Official Website of Communist Party of India, Marxist - Leninist (ML) Redstar - Documents

 

 

  1. ആമുഖം.

 

1.1: പതിനേഴാം ലോകസഭയിലേക്കുള്ള 2019ലെ പൊതു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുന്നത് നിര്‍ണ്ണായകമായ ഒരു ഘട്ടത്തിലാണ് . തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ മോദിയും കാവിപ്പടയും ഭീകരതയ്‌ക്കെതിരെ എന്ന പേരില്‍ കൗശലപൂര്‍വ്വം തീവ്രദേശാഭിമാന പ്രകടനങ്ങളും പാക്കിസ്ഥാന്‍ വിരുദ്ധതയും പ്രകടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. അതിര്‍ത്തിയില്‍ യുദ്ധത്തിന്റെ പിരിമുറുക്കങ്ങള്‍ അയഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോഴും കോര്‍പ്പറേറ്റ് മാദ്ധ്യമങ്ങളിലൂടെ യുദ്ധജ്വരം പടര്‍ന്നു പിടിക്കുകയുണ്ടായി. എന്നാല്‍ സമീപകാലത്തെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നതു പോലെ മോദിയുടെ നവ ഉദാരഭരണത്തിനെതിരെയുള്ള ജനരോഷം ശക്തിപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. രാജ്യത്തെമ്പാടും ഉണ്ടായ കര്‍ഷക ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പുകള്‍, ജനുവരി 8-9 തീയതികളില്‍ നടന്ന പൊതുപണിമുടക്കിലടക്കം അടക്കം വെളിപ്പെട്ട ശക്തമായ തൊഴിലാളിമുന്നേറ്റ, വിദ്യാര്‍ത്ഥി-യുവജന പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍, ജാതിയടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സംവരണത്തെ തകിടം മറിയ്ക്കാനുള്ള നീക്കങ്ങള്‍ക്കെതിരെ അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട ജാതികള്‍ നടത്തിയ പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍, ഭൂമിയ്ക്കും ഉപജീവനത്തിനുമായി ആദിവാസികള്‍ നടത്തുന്ന പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍, പുരുഷമേധാവിത്തത്തിനും ലിംഗ അസമത്വത്തിനുമെതിരെ സ്ത്രീകളുടെ രോഷപ്രകടനങ്ങള്‍, പരിസ്ഥിതിയും ആവാസവ്യവസ്ഥയും സംരക്ഷിക്കുന്നതിനു വേണ്ടിയുള്ള പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം തന്നെ കോര്‍പ്പറേറ്റ് കാവി ഫാസിസ്റ്റ് ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ ശക്തിപ്രാപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. ഈ സന്ദര്‍ഭത്തിലാണ് സിപിഐ(എംഎല്‍) റെഡ്സ്റ്റാര്‍ അതിന്റെ പതിനൊന്നാം പാര്‍ട്ടി കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ അംഗീകരിച്ച രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയത്തില്‍ വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് പ്രകാരം ഒരു ജനപക്ഷ വികസന പരിപാടിയെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ബിജെപിയെ പരാജയപ്പെടുത്തുക, ജനകീയ ബദല്‍ കെട്ടിപ്പടുക്കുക എന്ന ആഹ്വാനവുമായി ആസന്നമായ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഇടപെടുന്നത്. 

 

  1. അഞ്ചു കൊല്ലത്തെ മോദി ഭരണവും ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യന്‍ സാഹചര്യവും

 

2.1 കോണ്‍ഗ്രസ്സിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള യുപിഎ സര്‍ക്കാരിന്റെ പത്തു കൊല്ലത്തെ ഭരണത്തിനോടുള്ള ജനകീയ രോഷത്തെ മുതലെടുത്തു കൊണ്ടാണ് 2014ല്‍ ബിജെപി അധികാരത്തിലേയ്ക്ക് വന്നത്. ആകെ വോട്ടു ചെയ്തതിന്റെ 31 ശതമാനം വോട്ടു മാത്രമാണ് അപ്പോഴും ബിജെപിയ്ക്ക് ലഭിച്ചത്. കോര്‍പ്പറേറ്റ് മാദ്ധ്യമങ്ങളുടെ പിന്തുണയോടെ ജനപ്രിയ, അഴിമതി വിരുദ്ധ പ്രതിഛായ മോദി സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ താമസിയാതെ തന്നെ ഏറ്റവും അഴിമതിക്കാരായ കോര്‍പ്പറേറ്റ് വിഭാഗങ്ങളുടെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പ്രതിനിധിയാണ് താന്‍ എന്ന് മോദി തെളിയിച്ചു. വിദേശത്ത് നിക്ഷേപിക്കപ്പെട്ട കണക്കില്ലാത്ത പണം തിരിച്ചു പിടിച്ച് ഓരോ ഇന്ത്യക്കാരന്റെയും അക്കൗണ്ടില്‍ പതിനഞ്ചു ലക്ഷം രൂപ നിക്ഷേപിക്കുമെന്ന് മോദി പറഞ്ഞത് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സ്റ്റണ്ട് മാത്രമായിരുന്നുവെന്ന് പില്‍ക്കാലത്ത് ബിജെപി തന്നെ തുറന്നു സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആര്‍എസ്എസിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കടുത്ത വിഭാഗീയ നിലപാടുകളുടെ പിന്തുണയോടെ, ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വെറുപ്പ് കുത്തിവെച്ചു കൊണ്ട്, ദളിതര്‍, ആദിവാസികള്‍, ന്യൂനപക്ഷങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങളില്‍ അരക്ഷിത ബോധം സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ട്, സ്ത്രീകള്‍ക്ക് മേല്‍ പുരുഷാധിപത്യ ആക്രമണങ്ങള്‍ അഴിച്ചു വിട്ടു കൊണ്ട് മോദി ഭരണകൂടം സാമൂഹ്യ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ തുറകളെയും കോര്‍പ്പറേറ്റ്-കാവി നിയന്ത്രണത്തിന്‍ കീഴിലാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. കോര്‍പ്പറേറ്റ്-കാവി ഭരണകൂടത്തിന്‍ കീഴില്‍ അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടത്തിന്റെ തന്ത്രപ്രധാനിയായ ജൂനിയര്‍ പങ്കാളിയായി ഇന്ത്യയെ പ്രകടമായി പരിവര്‍ത്തനം ചെയ്തത് ഈ തീവ്ര വലതു നവ ഉദാരീകരണ, കോര്‍പ്പറേറ്റ്‌വല്‍ക്കരണത്തിന്റെ ഒരു അനന്തരഫലമാണ്. 

 

2.2 സാമ്പത്തിക മേഖലയില്‍ ലോകം ആഗോളമാന്ദ്യത്തെ അഭിമുഖികരിച്ച 2008-09 കാലഘട്ടത്തിനു ശേഷമുള്ള ഏറ്റവും വഷളായ സാഹചര്യമാണ് ഇന്ന് ഇന്ത്യയില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നത്. 2014ല്‍ കാര്‍ഷിക രംഗത്തെ വളര്‍ച്ച 4.2 ശതമാനമായിരുന്നെങ്കില്‍ മോദി ഭരണത്തിന്‍ കീഴില്‍ ഇപ്പോഴത് കേവലം ഒരു ശതമാനമായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഈ കാലയളവില്‍ കര്‍ഷക ആത്മഹത്യയുടെ നിരക്ക് 40 ശതമാനം  കണ്ട് വര്‍ദ്ധിച്ചു. ഈ ആത്മഹത്യകളില്‍ മൂന്നില്‍ രണ്ടും ബിജെപി ഭരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. മോദിയുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വാഗ്ദാനം പ്രതിവര്‍ഷം രണ്ടു ലക്ഷം തൊഴിലുകള്‍ പുതിയതായി സൃഷ്ടിയ്ക്കുമെന്നായിരുന്നു. എന്നാല്‍ പുതിയതായി തൊഴിലുകള്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, 2018ലെ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്‌സ് അനുസരിച്ച് ഒരു ലക്ഷം തൊഴിലുകള്‍ പ്രതിവര്‍ഷം കുറയുകയാണുണ്ടായത്. മേക് ഇന്‍ ഇന്ത്യ എന്ന ലോഗോ പോലും ഡിസൈന്‍ ചെയ്തത്, ണലശറലി+ ഗലിിലറ്യ എന്ന വിദേശ കമ്പനിയായിരുന്നു. ഒരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെ ഇന്ത്യന്‍ സാമ്പത്തിക മേഖലയിലേക്ക് ഒഴുകിയ വിദേശ മൂലധനം സാധാരണ രീതിയില്‍ തൊഴിലില്ലായ്മ വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചു. ഇതിനോടൊപ്പം തന്നെ കോര്‍പ്പറേറ്റ് കൊള്ളയ്ക്കായി ജനങ്ങള്‍ക്ക് മേല്‍ സാമ്രാജ്യത്വം സ്‌പോണ്‍സര്‍ ചെയ്ത നോട്ടുനിരോധനവും അടിച്ചേല്‍പ്പിച്ചത് സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന് അടിയന്തിര കാരണമായിത്തീര്‍ന്നു. സുപ്രീം കോടതിയില്‍ മോദി സര്‍ക്കാര്‍ നല്‍കിയ സത്യവാങ്മൂലവും ഏറ്റവും ഒടുവിലെ റിസര്‍വ്വ് ബാങ്ക് ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ റിപ്പോര്‍ട്ടും പ്രകാരം നോട്ടുനിരോധനത്തിന്റെ കാലത്ത് 5 ലക്ഷം കോടിയോളം വരുന്ന കള്ളപ്പണം വെള്ളപ്പണമായി മാറുകയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.  നോട്ടുനിരോധനവും ജിഎസ്ടിയും സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഭരണഘടനാപരമായ നികുതി പിരിച്ചെടുക്കല്‍ അവകാശത്തെ ഇല്ലാതാക്കി. ഇന്ത്യയിലെ തൊഴില്‍ശക്തിയുടെ 90 ശതമാനത്തിന് മേല്‍ വരുന്ന അസംഘടിത വിഭാഗത്തെ തകര്‍ക്കുകയാണ് ഇതിലൂടെ ചെയ്തത്. ഇത് ദേശീയവരുമാനത്തില്‍ രണ്ടു മുതല്‍ മൂന്നുവരെ ശതമാനം ഇടിവുണ്ടാക്കി.  മോദി അധികാരത്തില്‍ വന്ന 2014ലെ ജൂണ്‍ മാസത്തിനും 2018ലെ ഡിസംബര്‍ മാസത്തിനും ഇടയില്‍ രൂപയുടെ മൂല്യം മുപ്പത് ശതമാനത്തിലേറെ ഇടിഞ്ഞു. ഇതിന്റെയൊക്കെ ഫലമായി 2014 ജൂണില്‍ കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരിന്റെ കടം 54 ലക്ഷം കോടിയായിരുന്നത് 82 ലക്ഷം കോടിയായി (50 ശതമാനം വര്‍ദ്ധനവ്!) വര്‍ദ്ധിക്കുകയുണ്ടായി. 

 

2.3 മോദിയുടെ ഭരണകാലത്ത് പെട്രോളിന്റെയും ഡീസലിന്റെയും നികുതി യഥാക്രമം 200ഉം 400ഉം ശതമാനം കണ്ടു വര്‍ദ്ധിച്ചു. എല്‍പിജിയുടെ വില ഇരട്ടിയായി. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കൂടിയ ജിഎസ്ടി നിരക്ക് ഇന്ത്യയിലായി. വില നിര്‍ണയാധികാരം കോര്‍പ്പറേറ്റുകളില്‍ അധിഷ്ഠിതമായി. ഇന്ധന വിലയിലുണ്ടായ കുതിച്ചുകയറ്റവും ലോകത്തില്‍ ഏറ്റവും ഉയര്‍ന്ന തലത്തിലുള്ളതായിരുന്നു. ഇതെല്ലാം കൂടിച്ചേര്‍ന്ന് ജനങ്ങള്‍ ഉപഭോഗം ചെയ്യുന്നതും നിത്യോഗപയോഗത്തിലിരിക്കുന്നവയുമായ സാധനങ്ങളുടെ വില കുതിച്ചുയരുന്നതിലേക്ക് നയിച്ചു. ഇതേ സമയത്ത് പോലും കര്‍ഷകര്‍ക്ക് തങ്ങള്‍ക്ക് അതിജീവനത്തിനായി ലഭിയ്‌ക്കേണ്ട മിനിമം വില പോലും നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു. സാധാരണക്കാരന്റെ സമ്പാദ്യ-ജീവിത സാഹചര്യങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ വഷളായിത്തീര്‍ന്നു. ആഗോളവിശപ്പ് സൂചികയില്‍ (ഏഹീയമഹ ഔിഴലൃ കിറലഃ) ല്‍ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം 37 ശതമാനം കണ്ട് ഇടിഞ്ഞു 119 രാജ്യങ്ങളില്‍ 100-ാമത് സ്ഥാനത്തെത്തി. ഇന്ത്യയുടെ ആകെ സമ്പത്തിന്റെ ഏതാണ്ട് 52 ശതമാനവും ഏറ്റവും ധനികവിഭാഗങ്ങളിലെ ഒരു ശതമാനത്തിന്റെ കൈകളിലാണ്. ഇന്ത്യന്‍ ജനതയില്‍ താഴെക്കിടയിലുള്ള 50 ശതമാനത്തിന്റെ മൊത്തം സമ്പത്തിന് തുല്യമാണ് അതിധനികരായ 9 ശതകോടീശ്വരന്മാരുടേത്. ലോകത്തില്‍ വെച്ച് ഏറ്റവും അസമത്വം നിറഞ്ഞ രാജ്യങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇന്ത്യ. മോദിയുടെ നയങ്ങളുടെ ഫലമായി ഇന്ത്യയിലെ ശതകോടീശ്വരന്മാരുടെ സ്വത്ത് പ്രതിദിനം 2200 കോടി എന്ന നിലയിലേയ്ക്ക് വീര്‍ത്തപ്പോള്‍ 119 ശതകോടീശ്വരന്മാരുടെ ആകെ സമ്പത്ത് 2018ല്‍ 28 ലക്ഷം കോടിയാണ് കവിഞ്ഞത്! മോദിയുടെ ഭരണത്തിന്‍ കീഴില്‍ ഇന്ത്യ ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും അഴിമതി നിറഞ്ഞ രാജ്യമായിത്തീര്‍ന്നു. 30000 കോടി രൂപയുടെ അഴിമതി ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന റഫേല്‍ ഇടപാടില്‍ മോദിയുടെ പങ്ക് ഈ മഞ്ഞുമലയുടെ ഒരു തുമ്പ് മാത്രമാണ്. ബിജെപിയുമായി അടുത്ത് ബന്ധമുള്ള കോര്‍പ്പറേറ്റ് കള്ളപ്പണക്കാരുടെ സമ്പത്ത് വെളുപ്പിച്ചെടുക്കാന്‍ വേണ്ടിയിട്ട് മോദി നടത്തിയ കൗശലമാണ് നോട്ടുനിരോധനം. ബാങ്കുകളില്‍ കിട്ടാക്കടം ആയിട്ടുള്ളത് 15 ലക്ഷം കോടി രൂപയാണ്. അതായത്, പൊതുമേഖലാബാങ്കുകളെ കൊള്ളടയിക്കാന്‍  കോര്‍പ്പറേറ്റ് വിഭാഗത്തെ കയറൂരി വിട്ടിരിക്കുകയാണ്. 

 

2.4 മര്‍ദ്ദിത ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ വഷളായിരിക്കയാണ്. മോദി ഭരണത്തിന്‍ കീഴില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് നേരെ നടക്കുന്ന ആക്രമണങ്ങള്‍ ഭയാനകമായ തലങ്ങളിലെത്തിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ചില സാര്‍വ്വദേശീയ പത്രങ്ങള്‍ ഇന്ത്യയെ ലോകത്തിന്റെ 'ൃമുല രമുശമേഹ' എന്ന് വിളിച്ചത് ഇതിനെത്തുടര്‍ന്നാണ്. സ്ത്രീകള്‍ക്ക് നേരെ, വിശേഷിച്ച് ദളിത് സ്ത്രീകള്‍ക്ക് നേരെ കാവി ഗുണ്ടകള്‍ നടത്തുന്ന സദാചാരപ്പോലീസ് നടപടികള്‍ വ്യാപകമായിരുന്നു. മുത്തലാഖ് വിഷയത്തില്‍ പരമാവധി വര്‍ഗ്ഗീയ മുതലെടുപ്പ് നടത്താനായിരുന്നു ബിജെപി നേതൃത്വം ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. അതേ സമയം നിയമസഭകളിലും പാര്‍ലമെന്റിലും സ്ത്രീകളുടെ പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പാക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ മൗനം പാലിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. ദളിതരുടെയും ആദിവാസികളുടെയും നേരെയുള്ള ആക്രമണങ്ങള്‍ സാധാരണ സംഭവമായിത്തീര്‍ന്നു. മര്‍ദ്ദിത ജാതികള്‍ക്കെതിരെ ബ്രാഹ്മണിക്കല്‍ ശക്തികള്‍ വര്‍ദ്ധമാനമായ തോതില്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആക്രമണങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു എസ് സി , എസ് ടി വിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് അനുകൂലമായ നിയമത്തിനെതിരെയുള്ള സുപ്രീം കോടതി വിധി. 10 ശതമാനം സാമ്പത്തിക സംവരണത്തിനായി 124-ാമത് ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി പാസ്സാക്കിക്കൊണ്ട് ജാതിയടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സംവരണം അട്ടിമറിച്ചു. ആദിവാസികള്‍ക്കിടയില്‍ പോഷകക്കുറവും പട്ടിണി മരണങ്ങളും സാധാരണ കാര്യമായി. അതേ സമയം ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആദിവാസികളെ തങ്ങളുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥയില്‍ നിന്ന് പുറത്താക്കുംവിധം സുപ്രീം കോടതി വിധി പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന രീതിയില്‍ മോദി സര്‍ക്കാരിന്റെ ഇടപെടലുകള്‍ ഉണ്ടായി. ഇസ്ലാമോഫോബിയ ആസൂത്രിതമായി വളര്‍ത്തിയെടുക്കപ്പെടുകയും മുസ്ലീങ്ങള്‍ നിരന്തരം ആക്രമിക്കപ്പെടുകയും ഗോസംരക്ഷണത്തിന്റെ പേരില്‍ ഹിന്ദുത്വ ഗുണ്ടകളാല്‍ കൊല്ലപ്പെടുകയും ഉണ്ടായി. പുരുഷമേധാവിത്തപരവും ജാതിയടിസ്ഥാനത്തിലുമുള്ളതുമായ നിയമങ്ങളും ബ്രാഹ്മണിക്കല്‍ മൂല്യങ്ങളും എല്ലാ മേഖലകളിലും പുരോഗമന, ശാസ്ത്രീയ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ക്ക് പകരം വെയ്ക്കുകയുണ്ടായി. പ്രതിഷേധിയ്ക്കുന്ന പണ്ഡിതരും മാദ്ധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരും ദേശ ദ്രോഹികളായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടു.  അവര്‍ക്ക് നേരെ യുഎപിഎ, രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റം തുടങ്ങിയവ ചാര്‍ത്തപ്പെട്ടു. കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരിന്റെ എല്ലാ നയരൂപീകരണ, നടത്തിപ്പുവേദികളും ആര്‍എസ്എസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ബുദ്ധിജീവികളെയും കോര്‍പ്പറേറ്റ് കാവി നേതാക്കളെയും കൊണ്ട് നിറച്ചു. ഓരോ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്കും ഭരണഘടനാപരമായി ഉള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം പോലും എടുത്തു കളയപ്പെട്ടു. 

