Reforms and Land Struggles in the State

After United Kerala was formed on 1st November, 1956, following the states’ reorganization, the first meeting of the state committee of the undivided CPI declared based on the political line developed by the communist movement  through the series of anti-feudal movements waged in the state that if the party is coming to power in next year’s elections it will go for revolutionary land reforms based on “land to the tiller”. In 1957 elections CPI with the support of few independents who won with party’s support got majority and the EMS led CPI ministry was formed. But when it took up the land question, it not only abandoned the “land to the tiller” slogan, it refused to take over the plantations under control of foreign companies like Harrisons Plantations and Kannan Devan (who later handed over to Tatas) or to bring the plantations and the land under the control under the ceiling stipulated in the Land Reforms Bill. Though the tenants who were cultivating the landlords’ land got control over it, the real tillers who were predominantly Adivasis and dalits were not given land for cultivation; these families were given only 10 cents for housing. It was promised that the land found in excess of the ceiling, shall be distributed to the tillers.

When the Land Reforms Act became a reality by 1970, there was 7.25 lakh acres of surplus land. But, in spite of the struggle for the distribution of this land by CPI(M), which was in opposition at that time, hardly one lakh acres were distributed. Out of this the Adivasis and dalits got very little or nothing in many areas. After this period, neither CPI, nor CPI(M) nor any of their LDF partners took up the question of distributing land to the Adivasis and dalits in practice. Like Congress and its UDF partners, they were only giving lip sympathy to it during election time. The Naxalbari Uprising in 1967 and spreading of CPI(ML) influence to Kerala once again put the question of agrarian revolution to the forefront. But in the absence of any mass peasant movement led by it, the land struggle could not be carried forward.  Meanwhile, under the “one lakh house scheme” initiated by a CPI minister in 1971 during the CPI- Congress alliance government, the ghettoization of the Adivasis and dalits started, pushing them to so-called settlement colonies.

In early 1990s under the initiative of CPI(ML), a land Struggle Committee was formed under the leadership of Choman Muppan, an Adivasi leader of Wayanad, demanding the implementation of the Adivasi Land Protection Act. By the end of 1990s under the leadership of Adivasi Gothra Mahasabha, an active campaign was launched leading to an agreement with the then UDF government for time bound distribution one acre land to each family. As this was not implemented, the Sabha led the Adivasis and other landless people to occupy Muthanga land in Wayanad in 2003. This struggle was brutally put down by the AK Antony government even falsely alleging Maoist involvement; in police firing one comrade became martyr, and including the leaders many were tortured and jailed.

As the government continued not to implement the agreement of distributing one acre each land to landless families, thousands of landless families occupied the 5000 acres rubber plantation of Harrisons at Chengara in south Kerala, Pathanamthitta district. In spite of many manoeuvres by the LDF government and denying all basic facilities like ration card, drinking water and voter card, these families are still continuing their occupation there.  Next year landless people occupied surplus land at Parappa in Kollam district. During these years landless families successfully occupied land at Meppadi in Wayanad and at other places. But whether UDF or LDF, these governments want to restrict the land movement to allotting 3 cents of land! But the pity is that even this bid is so far scuttled by the land mafias and the corrupt bureaucracy along with the elite political class. But the ghettoized Adivasis, dalits and other landless poor have no other option but continue this struggle for survival, for land and livelihood.

 

 

How the Online Media Reports the Thowari Mala Land Struggle

Wayanad’s landless Adivasis have been agitating against the delay in the distribution of the promised land for around two decades now. In 2003, rallied by the community organisation Adivasi Gothra Maha Sabha, they occupied the Muthanga Sanctuary. In the violence that erupted when the police tried to evict them, an Adivasi man named Jogi and a policeman were killed. The Adivasi community, though, maintains that 16 of its members were shot dead that day. There are around 8,000 landless Adivasis in Wayanad, said the district’s collector, AR Ajayakumar. “Of them, 3,000 people possess less than five cents of land. The rest are completely landless,” he said.

The Thovarimala occupation has spurred similar agitations by landless Adivasis at 18 other places across Wayanad. Ajayakumar agreed that the agitations reflected “the seriousness of the Adivasi land issue”. He claimed the government was “trying to speed up the distribution process”, but “land scarcity is a major problem”. MK Dasan, Red Star state secretary dismissed the scarcity claim. “The government could have brought legislation to reclaim 5.25 lakh hectares of land that is illegally held by multinational plantation companies,” he argued. “It would have put enough land at the government’s disposal. But successive governments have been scared of touching big business and collaborating with them.”

He warned that “land agitations” would intensify across Kerala if the government failed to find a solution soon. “Thovarimala agitation is just an indication,” he said. “Land struggles will erupt in all Adivasi areas if action is not taken soon.” Adivasi leader CK Janu, who led the 2003 Muthanga agitation, echoed Dasan. She pointed out that the government needed less than three lakh acres to provide land to all landless Adivasis. “It has already identified 11 lakh acres of land for distribution,” she added. “Adivasis will be forced to occupy land if there is no government action.” It was in this situation the Adivasi and other oppressed people’s leaders from across Kerala are met at Kozhikode on May 14 and decided the future course of action.

Thovarimala was owned by Harrisons Malayalam Ltd, a private plantation company, until 1971, when the Kerala Private Forests Act enabled the state to take over private forestland and give it to agricultural labourers for cultivation. The government took a total of 30,046 hectares of land from Harrisons and Poddar Plantations across Kerala, leading to a long legal battle that ended with the Supreme Court approving the state’s decision in 2001. The court, however, gave Harrisons a reprieve by directing that 700 hectares of the acquired land be returned to the plantation company. The government complied with the order but Dasan alleged it was now planning to hand over all of the Thovarimala forest to Harrisons. That is why the Adivasis were forcibly evicted, he said, adding, “The government is working hand in glove with the plantation company.”