 

2.5 വികസനത്തിന്റെ പേരില്‍ പരിസ്ഥിതി നിയമങ്ങളും തൊഴില്‍ നിയമങ്ങളും ഉദാരവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടുകയും അവയില്‍ പലതും ഭേദഗതികള്‍ക്ക് വിധേയമാക്കുകയും റദ്ദാക്കുകയും ചെയ്തു. തൊഴിലിടങ്ങളുമായും ഭൂസംരക്ഷണവുമായും ഭക്ഷ്യ കൃഷിയുമായും വനവുമായും വന്യമൃഗ സംരക്ഷണവുമായും തീരദേശ മേഖലകളുമായും ബന്ധപ്പെട്ട നിയമങ്ങളുടെ കടുത്ത ലംഘനം നടത്തിക്കൊണ്ട് പ്രകൃതി വിഭവങ്ങളെ കൊള്ളയടിക്കാന്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റ് ധനമിടപാടുകാരുടെ പശ്ചാത്തലവികസന പദ്ധതികള്‍ക്ക് അനിയന്ത്രിതമായ അനുവാദം നല്‍കപ്പെടുകയുണ്ടായി. ഇത് തൊഴിലാളികളുടെ, വിശേഷിച്ച് സ്ത്രീകളുടെയും ദളിതരുടെയും ആദിവാസികളുടെയും മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെയും അതിജീവനത്തെ ഗുരുതരമായി ബാധിച്ചു. ഇതിന്റെ തന്നെ ഫലമായി രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ ഉയര്‍ന്നു വന്നു. 

 

2.6 കാശ്മീരും വടക്കു കിഴക്കേ ഇന്ത്യയും അപ്പാടെ സൈനികവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കാവി അജണ്ട നടപ്പാക്കുന്നതിന്റെ ഫലമായി കാശ്മീരില്‍ സൈന്യവും പോലീസും കൊന്നൊടുക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ എണ്ണം വര്‍ദ്ധിച്ചു. പുല്‍വാമയിലെ ആക്രമണങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പേ തന്നെ മോദിയുടെ ഭരണത്തിന്‍ കീഴില്‍ സൈനികരുടെ മരണ നിരക്ക് 93 ശതമാനം കണ്ട് വര്‍ദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. എഎഫ്എസ്പിഎ (അഎടജഅ) തുടങ്ങിയ കരിനിയമങ്ങള്‍, സൈനികവല്‍ക്കരണം തുടങ്ങിയവ ലക്കും ലഗാനുമില്ലാതെ അടിച്ചേല്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. ആസ്സാമിലെ മുസ്ലീങ്ങളെ വിശേഷിച്ച് ലക്ഷ്യം വെച്ചു കൊണ്ട് നടപ്പാക്കപ്പെട്ട സിറ്റിസണ്‍ഷിപ്പ് രജിസ്‌ട്രേഷന്‍ നിയമവും അയല്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള ഹിന്ദുക്കള്‍ക്ക് പൗരത്വം നല്‍കാനുള്ള നീക്കങ്ങളും ഇന്ത്യയുടെ അതിര്‍ത്തി പ്രദേശങ്ങളില്‍ വര്‍ഗ്ഗീയ ധ്രുവീകരണത്തിന് വഴി വെച്ചു. ആഭ്യന്തരമായി നടക്കുന്ന കാവിവല്‍ക്കരണത്തിന് ബാഹ്യമായ തലങ്ങളുമുണ്ട്. രോഹിംഗ്യ അഭയാര്‍ത്ഥികളുടെ കാര്യത്തില്‍ മോദിസര്‍ക്കാരിന്റെ നിലപാടുകള്‍ ഉത്തമ ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. അതേ പോലെ തന്നെ ഇന്ത്യയുടെ വല്യേട്ടന്‍ മനോഭാവം അയല്‍രാജ്യങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം വഷളാക്കിത്തീര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. 

 

2.7 മോദി സര്‍ക്കാരിന്റെ ഭരണം രാജ്യത്തെ സാമ്പത്തിക, രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക, സാംസ്‌കാരിക മേഖലകളിലെ സകല മണ്ഡലങ്ങളിലും വിനാശകരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളാണ് സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത്. ജനങ്ങളെ അവരുടെ അതിജീവന, ഉപജീവന മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്‍ നിന്നു പോലും കോര്‍പ്പറേറ്റ് ഫാസിസ്റ്റ് ഭരണകൂടം അന്യവല്‍ക്കരിക്കുന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു. കോര്‍പ്പറേറ്റ് വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്ക് വന്‍തോതില്‍ ആനുകൂല്യങ്ങളും നികുതിയിളവുകളും രാജ്യത്തിന്റെ സമ്പത്ത് കൈമാറ്റങ്ങളും നടത്തിയിരിക്കുന്നു. മറുവശത്ത് ഇതിന്റെ കൂടി ഫലമായി സാമൂഹ്യക്ഷേമ ചെലവുകള്‍ കുത്തനെ വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുകയും ജനങ്ങളെ അവരുടെ തുച്ഛമായ അതിജീവന മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്‍ നിന്നു പോലും പുറത്താക്കുകയും ചെയ്തു കഴിഞ്ഞിരിക്കയാണ്. സാമ്പത്തിക വ്യവഹാരങ്ങള്‍ സുഗമമാക്കാന്‍ എന്ന പേരില്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റ് സൗഹൃദ നിബന്ധനകള്‍ ഒരു വശത്ത് അടിച്ചേല്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. മറുവശത്ത് ദീര്‍ഘകാല പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെ നേടിയെടുത്ത തൊഴിലാളികളുടെയും കര്‍ഷകരുടെയും അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളുടെയും ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങള്‍ തട്ടിയെടുത്തിരിക്കുന്നു. ഈ കോര്‍പ്പറേറ്റ് കൊള്ളയ്‌ക്കെതിരെ സ്ത്രീകള്‍, തൊഴിലാളികള്‍, കര്‍ഷകര്‍, അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട ദളിതര്‍, ആദിവാസികള്‍ തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങള്‍ രാജ്യത്തെമ്പാടും പോരാട്ടങ്ങളുമായി ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ഇതെല്ലാം ഈ വരുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ മോദി പുറത്താകേണ്ടതിലേക്കാണ് വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്നത്. എല്ലാ ഭരണവര്‍ഗ്ഗ പാര്‍ട്ടികളിലും വെച്ച് ഏറ്റവും പിന്തിരിപ്പന്‍ പാര്‍ട്ടിയാണ് ബിജെപി. ജനങ്ങളുടെ മേല്‍ കാവി ഫാസിസ്റ്റ് നയങ്ങള്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഒന്നാം നമ്പര്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റ് ഭരണവര്‍ഗ്ഗ പ്രതിനിധിയായി ഇപ്പോള്‍ നിലകൊള്ളുന്നത് ബിജെപിയാണ്. അതിനാല്‍ ജനങ്ങളുടെ മുന്നിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ഭീഷണിയായ ബിജെപിയെ പുറത്താക്കുക എന്നതാണ് ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ജനങ്ങളുടെ മുന്നിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ദൗത്യം.  

 

  1. മറ്റു രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളുടെ നിലപാടുകള്‍

 

3.1  മറ്റെല്ലാ പാര്‍ട്ടികളും ബിജെപിയെ പുറത്താക്കാന്‍ ഐക്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇന്ത്യന്‍ രാഷ്ട്രീയം ഉയര്‍ത്തുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട വെല്ലുവിളികളോട് അവരെടുക്കുന്ന സമീപനങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. 1991ല്‍ രാജ്യത്ത് നവ ലിബറല്‍ നയങ്ങള്‍ക്ക് തുടക്കമിട്ടത് കോണ്‍ഗ്രസ്സ് ആയിരുന്നു. കങഎണീൃഹറ ആമിസണഠഛ ത്രയങ്ങളിലേക്ക് ഇന്ത്യയെ വലിച്ചിഴച്ചത് കോണ്‍ഗ്രസ്സായിരുന്നു. വര്‍ഗ്ഗീയ ഫാസിസത്തിനെതിരെ കോണ്‍ഗ്രസ്സ് നടത്തുന്ന പോരാട്ടങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ വാദങ്ങള്‍ പൊള്ളയാണെന്നതിന് ബാബറി മസ്ജിദ് തകര്‍ത്ത നേരം നരസിംഹറാവു സര്‍ക്കാര്‍ കൈക്കൊണ്ട സഹായകരമായ നിലപാട് ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. ഭരണകൂടസംവിധാനങ്ങള്‍ കാവിവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ടതും ഹിന്ദുത്വ ആശയങ്ങള്‍ വ്യാപകമായി പ്രചരിച്ചതും കോണ്‍ഗ്രസ്സ് സര്‍ക്കാരിന്റെ കാലത്തായിരുന്നു. ഭീകര ആക്രമണ വേളകളില്‍ മുസ്ലീങ്ങളെ ഉന്നം വെച്ച് നടക്കുന്ന പ്രചാരണത്തില്‍  ഹിന്ദുത്വ വിഭാഗങ്ങളെ പ്രീണിപ്പിച്ചതിനൊപ്പം ഗുജറാത്ത് കൂട്ട നരഹത്യയടക്കം ആര്‍എസ്എസ് വിഭാഗങ്ങള്‍ നടത്തിയ വര്‍ഗ്ഗീയ ലഹളകളിലും കൂട്ടക്കൊലകളിലും ഫലപ്രദമായ ഒരു നടപടിയും കൈക്കൊള്ളാതെ മാറി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു കോണ്‍ഗ്രസ്സ് സര്‍ക്കാര്‍. പശുക്കടത്തിന്റെ പേരില്‍ മുസ്ലീം ചെറുപ്പക്കാരുടെ മേല്‍ ദേശീയ സുരക്ഷാ നിയമം അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കാന്‍ പുതിയതായി അധികാരമേറ്റ മദ്ധ്യപ്രദേശ് സര്‍ക്കാര്‍ നടത്തിയ ശ്രമം തന്നെ കോണ്‍ഗ്രസ്സിന്റെ ഹിന്ദുത്വവല്‍ക്കരണ രീതികളെ തുറന്നു കാട്ടുന്നുണ്ട്.  

 

3.2  ജാതീയ, വര്‍ഗ്ഗീയ,താല്‍പ്പര്യങ്ങളോടു കൂടിയ  വിവിധ സംഘടനകള്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സുമായും ബിജെപിയുമായും സഹകരിക്കുകയും ഭിന്നിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതേ സമയം തന്നെ നവ ഉദാരീകരണ നയങ്ങള്‍ പരസ്പരം മത്സരിച്ച് നടപ്പാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സിപിഎമ്മും ഇടതുമുന്നണിയും കാവിവല്‍ക്കരണത്തിനും നവ ഉദാരീകരണത്തിനും എതിരെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും കാവിവല്‍ക്കരണവും നവ ഉദാരീകരണവും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നുവെന്ന കാര്യം ഇവര്‍ കാണുന്നില്ല. ഉദാഹരണത്തിന് നവ ഉദാരീകരണ കേന്ദ്രങ്ങളുടെ ആജ്ഞ പ്രകാരം മോദി സര്‍ക്കാര്‍ ഫെഡറല്‍ വിരുദ്ധ, കോര്‍പ്പറേറ്റനുകൂല ജിഎസ്ടി നടപ്പാക്കിയപ്പോള്‍ സിപിഎം നേതൃത്വത്തിലുള്ള കേരള സര്‍ക്കാര്‍ അതിനെ ഹൃദയംഗമമായി സ്വാഗതം ചെയ്യുകയായിരുന്നു ചെയ്തത്. ജാതിയടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സംവരണത്തെ തകിടം മറിയ്ക്കുന്ന കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരിന്റെ സാമ്പത്തിക സംവരണത്തെ ഒരു മടിയും കൂടാതെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലത്തിലെ ഇടത് അരാജക വിഭാഗങ്ങള്‍ ജനങ്ങളില്‍ നിന്ന് അന്യവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. ഇതിന്റെ ഫലമായി രാഷ്ട്രീയമായി ഇവര്‍ അപ്രസക്തമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. 

 

  1. സിപിഐ(എംഎല്‍) റെഡ്സ്റ്റാറിന്റെ സമീപനം

 

4.1 ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ പതിനൊന്നാം പാര്‍ട്ടി കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ അംഗീകരിച്ച രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയം ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്നത് പ്രകാരം 2019ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ബിജെപിയുടെ കോര്‍പ്പറേറ്റ്-കാവി ഭരണത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തുക എന്നത് മുഖ്യ ദൗത്യമായിക്കൊണ്ട് സിപിഐ(എംഎല്‍) റെഡ്സ്റ്റാര്‍ ഈ ഇലക്ഷന്‍ മാനിഫെസ്റ്റോ മുന്നോട്ടു വെയ്ക്കുകയാണ്. പാര്‍ട്ടിയുടെ സ്വതന്ത്ര ഇടതു നിലപാടിന്റെ ഭാഗമായി തീവ്ര വലത് നവ ലിബറല്‍ നയങ്ങള്‍ക്കെതിരെ ഒരു ജനകീയ ബദല്‍, അഥവാ ജനപക്ഷ വികസന മാതൃക കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നതാണ് ഈ ദൗത്യം. യഥാര്‍ത്ഥ ഇടത്, മതേതര, ജനാധിപത്യ, സമരശക്തികളുടെ ശക്തമായ ഐക്യത്തെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി സമൂഹത്തെ സര്‍വ്വ മണ്ഡലങ്ങളിലും ജനാധിപത്യവല്‍ക്കരിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പോരാട്ടത്തോടൊപ്പം നവ ഉദാരീകരണത്തിനെതിരെ വിട്ടു വീഴ്ച്ചയില്ലാത്ത പ്രക്ഷോഭത്തിന് പാര്‍ട്ടി ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. 

 

4.2 കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരുകളുടെ സാമ്രാജ്യത്വ ആഗോളീകരണ, ഉദാരീകരണ, സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണ, കോര്‍പ്പറേറ്റ്‌വല്‍ക്കരണ അജണ്ടയ്‌ക്കെതിരെ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും പോരാട്ടങ്ങളും കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതില്‍ കഴിഞ്ഞ കുറേ വര്‍ഷങ്ങളായി സിപിഐ(എംഎല്‍) റെഡ്സ്റ്റാര്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കയാണ്. പശ്ചാത്തല സൗകര്യ വികസനത്തിന്റെ പേരില്‍ നടക്കുന്ന കുടിയൊഴിപ്പിക്കല്‍,  പരിസ്ഥിതി നശീകരണം, പിപിപി പദ്ധതികളിലൂടെ പ്രകൃതിയുടെയും മനുഷ്യരുടെയും നേരെ നടക്കുന്ന കോര്‍പ്പറേറ്റ് കൊള്ള, ആണവ പദ്ധതികളുടെ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കല്‍, സ്ത്രീകള്‍ക്കും ദളിതര്‍ക്കും ആദിവാസികള്‍ക്കും ന്യൂനപക്ഷങ്ങള്‍ക്കും മേല്‍ നടക്കുന്ന കാവി ആക്രമണങ്ങള്‍, ചേരി നിവാസികളെ പുറത്താക്കല്‍, ജനാധിപത്യാവകാശ ലംഘനങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവയ്ക്ക് എതിരെയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളില്‍ പാര്‍ട്ടി ഏര്‍പ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മോദിയുടെ നോട്ടുനിരോധനത്തിനും ഫെഡറല്‍ വിരുദ്ധ, കോര്‍പ്പറേറ്റനുകൂല ജിഎസ്ടിയ്ക്കും എതിരെ ദേശീയ തലത്തില്‍ പാര്‍ട്ടി പ്രചാരണങ്ങള്‍ നടത്തുകയുണ്ടായി. സ്ത്രീകള്‍, തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം, കര്‍ഷക വിഭാഗങ്ങള്‍, ആദിവാസികള്‍, യുവാക്കള്‍, വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍, ജനകീയസംസ്‌കാരം, ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ മേഖലകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കൊണ്ട് വിവിധ മുന്നണികളില്‍ നടത്തിയ പ്രചാരണങ്ങളോടും പ്രക്ഷോഭങ്ങളോടും ഒപ്പം മനുഷ്യത്വ രഹിതമായ ജാതി വ്യവസ്ഥയെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യുന്നതിന് ലക്ഷ്യം വെച്ചു കൊണ്ടുള്ള ജാതി ഉന്മൂലന പ്രസ്ഥാനം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിലും പാര്‍ട്ടി മുന്‍കൈ എടുക്കുകയുണ്ടായി. 

 

4.3 ഭാംഗറിലെ ജനങ്ങളെ അവരുടെ ഭൂമിയില്‍ നിന്നും ആട്ടിയോടിച്ചു കൊണ്ട്, അവരുടെ ഉപജീവനമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കിക്കൊണ്ട്, പരിസ്ഥിതി തകര്‍ത്തു കൊണ്ട് നടപ്പാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച പവര്‍ഗ്രിഡ് പദ്ധതിയ്ക്ക് എതിരെ ഇടത്, ജനാധിപത്യ, പോരാട്ട ശക്തികളോടൊപ്പം ചേര്‍ന്നു കൊണ്ട് സിപിഐ(എംഎല്‍) റെഡ്സ്റ്റാറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിന്‍ കീഴില്‍ വികസിപ്പിച്ച ഭാംഗര്‍ ജനകീയ  ചെറുത്തുനില്‍പ്പിന്റെ വിജയം ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ പ്രസക്തമാണ്. പവര്‍ഗ്രിഡ് പദ്ധതി അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുന്നതിനെതിരെ പോരാടിയ ജനത സംസ്ഥാന ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിച്ചമര്‍ത്തല്‍ നയങ്ങളെയും ഭീകരപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെയും വിജയകരമായി ചെറുത്തു തോല്‍പ്പിക്കുകയുണ്ടായി. പ്രാദേശിക തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വേളയില്‍ ജനകീയ കമ്മിറ്റി മല്‍സരിച്ച (ഇീാാശേേലല ളീൃ ജൃീലേരശേീി ീള ഘമിറ, ഘശ്‌ലഹശവീീറ, ഋരീഹീഴ്യ മിറ ഋി്ശൃീിാലി)േ സീറ്റുകളിലെല്ലാം വന്‍വിജയം നേടിയെടുത്തു. ഒരു വിപ്ലവ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം നേടണമെങ്കില്‍ പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയാന്തരീക്ഷം വേണമെന്ന പാര്‍ട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ലൈനിന്റെ ശരിമയെ അടിവരയിടുന്നതായിരുന്നു ഭാംഗര്‍ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനം. പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് ജനകീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടു പോകാന്‍ കഴിയുന്ന ഇടങ്ങളില്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പോരാട്ടങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ പാര്‍ട്ടി തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്വതന്ത്രവും ജനകീയവുമായ ഊന്നലുകളോടൊപ്പം സമൂര്‍ത്ത സാഹചര്യങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് ഉചിതമായ രാഷ്ട്രീയ മുന്‍കൈ എടുക്കാനും പാര്‍ട്ടി തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്.  

 

  1. ജനകീയ ബദലിനുള്ള പരിപാടി

 

5.1  ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്, നവ ലിബറല്‍ നയങ്ങള്‍ക്കെതിരെ പുരോഗമന-ജനാധിപത്യ ജനകീയ ബദല്‍ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന കാഴ്ചപ്പാടില്‍ നിന്നു കൊണ്ട് ബിജെപിയുടെ കോര്‍പ്പറേറ്റ് ഫാസിസ്റ്റ് ഭരണകൂടത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തുന്നതിന് വേണ്ടി ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പ് മാനിഫെസ്റ്റോ മുന്നോട്ടു വെയ്ക്കുന്നത്. ജനങ്ങളോടും അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട സ്ത്രീകളോടും അനൗപചാരികവും അസംഘടിതരായ വിഭാഗങ്ങളടക്കമുള്ള തൊഴിലാളികളോടും കര്‍ഷക വിഭാഗങ്ങളോടും ഭൂരഹിത ദരിദ്ര കര്‍ഷകരോടും കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികളോടും ചേരി നിവാസികളോടും യുവാക്കളോടും വിദ്യാര്‍ത്ഥികളോടും എല്ലാ പുരോഗമന ശക്തികളോടും ഈ മാനിഫെസ്റ്റോയെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി തങ്ങളുടെ വോട്ടുകള്‍ രേഖപ്പെടുത്താനും താഴെ ചുരുക്കി പറയുന്ന ദൗത്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റുന്നതിനായി ഒരു ജനകീയ സര്‍ക്കാരിനെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനായി പ്രചാരണങ്ങളിലും പ്രക്ഷോഭങ്ങളിലും പങ്കെടുക്കണമെന്നും ഞങ്ങള്‍ അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. 

 

5.2 ഭരണഘടനാപരമായ ദൗത്യങ്ങള്‍

 

5.2.എ. കോര്‍പ്പറേറ്റ് മൂലധനത്തെ സേവിക്കുന്ന എക്‌സിക്യൂട്ടീവിന്റെ റബ്ബര്‍ സ്റ്റാമ്പായി മാറിയിരിക്കയാണ് ഇപ്പോഴത്തെ പാര്‍ലമെന്റ.് ഇതിനെ യഥാര്‍ത്ഥ ജനപ്രതിനിധി സഭയാക്കി പരിവര്‍ത്തിപ്പിക്കുക. 

 

5.2.ബി. സാമ്പത്തിക, രാഷ്ട്രീയ, സാര്‍വ്വദേശീയ വിഷയങ്ങളില്‍ അടിസ്ഥാനപരമായ നയരൂപീകരണം നടത്തുന്ന വേളയില്‍ എക്‌സിക്യൂട്ടീവ് പാര്‍ലമെന്റിന്റെ അനുമതി മേടിച്ചിരിക്കണം എന്നത് നിര്‍ബന്ധിതമാക്കുക.

 

5.2.സി. ഇലക്‌ട്രോണിക് വോട്ടിങ്ങ് മെഷീനുകളില്‍ കൃത്രിമത്വം  കാട്ടി വോട്ടുകള്‍ അട്ടിമറിയ്ക്കാന്‍ സാധക്കുമെന്ന കാര്യം തെളിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കയാണ്. അതിനാല്‍ ജനകീയ സര്‍ക്കാരിന്റെ അടിയന്തിര ദൗത്യമെന്നത് ബാലറ്റ് സംവിധാനം തിരിച്ചു കൊണ്ടു വരിക എന്നതാണ്. അതിനോടൊപ്പം വര്‍ഗ്ഗീയ ശക്തികളെ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഇടപെടുന്നതില്‍ നിന്നും മൊത്തത്തില്‍ അകറ്റി നിര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയകളെ ജനാധിപത്യവല്‍ക്കരിക്കാന്‍ നടപടികള്‍ എടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. 'ളശൃേെ ുമ ൈവേല ുീേെ ്യെേെലാ' എന്ന സമ്പ്രദായത്തിന് പകരം ആനുപാതികമായ പ്രാതിനിധ്യം ആണ് ഉണ്ടാവേണ്ടത്. കൂടാതെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളെ തിരിച്ചു വിളിയ്ക്കാനുള്ള അധികാരവും ജനങ്ങള്‍ക്ക് ലഭ്യമാവേണ്ടതുണ്ട്. 

 

5.2.ഡി. ഇപ്പോഴത്തെ സ്വേഛാധികാരപരവും ഉദ്യോഗസ്ഥമേധാവിത്തപരവുമായ ഭരണസംവിധാനത്തെ ഉടച്ചു വാര്‍ക്കുക. ഭരണസംവിധാനം, ജുഡീഷ്യറി, പോലീസ് തുടങ്ങിയവ പോലെയുള്ള എല്ലാ തലങ്ങളിലും ജനങ്ങളുടെ അധികാര വികേന്ദ്രീകരണം ഉറപ്പാക്കുക. 

 

5.2.ഇ. സൈനിക സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്ക് മേല്‍ സിവിലിയന്‍ നിയന്ത്രണം ഉറപ്പാക്കുക. പ്രതിരോധ മേഖല പാര്‍ലമെന്റിന്റെ ആഡിറ്റിന് വിധേയമാക്കുക. 

 

5.2. എഫ്. ഫെഡറല്‍ തത്വങ്ങള്‍ ഭരണഘടനയിലൂടെ ഉറപ്പാക്കുക. വിദേശ കാര്യം, പ്രതിരോധം, കറന്‍സി, അന്താരാഷ്ട്ര വാണിജ്യം, ദേശീയ സ്വാഭാവമുള്ള പൊതു സംരംഭങ്ങള്‍, കേന്ദ്ര ആസൂത്രണം എന്നീ മേഖലകള്‍ ഒഴികെ എല്ലാ ദൗത്യങ്ങളും കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരില്‍ നിന്നും എടുത്തു മാറ്റി സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരുകളിലും പ്രാദേശിക സര്‍ക്കാരുകളിലും നിക്ഷിപ്തമാക്കുക. 

 

5.2.ജി. കാശ്മീരിലെ സൈനികവല്‍ക്കരണം അവസാനിപ്പിക്കുക. ജനങ്ങളുടെ റഫറണ്ടത്തിലൂടെ കാശ്മീരിന്റെ പ്രശ്‌നം രാഷ്ട്രീയമായി പരിഹരിക്കുക. ക്രമസമാധാനത്തിന്റെ പേരില്‍ അതിര്‍ത്തി സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ പട്ടാളത്തെ വിനിയോഗിക്കുന്നതും ഭീകര നിയമങ്ങള്‍ നടപ്പിലാക്കുന്നതും അവസാനിപ്പിക്കുക. 

 

5.3 ഭരണനിര്‍വ്വഹണ രംഗത്തെ പരിഷ്‌കാരങ്ങള്‍

 

5.3.എ. എല്ലാ തലങ്ങളിലുമുള്ള ജനങ്ങളുടെ പരമാവധി വിശാലാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. കൃഷി, കാര്‍ഷികാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ളതും ചെറുകിട-ഇടത്തരസ്വഭാവമുള്ളതുമായ വ്യവസായങ്ങള്‍, പാര്‍പ്പിടവല്‍ക്കരണം, ആരോഗ്യപരിരക്ഷ, സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം, പഞ്ചായത്ത് കോടതികള്‍, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സൂക്ഷ്മ (മൈക്രോ) തലത്തിലുള്ള ആസൂത്രണങ്ങളുടെ ദൗത്യം ഗ്രാമ പഞ്ചായത്തുകള്‍ എന്ന പ്രാദേശിക അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളില്‍ നിക്ഷിപ്തമാക്കപ്പെടണം. അധികാരം ഫലപ്രദമായ തരത്തില്‍ വികേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുന്നതിനായി പോലീസ്, ജുഡീഷ്യറി വിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ എത്തിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. 

 

5.3.ബി. താഴെത്തട്ടില്‍ വരെ എത്തും വിധം ഭരണനിര്‍വ്വണ അധികാരം പങ്കു വെയ്ക്കപ്പെടണം. യഥാര്‍ത്ഥ ബഹുതല  അധികാര വികേന്ദ്രീകരണം ഉറപ്പു വരുത്തണം. അതിന്റെ ഫലമായി തൊഴിലടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കമ്മിറ്റികള്‍ക്ക് ആവാസ കേന്ദ്രങ്ങളിലും ചുറ്റുപാടുകളിലും സമീപപ്രദേശങ്ങളിലും അധികാരം പകര്‍ന്നു ലഭിയ്ക്കാന്‍ അത് വഴി തെളിയ്ക്കും. തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട സമിതികള്‍ക്ക് മേല്‍ എല്ലാ തരത്തിലുമുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥമേധാവിത്തം ഒഴിവാക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. 

 

5.3.സി. നദീജലം പങ്കു വെയ്ക്കല്‍, പ്രകൃതി വിഭവങ്ങള്‍ പങ്കു വെയ്ക്കല്‍ തുടങ്ങയിവയടക്കമുള്ള എല്ലാ അന്തര്‍സംസ്ഥാന വിഷയങ്ങളും പഠിക്കാനും പരിഹരിക്കാനുമായി ഒരു കൗണ്‍സിലിനെയോ അന്തര്‍സംസ്ഥാന കൗണ്‍സിലിനെയോ ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ നിയമിക്കേണ്ടതുണ്ട്. 

 

5.4 ജനാഭിമുഖ്യമുള്ള പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദ സുസ്ഥിര വികസന മാതൃക

 

5.4.എ. കോര്‍പ്പറേറ്റ് മൂലധന സമാഹരണത്തിന്റെയും പ്രകൃതിയ്ക്ക് നേരെ നിര്‍ദ്ദാക്ഷിണ്യം നടത്തുന്ന ചൂഷണത്തിന്റെയും ജനാധിപത്യവകാശങ്ങളുടെ വെട്ടിച്ചുരുക്കലുകളുടെയുമായ വര്‍ത്തമാന വികസന മാതൃകയ്ക്ക് പകരമായി തൊഴിലാളികളുടെയും അദ്ധ്വാനിക്കുന്ന ബഹുജനവിഭാഗങ്ങളുടെയും കാഴ്ചപ്പാടിലുള്ള ഒരു ജനകീയ വികസന മാതൃക സ്ഥാപിക്കുക. സുസ്ഥിരമായ തരത്തില്‍ ജനാധിപത്യ പരിസരം വികസിപ്പിക്കുക. ജനാനുകൂല, പ്രകൃത്യാനുകൂല, സ്ത്രീപക്ഷ വികസന കാഴ്ചപ്പാടിനായി പരിശ്രമിക്കുക. 

 

5.5. സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ ദൗത്യങ്ങളുടെ പൂര്‍ത്തീകരണവും ദേശീയ സ്വാശ്രിത വികസന സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ കെട്ടിപ്പടുക്കലും 

 

5.5.എ. ജനകീയ ബദല്‍ എന്ന ദിശാബോധത്തോടു കൂടി ഒരു ദേശീയ, സ്വാശ്രിത സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനായുള്ള അടിന്തിര നടപടികള്‍ കൈക്കൊള്ളുക. കങഎ, ണീൃഹറ ആമിസ, ണഠഛ എന്നീ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ വിട്ടു പോരാന്‍ അടിയന്തിരമായി തീരുമാനങ്ങള്‍ കൈക്കൊള്ളുക. സാമ്രാജ്യത്വ മൂലധനത്തിന്റെ സകല രൂപങ്ങളിലുമുള്ള ആശ്രിതത്വം അവസാനിപ്പിക്കുക. വിദേശ നിക്ഷേപ നികുതി വെട്ടിപ്പ് കേന്ദ്രങ്ങളില്‍ നിക്ഷേപിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള എല്ലാ സമ്പത്തും തിരിച്ചു പിടിയ്ക്കുക. ഒരു സ്വാശ്രിത ദേശീയ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനായി ആ പണം ക്രിയാത്മകമായി ഉപയോഗിക്കുക. സ്വതന്ത്ര ദേശീയ വികസനത്തിനായുള്ള മുന്നുപാധിയായി സാമ്രാജ്യത്വാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള  ബഹുരാഷ്ട്രക്കുത്തകകളുടെ ആസ്തികള്‍ പിടിച്ചെടുത്ത് ദേശസാല്‍ക്കരിക്കുക. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി സാമ്രാജ്യത്വ സര്‍ക്കാരുകള്‍ക്കും പുത്തന്‍ കൊളോണിയല്‍ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്കും ഫണ്ടിങ്ങ് ഏജന്‍സികള്‍ക്കും ബാങ്ക് -ധനകാര്യ ഏജന്‍സികള്‍ക്കും നല്‍കേണ്ടതായിട്ടുള്ള എല്ലാ കടങ്ങളും എഴുതിത്തള്ളുക.

 

5.5.ബി. പെട്രോളിയം, വൈദ്യുതി, ഊര്‍ജ്ജസ്രോതസ്സുകള്‍, ഖനനം, സ്റ്റീല്‍, കമ്മ്യൂണിക്കേഷന്‍ രംഗം, തുറമുഖ-റോഡ്-റെയില്‍-വ്യോമയാന മേഖലകള്‍ തുടങ്ങിയവയടങ്ങുന്ന പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങള്‍, പശ്ചാത്തല സൗകര്യങ്ങള്‍, സേവന മേഖലകള്‍, തന്ത്രപരവും പരമപ്രധാനവും അടിസ്ഥാനപരവുമായ വ്യവസായങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവയും ഒരു ജനകീയ സര്‍ക്കാരിന് അവശ്യമെന്ന് തോന്നുന്ന ഇതര മേഖലകളും എല്ലാം തന്നെ ദേശസാല്‍ക്കരിക്കുകയും പൊതുമേഖലയ്ക്ക് കീഴില്‍ കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യുക. സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണത്തിനായുള്ള പ്രവണതകള്‍ അവസാനിപ്പിക്കുക. അഴിമതിയും കുംഭകോണങ്ങളും തഴച്ചു വളരാന്‍ കാരണമായ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥ മേധാവിത്തവിഭാഗങ്ങളും ഭരണവര്‍ഗ്ഗ രാഷ്ട്രീയക്കാരും കോര്‍പ്പറേറ്റ് ഭവനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ചങ്ങാത്ത മുതലാളിത്ത (ക്രോണി കാപ്പിറ്റലിസ്റ്റ്) കൂട്ടുകെട്ടുകള്‍ ഇല്ലാതാക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. മത, ആത്മീയ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയടക്കം എല്ലാ കള്ളപ്പണങ്ങളും കണ്ടു കെട്ടുക. എല്ലാ തരത്തിലുമുള്ള മഫിയാ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും അടിച്ചമര്‍ത്തുക. 

 

5.5.സി. ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റുകള്‍ക്കും അതിധനിക വിഭാഗങ്ങള്‍ക്കും ഉള്ള നികുതിയിളവുകള്‍ നിര്‍ത്തലാക്കണം. സമ്പത്തിലും ലാഭങ്ങളിലും നേരിട്ടുള്ള പുരോഗമനപരമായ നികുതി സമ്പ്രദായം ശക്തിപ്പെടുത്തണം. ഫെഡറല്‍ വിരുദ്ധമായ ജിഎസ്ടി നിര്‍ത്തലാക്കണം. ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളെയും ബാധിയ്ക്കുന്ന ഭക്ഷണം, ഇന്ധനം പോലുള്ള അവശ്യ-നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങള്‍ക്ക് മേലുള്ള  പരോക്ഷ നികുതി നിര്‍ത്തലാക്കണം. വന്‍തോതില്‍ ഉപഭോഗം ചെയ്യുന്ന ചരക്കുകളും സേവനങ്ങളും സംബന്ധിച്ച് വിശേഷിച്ചും വില സ്ഥിരത ഉറപ്പു വരുത്തുന്ന നയം നടപ്പാക്കണം. ഊഹക്കച്ചവടം, റിയല്‍ എസ്റ്റേറ്റ്, പണം മറിച്ചു കൊടുക്കല്‍ തുടങ്ങിയ ഇടപാടുകള്‍ നിര്‍ത്തലാക്കണം. 

 

5.6 സ്ത്രീകളുടെയും ഭിന്നലിംഗക്കാരുടെയും സമത്വം

 

5.6.എ. എല്ലാ മേഖകളിലും സ്ത്രീകള്‍ക്കും ഭിന്നലിംഗക്കാര്‍ക്കും സമത്വം ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ ഉറപ്പു വരുത്തണം. കുടുംബത്തിലും ജോലിസ്ഥലത്തും പൊതു ഇടങ്ങളിലും സ്ത്രീകള്‍ക്ക് നേരെ നടക്കുന്ന ആക്രമണങ്ങള്‍ക്കും ചൂഷണങ്ങള്‍ക്കും അടിച്ചമര്‍ത്തലുകള്‍ക്കും അറുതി വരുത്തണം. എല്ലായിടങ്ങളിലും എല്ലാ തലങ്ങളിലും ലിംഗ സമത്വം ഉറപ്പാക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി പുരുഷാധിപത്യത്തിന്റെ എല്ലാ രൂപങ്ങളും അതിലൂടെ നിര്‍ത്തലാക്കണം. പരമ്പരാഗത അവകാശങ്ങള്‍ക്കും സമ്പത്തിനും സ്ത്രീകള്‍ക്കും ഭിന്ന ലിംഗക്കാര്‍ക്കും തുല്യമായ അവകാശമുണ്ടാവണം. ഘഏആഠ+ഝ വിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് നേരെയുള്ള എല്ലാത്തരം വിവേചനങ്ങളും പീഢനങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കപ്പെടണം. 

 

5.6.ബി. കുട്ടികളുടേതടക്കം എല്ലാത്തരത്തിലുമുള്ള വേശ്യാവൃത്തി നിര്‍ത്തലാക്കുക. അവരെ പുനരധിവസിപ്പിക്കുക. സ്ത്രീകളെ കച്ചവടച്ചരക്കാക്കുന്നതിനും സെക്‌സ് ടൂറിസത്തിനും അറുതി വരുത്തുക. 

 

5.6.സി. വിവാഹത്തിന് യൂണിഫോം സിവില്‍ നിയമം നടപ്പാക്കുക. ജനങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ സ്ത്രീധന വിരുദ്ധ നിയമം ശക്തമായി നടപ്പാക്കുക. ഭരണകൂടത്തിന്റെയോ ജാതിയുടെയോ മതത്തിന്റെയോ മറ്റു കപടജ്ഞാന സിദ്ധാന്തക്കാരുടെയോ ഇടപെടലുകള്‍ ഇല്ലാതെ ഒരാള്‍ക്ക് തന്റെ പങ്കാളിയെ തെരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടാവേണ്ടതുണ്ട്. സ്ത്രീകള്‍ക്ക് എതിരെയുള്ള ജാതി-മതാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പുരുഷാധിപത്യ നിയമങ്ങള്‍, മൂല്യങ്ങള്‍, ആചാരങ്ങള്‍, പാരമ്പര്യങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവ നിര്‍ത്തലാക്കുക. 

 

5.6.ഡി. ലോക സഭ വരെയുള്ള തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന വേദികള്‍, ജുഡീഷ്യറി, പോലീസ്, ഭരണനിര്‍വ്വഹണ മേഖലകളില്‍ എന്നിവിടങ്ങളില്‍ 50 ശതമാനം സ്ത്രീ സംവരണം ഏര്‍പ്പെടുത്തുക. 

 

5.6.ഇ. ആറു മാസത്തെ മുഴുവന്‍ ശമ്പളത്തോടു കൂടിയ പ്രസവ അവധി സ്ത്രീകള്‍ക്ക് നല്‍കുക. ലീവ് കൂടുതല്‍ വേണ്ടി വരുന്ന ഘട്ടങ്ങളില്‍ അതിനുള്ള സാദ്ധ്യത കൂടി ഉള്‍പ്പെടുത്തുക. സ്‌കൂളില്‍ പോകുന്നതിന് മുമ്പുള്ള ഘട്ടത്തില്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് കമ്മ്യൂണിറ്റി ഡേ കെയര്‍ സൗകര്യം ഉറപ്പു വരുത്തുകയെന്നതും അവര്‍ക്ക് ആരോഗ്യപരിരക്ഷയും വിനോദ പരിപാടികളും ഉറപ്പാക്കുകയെന്നതും ജനകീയ സര്‍ക്കാരിന്റെ കടമയാണ്. 