‘We Will Continue Our Fight’

For now, though, possessing cultivable land remains a dream for Wayanad’s landless Adivasis. Many of the protestors at the district collectorate said they joined in the agitation after realising they would die without owing a piece of land if they kept quiet. “I live in a hut on five cents of land. I cannot cultivate anything to make a living,” said K Janu, 46, from Perumbadikkunnu Adivasi Colony in Ambalavayal. “I have submitted many applications to the government for land. But nothing has happened so far. I don’t have any option but to join the agitation. I want to own cultivable land before I die.” Janu said around 150 families, including 12 from her colony, took part in the April 21 occupation. “All of us are now staying in the protest tent,” she said. “No one can break our unity.”

Her husband Veliyan, 55, claimed the police used brute force to evict them from the Thovarimala forest. “They kept reminding us about the Muthanga firing,” he added. “They picked protestors randomly, put them in a van and dropped them at different locations. It was done to isolate us. I escaped the arrest by running into rice fields in the valley nearby.” The police have since been raiding their homes and threatening to arrest them for participating in the agitation, Veliyan alleged. “Plainclothesmen have been threatening us to go back home,” he said. “We have been told that the state government would deny us land if we continue participating in the protest.” But they will not give up. “We will continue our fight,” Veliyan said, as his wife nodded in agreement. “We don’t want to die landless.”

Dalit activist Sunny M Kapikad told that government has taken a dispiriting stand in the issue. “Arresting the leaders of protest after calling them for meeting and evicting the Adivasis using force cannot be justified,” The protesting Adivasis are demanding that 104 hectares of vested forest in Thovarimala adjacent to the plantation of Harrisons Malayalam Private Limited, should be distributed to the landless among them. The 104 hectares of land which was in the possession of Harrisons Malayalam was deemed as excess land through the Kerala Land Reforms (Amendment) Act, 1969. “The protestors have raised a demand of two acres for each of the family. But there is a practical difficulty in finding this much land,” Wayanad District Collector AR Ajayakumar told TNM. He also added that the district administration has taken the possible initiatives that it could. “On the first day of their strike in front of the Collectorate itself, we held a meeting. Things have been notified to the government. Now it is up to the state government to decide,” the Collector says.

Meanwhile Dalit activist M Geethanandan told that there was no such practical difficulty in finding land for Adivasis in Wayanad. “To implement the Kerala Private Forests (Vesting and Assignment) Act, 1971, the Madhava Menon Commission was formed. As per the commission report that came out in 1974, it had found assignable and non-assignable land. And we have found that the vested forest in Thovarimala comes under the assignable land,” says Geethanandan. According to activists, the agitations had always remained within the tribal population. “The Adivasi movement has not been taken up by the ‘civil’ society. CPI(ML) heading this agitation of Adivasis is a good sign,” he says.

Western Ghats Protection Committee Backs Landless Tribals

The Co-ordination Committee for Western Ghats Protection has supported the landless Adivasi people in Wayanad who have occupied a land belonging to a plantation company. “It is a lie that the Adivasis have encroached into the forest land. They have occupied the land belonging to Harrisons”, said a statement issued by the Committee. The indigenous people in Wayanad and other parts of the state have been deprived of their land on various pretexts by the government and private entities and individuals leaving them destitutes in their own land. “Protection of environment is not possible without the Adivasis. The land issue of Thovarimala should be resolved by protecting the interests of the Adivasis”, the committee opined.

Inspired by Towarimala Land Struggle, the Movement of the Landless Gets a New Fillip

The State level Solidarity Convention was held at Kozhikode on 14th May in support of the ongoing Thowari Mala land struggle. It called for expanding the land struggle by the landless Adivasis and other sections of people at state level. While the resistance struggle in front of the Kalpatta collectorate by the land Struggle Committee shall be continued, a struggle centre shall be started at Thiruvananthapuram in front of the state secretariat and similar struggle centres shall be started at district level, mobilizing all the people’s committees leading land struggles of the landless families. In order to focus on the expansion of the struggle, and in the context of Kerala High Court postponing the bail petition for the arrested comrades to 20th May, the Solidarity Convention appealed to com. MP Kunjikanaran to end the hunger strike. Following it, com MP ended his hunger strike on 15th May at Kannur district hospital in the presence of Dr Ajoykumar, the chairman of the Solidarity Committee, com PJ James and others.

Addressing the Convention the leaders and representatives of the land struggles at state level including comrades G Gomathi, Ad PA Puran, Dr Ajoykumar, PJ James and many others from different parts of the state explained how the consecutive governments are taking reactionary stand against the distribution of land to the landless families, and how they are protecting the corporates like Harrisons and Tatas and the land mafias who are illegally occupying more than 5.25 lakh acres of land. The Convention called for mobilizing all land struggle movements at state level and launch an all out offensive for fulfilling the demands of the landless families.

It formed a Solidarity Committee with Dr Ajoykumar as chairman and comrades Gomathi, Chitra, Ad PA Pauran, PJ James, MK Dasan and others are members to expand the movement at state level. A number of democrats and intellectuals came out with a statement in support of the struggle.

On 20th May Kerala High Court gave bail to comrades MP, Rajesh and Manoharan and released from Kannur central jail on 21st May. Large number of comrades received them at the jail gate and taken to the border of the Wayanad district, near Vythiri where a reception was arranged, as both MP and Rajesh are denied permission to enter the district for five months. Com Manoharan, whose house is in the district is denied permission to go to Towarimala!