 

5.7 ജാതി ഉന്മൂലനമതേതര ദൗത്യങ്ങള്‍

 

5.7.എ. ജാതി ഉന്മൂലനം ലക്ഷ്യമാക്കി ബ്രാഹ്മണിക്കല്‍ ജാതി വ്യവസ്ഥയെ തകര്‍ക്കാനുള്ള എല്ലാ നടപടികളും ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ കൈക്കൊള്ളണം. ദ്രുത ഗതിയിലുള്ള ഭൂപരിഷ്‌കരണത്തിനും ജാതിയടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സംവരണത്തിനും ഒപ്പം തന്നെ  ജാതിയടിച്ചമര്‍ത്തലുകളും ജാതി വിവേചനവും തൊട്ടു കൂടായ്മയും ഖാപ് പഞ്ചായത്ത് അടക്കമുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളും നടത്തുന്ന സകല രൂപങ്ങളിലുമുള്ള കടന്നു കയറ്റത്തെ തടയാന്‍ വേണ്ട നടപടികള്‍ ഭരണതലത്തില്‍ കൈക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്. ജാതിയടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള അസമത്വങ്ങളും അവശതകളും ഇല്ലാതാക്കപ്പെടുന്നതു വരെ സ്വകാര്യസ്ഥാപനങ്ങളിലടക്കം എല്ലാ സ്ഥാപനങ്ങളിലും ഒരു ജനാധിപത്യ അവകാശമെന്ന നിലയ്ക്ക് ജാതിയടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സംവരണം ഉറപ്പാക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ജാതിയടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സംവരണത്തെ അട്ടിമറിച്ച് സാമ്പത്തിക സംവരണം ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ബ്രാഹ്മണിക നീക്കങ്ങള്‍ ചെറുക്കപ്പെടണം. മനുഷ്യത്വരഹിതമായ ജാതിവ്യവസ്ഥയ്‌ക്കെതിരെ ജനങ്ങളുടെ അവബോധം വികസിപ്പിക്കുന്നതിന് വേണ്ടി വിശാലാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ജാതി വിരുദ്ധ, ജനാധിപത്യ പ്രക്ഷോഭങ്ങളും പ്രചാരണങ്ങളും ഉചിതമായ സാംസ്‌കാരിക ഇടപെടലുകളും ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ ആരംഭിയ്ക്കണം. 

 

5.7.ബി. എല്ലാ തരത്തിലുമുള്ള മതപരമായ വിവേചനങ്ങളും ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ നിര്‍ത്തലാക്കണം. മത ന്യൂനപക്ഷങ്ങള്‍ക്കുള്ള സംരക്ഷണം ഉറപ്പു വരുത്തണം. ഭരണകൂടം യഥാര്‍ത്ഥ മതേതരമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതിനും മതമെന്നത് വിശ്വാസികളുടെ സ്വകാര്യ വ്യവഹാരമായി മാത്രം നിലകൊള്ളുന്നതിനും ആവശ്യമായ നടപടികള്‍ കൈക്കൊള്ളണം. രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവും ഭരണനിര്‍വ്വഹണ സംബന്ധിയുമായ കാര്യങ്ങളില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന എല്ലാ വര്‍ഗ്ഗീയ ഇടപെടലുകളും അവസാനിപ്പിക്കുക. വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിലും കല, സാഹിത്യം, മാധ്യമം തുടങ്ങിയവ അടക്കം സാംസ്‌കാരിക മേഖലയിലും  നടക്കുന്ന എല്ലാ വര്‍ഗ്ഗീയ ഇടപെടലുകളും അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ നടപടികള്‍ എടുക്കണം. മതവിശ്വാസങ്ങള്‍ എന്തായാലും നിയമവിരുദ്ധമായ നടപടികള്‍ക്ക് മുതിരുന്നവര്‍ക്കെതിരെ ശക്തമായ നടപടികള്‍ കൈക്കൊള്ളണം. ഇസ്ലാമോഫോബിയയുടെ പേരില്‍ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെ പീഢിപ്പിക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കണം.

 

5.8 കാര്‍ഷിക നയം

 

5.8.എ. ഭൂമി മണ്ണില്‍ പണിയെടുക്കുന്നവന് എന്ന തത്വത്തെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി ത്വരിത ഗതിയില്‍ ഭൂപരിഷ്‌കരണം ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ നടപ്പിലാക്കണം. കൃഷിയെ പൂര്‍ണ്ണമായി ആശ്രയിച്ചു കഴിയുന്ന കുടുംബങ്ങള്‍ക്ക് അഞ്ച് ഏക്കര്‍ ഫലഭൂയിഷ്ടമായ ഭൂമിയോ തത്തുല്യമായ ഫലഭൂയിഷ്ടമല്ലാത്ത ഭൂമിയോ നല്‍കേണ്ടതാണ്. കൃഷിയെ ആശ്രയിക്കാത്ത കുടുംബങ്ങളുടെ പരമാവധി ഭൂമി ഒരേക്കറായി നിജപ്പെടുത്തുക. എല്ലാ വനഭൂമികളും പരിസ്ഥിതി ദുര്‍ബ്ബലമായ കൃഷി നിലങ്ങളും കണ്ടല്‍ക്കാടുകളും പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിനാവശ്യമായ മറ്റു നിലങ്ങളും പൊതുഇടങ്ങള്‍ക്കും പൊതു ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കും വേണ്ട ഭൂമിയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും ആരോഗ്യത്തിനും ജനങ്ങളുടെ വിനോദത്തിനും വേണ്ട ഭൂമിയും വ്യാവസായിക ആവശ്യങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഭൂമിയും കൃത്യമായി വേര്‍തിരിക്കുകയും അടയാളപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യണം. അധികമായി വരുന്ന ഭൂമി ഭൂരഹിത കര്‍ഷകര്‍ക്കും കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികള്‍ക്കുമായി വീതിച്ചു കൊടുക്കണം. ഇനിയും ബാക്കി നില്‍ക്കുന്ന ഫ്യൂഡല്‍ അവശിഷ്ടങ്ങളെ തുടച്ചു നീക്കണം. ഭൂമഫിയ നിയമവിരുദ്ധമായി ഭൂമി കയ്യടക്കുന്നത് ഇല്ലാതാക്കണം. നഗര ഭൂമിയ്ക്ക് പരിധി ഏര്‍പ്പെടുത്തുകയും നഗര സ്വത്തിന് നികുതിയേര്‍പ്പെടുത്തുകയും വേണം. 

 

5.8.ബി. കൃഷിയെ കോര്‍പ്പറേറ്റ്‌വല്‍ക്കരിക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കണം. ഭൂമി തട്ടിയെടുക്കുന്നതില്‍ നിന്നും, വിത്ത്, വളം, കീടനാശിനി മേഖലകളില്‍ നിന്നും ബഹുരാഷ്ട്രക്കുത്തകകളെയും കോര്‍പ്പറേറ്റ് അഗ്രി ബിസിനസ്സിനെയും തൂത്തെറിയണം. കാര്‍ഷിക നിവേശങ്ങളുടെയും വിളകളുടെയും വിലകള്‍ നിശ്ചയിക്കുന്നതിലും ഉള്ള കോര്‍പ്പറേറ്റ് നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ അവസാനിപ്പിക്കണം. ഇറക്കുമതി, വിലകള്‍, കടം നല്‍കുന്നതുമായ ബന്ധപ്പെട്ട കര്‍ഷക വിരുദ്ധ നയങ്ങള്‍ എല്ലാം നിര്‍ത്തലാക്കണം. വിത്തുകള്‍, വളങ്ങള്‍, കീടനാശിനികള്‍, ജലസേചനം, വൈദ്യൂതി തുടങ്ങിയവ ന്യായമായ വിലയ്ക്ക് കര്‍ഷകര്‍ക്ക് ലഭ്യമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകളുടെ ശൃംഖല കെട്ടിപ്പടുത്തു കൊണ്ട് അതിലൂടെ പൊതു സ്രോതസ്സില്‍ നിന്നും കര്‍ഷകര്‍ക്ക് മുന്‍ഗണന നല്‍കിക്കൊണ്ടും കുറഞ്ഞ പലിശ നിരക്കില്‍ സഹായം നല്‍കിക്കൊണ്ടും എല്ലാത്തരം കൊള്ളപ്പലിശയിടപാടുകളെയും ഇല്ലാതാക്കണം. എല്ലാ കാര്‍ഷികോല്‍പ്പന്നങ്ങള്‍ക്കും മതിയായ താങ്ങുവില തീരുമാനിക്കണം. മിച്ചം വരുന്ന കാര്‍ഷിക ഉല്‍പ്പന്നങ്ങള്‍ പ്രയോജനകരമായ വിലകളില്‍ പൊതുമേഖലയില്‍ മേടിയ്ക്കണം. സ്വകാര്യമായ ശേഖരണം, കരിഞ്ചന്ത, ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങളടക്കം കോര്‍പ്പറേറ്റ് കച്ചവടക്കാര്‍ നടത്തുന്ന കാര്‍ഷികോല്‍പ്പന്നങ്ങളുടെ ഊഹക്കച്ചവടം എന്നിവ അടിയന്തിരമായി നിര്‍ത്തലാക്കണം. 

 

5.8.സി. സുസ്ഥിരമായ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ കൃഷി വികസിപ്പിക്കുന്നതിന് എല്ലാവിധ സഹായങ്ങളും നല്‍കുന്നതനോടൊപ്പം സഹകരണ, കൂട്ടു കൃഷികള്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടണം. ജൈവകൃഷിയുടെ എല്ലാ തുറകളും അതുപോലെ മഴവെള്ള സംഭരണം അടക്കമുള്ള സുസ്ഥിര ജലസേചന പദ്ധതികളും പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയ്ക്ക് വിധേയമാക്കപ്പെടണം. ജൈവ-ഇന്ധന കൃഷി അവസാനിപ്പിക്കണം. കയറ്റുമതിയിലധിഷ്ഠിതമായ നാണ്യവിള കൃഷിയ്ക്ക് പകരം ഭക്ഷ്യ വിള സ്വയം പര്യാപ്തതയിലേക്ക് പ്രത്യേക ദിശാബോധം വളര്‍ത്തിയെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. 

 

5.8.ഡി. എല്ലാ മിച്ചഭൂമികളും നിയമവിരുദ്ധമായി കയ്യേറിയിട്ടുള്ള സര്‍ക്കാര്‍ ഭൂമികളും സര്‍ക്കാര്‍ കണ്ടു കെട്ടണം.  ജാതി-മത സംഘടനകളും ട്രസ്റ്റുകളും കൈവശം വെച്ചിട്ടുള്ള ഭൂമിയ്ക്ക് പരിധി നിശ്ചയിച്ച് ബാക്കി പിടിച്ചെടുത്ത് ഭൂരഹിത കര്‍ഷകര്‍ക്കും കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികള്‍ക്കും വിതരണം ചെയ്യണം. ബഹുരാഷ്ട്രക്കുത്തകകളും കോര്‍പ്പറേറ്റ് ഭവനങ്ങളും ഭൂമഫിയാകളും കൈവശം വെച്ചിരിക്കുന്ന ഭൂമി പിടിച്ചെടുത്ത് തൊഴിലാളികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കണം. എന്‍ആര്‍ഐക്കാര്‍, ബ്യൂറോക്രാറ്റുകള്‍, വന്‍വരുമാനം ഉള്ളവര്‍, വ്യവസായികള്‍, കോര്‍പ്പറേറ്റ് കച്ചവടക്കാര്‍ തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങളുടെ ഭൂമി ഏറ്റെടുക്കുകയും കര്‍ഷക വിഭാഗങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വിതരണം ചെയ്യുകയും വേണം. 

 

5.8.ഇ.  ഭൂപരിധി നിയമങ്ങളെ പിന്നോട്ടടിപ്പിക്കുന്നതിനും കോര്‍പ്പറേറ്റുകളുടെയും ഭൂമാഫിയകളുടെയും കയ്യില്‍ ഭൂമി കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനും വേണ്ടി നടത്തുന്ന എല്ലാ നവ ഉദാരീകരണ നീക്കങ്ങളും ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ പരാജയപ്പെടുത്തണം. കൃഷി ഭൂമിയെ പ്രത്യേക സാമ്പത്തിക മേഖലകള്‍, ടൂറിസം മേഖലകള്‍, ടൗണ്‍ഷിപ്പുകള്‍, എയര്‍പോര്‍ട്ടുകള്‍, വ്യവസായ സൈറ്റുകള്‍ എന്നിവയക്കായി പരിവര്‍ത്തനം ചെയ്യുന്നത് നിര്‍ബന്ധമായി അവസാനിപ്പിക്കണം. മുന്‍പേ തന്നെ ഭൂരഹിത കര്‍ഷകര്‍ക്കും കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികള്‍ക്കും വിതരണം ചെയ്യുകയോ ഉടസ്ഥതയിലേക്ക് കൈമാറുകയോ ചെയ്ത ഭൂമിയ്ക്ക് ഉടമസ്ഥാവകാശം നല്‍കേണ്ടതുണ്ട്. 5 ഏക്കര്‍ വരെ ജലസേചന ലഭ്യതയുള്ള ഭൂമിയോ തത്തുല്ല്യമായ ജലസേചന സൗകര്യമില്ലാത്ത ഭൂമിയോ ഉള്ള കര്‍ഷക കുടുംബങ്ങളുടെയും ഭൂരഹിത കര്‍ഷകരുടെയും കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികളുടെയും കടങ്ങള്‍ എഴുതിത്തള്ളണം. 

 

5.8.എഫ്. ഭക്ഷണം, പാര്‍പ്പിടം, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം തുടങ്ങിയ ആവശ്യങ്ങള്‍ അടങ്ങുന്ന ക്ഷേമ നടപടികള്‍ ഉറപ്പു വരുത്തുന്ന സമഗ്രമായ കാര്‍ഷിക നിയമം നടപ്പാക്കണം. മിനിമം കൂലി ഉറപ്പാക്കുന്ന ഗ്രാമീണ തൊഴില്‍ പരിപാടികള്‍ നടപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. കര്‍ഷകരെ കുടിയിറക്കുന്നതിനെതിരെ ഗ്രാമ പഞ്ചായത്ത്, വില്ലേജ് തല ജനകീയ കമ്മിറ്റികള്‍ ജാഗരൂകരാവാന്‍ അവരെ ശാക്തീകരിക്കണം. കൂടാതെ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളില്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റുകളും ഭൂമാഫിയകളും നടത്തുന്ന ഇടപെടലുകളും പരാജയപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. 

 

5.9 ആദിവാസി ഗോത്രവിഭാഗങ്ങളുടെ വിഷയം

 

5.9.എ. രാജ്യത്തെ 8-10 ശതമാനം വരുന്ന ആദിവാസി, ഗോത്രവിഭാഗങ്ങള്‍ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഗുരുതരമായ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ പരിഹരിക്കണം. നിലവിലുള്ള ആദിവാസി നിയമങ്ങള്‍ കര്‍ശനമായി നടപ്പാക്കുന്നതിനോടൊപ്പം ആദിവാസി മേഖലകളില്‍ അവര്‍ക്കായി ഓട്ടോണമസ് കൗണ്‍സിലുകള്‍ സ്ഥാപിക്കുകയും ആദിവാസികള്‍ക്ക് നേരെ നടക്കുന്ന എല്ലാ തരത്തിലുമുള്ള ചൂഷണങ്ങള്‍ നിര്‍ത്തലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതടക്കം അവരുടെ ഭൂമി സംരക്ഷിക്കാന്‍ വേണ്ടി പുതിയ നിയമങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം കൊടുക്കുകയും വേണം. ഉചിതമായ നിയമ-ഭരണനിര്‍വ്വഹണ നടപടികളിലൂടെ  ആദിവാസികളുടെ ഭാഷകളും സംസ്‌കാരവും സംരക്ഷിക്കണം. ആദിവാസികളുടെ ആരോഗ്യ, വിദ്യാഭ്യാസ കാര്യങ്ങളില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ കൊടുക്കണം. 

 

5.10 വ്യവസായവും സാങ്കേതികജ്ഞാനവിദ്യയും സംബന്ധിച്ച നയം

 

5.10.എ. വ്യവസായനയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുള്ള നവ ലിബറല്‍ പ്രവണതകളെ ചെറുക്കാനുള്ള നടപടികള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ കൈക്കൊള്ളണം. ആഭ്യന്തരമായി ആശ്രയിക്കുന്ന, സ്വാശ്രിതമായ,  തൊഴില്‍ദായകമായ, പരിസ്ഥിതിപരമായി സുസ്ഥിരതയുള്ള വ്യവസായ നയം നടപ്പാക്കണം. സാമ്രാജ്യത്വ മൂലധനത്തെയും സാങ്കേതിക വിദ്യയേയും കോര്‍പ്പറേറ്റ് കമ്പോളത്തെയും ആശ്രയിക്കുന്നത് നിര്‍ത്തണം. തന്ത്രപ്രധാനവും-അടിസ്ഥാന വ്യവസായങ്ങള്‍ എല്ലാം തന്നെ പൊതുമേഖലയില്‍ നിലനിര്‍ത്തണം. 

 

5.10.ബി. നഗരവല്‍ക്കരണം വ്യവസായ കേന്ദ്രീകരണം, അതിന്റെ പേരില്‍ ആളുകളെ അവരുടെ വാസസ്ഥാനങ്ങളില്‍ നിന്ന് കുടിയൊഴിപ്പിക്കല്‍ തുടങ്ങിയ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കാന്‍ വേണ്ടി വ്യവസായങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങള്‍ കൃത്യമായി ആസൂത്രണം ചെയ്ത് ഉറപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വന്‍കിട, ഇടത്തരം, ചെറുകിട വ്യവസായങ്ങള്‍ എന്നിവയും കാര്‍ഷിക സേവനമേഖലകള്‍ തമ്മിലും ശരിയായ ഒരു ബന്ധം ഉണ്ടാവേണ്ടതുണ്ട്. ജനപക്ഷ വികസന മാതൃക ആവശ്യപ്പെടുന്ന തരത്തില്‍ വ്യവസായങ്ങള്‍ വൈവിദ്ധ്യമാര്‍ന്നതും വികേന്ദ്രീകൃതവും തൊഴില്‍ദായകവും ആയിരിക്കണം. 

 

5.10.സി. ശാസ്ത്രീയ ഗവേഷണങ്ങളും വികസനവും സര്‍ക്കാരിന്റെ നേരിട്ട് കീഴില്‍ കൊണ്ടുവരണം. ബൗദ്ധിക സ്വത്ത് സംവിധാനം അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുന്ന സാമ്രാജ്യത്വ നിയന്ത്രണം നിര്‍ത്തലാക്കണം. പേറ്റന്റുകള്‍, പകര്‍പ്പവകാശങ്ങള്‍, ഡിസൈന്‍, ട്രേഡ് മാര്‍ക്കുകള്‍ തുടങ്ങിയവയ്ക്ക് മേല്‍ ഉള്ള കോര്‍പ്പറേറ്റ് കുത്തകവല്‍ക്കരണം അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ശാസ്ത്രീയ വിജ്ഞാനങ്ങള്‍ക്ക് മേല്‍ വേലിക്കെട്ടുകള്‍ തീര്‍ക്കുന്നത് നിര്‍ത്തലാക്കണം. എല്ലാ ശാസ്ത്രീയ, സാങ്കേതികവിദ്യാ, ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങളും ജനങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യ നിയന്ത്രണത്തിന്‍ കീഴില്‍ കൊണ്ടുവരണം. അതിലൂടെ ജനങ്ങള്‍ക്ക് ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിലേക്ക് സൗജന്യമായി എത്തിപ്പെടാന്‍ കഴിയണം. സാമ്രാജ്യത്വ ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ അനുബന്ധമായി ഇന്ത്യന്‍ ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന പ്രവണത അവസാനിപ്പിക്കണം. ജനങ്ങളുടെ മുന്‍കൈ എല്ലാ തലങ്ങളിലും ഉണ്ടാവുന്ന തരത്തില്‍ ശാസ്ത്രീയ ഗവേഷണ പ്രക്രിയ അപ്പാടെ തന്നെ വികേന്ദ്രീകരിക്കണം. ഔട്ടോസോഴ്‌സിങ്ങില്‍ കേന്ദ്രീകരിക്കാത്തതും രാജ്യതാല്പര്യത്തിന് ഉതകുന്നതുമായതരത്തില്‍ ഐടി പോലുള്ള മേഖലകളില്‍ വ്യവസായിക ഗവേഷണവും സാങ്കേതിക വിദ്യയും സംബന്ധിച്ച ഉചിതമായ ബന്ധങ്ങള്‍ വികസിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ വസ്തു നിഷ്ഠമായി വിശകലനങ്ങള്‍ നടത്തുകയും പ്രത്യേകം ശ്രദധ കൊടുക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. 