The state level solidarity committee and various organizations who are part of it have declared the decision to spread the land struggles to various districts as the LDF government refuses to take over the illegally held 5.25 lakh acres of revenue land and to distribute it to Adivasis, dalits, other landless and to the plantation workers. Though with the release of the comrades, the relay hunger strike at Kalpatta struggle centre is called off, the struggle centre shall continue with more landless families mobilized every day. Comrades are determined to march forward till the distribution of 2 acres of land to all landless families. n

2019 ഏപ്രിൽ 21ന് വൈകുന്നേരം വയനാട്ടിലെ തൊവരിമലയിൽ പ്രവേശിച്ച് മണ്ണിൻറെ മക്കളായ ആദിവാസികൾ അവകാശം സ്ഥാപിച്ചതും,  മുത്തങ്ങ സമരത്തിന് സമാനമായ അടിച്ചമർത്തലിനും ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനും വിധേയരായ  അവർ കൽപ്പറ്റ കളക്ടറേറ്റിന് മുമ്പിൽ ഭൂമിക്കുവേണ്ടിയുള്ള സമരവുമായി മുന്നോട്ടു പോകുന്നതും കേരളത്തിന്റെ ഭൂപ്രശ്നം വീണ്ടും ഗൗരവമായ  ചർച്ചയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്.  കൊളോണിയൽ കാലത്തും സംസ്ഥാന രൂപീകരണത്തിന് ശേഷവും ആദിവാസി ഗോത്രവിഭാഗങ്ങൾക്കും മണ്ണിൽ പണിയെടുത്ത് പോന്ന ദളിതർക്കും മേൽ നടന്ന കയ്യേറ്റങ്ങളുടെയും ഭൂമി കവർന്നെടുക്കലുകളുടെയും ചരിത്രത്തെയും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നയങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി അവഗണിക്കുന്നതും സമൂഹത്തിൻറെ അടിസ്ഥാന ജനാധിപത്യവൽക്കരണത്തിൽ ഭൂബന്ധങ്ങൾക്കുള്ള പങ്കിനെ നിഷേധിക്കുന്നതുമായ ചില സമീപനങ്ങൾ ഈ ചർച്ചകളുടെ ഭാഗമായി മുന്നോട്ടുവയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

 

 

കേവല പരിസ്ഥിതി വാദികൾ, യാന്ത്രിക ഭൗതികവാദികൾ, കേവല നിയമ വാദികൾ എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു വിഭാഗങ്ങളിലായി സമരത്തിനെതിരെ നിലപാടെടുത്തിട്ടുള്ളവരെ പെടുത്താവുന്നതാണ്.

 

 

  1. പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷകർ അഥവാ പ്രകൃതി സംരക്ഷകർ എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവർ പറയുന്നത് ആദിവാസികൾക്ക് അവകാശപ്പെട്ട ഭൂമി വിട്ടു കൊടുത്താൽ അത് വലിയ പരിസ്ഥിതി നാശത്തിന് കാരണമാകുമെന്നാണ്. ഇപ്പോഴത്തെ തൊവരിമല ഭൂസമരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഇവർ പറയുന്നത് ആദിവാസികളെ മറയാക്കി വനനശീകരണത്തിന് മുൻകൈ എടുക്കുന്നവരാണ് സമരത്തിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്നാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, സമരക്കാർ പ്രവേശിച്ചത് വനഭൂമിയിൽ ആണെന്നും ആദിവാസികളുടെ ഡിമാൻഡ് അംഗീകരിക്കുന്ന പക്ഷം അത് പരിസ്ഥിതി നാശത്തിന് കാരണമാകുമെന്നുമാണ് വയനാട് പ്രകൃതി സംരക്ഷണ സമിതി എന്ന എൻജിഒ പ്രസ്താവന ഇറക്കിയിട്ടുള്ളത്. വാസ്തവത്തിൽ പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തെ സംബന്ധിച്ച് ആഗോളമായി ഇന്ന് അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള നിലപാട് വനം തങ്ങളുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥയായി തിരിച്ചറിയുന്ന ആദിവാസി ജനത തന്നെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ വനസംരക്ഷകരെന്നാണ്. കോർപറേറ്റ് വനമാഫിയകളും ഭൂമാഫിയകളും അവരുമായി അവിഹിത ബന്ധം നിലനിർത്തുന്ന വനവകുപ്പും അതിലെ ബ്യൂറോക്രാറ്റുകളുമാണ് വനനശീകരണത്തിലെ മുഖ്യഘടകങ്ങൾ എന്നത് പുതിയ അറിവല്ല. ഇക്കാരണത്താൽ,  ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അടുത്ത കാലത്തെ പ്രമേയങ്ങളിൽ വനസംരക്ഷണത്തിൽ ഗോത്രസമൂഹങ്ങൾക്കുള്ള പങ്കാളിത്തം നിർണായകമാണെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ കോർപ്പറേറ്റുകൾ അവരുടെ കൊള്ളയുടെ ഒരംശം ഉപയോഗിച്ച് വളർത്തിയെടുത്തിട്ടുള്ള പല ഏജൻസികളും വനത്തിൽ നിന്നും വനസംരക്ഷണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിൽനിന്നും ഗോത്രജനവിഭാഗങ്ങളെ അകറ്റി നിർത്തണമെന്ന് ശക്തമായ ക്യാമ്പയിൻ എല്ലായിടത്തും നടത്തിവരുന്നു. വനവും പ്രകൃതി വിഭവങ്ങളും കൊള്ളയടിച്ച് തടിച്ചുകൊഴുക്കുന്ന വനമാഫിയകളും ഖനിമാഫിയകളും ഇത്തരം എൻജിഒ കളെ  വലിയ അളവ് ഫണ്ട് ഒഴുക്കി നിലനിർത്തിപ്പോരുന്നു.

 

 

ഇതിന് ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണം കോർപ്പറേറ്റ് ഫണ്ട് വാങ്ങി പ്രവർത്തിക്കുന്ന എൻജിഒ കൾ അടുത്തകാലത്ത് ഇന്ത്യയിലെ വനാവകാശ നിയമ (ഫോറസ്റ്റ് റൈറ്റ്സ് ആക്ട് - എഫ് ആർ ഐ) ത്തിനെതിരെ അരയും തലയും മുറുക്കി രംഗത്ത് വന്നതാണ്. വനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭൂമിയിലും പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളിലും ജൈവപരമായും  ചരിത്രപരമായും ഇഴുകി ചേർന്ന ഗോത്രസമൂഹങ്ങൾക്കാണ് കോർപ്പറേറ്റ് ബ്യൂറോക്രസിയേക്കാൾ ഫലപ്രദമായി വനസംരക്ഷണം നടത്താനാകുകയെന്ന ശാസ്ത്രീയമായ തിരിച്ചറിവിൻറെ സ്വാംശീകരണം എന്ന നിലയിൽ കൂടിയാണ് ആണ് 2006 ൽ വനാവകാശനിയമം ഇന്ത്യ പാസാക്കിയത്.  എന്നാൽ കോർപ്പറേറ്റ് ശക്തികളുമായി ബന്ധമുള്ള എൻജിഒകൾ തുടക്കം മുതലേ ഈ നിയമത്തെ എതിർത്തു വരികയായിരുന്നു. വനാവകാശ നിയമത്തിനെതിരെ വൈൽഡ് ലൈഫ് ഫസ്റ്റ്, നേചർ കൺസർവേഷൻ സൊസൈറ്റി, ടൈഗർ റിസർച് ആൻഡ് കൺസർവേഷൻ ട്രസ്റ്റ് തുടങ്ങിയ എൻ ജി ഒ കൾ 2008-ൽ തന്നെ സുപ്രീം കോടതിയെ സമീപിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ സർക്കാർ സമീപനം അനുകൂലമല്ലാതിരുന്നതിനാൽ  കേസ് ക്ലച്ച് പിടിച്ചില്ല. പിന്നീട് 2019 ജനുവരിയിൽ മോദി സർക്കാരിൻറെ മൗനാനുവാദത്തോടെ   അവർ വീണ്ടും സുപ്രീം കോടതിയെ സമീപിക്കുകയും 11 ലക്ഷത്തോളം ആദിവാസികളെ അവരുടെ ആവാസ വ്യവസ്ഥയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുന്ന നടപടിയ്ക്ക് സുപ്രീംകോടതി പച്ചക്കൊടി കാട്ടുകയും ചെയ്തു. 2006-ൽ പാസായ വനാവകാശ നിയമം നടപ്പാക്കുന്നതിൽ മോഡി സർക്കാർ താൽപര്യം കാണിച്ചില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല അത് അട്ടിമറിക്കും വിധമുള്ള സുപ്രീംകോടതി വിധിക്ക് എൻജിഒ കൾക്ക് സൗകര്യമൊരുക്കി കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.

 

 

 

കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇവിടത്തെ പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളും വനങ്ങളും നശിപ്പിച്ചതും ആദിവാസികൾ അവരുടെ ഭൂമിയിൽ നിന്നും ആവാസവ്യവസ്ഥയിൽ നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെട്ടതും ഒരേ കയ്യേറ്റപ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമാണ്. വിദേശ കോർപ്പറേറ്റ് ഭൂമാഫിയയും അവരുടെ ബിനാമികളും ഇതര കയ്യേറ്റക്കാരും മത ശക്തികളുമെല്ലാം ഇപ്രകാരം വനവും പരിസ്ഥിതിയും നശിപ്പിച്ച് ആദിവാസികളുടെ ഭൂമി അടിച്ചുമാറ്റുന്നതിന് നേതൃത്വം കൊടുത്തു. ചുരുക്കത്തിൽ വന ഭൂമാഫിയകളുടെ കടന്നുകയറ്റമാണ് വനനശീകരണത്തിന് കാരണം എന്ന വസ്തുത മറച്ചുപിടിച്ച്, ആദിവാസികളാണ് വനനശീകരണത്തിന് കാരണം എന്ന വാദമാണ് കോർപ്പറേറ്റ് ഏജൻസികൾ ഉയർത്തുന്നത്.  മേൽ സൂചിപ്പിച്ച സുപ്രീംകോടതി കേസിൽ എൻജിഒ കളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആദിവാസികൾ കേവലം കയ്യേറ്റക്കാർ ആണ്. വർത്തമാനകാലത്തെ പരിസ്ഥിതി വിനാശത്തിന് കാരണം കോർപ്പറേറ്റ് സമ്പത്ത് സമാഹരണമാണെന്ന തിരിച്ചറിവിനെ മറച്ചുപിടിക്കുകയാണ് ഈ എൻ ജി ഒ കളുടെ ദൗത്യം. ഇവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആദിവാസികൾ കയ്യേറ്റക്കാരും കോർപ്പറേറ്റുകൾ വികസനക്കാരുമാണ്. ആദിവാസികളെ കയ്യേറ്റക്കാരായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന കേരള സർക്കാരും ഇതേ നിലപാടാണ് ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നത്.

 

 