 

5.13. ആഭ്യന്തര വാണിജ്യത്തില്‍ വിദേശ മൂലധനനിക്ഷേപം (എഫ്ഡിഐ) നിരോധിക്കുക

 

5.13.എ. ഇന്ത്യയില്‍ കൃഷി കഴിഞ്ഞാല്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആളുകള്‍ക്ക് തൊഴിലും ജീവിതമാര്‍ഗ്ഗവും നല്‍കുന്ന മേഖലയാണ് ചെറുകിട വ്യാപാര രംഗം. ഈ മേഖലയെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ ഉചിതമായ നടപടികള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ കൈക്കൊള്ളണം. രാജ്യത്തെ 95 ശതമാനത്തോളം റീട്ടെയില്‍ മേഖലയും അസംഘടിത മേഖലയിലാണ്. 5 കോടിയോളം റീട്ടെയില്‍ ഔട്ട്‌ലെറ്റുകള്‍ 20 കോടിയോളം ജനങ്ങളുടെ ഉപജീവനമാര്‍ഗ്ഗമായി നിലനില്‍ക്കുന്നു. അതിനാല്‍ വിദേശ പ്രത്യക്ഷ നിക്ഷേപത്തിലൂടെ ബഹുരാഷ്ട്രക്കുത്തകകള്‍ ഈ മേഖലയിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത് തടയേണ്ടത് ജനകീയ സര്‍ക്കാരിന്റെ പ്രാഥമിക ദൗത്യങ്ങളിലൊന്നാണ്. ദേശീയ, സ്വാശ്രിത, ജനാധിപത്യ വികസനത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ കൃഷി, വ്യവസായം, വാണിജ്യം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങള്‍ നിലനിര്‍ത്താന്‍ ഇത് അത്യാവശ്യമാണ്. 

 

5.14 സാമൂഹ്യ സേവനങ്ങളും പൊതു വിതരണ സമ്പ്രദായവും 5.14.എ. എല്ലാവര്‍ക്കും ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം, പാര്‍പ്പിടം, ആരോഗ്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴില്‍ എന്നത് മൗലിക അവകാശമായി ഭരണഘടനയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തണം. ഇത് സാദ്ധ്യമാക്കുക എന്നത് ജനകീയ സര്‍ക്കാരിന്റെ പ്രാഥമിക ദൗത്യമായിരിക്കണം. ഭക്ഷണത്തിനും ഇന്ധനത്തിനും ഉള്ള ഇളവുകള്‍ റദ്ദാക്കുന്ന നവ ലിബറല്‍ സമീപനം നിര്‍ത്തലാക്കണം. പൊതു വിതരണ സമ്പ്രദായം ശക്തിപ്പെടുത്തണം. ഭക്ഷ്യ സാധനങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല എല്ലാ അവശ്യവസ്തുക്കളും നിര്‍ബന്ധിത റേഷന്‍ സമ്പ്രദായത്തിന്‍ കീഴില്‍ കൊണ്ടുവരണം. 

 

5.14.ബി. വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തെ വാണിജ്യവല്‍ക്കരണവും കോര്‍പ്പറേറ്റ്‌വല്‍ക്കരണവും ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ റദ്ദാക്കണം. കമ്മ്യൂണിറ്റി സ്‌ക്കൂളുകള്‍ ആരംഭിച്ചു കൊണ്ട് ശാസ്ത്രീയവും മതേതരവും ജനാധിപത്യപരവും ആയ വിദ്യാഭ്യാസം വികസിപ്പിക്കുന്നതിനും നടപ്പിലാക്കുന്നതിനും അത് ഉചിതമായ നടപടികള്‍ കൈക്കൊള്ളണം. എല്ലാ ദേശീയ ഭാഷകളെയും അത് വികസിപ്പിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യണം. സെക്കന്ററി തലം വരെ മാതൃഭാഷയില്‍ സാര്‍വ്വത്രികവും സൗജന്യവും നിര്‍ബന്ധിതവുമായ വിദ്യാഭ്യാസം നടപ്പാക്കണം. ജാതി, മത സംഘടനകള്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള സ്വകാര്യവിഭാഗങ്ങളെയും വിദേശ,  കോര്‍പ്പറേറ്റ് ശക്തികളെയും പൊതു വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിലുള്ള മറ്റു പിന്തിരിപ്പന്‍ വിഭാഗങ്ങളെയും ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ നയം ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ ആസൂത്രണം ചെയ്യണം. 

 

5.14.സി. സാര്‍വ്വത്രികവും ന്യായവില ഈടാക്കുന്നതുമായ പ്രാഥമികാരോഗ്യ സൗകര്യങ്ങള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഉറപ്പാക്കണം. രാജ്യത്തെ ആരോഗ്യമേഖലയില്‍ ഫാര്‍മസി രംഗത്തെ ബഹുരാഷ്ട്രക്കുത്തകകള്‍ക്കുള്ള  മേധാവിത്തവും സ്വകാര്യ വാണിജ്യ താല്‍പ്പര്യങ്ങളും നിര്‍ത്തലാക്കണം. വിവിധ ചികിത്സാ പദ്ധതികളില്‍ നിന്നും ഗുണപരമായ വശങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ടു കൊണ്ട് സമഗ്രമായ മെഡിക്കല്‍ സംവിധാനം ഏര്‍പ്പാടാക്കുകയും അതു വഴി മെഡിക്കല്‍ പ്രൊഫഷന്‍ ജനാധിപത്യവല്‍ക്കരിക്കുകയും ചെയ്യണം. ദേശദ്രോഹികളായ പ്രാദേശിക ഇടനിലക്കാര്‍ വഴി രാജ്യത്തെ ജനങ്ങളെ ഗിനിപ്പന്നികളെ പോലെ കണക്കാക്കി ബഹുരാഷ്ട്രക്കുത്തകകളുടെ മരുന്നു പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നത് പാടെ ഇല്ലാതാക്കണം. 

 

5.15 ചേരി നിവാസികളുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളും പാര്‍പ്പിടാവകാശവും

 

5.15.എ. പാര്‍പ്പിടാവകാശം എന്നത് അടിസ്ഥാന മാനുഷികാവകാശമായി പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പാര്‍ക്കാനുള്ള കുറഞ്ഞ സ്ഥലം, ഭക്ഷണത്തിനും ജലത്തിനും വൈദ്യുതി/ഇന്ധനം, ശൗച സൗകര്യങ്ങള്‍,  അവകാശം, മാലിന്യ വിക്ഷേപണം, ഓടകള്‍, സാമൂഹിക വിനോദ സൗകര്യങ്ങള്‍, കളിക്കളങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ സൗകര്യങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന പാര്‍പ്പിടം എല്ലാവര്‍ക്കും ഉറപ്പാക്കപ്പെടണം. ചേരിനിര്‍മ്മാര്‍ജനവും ചേരി പൊളിയ്ക്കലും നിര്‍ത്തിവെയ്ക്കണം. നേരത്തേ സൂചിപ്പിച്ചതു പോലെയുള്ള പാര്‍പ്പിട സൗകര്യം ചേരി നിവാസികള്‍ക്ക് അവരുടെ ജോലിസ്ഥലത്തിനടുത്ത് നല്‍കണം. കുടുംബമായി താമസിക്കുന്നവരുടെ വീടുകള്‍ക്ക് വേണ്ട സ്ഥലത്തിന് പരിധി നിജപ്പെടുത്തണം. 

 

5.15.ബി. എല്ലാ നഗര വികസന പദ്ധതികളിലും, എല്ലാവര്‍ക്കും പാര്‍പ്പിടം എന്ന തത്വത്തെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി 40 ശതമാനം ഭൂമി ചേരി നിവാസികള്‍ക്കും തെരുവിലുറങ്ങുന്നവര്‍ക്കും വഴി വാണിഭക്കാര്‍ക്കും നിരാലംബര്‍ക്കും ദുര്‍ബ്ബലവിഭാഗങ്ങള്‍ക്കുമായി മാറ്റി വെയ്‌ക്കേണ്ടതാണ്. നഗരങ്ങളിലെ ദരിദ്രരുടെ കാര്യത്തില്‍ അവശ്യാസാധനങ്ങളും അതിജീവനത്തിനാവശ്യമായിട്ടുള്ളവയും ലഭിക്കുന്നുവെന്നുറപ്പു വരുത്തുന്നതിന് വേണ്ടി പ്രാദേശിക സമിതികള്‍ പ്രാദേശിക സ്ഥാപനങ്ങളിലൂടെയോ സഹകരണ സംഘങ്ങളിലൂടെയോ നടപടികള്‍ കൈക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്. 

 

5.16 തൊഴിലും തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങളും 

 

5.16.എ. ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും തൊഴില്‍ ഉറപ്പു വരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. പ്രതിദിനം അഞ്ചു മണിക്കൂറും ആഴ്ചയില്‍ അഞ്ചു ദിവസവും എല്ലാ സ്ഥാപനങ്ങളിലെയും തൊഴില്‍ സമയമായി നിജപ്പെടുത്തണം. തുല്യ ജോലിയ്ക്ക് തുല്യ വേതനം എന്ന തത്വത്തിലധിഷ്ഠിതമായി ലിംഗ അസമത്വങ്ങള്‍ നിര്‍ത്തലാക്കണം. സ്ത്രീ സൗഹൃദ തൊഴിലന്തരീക്ഷം ഉറപ്പു വരുത്തണം. അനൗപചാരികമോ പ്രചരണമോ ആയ തലത്തില്‍ തൊഴിലില്ലായ്മ നിലനില്‍ക്കുകയാണെങ്കില്‍ നിര്‍ബന്ധമായും ജനകീയ സര്‍ക്കാരിന്റെ വ്യവസ്ഥ പ്രകാരമുള്ള മിനിമം കൂലിയ്ക്ക് തുല്യമായ തൊഴിലില്ലായ്മ വേതനം നല്‍കണം. തൊഴിലാളികളുടെ ജനാധിപത്യപരവും ട്രേഡ് യൂണിയന്‍പരവുമായ അവകാശങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കണം. പണിമുടക്കാനുള്ള അവകാശമടക്കം ട്രേഡ് യൂണിയനുകള്‍ രൂപീകരിക്കാനുള്ള അവകാശങ്ങള്‍ നിലനിര്‍ത്തണം. 

 

5.16.ബി. കോണ്‍ട്രാക്റ്റ് ലേബര്‍ സമ്പ്രദായവും പിരിച്ചുവിടല്‍ (ഹയര്‍ ആന്റ് ഫയര്‍) നയവും ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ നിര്‍ത്തലാക്കണം. സുരക്ഷിതമായ റിട്ടയര്‍മെന്റ് ജീവിതത്തിനാകുന്ന തരത്തില്‍ പ്രൊവിഡന്റ് ഫണ്ട് അടക്കമുള്ള ആനുകൂല്യങ്ങളും നിയമപ്രകാരമുള്ള പെന്‍ഷനും ഉറപ്പു വരുത്തണം. എല്ലാത്തരത്തിലുമുള്ള കരാര്‍ തൊഴിലുകളും ബാല വേലകളും അവസാനിപ്പിക്കണം. അത്തരം ജീവിതസാഹചര്യത്തില്‍പ്പെട്ടുപോയവരെ ശരിയായ രീതിയില്‍ പുനരധിവസിപ്പിക്കണം. 

 

5.17 യുവാക്കള്‍ 

 

5.17.എ. ആശയം, തൊഴില്‍, സംസ്‌കാരം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളില്‍ ആനുകാലികമായിട്ടുണ്ടായിരിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങള്‍ യുവാക്കളുടെ ഭൗതിക ജീവിതത്തെയും ഭൗതിക ഇടപെടലുകളെയും സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട് എന്നിരിക്കെ അത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ടു കൊണ്ട് ഒരു ശാസ്ത്രീയ യുവ നയം രൂപീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പിന്തിരിപ്പനും നവ യാഥാസ്ഥിതികവുമായ ആശയങ്ങള്‍ യുവാക്കളെ സ്വാധീനിക്കാതിരിക്കാന്‍ ഉചിതമായ ഇടപെടലുകള്‍ നടത്തണം. ഫ്യൂഡല്‍ മുന്‍വിധികളെയും കോര്‍പ്പറേറ്റ് താല്‍പ്പര്യങ്ങളെയും പുറന്തള്ളിക്കൊണ്ട് സ്‌പോര്‍ട്‌സിലും ഗെയിംസിലും യുവാക്കളുടെ സാര്‍വ്വദേശീയമായ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കാന്‍ വേണ്ടി ശാസ്ത്രീയമായ സമീപനം ഉണ്ടാവേണ്ടതുണ്ട്.  ഒരു ദേശീയ സ്‌പോര്‍ട്‌സ് നയം ആവിഷ്‌കരിക്കണം. പന്തയങ്ങളും ചൂതാട്ടങ്ങുകളും ഊഹനടപടികളും എല്ലാം നിര്‍ത്തലാക്കണം. 

 

5.18 ജനകീയ സംസ്‌കാരം

 

5.18.എ. ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ എല്ലാ മേഖലകളിലും ശാസ്ത്രീയ വീക്ഷണം കൈക്കൊള്ളണം. ഫ്യൂഡല്‍, ജാതിപരം, കപട വിജ്ഞാനപരം, അന്ധവിശ്വാസപരം, പിന്തിരിപ്പന്‍, ജീര്‍ണ്ണിതം, മത ചിന്തകളുടെ പുനരുദ്ധാനപരം ഒക്കെയായ ആശയങ്ങളും സംസ്‌കാരവും തുടച്ചു നീക്കാന്‍ ശ്രമം നടത്തണം. ജനാധിപത്യ സാംസ്‌കാരിക മൂല്യങ്ങള്‍ക്കും സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്കും സാംസ്‌കാരിക പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കും നേരെ കാവിപ്പടയും മറ്റ് മതമൗലികവാദികളും നടത്തുന്ന ആക്രമണങ്ങള്‍ അവസാനിപ്പിക്കണം. വിദ്യാഭ്യാസം, ഗവേഷണം, കല, സാഹിത്യം, മാധ്യമം എന്നിവയില്‍ എല്ലാത്തരത്തിലുള്ള പിന്തിരിപ്പന്‍ ശക്തികളുടെയും ഇടപെടലുകള്‍ ഇല്ലാതാക്കണം. 

 

5.18.ബി. സംസ്‌കാരത്തിന്റെ വാണിജ്യവല്‍ക്കരണം തടയാനുള്ള നടപടികള്‍ കൈക്കൊള്ളണം. സാംസ്‌കാരിക മേഖലയില്‍ നടക്കുന്ന എല്ലാത്തരത്തിലുമുള്ള സാമ്രാജ്യത്വ അധിനിവേശങ്ങളെയും തടയണം. വിശേഷിച്ച് യൂവാക്കളെ വഴി തെറ്റിക്കുന്ന മദ്യാസക്തിയും മയക്കുമരുന്നുപയോഗവും നേരിടാനുള്ള നടപടികള്‍ കൈക്കൊള്ളണം. രാഷ്ട്രീയ രംഗത്തും സാംസ്‌കാരിക രംഗത്തെ മാഫിയാവല്‍ക്കരണവും ക്രിമിനല്‍വല്‍ക്കരണവും ജനകീയ പങ്കാളിത്തത്തോടെ തുടച്ചു നീക്കണം. 

 

5.19. മാധ്യമങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യവല്‍ക്കരണം

 

5.19.എ. പൊതുജനാഭിപ്രായം വാര്‍ത്തെടുക്കുന്നത് ഇപ്പോള്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റ് മാധ്യമങ്ങളാണ്. ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ മാധ്യമങ്ങളെ ജനാധിപത്യവല്‍ക്കരിക്കുന്നതില്‍ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമാണ്. അത് പെയ്ഡ് ന്യൂസ് സംസ്‌കാരം അവസാനിപ്പിക്കണം. വിമര്‍ശനപരവും ജനാധിപത്യപരവുമായ പൊതുജനാഭിപ്രായങ്ങളും പുരോഗമന മൂല്യങ്ങളും ഉയര്‍ന്നു വരുന്നതിനെ നിര്‍ഭയം അത് സ്വാഗതം ചെയ്യണം. നവ മാധ്യമങ്ങളില്‍ ജനാധിപത്യ ഇടം ശരിയായ രീതിയില്‍ ഒരുക്കപ്പെടണം. മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് മേല്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റുകളും നവയാഥാസ്ഥിതിക വിഭാഗങ്ങളും പിടിമുറുക്കുന്നത് തടയാന്‍ ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ നടപടികള്‍ കൈക്കൊള്ളണം. 

 

5.20. ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങളുടെ സംരക്ഷണവും വികാസവും

 

5.20.എ. ഭരണകൂട സംവിധാനങ്ങളെ ഫാസിസ്റ്റ്‌വല്‍ക്കരിക്കുന്ന നവ ലിബറല്‍ പ്രവണത ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ മൊത്തമായി ഇല്ലാതാക്കണം. കഠിന പ്രയത്‌നങ്ങളിലൂടെ ജനങ്ങള്‍ നേടിയെടുത്ത ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ അവ വികസിപ്പിക്കാനുള്ള നടപടികളും കൈക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്. 

 

5.20.ബി. എല്ലാത്തരത്തിലുമുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥമേധാവിത്തവല്‍ക്കരണവുംഅവസാനിപ്പിക്കുകയും എല്ലാ മേഖലകളിലും ജനകീയ പങ്കാളിത്തം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടുകയും വേണം. യുഎപിഎ, എഎഫ്എസ്പിഎ, കലാപവിരുദ്ധ നിയമങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവ റദ്ദാക്കണം. ജമ്മു-കാശ്മീരിലും വടക്കു കിഴക്കേ ഇന്ത്യയിലും ജനകീയ പ്രക്ഷോഭരംഗങ്ങളിലും വിന്യസിച്ചിട്ടുള്ള സൈനിക, അര്‍ദ്ധ സൈനിക, പോലീസ് വിഭാഗങ്ങളെ വേഗം പിന്‍വലിയ്ക്കണം. 

 

5.20.സി. കൊളോണിയല്‍ പാരമ്പര്യത്തെ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ജനവിരുദ്ധ പോലീസ് ശൈലി ഉടച്ചു വാര്‍ത്ത് താഴെത്തട്ടു വരെയുള്ള ജനങ്ങളോട് സൗഹൃദമായി പെരുമാറുന്ന പോലീസ് സംവിധാനം ആവിഷ്‌കരിക്കണം. 

 

5.20.ഡി. നീതിന്യായവ്യവസ്ഥയും ജയില്‍ ഭരണവും സമൂഹത്തെ ജനാധിപത്യവല്‍ക്കരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ഉടച്ചു വാര്‍ക്കേണ്ടതുണ്ട്. മരണ ശിക്ഷ ഒഴിവാക്കണം. 

 

5.21 പ്രവാസി നയം

 

5.21.എ. ഇന്ത്യയുടെ വിദേശനാണ്യശേഖരത്തിലേക്ക് വന്‍തോതില്‍ സംഭാവനകള്‍ നല്‍കിയവരാണ് ഗള്‍ഫിലുള്ള പ്രവാസികള്‍. സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം മൂലം അവിടെ നയങ്ങളിലുണ്ടായ മാറ്റങ്ങള്‍ പ്രവാസികളെ നാട്ടിലേക്ക് വരാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാക്കുന്നുണ്ട്. അവരെ പുനരധിവസിപ്പിക്കുന്നതടക്കം ജനകീയ സര്‍ക്കാരിന്റെ പ്രധാന ദൗത്യമാണ്. വരും നാളുകളില്‍ ഗള്‍ഫില്‍ നിന്ന് വന്‍തോതില്‍ ആളുകള്‍ തിരിച്ചു വരാന്‍ സാദ്ധ്യതയുള്ളതിനാല്‍ അവര്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയ സമ്പാദ്യങ്ങള്‍ ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കുകയും അവരുടെ വൈദഗ്ദ്ധ്യം ഉപയോഗിക്കുന്നതും അടക്കം അവരെ പുനരധിവസിപ്പിക്കാനുള്ള ഉചിതമായ നടപടികള്‍ സര്‍ക്കാരിന്റെ അടിയന്തിര ദൗത്യമാണ്. 