  1. ആദിവാസികൾക്ക് ഭൂമി കൊടുത്താൽ അത് ഭൂമിയുടെ തുണ്ട് വൽക്കരണത്തിന് കാരണമാകുമെന്നും വികസനത്തിന് കോട്ടം തട്ടുമെന്നും പറയുന്ന യാന്ത്രികവാദികളായ കപട കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളാണ് രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടർ. വ്യാജ രേഖകളുടെ പിൻബലത്തിൽ രാജ്യത്തിൻറെ പരമാധികാരത്തെയും ഭരണഘടനയെയും നിയമവ്യവസ്ഥയെയും നോക്കുകുത്തിയാക്കി അഞ്ചേക്കാൽ ലക്ഷം ഏക്കർ റവന്യൂ ഭൂമി കൈവശപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന വിദേശ തോട്ടം മാഫിയകളെ തൊട്ടാൽ അത് വികസനത്തെ ബാധിക്കും എന്ന പിണറായി സർക്കാരിൻറെ അതേ വാദഗതി തന്നെയാണ് ഇവരുടേതും. മർദ്ദക വ്യവസ്ഥയ്ക്കും ഇന്നത്തെ കോർപ്പറേറ്റ് മൂലധന ആധിപത്യത്തിനും എതിരായ മർദ്ദിത ജനതയുടെ പോരാട്ടത്തിൽ അവരുടെ ഐഡൻറിറ്റി സ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ട നിർണായകമായ ഘട്ടമാണിത് എന്ന് തിരിച്ചറിയാത്ത അഥവാ അറിഞ്ഞിട്ടും അംഗീകരിക്കാത്ത യാന്ത്രികന്മാർ അവരുടെ വാദഗതികൾ സ്ഥാപിക്കാൻ മതസംഹിതയെന്ന മട്ടിലാണ് മാർക്സിസ്റ്റ് ഉദ്ധരണികൾ പ്രയോഗിക്കുന്നത്. ചരിത്രപരമായി ഉൽപ്പാദന ഉപാധികളിൽ നിന്നും ആട്ടിയകറ്റപ്പെട്ട ആദിവാസികളും ദളിതരും അടക്കം മർദ്ദിതരുടെ സ്വത്വനിർണയത്തിൽ മുഖ്യ ഉല്പാദനോപാധിയായ ഭൂമിയുടെ മേൽ അവകാശം സ്ഥാപിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ സ്വത്വത്തെയും സ്വത്വരാഷ്ട്രീയത്തെയും കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കുന്ന, വൈവിധ്യങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്ന യാന്ത്രികന്മാർ, മർദ്ദിതർക്ക് ഭൂമിയിൽ അവകാശം ഉറപ്പാക്കുന്നതിന് വേണ്ടിയുള്ള മുന്നേറ്റങ്ങളെ പോസ്റ്റ് മാർക്സിസം എന്നും പോസ്റ്റ്മോഡേണിസം എന്നു മുദ്രകുത്തുന്നു. സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലും ചൈനയിലും സോഷ്യലിസം എന്ന പേരിൽ ആധിപത്യം നേടിയ മുതലാളിത്ത വികസന പാതയുടെ വക്കാലത്തുകാരായ ഇക്കൂട്ടർ ഇന്ന് ആഗോളമായി ഉദ്ഗ്രഥിച്ച കോർപ്പറേറ്റ് വികസന മാതൃകയുടെ വക്താക്കളാണ്. മുൻ സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങളെ മുതലാളിത്തപാതയിലേക്ക് നയിച്ച പാർട്ടി ബ്യൂറോക്രസിയെയും ഉദ്യോഗസ്ഥമേധാവിത്വ മുതലാളിത്തത്തെയും സോഷ്യലിസമായി കൊണ്ടാടുന്ന ഇവർ ഇതേ യുക്തി ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇവിടുത്തെ പൊതുമേഖലയേയും ഉദാത്തീകരിക്കുന്നത്.  ഇവിടത്തെ പൊതുമേഖല ഇന്ന് കോർപ്പറേറ്റ് വൽക്കരണത്തിന്റെ സഹായിയും അനുബന്ധവുമായി മാറുന്ന പ്രക്രിയയെ കാണാത്തവർ, കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്നവർ ആദിവാസികളും പട്ടിക വിഭാഗങ്ങളും ഭൂമിയുടെ അവകാശികൾ ആകുന്നത് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.  അതുകൊണ്ടാണ്, ഹാരിസൺ ഭൂമി പ്ലാന്റേഷൻ കോർപ്പറേഷനെ ഏൽപ്പിച്ചാലും ആദിവാസികൾക്ക് കൊടുക്കില്ലെന്നും കൊടുത്താൽ വിനാശമാരിക്കുമെന്നും യാന്ത്രികർ സൈദ്ധാന്തീകരണം നടത്തുന്നത്. വിദേശ ഭൂമാഫിയകൾ തോട്ടങ്ങൾ റിസോർട്ടുകൾക്കും റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് ഇടപാടുകൾക്കും (ഉദാഹരണത്തിന് ഹാരിസൺ യോഹന്നാന് ഭൂമി വിറ്റത്) തോട്ടേതര ആവശ്യങ്ങൾക്കും യഥേഷ്ടം തുണ്ടുവൽക്കരിക്കുന്നതിൽ രോഷം കൊള്ളാത്തവർ ആദിവാസികളുടെ ഭൂമിയിലുള്ള അവകാശത്തിന്റെ കാര്യം വരുമ്പോൾ മാത്രം തുണ്ടുവൽക്കരണത്തെപറ്റി ഉത്കണ്ഠപ്പെടുന്നത് കോർപ്പറേറ്റ് മാഫിയ മൂലധനത്തിന് പാദസേവ ചെയ്യലാണ്.

 

 

 

ഇന്ത്യയുടെ സാമൂഹ്യ രൂപവത്കരണത്തിലും ഉൽപ്പാദന വ്യവസ്ഥയിലും ജാതിയും ഭൂവുടമസ്ഥതയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നിർണായകമായിരിക്കെ, അതിനെ പൂർണമായി അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് നടപ്പാക്കിയ ഇ എം എസ് സർക്കാരിന്റെ ഭൂപരിഷ്കരണം മുതൽ നവ ഉദാര കാലം വരെ നിലനിന്ന കേരളമോഡലും സിംഗൂർ - നന്ദിഗ്രാം വരെ എത്തിയ ബംഗാൾ മോഡലും മറച്ചുപിടിച്ചത് മർദ്ദിത ജനതയുടെ പാർശ്വവൽക്കരണമാണ്. ഈ പാർശ്വവൽക്കരണത്തിന് അടിസ്ഥാനം ഭൂമിയിന്മേലുള്ള അവകാശനിഷേധമാണ്. വിദേശ കോർപ്പറേറ്റ് ഭൂമാഫിയകളും അവരുടെ ബിനാമികളും നിയമവിരുദ്ധമായി കൈയടക്കിയിട്ടുള്ള അഞ്ചേക്കാൽ ലക്ഷം ഏക്കർ ഭൂമി പിടിച്ചെടുക്കണം എന്നും അതിൽ തോട്ട ഭൂമികൾ തൊഴിലാളികളുടെ ഉടമസ്ഥതയിലും ബാക്കി വരുന്നതിൽ ആദിവാസികളുടെയും ദളിതരുടെയും ഭൂരഹിതരുടെയും അവകാശവും ഉടമസ്ഥതയും ഉറപ്പുവരുത്തണമെന്നും ഇക്കാര്യത്തിൽ പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദവും വനസംരക്ഷണ പരവുമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ പാലിക്കണമെന്നുമാണ് മർദ്ദിതരും ജനാധിപത്യ ശക്തികളും ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ ഇത് തുണ്ട്വൽക്കരണമാണെന്നും പിന്നോക്ക മുതലാളിത്ത രൂപമാണെന്നും ആണ് കോർപ്പറേറ്റ് വികസന വാദികളും കോർപ്പറേറ്റ് പാദസേവകരുമായ യാന്ത്രികൻമാർ പറയുന്നത്. വാസ്തവത്തിൽ കാർഷികോത്പാദത്തിന്റെ സംഘാടനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതും ആവശ്യമായ സംഘടനാരൂപങ്ങൾ ആവിഷ്കരിച്ചു കൊണ്ട് പരിഹരിക്കാവുന്നതുമായ  പ്രശ്നം മറയാക്കി ഭൂമിയിന്മേലുള്ള കോർപ്പറേറ്റ് മാഫിയാ ആധിപത്യത്തെ ന്യായീകരിക്കുകയാണ് ഇക്കൂട്ടർ.  ഒരു നിശ്ചിത ഭൂപരിധിക്കപ്പുറം ഏക്കർ കണക്കിന് ഭൂമി ഒറ്റ മാനേജ്മെൻറ് കീഴിൽ വരുന്നതുകൊണ്ട് കാര്യക്ഷമതയിലും കാർഷികോത്പാദനത്തിലും കാര്യമായ വർദ്ധനവ് ഉണ്ടാകുന്നില്ലെന്നും ചെറുകിടഭൂമിയിൽ ഉല്പാദന ക്ഷമത മെച്ചപ്പെട്ടതാണെന്നുമുള്ള നിരവധി ഫാം മാനേജ്മെന്റ് പഠനങ്ങൾ ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്. പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദവും ജനക്ഷേമകരവുമായ ആധുനിക സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന വിധം  നിരവധി കർഷക കൂട്ടായ്മകളോ സഹകരണസംവിധാനങ്ങളോ ആവിഷ്കരിച്ചുകൊണ്ട്  പരിഹരിക്കാവുന്ന ഒരു വിഷയം, അപരിഹാര്യമായ പ്രശ്നമായി അവതരിപ്പിച്ച് കോർപ്പറേറ്റ്ഭൂമാഫിയകളെ ചവിട്ടിപ്പുറത്താക്കിയാൽ മഹാദുരന്തം സംഭവിക്കുമെന്നാണ് ഇക്കൂട്ടർ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത്. കോർപ്പറേറ്റ് മൂലധന ദാസ്യപ്പണി ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളേയും ഇടനിലക്കാരെയും ഒഴിവാക്കി ഉത്പാദന പ്രക്രിയയിലും അതിൻറെ മാനേജ്മെന്റിലും തൊഴിലാളികളുടെയും മണ്ണിൻറെ മക്കളുടെയും പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കി സാമൂഹ്യപുരോഗതിയുടെ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് അവരെ തട്ടിയുണർത്തുന്നതാണ് ജനപക്ഷ നിലപാട്. മാർക്സിന്റെയും  ലെനിന്റെയും  കൊളോണിയൽ തിസീസിലെയും ഉദ്ധരണികൾ യാന്ത്രികമായി വിശ്വാസപ്രമാണം കണക്കെ ഉദ്ധരിച്ച് തുണ്ടുവൽക്കരണം എന്ന ഉമ്മാക്കി കാട്ടി വ്യവസ്ഥാ സംരക്ഷണത്തിനും അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിനും കുടപിടിക്കുന്ന, അതുവഴി മാർക്സിസത്തിന് അവമതിപ്പ് ഉണ്ടാക്കുന്ന പാഠപുസ്തക മാർക്സിസ്റ്റുകളെ തുറന്നുകാട്ടുന്നതിൽ ഉപേക്ഷ കാണിക്കേണ്ടതില്ല എന്ന് മാത്രം സൂചിപ്പിക്കട്ടെ.

 

 