 

5.22. ഫണ്ടുകള്‍ കൈപ്പറ്റുന്ന ഏജന്‍സികള്‍, എന്‍ജിഓകള്‍, മൈക്രോ-ഫിനാന്‍സ്

 

5.22.എ. ജനങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഫണ്ടുകള്‍ കൈപ്പറ്റുന്ന ഏജന്‍സികളോട് ജനങ്ങളുടെയും രാജ്യത്തിന്റെയും താല്‍പ്പര്യം മുന്‍നിര്‍ത്തി ജനാധിപത്യ സമീപനം ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ കൈക്കൊള്ളണം. ആളുകളോട് അരാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകള്‍ പുലര്‍ത്തുന്നവരായിട്ടുള്ള സോദ്ദേശ്യ ചിന്താഗതിക്കാരായ ബുദ്ധിജീവികളോട് വഴക്കത്തോടെയുള്ള നയമാണ് കൈക്കൊള്ളേണ്ടത്. വികസനത്തിന്റെ മുതലാളിത്ത മാതൃകയ്ക്ക് എതിരെ ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ബദല്‍ വികസിപ്പിക്കുകയും ജനങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയവല്‍ക്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ എന്‍ജിഓകള്‍ക്കും ഫണ്ടിങ്ങ് ഏജന്‍സികള്‍ക്കും കീഴില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന യുവാക്കളെ നേടിയെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. 

 

5.23 വിദേശ നയം

5.23.എ. ഇതു വരെ വിവിധ സര്‍ക്കാരുകള്‍ ഒപ്പു വെച്ചിട്ടുള്ള അസമമായ സാമ്പത്തിക, രാഷ്ട്രീയ, സൈനിക, സാംസ്‌കാരിക ഉടമ്പടികളില്‍ നിന്ന ഇന്ത്യ പുറത്തു വരാനുള്ള സത്വരമായ നടപടികള്‍ ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ കൈക്കൊള്ളണം. ലോക ജനതയുടെ ഒന്നാം നമ്പര്‍ ശത്രു ആയ അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ തന്ത്രപരമായ ജൂനിയര്‍ പങ്കാളിയാക്കി ഇന്ത്യയെ മാറ്റിത്തീര്‍ക്കുന്ന സാമ്പത്തികവും സൈനികവുമായ ഉടമ്പടികള്‍, ആണവ ഉടമ്പടികള്‍ തുടങ്ങിയവ അടങ്ങുന്ന എല്ലാ ഉടമ്പടികളും റദ്ദാക്കണം. കങഎ, ണആ, ണഠഛ, അഉആ തുടങ്ങിയ അമേരിക്കയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പുത്തന്‍ കൊളോണിയല്‍ സാര്‍വ്വദേശീയ, ദേശീയ സാമ്പത്തിക സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ നിന്ന് പുറത്തു കടക്കുന്നതിന് വേണ്ടി സമാന മനഃസ്‌ക്കരായ രാജ്യങ്ങളുമായി ചേര്‍ന്ന് പരിശ്രമങ്ങള്‍ നടത്തേണ്ടതുണ്ട്. അവയെ ഉചിതമായ ജനാധിപത്യ സാമ്പത്തിക ധന, വാണിജ്യ ഉടമ്പ്ടികളും സഹകരണ ഉടമ്പടികളും കൊണ്ട് പകരം വെയ്ക്കുകയും വേണം. 

 

5.23.ബി. അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങളില്‍ സാര്‍വ്വേദശീയ തലത്തില്‍ ഒരു അടിസ്ഥാന പുനക്രമീകരണത്തിനായി സമാന മനസ്ഥിതിക്കാരുമായി ചേര്‍ന്ന് ജനകീയ സര്‍ക്കാര്‍ മുന്‍കൈ എടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. അമേരിക്കയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ആഗോളക്രമം നടപ്പാക്കുന്ന യുഎന്‍ സവിധാനം, സെക്യൂരിററി കൗണ്‍സില്‍, അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാപനങ്ങള്‍, ഏജന്‍സികള്‍ എന്നിവയ്ക്ക് പകരം വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലെ ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ സഹോദരപരമായ സാര്‍വ്വദേശീയ സഹകരണം നടപ്പാക്കുന്നതിന് ആവശ്യത്തിനുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളും സൗകര്യങ്ങളും കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനായി യോജിച്ച പരിശ്രമങ്ങള്‍ ആവശ്യമായിട്ടുണ്ട്. 

 

5.23.സി. ഇന്ത്യയിലെ മാറിമാറി വന്ന സര്‍ക്കാരുകള്‍ വല്യേട്ടന്‍ മനോഭാവമാണ് അയല്‍ രാജ്യങ്ങളോട് പുലര്‍ത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അതിന് പകരം സൗഹാര്‍ദ്ദപരമായ ബന്ധങ്ങളും പ്രാദേശിക സാമ്പത്തിക രാഷ്ട്രീയ സഹകരണത്തിനായിട്ടുള്ള ശ്രമങ്ങളും വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു വരേണ്ടതുണ്ട്. കൊളോണിയലിസം അവശേഷിപ്പിച്ചിട്ട് പോയ പാക്കിസ്ഥാനുമായിട്ടുള്ള അതിര്‍ത്തിത്തര്‍ക്കങ്ങളടക്കം ഉഭയകക്ഷി ചര്‍ച്ചകളിലൂടെ പരിഹരിക്കണം. പുത്തന്‍കൊളോണിയല്‍ അടിച്ചമര്‍ത്തലുകളുടെ എല്ലാ രൂപങ്ങള്‍ക്കും എതിരെ പോരാടുകയും ലോകത്തെ അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട ജനങ്ങള്‍ക്കും രാജ്യങ്ങള്‍ക്കും ഇടയില്‍ ഐക്യവും ഐക്യദാര്‍ഢ്യവും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യണം. സാര്‍വ്വത്രിക ആണവ നിരായുധീകരണത്തിനായിട്ടും ആയുധപ്പന്തയം നിര്‍ത്തുന്നതിനും ലോകസമാധാനത്തിനും കഠിന ശ്രമം നടത്തേണ്ടതുണ്ട്. 

 

  1. സിപിഐ(എംഎല്‍) റെഡ്സ്റ്റാറിന്റെ അഭ്യര്‍ത്ഥന

 

സിപിഐയുടെയും പില്‍ക്കാല സിപിഎം-ന്റെയും പരിഷ്‌കരണ, അവസാരവാദ നിലപാടുകള്‍ക്ക് എതിരെയുള്ള കടുത്ത പോരാട്ടത്തിന്റെ സാഹചര്യത്തിലായിരുന്നു ഭൂമി മണ്ണില്‍ പണിയെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തോടു കൂടിയ കാര്‍ഷിക വിപ്ലവം മുന്നോട്ടു വെച്ചു കൊണ്ടും ദേശീയവിമോചനവും ജനാധിപത്യ വിപ്ലവവും ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടും 1967 നക്‌സല്‍ബാരി ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പ് ഉണ്ടാവുന്നതും 1969ല്‍ സിപിഐ(എംഎല്‍) രൂപീകരിക്കപ്പെടുന്നതും. വലത് അവസരവാദത്തിനും ഇടത് സാഹസികതയ്ക്കും എതിരെ നിരന്തരം നിലപാടുകള്‍ എടുത്തു കൊണ്ട് ദശാബ്ദങ്ങളായി പോരാടുന്ന വിപ്ലവസംഘടനയായി നിലകൊള്ളാന്‍ സിപിഐ(എംഎല്‍) റെഡ്സ്റ്റാറിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. യുദ്ധാനന്തര നവ കൊളോണിയല്‍ സാര്‍വ്വദേശീയ. ദേശീയ സാഹചര്യങ്ങളെ ശരിയായ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ കാണുന്നതിനായിട്ടുള്ള വ്യക്തതയും നിലപാടുകളും ഉണ്ടാവാന്‍ പാര്‍ട്ടിയെ പ്രാപ്തമാക്കിയത് സമൂര്‍ത്ത സാഹചര്യങ്ങളില്‍ മാര്‍ക്‌സിസ്റ്റ് ലെനിനിസ്റ്റ് സിദ്ധാന്തവും പ്രയോഗവും പ്രയോഗിക്കാന്‍ പാര്‍ട്ടി ശ്രമിച്ചതിന്റെ ഫലമായിട്ടായിരുന്നു. അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ടവരെയും അദ്ധ്വാനിക്കുന്നവരെയും ആവേശം കൊള്ളിയ്ക്കുന്ന തരത്തില്‍ മഹത്തായ ജീവ ത്യാഗങ്ങള്‍ അടക്കം നിരവധി പോരാട്ടങ്ങളും പ്രക്ഷോഭങ്ങളും പാര്‍ട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ നടക്കുകയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇതില്‍ ഭാംഗറിലെ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭം ഒരു വമ്പന്‍ കുതിച്ചു ചാട്ടമായിരുന്നു. സമൂര്‍ത്ത സാഹചര്യങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് വിവിധ തലങ്ങളില്‍ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ വികസിപ്പിക്കുന്നതിന് അത് അപാരമായ സാദ്ധ്യതകള്‍ തുറന്നിടുകയുണ്ടായി. 

 

നവ ഉദാരീകരണ നയങ്ങള്‍ക്കെതിരെ അതിന്റെ തുടക്കകാലം മുതലേ തന്നെ സിപിഐ(എംഎല്‍) 

റെഡ്സ്റ്റാര്‍ നിരന്തരമായി പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്നിട്ടുണ്ട്. മാറി മാറി വന്ന കോണ്‍ഗ്രസ്സ്, ബിജെപി സര്‍ക്കാരുകളുടെ ജനവിരുദ്ധ, കോര്‍പ്പറേറ്റ് അനുകൂല, പിന്തിരിപ്പന്‍ നയങ്ങള്‍ക്കെതിരെ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ പോരാടുമ്പോള്‍ തന്നെ ഭൂമി മണ്ണില്‍ പണിയെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തോടു കൂടി കാര്‍ഷിക പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ നടത്തുന്നതിനോടൊപ്പം ഇന്ത്യന്‍ സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ ജനാധിപത്യവല്‍ക്കരണത്തെ വിഭാവനം ചെയ്തു കൊണ്ട് ജാതി ഉന്മൂലന പ്രസ്ഥാനം രൂപീകരിക്കാന്‍ പാര്‍ട്ടി മുന്‍ കൈ എടുക്കുകയുണ്ടായി. നോട്ടുനിരോധനം, ജിഎസ്ടി തുടങ്ങിയ മോദിയുടെ തീവ്ര വലതുപക്ഷ സാമ്പത്തിക നയങ്ങളെ എതിര്‍ക്കുന്നതില്‍ പാര്‍ട്ടി മുന്നില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. സാമ്പത്തിക സംവരണത്തിലൂടെ മോദി സര്‍ക്കാര്‍ ജാതി സംവരണത്തെ അട്ടിമറിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആദിവാസിക്കുടുംബങ്ങളെ പുറത്തേക്കെറിയുമെന്ന ഭീഷണിയും ഉയര്‍ന്നു വന്നിരിക്കുന്നു. ഇവയ്‌ക്കെതിരെ എല്ലാ പുരോഗമന, ജനാധിപത്യ ശക്തികളോടും അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ടവരോടും ഐക്യപ്പെട്ട് പ്രചാരണങ്ങളിലേര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 

 

തെരഞ്ഞെടുപ്പ് മാനിഫെസ്റ്റോയെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി ഒട്ടുമിക്ക സംസ്ഥാനങ്ങളിലും സിപിഐ(എംഎല്‍) ലോകസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളെ മല്‍സരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. എല്ലാ ഭരണവര്‍ഗ്ഗ ബദലുകള്‍ക്കും എതിരെ ജനകീയ ബദല്‍ കെട്ടിപ്പടുക്കാന്‍ അത് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. കോര്‍പ്പറേറ്റ്-കാവി നീരാളിപ്പിടുത്തങ്ങള്‍ നിരവധി പിന്തിരിപ്പന്‍ രൂപങ്ങളില്‍ ദിനം തോറും ശക്തിപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വേളയില്‍ എല്ലാ യഥാര്‍ത്ഥ ഇടത്, ദേശാഭിമാന, ജനാധിപത്യ, മതേതര ശക്തികളെയും ഐക്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഈ മാനിഫെസ്റ്റോയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ജനകീയ ബദല്‍ കെട്ടിപ്പടുക്കുകയെന്നത് പരമ പ്രധാനമായ കാര്യമാണ്. 

 

ഈ ജനകീയ ബദല്‍ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിന് വേണ്ടി അണിനിരക്കാന്‍ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തോടും ഭൂരഹിത-ദരിദ്ര കര്‍ഷകവിഭാഗത്തോടും കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികളോടും മറ്റു അദ്ധ്വാനിക്കുന്ന വിഭാഗങ്ങളോടും ദേശാഭിമാന ജനാധിപത്യ മതേതര ശക്തികളോടും സിപിഐ(എംഎല്‍) അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. 

 

കോര്‍പ്പറേറ്റ്-കാവി ഫാസിസ്റ്റ് ശക്തികളെ പരാജയപ്പെടുത്തുക!

 

സ്വതന്ത്ര ഇടത് നിലപാടിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ജനകീയ ബദല്‍ കെട്ടിപ്പടുക്കുക.

 

സിപിഐ (എംഎൽ) റെഡ്സ്റ്റാർ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രകടനപത്രിക – 2019

 

2019 Election Manifesto of CPI (ML) Red Star

Defeat BJP, Rally for People’s Alternative

  1. Introduction

1.1 The 2019 General Election for the 17thLok Sabha is taking place at a critical juncture. Anti-terror jingoism and Pakistan-hatred are cunningly whipped up by Modi and the saffron forces on the eve of the elections. Though the trend is towards de-escalation of tension on the border, the war hysteria is still spread through corporate media. But as reflected in the recent assembly elections people’s resentment is growing against the neoliberal Modi regime. Country-wide peasant upsurges, militant working class struggles as manifested in the January 8-9 General Strike, youth and students movements, protests by oppressed castes against subversion of caste-based reservation, adivasis’ movement against depriving their rights to land and livelihood, women’s fury against patriarchal oppression and gender inequality, struggles for protecting the environment and habitat, etc. are gathering momentum against the corporate-saffron fascistic rule. It is in this context, the CPI (ML) Red Star is intervening in the forthcoming elections with the call to defeat BJP, build up people’s alternative based on a people-oriented  development program as explained in the Political Resolution adopted in the recently concluded 11th Congress of the Party.

  1. Five Years of Modi Regime and the Indian Situation Today

2.1   BJP came to power in 2014 utilising the people’s fury against the 10-years of Congress-led UPA rule with just 31 percent of the votes polled. With the backing of corporate media Modi  made use of populist, anti-corruption election plank to ascend to power. But within no time Modi unveiled himself as the chosen representative of the most corrupt corporate class. The BJP itself later admitted Modi’s promise of putting Rs. 15 lakh in the account of each Indians after repatriating unaccounted money from abroad as a mere election stunt. Backed by RSS-led extreme divisive policies, instigating mutual hatred among people,  creating feelings of insecurity among the oppressed including dalits, adivasis, minorities and unleashing patriarchal and obscurantist attacks on women, the Modi regime has put every aspect of social life under the firm grip of corporate-saffron forces. A corollary of this ultra-rightist neoliberal-corporatization has been India’s conspicuous transformation as a strategic junior partner of US imperialism under corporate saffron fascist regime. 

2.2   In the economic front, the Indian situation today is the worst since 2008-09 when the country was confronting the global slow-down. Under Modi rule, agricultural growth declined from 4.2 percent in 2014 to around just one percent as of now. During this period, India witnessed a 40 percent increase in peasant suicides, two-thirds of which are in BJP ruled states alone. As against Modi’s election pledge of creating 2 crore additional jobs per year, not only no new jobs were created, but according to the 2018 statistics, the country is actually losing 1 crore jobs per annum. Even the logo of the much trumpeted “Make in India” was designed by a foreign company, namely, Weiden+ Kennedy and the unhindered entry of foreign capital to the economy has led to an unparalleled joblessness. Together with this, the immediate cause behind the economic slow-down has been the imperialist-sponsored demonetisation that Modi super-imposed over the people for facilitating corporate loot. Based on Modi government’s affidavit to the Supreme Court and latest RBI Report, illegal cash alone worth Rs. 5 lakh crore might have been whitened through demonetisation. Demonetisation coupled with GST that deprived the states of its constitutional right of tax collection, have devastated entire unorganised sectors providing livelihood for more than 90 percent of India’s workforce; it led to  2-3 percent reduction in country’s national income. As a manifestation of country’s weak economic foundation, between June 2014 (when Modi came to power) and December 2018, while the rupee has depreciated by more than 30 percent, central government debt has shot up by around 50 percent from 54 lakh crore in June 2014 to more than 82 lakh crore!

  2.3 During Modi rule, taxes on petrol and diesel were raised by 200 percent and 400 percent respectively, while LPG price doubled. Together with the highest GST rates in the world coupled with corporate control over price-fixing, the fuel price hike which also is the highest in the world, has led to sky-rocketing of the prices of all items of mass consumption and essential services, even as peasants are denied minimum prices for their sustenance. Earnings and living conditions of the common people have declined further such that in the Global Hunger Index India’s ranking under Modi rule has deteriorated by 37 percent reaching 100th  among 119 countries, much below that of neighbouring countries. The top one percent of the super-rich holding around 52 percent of country’s total wealth and the total wealth of the top 9 billionaires being equal to that of the bottom 50 percent of the population, India has become one of the most unequal countries in the world. As a result of Modi’s policies, while the wealth of these billionaires swelled by Rs. 2200 crore a day, the total wealth of 119 Indian billionaires crossed Rs. 28 lakh crore in 2018! Under Modi, India has become the most corrupt country in Asia. The Rafale deal involving Rs.30,000 crore corruption in which Modi himself is alleged to have involved is only the tip of the iceberg. Demonetisation itself has been unfolded as Modi’s cunning move to whiten the huge unaccounted hoardings of corporate black money holders closely associated with BJP. The same corporate class is also allowed to loot the public sector banks leading to the accumulation of a whopping Rs.15 lakh crore worth of “non-performing assets” with banks.

2.4 Social condition of the oppressed has further worsened. Under Modi regime, sexual violence against women has become horrific prompting international media to characterise India as the “rape capital” of the world.  Moral policing by free-wheeling saffron goons against women, especially dalit women, has become conspicuous. The BJP leadership that tries to reap maximum communal mileage from the Triple Talaq issue maintains total silence on women’s reservation in parliament and legislatures. Atrocities on dalits and adivasis have become regular feature. The Supreme Court judgement on the SC/ST atrocities Act was another manifestation of the growing brahmanical offensive against the oppressed castes. Caste-based reservation is undermined by enacting the 124th Constitutional amendment on 10 percent economic reservation. Malnourishment and hunger deaths have become frequent among adivasis; while  bureaucratic manipulation has led to recent supreme Court order threatening to throw out millions of adivasi families from their habitats. Islamophobia is systematically built up and Muslims are frequently attacked and lynched by Hindutva goons masked as cow vigilantes. Patriarchal and caste-based codes and obscurantist brahmanical values are substituted for progressive cultural and scientific thinking at all levels. Dissenting scholars and media-people are targeted as anti-nationals and charged with UAPA and anti-sedition laws. All key policy-making and implementation bodies of the central government are packed with RSS-affiliated intellectuals and corporate-saffron leaders even as autonomy of all Constitutional institutions is undermined.