  1. ഇനി നമുക്ക് കേവല നിയമ വാദികളുടെ നിലപാടിലേക്ക് വരാം. കോർപറേറ്റുകളുടെയും വൻകിട സാമ്പത്തിക ശക്തികളുടെയും നിയമലംഘനങ്ങളും അവയ്ക്ക് സർക്കാർ കുടപിടിക്കുന്നതും അതിനായി മുഴുവൻ ഭരണസംവിധാനത്തെയും കോടതിയേയും വരുതിയിലാക്കുന്നതും അതുവഴി നിയമ വ്യവസ്ഥയെ തന്നെ അട്ടിമറിക്കുന്നതും ഇവർക്ക് വിഷയമല്ല. ആദിവാസികൾ തൊവരിമലയിലെ മിച്ചഭൂമിയിൽ കയറിയപ്പോൾ അഥവാ മർദ്ദിതരും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരും അവകാശങ്ങൾക്ക് ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ മാത്രം നിയമബോധം വരുന്നവരാണ് ഇവർ. ഇവർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്ന ഒന്നാമത്തെ നിയമപ്രശ്നം മേൽസൂചിപ്പിച്ച എൻജിഒ കൾ ഉന്നയിക്കുന്നത് പോലെ തൊവരിമലയിൽ ആദിവാസികൾ കയറിയത് വനഭൂമിയിൽ ആണെന്നും അത് നിയമവിരുദ്ധമാണെന്നും ആണ്. പൊതുവേ ഹാരിസൺസ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള കോർപ്പറേറ്റ് ഭൂമാഫിയകളുടെ പാദസേവകരായ രാഷ്ട്രീയ കേന്ദ്രങ്ങളും സർക്കാരും ഈ വാദഗതി ഉപയോഗിച്ചാണ് ആദിവാസി സമരത്തെ അടിച്ചമർത്തുന്നത്. ഇന്ന് വനനശീകരണത്തിന് പിന്നിൽ വനവകുപ്പും വനഭൂമാഫിയകളും തമ്മിലുള്ള അവിശുദ്ധ ബന്ധമാണെന്ന വസ്തുത ബോധപൂർവം മറച്ചുപിടിക്കുകയും വനങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ചു പോന്നത് ചരിത്രപരമായി ആദിവാസികൾ ആണെന്നും അവർക്ക് ഒരിക്കലും വനം നശിപ്പിക്കാനാവില്ല എന്നുമുള്ള വസ്തുത ഇക്കൂട്ടർ തമസ്കരിക്കുന്നു. ആദിവാസികൾക്ക് മുൻകൈ ഉള്ള പങ്കാളിത്ത വനപരിപാലനം ആണ് ശാസ്ത്രീയമായ വനസംരക്ഷണമെന്ന, ഇന്ന് എത്തിച്ചേർന്നിട്ടുള്ള ശരിയായ തിരിച്ചറിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് 2006ൽ ഇന്ത്യയിൽ വനാവകാശ നിയമം പാസാക്കിയിട്ടുള്ളത്. ഈ കേന്ദ്ര നിയമം നിലനിൽക്കുന്ന കാലത്തോളം വനത്തിൽ കയറി എന്നതിൻറെ പേരിൽ ഒരു സർക്കാരിനും ആദിവാസികളെ അടിച്ചമർത്താനാവില്ല. 2006ലെ നിയമപ്രകാരം വനത്തിന്മേൽ അവകാശം മാത്രമല്ല അധികാരവും ആദിവാസികൾക്കാണ്.

 

 

കേവല നിയമവാദികൾ ഉന്നയിക്കുന്ന രണ്ടാമത്തെ വിഷയം ആദിവാസികൾ കയറിയ ഭൂമി അഥവാ സമരഭൂമി മിച്ചഭൂമിയല്ല എന്നാണ്. മിച്ചഭൂമി കാട്ടിക്കൊടുത്താൽ വിതരണം ചെയ്യാൻ സർക്കാർ ബാധ്യസ്ഥരാണെന്നും സർക്കാരിൻറെ വക്താക്കൾ കൂടിയായ ഇവർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. തീർച്ചയായും തൊവരിമലയിലെ ആദിവാസികൾ ആവശ്യപ്പെട്ടത് വനഭൂമി ആയിരുന്നില്ല. ചട്ടപ്രകാരം അവർക്ക് ലഭിക്കേണ്ട മിച്ചഭൂമി ആയിരുന്നു. ഇക്കാര്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച ഉത്തരം പറയേണ്ടത് കേരളം മാറി മാറി ഭരിച്ച ഇടതു വലതു മുന്നണി സർക്കാരുകളാണ്. 1957ലെ ഇ എം എസ് സർക്കാരിൻറെ കാലത്ത് ആരംഭിച്ച് 1970-കളിൽ അച്യുതമേനോൻ സർക്കാരിൻറെ കാലത്ത് പൂർത്തീകരിച്ചതായി പറയുന്ന ഭൂപരിഷ്കരണം തിരിച്ചറിഞ്ഞതും  ഏറ്റെടുക്കപ്പെട്ടു എന്ന് സർക്കാർ അവകാശപ്പെടുന്നതുമായ  ലക്ഷക്കണക്കിന് ഏക്കർ ഭൂമി എവിടെയാണെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടേണ്ടത് ഭൂരഹിതരായ ആദിവാസികളും ദളിതരും ഇതര ഭൂരഹിതരും അല്ല. ഇപ്പോൾ കേരളം ഭരിക്കുന്ന പിണറായി സർക്കാരും മുൻ സർക്കാരുകളും ആണ്. 1957ൽ ഏഴര ലക്ഷം ഏക്കർ മിച്ചഭൂമി ഭൂമി ഉണ്ടെന്ന് സർക്കാർ അവകാശപ്പെട്ടതിൽ ഇതുവരെ വിതരണം ചെയ്യാനായത് ഒരു ലക്ഷത്തിൽ താഴെ ഏക്കർ ഭൂമി മാത്രമാണെന്ന് ഔദ്യോഗിക രേഖകൾ പറയുന്നു.  ബാക്കി ഭൂമി എവിടെ പോയെന്നതിന് ഒരു ഔദ്യോഗിക സ്ഥിരീകരണവും ഇല്ല. ഭൂപരിഷ്കരണത്തിലൂടെ ആധിപത്യത്തിലേക്ക് വന്ന പുതിയ ഭൂവുടമ വർഗ്ഗം ഭരണത്തിന്റെ തണലിൽ അത് അടിച്ചു മാറ്റുകയാണ് ചെയ്തത്.

 

 

ഇതിനു പുറമേയാണ് 1970ൽ ഹാരിസണും ടാറ്റയും ഇതര തോട്ടം മാഫിയകളും കയ്യേറിയ ഭൂമിയുടെ ഒരു ഭാഗം മിച്ചഭൂമിയായി അച്യുതമേനോൻ സർക്കാർ ഏറ്റെടുത്തത്. വയനാട്ടിൽ മാത്രം ഹാരിസൺസിൽ നിന്ന് അയ്യായിരത്തോളം ഏക്കർ ഇപ്രകാരം ഏറ്റെടുത്തു. ഇത് ആദിവാസികൾക്കും ഭൂരഹിതർക്കും ചട്ടപ്രകാരം വിതരണം ചെയ്യാതെ 1971ലെ വെസ്റ്റിംഗ് ആൻഡ് അസൈൻമെൻറ് ആക്ട് അനുസരിച്ച് ധനവകുപ്പിൽ നിക്ഷിപ്തമാക്കി പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചുവെന്നതാണ് ഇപ്പോൾ ആദിവാസി വിരുദ്ധർ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇപ്രകാരം മിച്ചഭൂമിയായി പ്രഖ്യാപിച്ച ഭൂമിയിൽ ടാറ്റയും ഹാരിസണും വീണ്ടും നിയന്ത്രണത്തിലാക്കുകയായിരുന്നു. വിഎസ്   മുഖ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന കാലത്ത് മൂന്നാറിൽ പോയി തിരിച്ചുപിടിച്ചതായി പറയുന്ന ഭൂമി മുമ്പ് മിച്ചഭൂമിയായി പ്രഖ്യാപിച്ചതും ടാറ്റ വീണ്ടും വരുതിയിലാക്കിയതും ആയിരുന്നു. തോട്ട മാഫിയകളുടെ രാഷ്ട്രീയ കങ്കാണിമാരായ ഇടതു-വലതു നേതൃത്വങ്ങളും വനംവകുപ്പിലെയും റവന്യൂ വകുപ്പിലെയും ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരും ഇതിനെല്ലാം കൂട്ടുനിന്നു. മിച്ചഭൂമിയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങൾ തോട്ട മാഫിയയ്ക്ക് വീണ്ടും കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തവിധം ജണ്ടയിട്ടും മറ്റും വേർതിരിച്ചതുമില്ല. തൽഫലമായി 1957ൽ മിച്ചഭൂമിയായി പ്രഖ്യാപിച്ച പാട്ടപ്രദേശങ്ങൾ എങ്ങനെ നഷ്ടപ്പെട്ടുവോ ഏതാണ്ട് അതേ രീതിയിൽ 1970ൽ മിച്ചഭൂമിയായി ഏറ്റെടുത്തു എന്നുപറയുന്ന പ്രദേശങ്ങളും പൂർണമായും മണ്ണിൻറെ മക്കൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു.

 

 

അതേസമയം തൊവരിമലയിൽ ആദിവാസികൾ പ്രവേശിച്ച ഭൂമി വനഭൂമിയാണെന്ന് സർക്കാരിന്റെയും ഭരണവർഗ്ഗ പാർട്ടിയുടെ വക്താക്കളുടെയും വിമർശനം  എത്രമാത്രം അപഹാസ്യമാണെന്ന് കൂടി കാണണം. ദശാബ്ദങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഹാരിസണിൽ നിന്ന് ഏറ്റെടുത്തതായി പറയുന്ന ഈ ഭൂമി ഹാരിസൺസ് തന്നെ വനംവകുപ്പിന്റെ ഒത്താശയോടെ കൈകാര്യം ചെയ്തതിന്റെ തെളിവുകളും ലഭ്യമാണ്. ദശാബ്ദങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ഏറ്റെടുത്തിട്ടും കഴിഞ്ഞവർഷംവരെ ഈ ഭൂമിയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ബംഗ്ലാവുകളിൽ ആളുകൾ താമസിച്ചതിന്റെ തെളിവുകൾ സമരസമിതിയുടെ പ്രവർത്തകർ കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി. ഹാരിസൺസ്  തൊഴിലാളികളും ഇക്കാര്യം സ്ഥിരീകരിക്കുകയുണ്ടായി. നിക്ഷിപ്ത വനമായി ഏറ്റെടുത്തു എന്നു പറയപ്പെടുന്ന ഭൂമി ഭൂമാഫിയകൾക്ക് യഥേഷ്ടം ഉപയോഗിക്കാൻ സർക്കാർ കൂട്ടുനിൽക്കുന്ന അപമാനകരമായ സ്ഥിതിയാണിത്. അതായത് നിയമപരമായി സർക്കാർഭൂമി ആയാലും തോട്ട മാഫിയകൾക്ക് അത് ഉപയോഗിക്കാൻ തടസമില്ല. ആദിവാസികൾ അവിടെ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് നിക്ഷിപ്തവനം പോലുള്ള ഉള്ള നിയമപരവും സാങ്കേതികവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉയർന്നു വരുന്നത്.

 

 

 

ചുരുക്കത്തിൽ ആദിവാസികളുടെ സമരത്തെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിനും അവർക്ക് ഭൂമി നിഷേധിക്കുന്നതിനും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള വാദഗതികൾ കോർപ്പറേറ്റ് ഭൂമാഫിയയ്ക്ക് വീടുപണി ചെയ്യുന്നതിനുള്ളതാണ്. ഇവിടെ ഉയർന്നു വരുന്ന പ്രശ്നം മിച്ചഭൂമിയുടെ മാത്രമല്ല, അഞ്ചേക്കാൽ ലക്ഷം ഏക്കർ ഭൂമി നിയമവിരുദ്ധമായി വിദേശ തോട്ട കുത്തകകളും അവരുടെ ഇന്ത്യൻ ബിനാമികളും കൈവശപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതും അവർക്ക് ഭരണസംവിധാനം അപ്പാടെ കീഴ്പ്പെടുത്തി സർക്കാർ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭരണഘടനാ ലംഘനവുമാണ്. കേരളത്തിൻറെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണത്തിന് ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി ഉയർത്തുന്ന ഇക്കാര്യത്തെ ജനപക്ഷത്ത് നിന്ന് സമീപിക്കാതെ ഒരിഞ്ചുപോലും പുരോഗമന  ദിശയിൽ കേരളത്തിന് മുന്നേറാനാകില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയാണ് മുഖ്യമായിട്ടുള്ളത്.

 

ആദിവാസികളുടെ ഭൂസമരത്തിനെതിരായ കുപ്രചരണങ്ങളും വസ്തുതകളും - പി ജെ ജെയിംസ്

Page 1 of 39

The Communist movement in India has a history of almost a century after the salvos of October Revolution in Russia brought Marxism-Leninism to the people of India who were engaged in the national liberation struggle against the British colonialists. It is a complex and chequered history.