  2.5 In the name of development, all environmental regulations and labour laws are liberalized, amended or abolished. Corporate financiers engaged in infrastructure projects are given unfettered freedom for natural resource exploitation in gross violation of laws pertaining to workplace, land conservation, food agriculture, forest, wildlife and coastal zones, with highly detrimental impacts on the sustenance of workers especially women workforce, dalits, adivasis, fishers and so on leading to a surge in people’s struggles from various parts of the country.

2.6   Kashmir and the entire North-east are totally militarised. Implementation of the saffron agenda in Kashmir has increased the killings of civilians by military and police, even as the death of soldiers has gone up by 93 percent under Modi rule before the Phulwama suicide attack.   Wanton use of black laws such as AFSPA and militarization coupled with the Citizenship Register program specifically targeting against the Muslims in Assam and selective granting of citizenship to Hindus from neighbouring countries have resulted in communal polarisation throughout the border regions of India. Internal saffronisation has its external dimension too. Modi government’s communal handling of the Rohingya refugees identified as the most persecuted people in the world question is an example. In the same vein, Modi regime’s big-brother bullying attitude has also led to an unprecedented worsening of relations with India’s neighbours.

   2.7 In brief, Modi government’s five year rule has brought the country to a disastrous situation having all round economic, political, social and cultural consequences. The corporate-saffron fascist regime has deprived the vast majority of people of their meagre livelihood and sustenance. Massive subsidization, tax exemptions and diversion of the country’s wealth to the corporate class, both foreign and Indian, have resulted in steep cuts in all kinds of social welfare spending and forcible extraction from even the bare minimum subsistence of people. In the name of ‘ease of doing business’, a whole set of corporate-friendly regulations are imposed on the one hand, while hard-earned democratic rights of workers, peasants and oppressed people are snatched away on the other. Against this corporate onslaught, protests by women, workers, peasants, oppressed dalits and adivasis are rising up all over the country. All present indications clearly point to Modi’s ouster from power in the forthcoming elections. As BJP is the most reactionary of all the ruling class parties in India, presently the number one political representative of the corporate ruling class imposing saffron fascistic policies, it is the biggest threat to the people, and its ouster is the central task before them in this election.

  1. Positions of other Political Parties

3.1. Though almost all other parties are getting united to oust BJP from power, it is necessary to understand their approaches to all vital challenges before India polity. It was the Congress which initiated the neoliberal policies in 1991 and which dragged India in to IMF-World Bank-WTO trio, the pillars of neo-colonialism without even consulting the parliament. Congress’ claims of fighting communal fascism are hollow as it was the Rao government that provided the umbrella for demolishing the Babri Masjid. Saffronisation of the state machinery and spreading of the Hindutva tentacles started during the Congress regime.  While targeting Muslims for all terrorist attacks, to appease Hindutva sentiments, the Congress government had refrained from taking actions against the RSS outfits involved in various communal riots and massacres including those perpetrators of the Gujarat genocide. The Hindutva orientation of Congress is once again exposed in the recent MP government’s decision to invoke the National Security Act on Muslim youth in the name of cow smuggling.

3.2  Various regional and state-level parties with communal, casteist and parochial interests not only compete and collude with the Congress and BJP, but also among each other for implementing neoliberal policies. Though the CPI (M) and the Left Front led by it speak at length against both saffronisation and neoliberal policies, in practice, its stance against saffron fascistization is separated from the latter’s inseparable link with neo-liberalism. For instance, when Modi government at the behest of neoliberal centers superimposed the anti-federal, pro-corporate GST, the CPI (M) led Kerala government was in the forefront in wholeheartedly supporting it.  Without any qualms it also supported the economic reservation bill of Modi that undermined the caste-based reservation system in India. And the left sectarian sections of the political spectrum are getting alienated from the people and also becoming increasingly politically irrelevant.

  1. CPI (ML) Red Star’s Approach

4.1   It is in this context that, as upheld in the Political Resolution adopted by the 11th Congress, the CPI (ML) Red Star is putting forward this Election Manifesto with the principal task of defeating the corporate-saffron rule of BJP in the 2019 election.  From the Party’s perspective of independent left assertion, this task is invariably connected with the proposal for building up of a people’s alternative, or a people’s development paradigm, against the ultra-rightist neoliberal policies. It calls for uncompromising struggle against neo-liberalism together with the struggle for all-round democratization of society based on firm unity among genuine left, secular, democratic and struggling forces.

4.2 During the past several years, CPI (ML) Red Star has been actively engaged in building up people’s struggles and movements against imperialist globalization and the liberalization-privatization or corporatization agenda of central and state governments.  It was consistently  participating in the struggles against displacement of people from their habitat in the name of infrastructure build-up, environmental destruction, corporate loot of nature and people through PPP projects, super-imposition of nuclear projects, saffron attacks on women, dalits, advasis and minorities, eviction of slum dwellers, violation of democratic rights, etc. The Party carried out nation-wide campaigns against Modi’s demonetization and against the anti-federal, pro-corporate GST.  Along with campaigns and struggles in different fronts pertaining to women, working class, peasantry, adivasis, youth, students, culture, democratic rights etc., the party has taken initiative for building up the Caste Annihilation Movement whose ultimate task is elimination of the inhuman caste system.

4.3 In this context, the success of the Bhangar people’s resistance movement in West Bengal developed under the political leadership of CPI (ML) Red Star together with left, democratic and struggling forces against the power grid line displacing people from their land, depriving livelihood and destroying environment is of particular relevance. While defeating super-imposition of the grid project, the movement also has become a model for successfully resisting the repressive policies and reign of terror unleashed by the state. And the Committee for Protection of Land, Livelihood, Ecology and Environment that stood for the local body elections in Bhangar could also make impressive victory in those seats where it contested. The Bhangar people’s movement underscores the correctness of the Party’s political line that movement-backed political atmosphere is indispensable for the electoral victory of a revolutionary party. Accordingly, the Party has resolved to carry out its electoral struggles wherever the Party can take the lead for mass people’s movements and appropriate political initiatives according to concrete conditions with the perspective independent self-assertion.

  1. Program for People’s Alternative

5.1 In this background, the CPI (ML) Red Star is putting forward this manifesto that calls upon the people to defeat of the corporate-saffron fascist regime of BJP from the perspective of building up progressive-democratic people’s alternative against neoliberal policies. The party appeals to the people, the oppressed women, the working class including the vast majority of informal and unorganized among them, the peasantry and the landless poor peasants, agricultural workers, slum dwellers, youth, students and all democratic forces to cast their votes based on this manifesto and get mobilized in struggles and campaigns to elect a people’s government to fulfill the tasks as briefly put below.

5.2 Constitutional Tasks

5.2 a Transform the parliament as the genuine representative body of the people instead of its present position as a rubber stamp of the executive which is serving corporate capital.

 5.2 b Make it mandatory on the part of executive to seek prior permission from the parliament on basic policy-making regarding economic, political and international questions.

5.2 c Since the possibility of insertion of malicious software in to EVMs and manipulation of voting preferences being already proved,  one of the immediate tasks of the people’s government shall be a return to the ballot system. Along with this, steps shall be initiated to democratize the electoral process by totally keeping communal forces away from interfering in election and replacing the ‘first pass the post system’ with proportional representation and introduction of people’s right to recall the elected representatives.

5.2 d Overhaul the present authoritarian and bureaucratic administrative system; ensure   decentralization of power to the people at all levels like administration, judiciary and police.

 5.2 e Establish civilian control over military establishment; defense sector shall be subjected to parliamentary auditing.

5.2 f Ensure federal principles ingrained in to the Constitution. Except foreign affairs, defense, currency, international trade, national public utilities and central planning, all other tasks should be taken over from the central government and vested with the states and local governments.

  1. 2 g Stop militarisation of Kashmir; settle Kashmir question politically through people’s referendum. Deployment of military in frontier states in the guise of law and order and imposition of draconian black laws should be stopped.
  2. 3 Administrative Reforms

 5.3 a Broadest possible participation of the people at all levels should be ensured. Local bodies, with gram panchayats as the base, should be entrusted with the task of micro-level planning pertaining to agriculture, agro-based, small and medium industries, housing, healthcare, school education, panchayat courts and ecological protection. Appropriate measures for the devolution of police and judicial functions to local bodies for effective decentralization of power should be carried out.

 5.3 b Ensure genuine multi-layered decentralization and devolution of administrative power to the lowest levels so that work-based committees of people wield real power in their habitat, surroundings and neighbourhoods. Eliminate all forms of bureaucratic control over the elected bodies.

5.3 c The people’s government shall appoint a Commission or inter-state council to study and resolve all inter-state problems including river-water and natural resource sharing.

5.4 People-oriented , Ecologically Sustainable Development Paradigm

 5.4 a Replace the present development model driven by corporate capital accumulation, ruthless plunder of nature and curtailment of democratic rights with  a people’s development paradigm from the perspective of working and broad masses of toiling people, and expand the realm of democracy in a sustainable manner. Strive for a development perspective which is pro-people, pro-nature and pro-women.

  1. 5 Fulfillment of Anti-imperialist Tasks and Building up of National Self-reliant Economy

5.5 a Take urgent steps to build a national, self-reliant economy with the orientation of  people’s alternative. Take immediate steps to quit IMF, World Bank and WTO and to put an end to dependence on all forms of imperialist capital. Immediate steps should be taken to bring back all the funds taken out and deposited in foreign tax havens. Such money should be invested productively for building up self-reliant national economy. Confiscation and nationalization of the assets of imperialist-based MNCs are preconditions for independent national development. As part of this, all debts owed to imperialist governments, neocolonial institutions, funding agencies, banks and financial agencies shall be written off.

5.5 b  All strategic, key and core sector industries, services, infrastructures and public utilities including petroleum, electricity and energy sources, mining, steel, communications, ports-roads-railways-airways, etc. and such other sectors which are deemed necessary by the people’s government shall be nationalized and brought under public sector. The trend towards privatization shall be reversed and crony capitalist nexus among corporate houses, ruling class politicians and higher bureaucracy which is the basis of flourishing corruption and scams should be eliminated. The people’s government shall unearth and confiscate all black money including those connected with religious and spiritual institutions.  types of mafia operations shall be suppressed.

5.5 c The people’s government shall abolish all tax exemptions to the corporate and super-rich classes and the system of progressive direct taxation on wealth and profits has to be strengthened. It shall abolish the anti-federal GST and remove indirect taxation on necessaries and essential items such as food and fuel used by the vast majority of people. The people’s government shall pursue a policy of price stability especially regarding mass consumption goods and services. It shall prohibit all forms of speculation, real estate and money-spinning businesses.

5.6 On Equality of Women and Transgender Community

5.6 a The people’s government shall guarantee equality of women and trans-genders in all fields. It shall eliminate all sorts of violence, exploitation and oppression of women within the family, workplaces and public spaces. It shall abolish all forms of patriarchy that give rise to gender inequality at all levels and all places.  It shall ensure women’s and trans-genders equal right to inheritance and property. All kinds of discrimination and harassment to LGBT+Q community shall be stopped forthwith.

5.6 b It shall abolish prostitution in all its forms including child prostitution and ensure rehabilitation of the victims.  It shall end commodification of women and sex tourism.

5.6 c  It shall implement a uniform civil law for marriage and strictly implement anti-dowry law with people’s participation. It shall ensure the right to all to select their partners without interference from state, caste, religion and other obscurantist forces.  Caste-religious based patriarchal codes, values, customs and traditions against women shall be abolished.

5.6 d Implement 50 percent reservation for women in all elected bodies up to Lok Sabha, in the judiciary, police and in administration.

5.6 e It shall ensure full maternity benefits including six months’ leave with full wage/salary with provision for extension if need arises. Ensuring community day-care facilities for all children in the pre-school stage with full guarantee for their healthcare and recreation shall be essential task of the people’s government.

5.7 Tasks of Caste Annihilation and Secularism

5.7 a The people’s government shall resort to all required steps to break the backbone of brahmanical caste system paving the way for caste annihilation altogether.  Together with radical land reforms and caste-based reservation, it shall carry out all required administrative steps to deal with perpetrators of all forms of caste-oppression, caste-discrimination, untouchability, and Khap panchayats like reactionary institutions. It shall ensure reservation based on caste as a democratic right in all fields including private sector till cast-based inequalities and disabilities are abolished. Brahmanical offensives like economic reservation undermining the concept of caste-based reservation shall be defeated. People’s government shall initiate broad-based anti-caste, democratic movements and campaigns and appropriate cultural interventions for developing people’s consciousness against the inhuman caste system.

5.7 b It shall abolish all religious discriminations and ensure the protection of all religious minorities.  It shall take necessary steps to make the state genuinely secular and religion as a private affair of believers. The people’s government shall have its firm stand against religious intervention in political, economic or administrative matters. It shall also take all necessary steps to put an end to all communal interferences in matters connected with education and culture including art, literature and media. It shall take strict action against those indulging in unlawful activities irrespective of their religious beliefs. Victimization of minorities under the guise of Islamophobia shall not be tolerated.

5.8 Agrarian Policy

 5.8 a The people’s government shall implement radical land reforms based on the principle of land to the tiller, by fixing a ceiling of five acres of fertile irrigated land or equivalent un-irrigated land to a family fully dependent on agriculture, and by fixing a ceiling of one acre for a family whose means of livelihood is not mainly agriculture.  It shall clearly identify and earmark all forest lands, ecologically sensitive wet-lands, water-bodies, mangroves, and other lands required for ecological conservation, land required for public spaces and purposes, education, health, people’s recreation and industrial sites.  All lands in excess of this, shall be distributed to landless peasants and agricultural workers. It shall eliminate still surviving feudal remnants and illegal occupations by land mafia. The people’s government shall implement urban land ceiling and taxation of urban property.

5.8 b It shall stop corporatization of agriculture and throw out MNCs and corporate agribusinesses from land grabbing and seed-fertilizer-pesticide sectors.  It shall eliminate corporate control over agricultural input and output prices. It shall abolish all anti-peasant import, price, and credit policies. It shall ensure all agricultural inputs such as seeds, fertilizers, pesticides, irrigation, credit, electricity, etc., at subsidized and affordable rates to peasants. It shall abolish all forms of usury by extending cheap credit for peasants on a priority basis from public sources through a network of rural banking. It shall provide adequate support prices for all agricultural products and ensure procurement of all agricultural surplus at remunerative prices by public sector. It shall put an end to private procurement, hoarding and speculation of agricultural products including food grains by corporate traders. 

5.8 c Co-operative and collective farming shall be encouraged along with providing all assistance for developing agriculture on a sustainable basis. It shall give particular attention for all avenues of organic farming and sustainable irrigation projects including rain harvesting. It shall stop bio-fuel cultivation and replace export-oriented cash crop agriculture with special orientation towards food self-sufficiency. It shall appropriately link agricultural development with ecologically sustainable employment generating agro-industries.

5.8 d The people’s government shall take over all surplus lands, illegally occupied government land, land belonging to mutts, religious-caste organizations and trusts after fixing a land ceiling for such agencies and distribute them among landless poor peasants and agricultural workers. It shall take over the plantations, farms, etc. held by MNCs, corporate houses and land mafia and shall be brought under workers’ control. It shall take over lands owned by NRIs, bureaucrats, high income sections, industrialists, corporate traders, etc., and distribute them among the peasantry.

5.8 e The people’s government shall defeat all neoliberal moves to reverse land ceiling acts and to promote land concentration in corporate and mafia hands.  It shall strictly stop conversion of prime agricultural land for SE2s, tourism zones, townships, airports and industrial sites. It shall issue ownership rights to land already distributed or in possession of landless peasants and agricultural workers, cancel all debts of landless peasants/agricultural workers and peasant families owning up to 5 acres of irrigated or equivalent un-irrigated land.

5.8 f It shall implement comprehensive agricultural workers act ensuring welfare measures, including food, shelter, education and healthcare needs.  It shall implement proper rural employment programs with guaranteed minimum wages. It shall empower gram panchayats and village level people’s committees to be vigilant against displacement of peasantry and defeat the involvement of corporate and real estate mafia in the country-side.

  1. 9 Adivasi/Tribal Question

5.9 a The people’s government shall resolve the grave problems confronted by adivasi/tribal sections who constitute 8-10 % of the country’s population. Together with strict implementation all existing laws, the people’s government shall promulgate new laws for the protection of their land including the establishment of adivasi autonomous councils in all tribal-majority areas, and eliminate all forms of exploitation against them. It shall protect land, culture and languages of all tribal people through appropriate legal and administrative steps. The people’s government shall give specific attention to the educational and health requirements of adivasis. 

5.10 Industrial and Technological Policy

5.10 a The people’s government shall take all necessary steps for reversing the neoliberal trends pertaining to industry, and shall pursue an inward-looking, self-reliant, job oriented and ecologically sustainable industrial policy ending its dependence on imperialist capital, technology and market. It shall take urgent steps to bring all key and core sector industries and infrastructures under public sector.

5.10 b Industrial locations shall be decided after proper planning to avoid the evils of urbanization, concentration of industries in any particular region and displacement of people from their habitats.  There should be an adequate and proper relation among large-scale, medium and small-scale industries on the one hand and agriculture and service sectors on the other. Industries shall be diversified, decentralized and labour-intensive as per the requirements of the people oriented development paradigm.

5.10 c Scientific research and development shall be brought under democratic control of the people’s government abolishing the imperialist stranglehold over them as dictated by WTO-led intellectual property system. Erecting barriers on scientific know-how and information through corporate monopoly over patents, copyright, design and trademark shall be abolished. All scientific, technological and research institutions shall be brought under the democratic control of people who should have free access to them. The stature of Indian scientific research institutions as appendages of imperialist research centers needs to be stopped.  The whole process of scientific research shall be decentralized incorporating people’s initiatives at all levels. Based on an objective evaluation of industries like IT which is based on outsourcing and lacking domestic linkages, particular attention is required for developing appropriate linkages of industrial research and technology with various sectors of the domestic economy.

5.10 d One of the primary tasks of the people’s government shall be freeing industry from corporate greed. Most of today’s ecological questions such as global warming, ozone depletion, fresh water scarcity, deforestation, desertification, extinction of species, loss of biodiversity, chemical pollution, radioactive contamination from nuclear industry and so on can be resolved only through an appropriate industrial, scientific and technology policy which should be fully compatible with the preservation of ecology and habitat of the people. The people’s government shall strive for a sustainable development policy that must reject emulation of mainstream capitalist model of development and the notion of catching up with the GDP growth rates of western countries. 

5.11 Energy Policy

5.11 a The people’s government shall take up the development of an energy policy that is independent of all sorts of corporate control and in conformity with the priorities of the people’s development in all fields. As fossil fuels which form the major source of energy today are going to be depleted within a period of 50 years, and as the nuclear energy is scientifically and economically unviable, as in the west, we should strive for the development of non-conventional forms such as solar, wind and tidal energies. In this situation, as the very nature of these new energy sources such as solar and wind power are conducive for decentralized, employment-oriented and eco-friendly industrial and economic pattern, the people’s government shall give maximum attention  to them, linking this policy with the people’s  development alternative. Providing special attention to India’s geographical and climatic location, it shall give special attention and take appropriate measures for solar energy like sources which will help India to fully solve its energy problem in a self-reliant manner.

5.11 b The people’s government shall work for a development culture that minimizes energy consumption. It should repudiate the imperialist consumer culture for which the level and quality of development is measured in terms of per capita energy consumption. It shall advocate and educate the people for the development of a culture minimizing energy consumption that is ecologically sustainable and economically efficient. At the present stage of scientific development, as nuclear energy is totally untenable and unworkable, it shall reject all nuclear plants, including the newly proposed ones and strive for universal nuclear disarmament.

5.12People’s Transportation Policy

5.12 a Developing and strengthening public transport system affordable to the broad masses of toiling people should form the core of people’s transportation policy. Proliferation of private vehicles and the growth of road lobby in unholy alliance with the politician-bureaucratic– corporate-contractor nexus shall be dealt with appropriately.

5.12 b In view of the geographical diversities of the country, instead of relying heavily on any one particular mode of transport, an integrated transportation policy composed of road, rail and water transport, both coastal and inland, has to be adopted and developed. Along with this the neoliberal policy of constructing infrastructures like road, rail, ports, etc. under PPP basis that allows corporates to indefinitely and unscrupulously carry on their plunder of the people and naturalresources shall be reversed.

5.13  Prohibiting FDI in Domestic Trade

5.13 a The people’s government shall take appropriate measures for protecting retail trade, the share of which in providing employment and livelihood to people in India is second only to agriculture. Around 95 percent of the retail trade in the country is in the informal/unorganized sector that where around  5 crore retail outlets provide sustenance and livelihood to almost 20 crore people. Therefore, the entry of MNCs through FDI in retail trade where no valid political or economic justification has been put forward by vested interests is an urgent task of the people’s government. This is essential for preserving the badly needed linkages among agriculture, industry and trade from the perspective of a national, self-reliant democratic development.

5.14 Provision of Social Services and Public Distribution

 5.14 a Ensuring the right to food, clothing, housing, education, healthcare and employment for all by incorporating it as fundamental right in the Constitution and taking appropriate steps for its implementation shall be the prime task of the people’s government. The neoliberal approach of cutting subsidies for food and fuel should be ended and PDS shall be strengthened and expanded further by extending statutory rationing not only for food items, but for all essential commodities.

 5.14 b The people’s government shall reverse all policies of commercialization and corporatization of education forthwith. It should take appropriate measures to develop and implement scientific, secular, democratic education, starting with community schools. It shall promote and develop all national languages. It shall ensure universal, free and compulsory education in the mother tongue up to the secondary level.  The people’s government shall frame an educational policy excluding private and foreign corporate forces of all hues including religious and caste organizations and other reactionary forces from the field of public education altogether.

5.14 c It shall ensure universal and affordable primary health facilities for all. Domination of pharmaceutical MNCs and private commercial interests in the country’s health sphere shall be abolished. Medical profession shall be democratized by evolving an integrated medical system drawing the positive aspects from various traditions and systems of medicine. Present use of Indian people as guinea pigs by corporate medical companies with the connivance of the anti-national, local middlemen shall be abolished.

5.15 Question of Slum Dwellers and Housing Right

5.15 a Right to shelter shall be adopted as the basic human right. Housing based on generally accepted minimum space for living and standard with the right to food, water, electricity/fuel, sanitation, sewerage, drainage, community open space, playground, etc., shall be ensured to all. Eviction/demolition of the slums shall be stopped forthwith.   All slum-dwellers shall be provided with the above minimum housing nearer to their place of work. A maximum ceiling for building-space for family houses shall be fixed and implemented.

5.15 b In all urban development projects, ensure 40 percent of the land for slum and pavement dwellers, street vendors, destitute, and weaker sections based on the principle “housing for all”. The people’s government shall take specific steps for the urban poor through cooperatives and local outlets under local bodies to ensure all essential goods and needs of sustenance.

  1. 16 Employment and Workers’ Rights

5.16 a The people’s government shall strive for strict implementation of six-hour work and five-day week in all sectors and establishments and guarantee employment for all. Based on the principle of ‘equal pay for equal work’, gender-bias in wages towards women shall be abolished. Women-friendly working conditions shall be ensured. In case of involuntary unemployment, compulsory unemployment allowance shall be provided at par with the statutory minimum wage as decided by the people’s government. It shall uphold the democratic and trade union rights of workers and shall ensure the right to form trade unions including the right to strike.

5.16 b The people’s government shall abolish contract labour system and ‘hire and fire’ policy. Statutory pension and retirement benefits including state-managed provident funds managed to ensure a safe retirement life shall be ensured. All forms bonded labour and child labour shall be abolished and those who were subjected to these practices shall be appropriately rehabilitated.

5.17  Youth Policy

5.17 a Taking the specificities of contemporary changes pertaining to ideas, employment and culture that have serious impact on the material life and mental make-up of youth, the people’s government shall evolve a scientific youth policy. It shall pursue appropriate interventions to ward off the reactionary and neo-conservative ideas on youth.  It shall have a scientific approach to the universal involvement of youth in sports and games against feudal prejudices and market interests. It shall evolve a national sports policy and must eliminate speculative/betting/gambling interests in this field. 

  1. 18 People’s Culture

5.18 a The people’s government shall initiate steps to promote scientific outlook in all fields and shall strive to eradicate all feudal, casteist, obscurantist, superstitious, reactionary, decadent and revivalist ideas and culture. It shall put an end to all attacks on democratic cultural values, institutions, and on cultural activists by saffron forces and all religious fundamentalists.  It shall stop the interference of all such reactionary forces in education, research, art, literature and media.

5.18 b It shall seek appropriate steps to resist commodification of culture as well as all forms of imperialist invasion in the realm of culture.  Necessary steps shall be taken to deal with the culture of alcoholism and drug abuse directed at disorienting particularly the youth. Mafiosi and criminalization politics and culture propped up by vested interests shall be wiped out with people’s participation.

5.19 Democratization of Media

 

5.19 a In the place of the mainstream corporate media moulding public opinion, the people’s government is duty-bound to take initiative for a democratization of the media.It shall reverse the ‘paid news’ culture and facilitate the evolvement of critical, democratic public opinion and progressive values without favour or fear. Avenues of democratic space associated with social shall be properly addressed. The people’s government shall initiate necessary steps required for regimenting corporate and neoconservative hold over media.  

5.20  Protection and Expansion of Democratic Rights

5.20 a The people’s government shall totally reverse the neoliberal trend towards fascistization of the state machinery.  While protecting the hard-earned democratic rights by people, it shall strive to expand them further.

5.20 b It shall stop bureaucratization of all sorts and encourage effective people’s participation in all spheres. All black laws such as UAPA, AFSPA, and anti-sedition laws which are in the statute books shall be repealed. Deployment of military, paramilitary and police forces especially in J & K and North East and people’s struggles in different parts of the country will be reversed.

5.20 c In the place of the worn-out and anti-people police force that is still rooted in the colonial tradition shall be appropriately transformed in to a people’s police with genuine and meaningful involvement of the people at the local-grassroots level. 

5.20 d The entire judicial system and jail administration shall be revamped from the perspective of gr democratization of society.  Death penalty shall be abolished.

5.21 Policy on Migration

 5.21 a Large-scale internal migration arising from corporatization of agriculture and consequent displacement of peasantry calls for appropriate action on the part of the people’s government. This requires a reversal of the negative trends in agriculture on the one hand, and proper rehabilitation of the displaced with land, livelihood, shelter and social security.

5.21 b Rehabilitation of the large number of expatriates from Gulf countries who have contributed much to India’s foreign exchange reserve, and who are now forced to return due to economic downturn shift in policies there, is an important task of the people’s government. As the coming days are to witness an increasing inflow of the Gulf returnees, appropriate steps for their rehabilitation involving efficient use of both their hard-earned savings and expertize should form an urgent task of the government. 

5.22 Approach towards Funded Organizations, NGOs, Micro-finance

5.22 a The people’s governmentfrom the perspective of people’s and national interest shall pursue a democratic approach to funded agencies working among people. It shall also pursue a flexible policy towards the well-meaning intellectuals in spite of their depoliticizing engagement with the people.  Through politicization of the masses and developing the people’s political alternative against capitalist model of development, many youth and intellectuals now working with NGOs and funding agencies shall be won over.

5.23 Foreign Policy

5.23 a The people’s government shall take immediate steps to get India out of all unequal economic, political, military and cultural treaties and agreements so far signed by the hitherto governments.  All treaties signed with US imperialism, world people’s number one enemy, including military and economic treaties, nuclear agreements that put India as a strategic junior partner of the US shall be scrapped. Efforts shall be made together with like-minded countries to come out of the present US led neocolonial international and regional economic institutions such as IMF, WB, WTO, ADB, etc. and to replace them with appropriate democratic economic, monetary and trade arrangements and cooperation agreements.

5.23 b The people’s government shall initiate uniting with like-minded forces at the international level for a basic restructuring in international relations. Instead of the UN system, Security Council and its affiliated institutions and agencies that primarilyserve the US-led neocolonial global order, concerted efforts are required to build necessary institutions and arrangements for facilitating fraternal international cooperation among peoples of different countries.

5.23 c  In the same vein, it shall try to evolve regional economic and political cooperation and friendly relations among neighbouring Asian countries including Pakistan based on equality shedding the big brotherly posture of India built up by successive governments. Boundary disputes with neighbouring countries especially with Pakistan which are colonial left-overs shall be settled through bilateral discussions. It shall fight against all forms of neocolonial oppression and establish unity and solidarity among oppressed countries and peoples of the world; strive for world peace, abolition of arms race and for achieving universal nuclear disarmament.

  1. CPI (ML) Red Star’s Appeal

It was in the course of bitter struggle against the reformist and opportunist positions of CPI and later the CPI (M) the great  Naxalbari Uprising, putting forward agrarian revolution with the slogan land to the tiller and upholding national liberation and democratic revolution, took place in 1967, followed by the formation of CPI(ML) in 1969. It is by consistently taking positions against right opportunism and left adventurism that the CPI (ML) Red Star could evolve as a struggling revolutionary organization over decades.  Meanwhile, Party’s efforts to apply Marxist-Leninist theory and practice according to concrete conditions enabled it to have more clarity and understanding on the post-war neocolonial international and Indian situation in the proper perspective.  In continuation to numerous struggles and movements led by the Party including great sacrifices inspiring the toiling and oppressed, the Bhangar people’s movement has become a breakthrough. It has opened immense possibilities for developing people’s movements at different levels according to the concrete situation.

CPI (ML) Red Star has been consistently fighting against neoliberal policies since their very inception. While resolutely fighting against the anti-people, pro-corporate, reactionary policies of successive Congress-led and BJP-led governments, the party took initiative for forming the Caste Annihilation Movement envisaging basic democratization of the Indian society together with agrarian struggles with the land to the tiller slogan. It has been in the forefront in resisting Modi’s ultra-rightist economic policies like demonetization and GST. Together with all progressive-democratic forces and the oppressed, it is now campaigning against the Economic Reservation of Modi that undermined the caste-based reservation in India and against the threat of throwing out millions of adivasi families from their habitats.

The CPI (ML) is contesting the Lok Sabha elections fielding candidates in most of the states based on this Election Manifesto. It calls for building People’s Alternative against all ruling class alternatives. At a time when the corporate-saffron stranglehold in its diverse reactionary manifestations are intensifying day by day, building-up the people’s alternative based on this Manifesto uniting all genuine left, patriotic, democratic, secular forces assumes great significance. 

The CPI (ML) appeals to the working class, the landless-poor peasants and agricultural workers, to all other toiling masses and the patriotic democratic secular forces to rally for building this People’s Alternative.

 

* Defeat Corporate- Saffron Fascist Forces!

* Build up People’ Alternative based on Independent Left Assertion!

 

Published by the Central Committee of the CPI (ML) Red Star.

1.1)     The Eleventh Congress of the CPI (ML) Red Star was convened by the Central Committee from 27th November to 1st December, 2018, when the ultra rightist and communal fascist BJP led NDA rule is intensifying the corporate raj at maddening pace. It has further intensified all the major contradictions in the country. As the Ninth Congress held in 2011 had evaluated, the UPA rule led by Congress from 2004, instead of providing relief to the people from six years of BJP led NDA rule, continued to impoverish the masses and devastate the country by increasing corporate loot. The price rise, unemployment, corruption, and attacks on the toiling masses increased as the neo-liberal policies imposed from 1991 were further accelerated. During the last phase of UPA rule, all these reactionary policies went on intensifying, alienating and angering the people. Neither the regional, caste based, reformist parties, nor the CPI(M) led Left Front could challenge the Congress-led UPA rule and the danger posed by the BJP at all India level. Instead they were compromising with the Congress at various levels.

1.2)     It was by utilizing this situation and all out support extended by corporate forces including their media, the ultra rightist BJP guided by Sangh Parivar could capture majority in the 16th Lok Sabha elections under Modi’s leadership, replacing the rightist Congress led UPA rule. As evaluated in the Tenth Congress in 2015, what happened under Modi rule was further speeding up of the neo-liberal policies and implementation of the RSS agenda of communal-ization. During the last four years, condition of the vast masses of people and the country was like ‘getting thrown from frying pan to fire’. Under Modi government all basic contradictions in the country have further sharpened, intensifying the corporate raj along with saffron fascism. It calls for an all out offensive by the struggling left and democratic forces along with the growing people’s movements to resist the reactionary BJP rule, to overthrow it and to build people’s alternative at all India level. .…

2.b) Our (International) Tasks

2.b.1)  After the Tenth Party Congress our Party continued to play a major role in developing the activities of the International Coordination of Revolutionary Parties and Organizations (ICOR) As a leading member of the International Coordination Committee (ICC) of the ICOR, the Party delegation actively participated in its Third World Conference in October, 2017. We also actively participated in the International Theoretical Seminar focussing on the centenary of October Revolution.

2.b.2)  Following the founding of ICOR steps towards organizing programmes of the International Workers’ Conferences in different fields, World Agricultural Conference, World Women’s Conference, ecological and anti-nuclear movements etc. are taken up. Our delegations actively participated in the World Miners’ Conference at Ramgundam, Telengana, held in India, and in the World Agricultural Conference and World Women’s Conference at Kathmandu. AIRWO successfully hosted the Theoretical Seminar organized by the WWC at Bengaluru on 2 to 4 December, 2018.

2.b.3)  At the same time, though our International Department has coped up with the responsibilities satisfactorily so far, we have to prepare it to take up more responsibilities in coming days. We have to contribute much more to develop ICOR as a vibrant international platform. We have to make it capable of reacting readily to significant international issues that require immediate reaction, and to organize frequent international solidarity campaigns. We have to contribute more to increase the participation of more communist parties, especially from Asia, in the ICOR. We also have to actively participate in the theoretical struggle focussing on the cardinal challenges before the ICM. ......

4)    Campaigns and Agitations

  1. a) Significance of Bhangar Movement, Its Future Perspectives and Overview of Other Struggles

4.a.1)  The 10th Party Congress had called on the Party committees to develop mass movements at all levels. The Bhangar movement in South 24 Parganas district of W. Bengal marks the peak of the Party’s efforts so far to launch and sustain people’s resistance movements. It mobilized the masses against annexation of their agricultural land, opposing the imposition of the Power Grid Project which destroys their environment and livelihood. It started with the formation of the Committee for Protection of Land, Livelihood, Ecology and Environment by the end of November. 2016. The overwhelming majority of the people got organized under this Committee. It made repeated efforts for discussion with the state government, the governor and the Power Grid Corporation. Instead of initiating negotiations, police forces were deployed in large numbers and TMC goons started attacking the people with bombs and guns. As the state terror intensified and two comrades became martyrs in the police firing on 17th January 2017, the people were forced to raise barricades and launch a resistance struggle, demanding the return of the 13 acres of land forcefully annexed, cancellation of the Power Grid Project, withdrawal of all cases charged implicating large number of villagers and activists, and compensation for the loses to the villagers including the martyrs’ families. In this movement women played a very significant role. Our Party General Secretary Com KN Ramachandran was abducted on his way to Bhangor by the State Police machinery. The abduction news was widely covered by media and peoples protests followed all over the nation, which forced the state machinery to release Com KNR after 24 hours. In fact the abduction made the Bhangor struggle better known at the national level As the central authorities and state government refused to accept people’s demands, the struggle continued and expanded to more areas, inspiring many such movements inside and outside the state. The Committee sought new avenues of offensive to break out of the stalemate and to win the struggle. In this atmosphere of protracted people’s resistance, finally the CPGC and the state government signed the agreement on 11th August with the Committee agreeing to all its demands, marking successful culmination of the two year long struggle.

4.a.2)  Bhangar movement cannot be seen in isolation.  It should be seen as a continuation of the Singur and Nandigram movements which played significant role in throwing out the 34 years long Left Front rule. Though the TMC succeeded to come to power in 2011 and got re-elected in 2016 utilizing fall out of these movements, it is pursuing the very same LF’s path of ‘development,  imposing Bhangar like projects over the people. But contrary to its expectations, if it could demolish the mass base of the CPI(M) through criminal attacks by TMC goons and using state terror, the people of Bhangar have so far successfully resisted these. It is creating a new political situation in the state. Except TMC and BJP, all parties, even Congress, were compelled to support this movement.

4.a.3)  Evaluating the situation, the Committee decided to contest the local bodies elections at Bhangar and nearby villages under its banner. In the district, it planned to make tactical adjustments with all those who supported the struggle to defeat TMC and BJP. At the state level, the Party state committee planned to organize People’s Alternative based on People’s Manifesto to contest these elections. But under state terror unleashed by TMC government, it became difficult to put these plans in to action. Even the filing of nominations itself turned out as a major struggle as TMC goons with support of police and administration launched criminal attacks to prevent opposition nominations. Finally after facing many attacks and imprisonment of many comrades, the Committee could field 8 candidates at Bhangar and in a nearby panchayat, that also through WhattsApp with special permission from the High Court. During the campaign one more comrade became martyr as the rally was fired upon by TMC goons. Out of these, TMC goons captured three booths, and the remaining 5 seats were won by the Committee with overwhelming majority. It was another step forward. It proved people’s support to the resistance movement against the Power Grid. It was another rebuff to TMC government.

4.a.4)  It was at this important stage com. Alik who was leading the movement from the beginning was arrested on 31st May from Bhubaneswar, where he had gone for urgent medical treatment. The people’s response and media attention of his arrest and the continuing protest actions reveal the political importance of Bhangar movement not only in Bengal, but all over the country. Contrary to the expectations of the enemy forces, in spite of the arrest of Alik, which was a great loss at this juncture, the Committee and the people were so well politicized and organized that with the help of party comrades and fraternal forces in the state the movement shall advanced. While the TMC and BJP were engaged in a war of attrition for hegemony, Bhangar became the focal point of people’s alternative in the state leading to the signing of the agreement on 11th August. It is the important task before the Party to unite all fraternal forces to further develop and consolidate the Mass Political Movement.

..... (after presenting an overview of the political organizational developments in other states, Kerala, TN, Karnataka, AP, Telengana, Maharashtra, Gujarat, MP, Chhattisgarh, Odisha, Jharkhand, UP, Punjab, Delhi-NCR and Overseas Committee also where state level party committees are functioning, this part concludes as follows) 4.a.9. In other states also party committees have played important role in the mass movements and struggles against neoliberal projects like the nuclear power plants in MP, Haryana and Gujarat, in the peasant movements highlighting the plight of the peasantry, in the housing right movements of slum dwellers in different states, in Himalaya Bachao like movements focussing on the problems of people in Terai region of UP etc, in most of the places making issue based unity with large array of organizations and individuals. Though the objective conditions and possibilities for launching and leading forward numerous mass people’s movements in all states, and possibilities for joining many of the ongoing movements and providing them correct orientation exist, due to lack of developed cadres and overall organizational limitations, we are facing many obstacles in this important field.

The consistent efforts for expansion and consolidation of these activities shall help to develop mass upsurges at numerous places based on the orientation of our Party line. On the strategic line of the People’s Democratic Revolution our Party Program states: “Rejecting the line of parliamentary cretinism and the line of sectarianism and individual terrorism, upholding path of revolutionary mass line, it (our Party) resolves to utilize all forms of struggle and organizations to mobilize the working class and all revolutionary classes and sections for a massive countrywide people’s uprising to overthrow the Indian state and to seize political power”.

  1. b) Centenary of October Revolution

4.b.1)  The centenary of October Revolution was observed for a year. It was very significant both ideologically and politically as the international communist movement still has not overcome  the  severe setbacks it is confronting from the second half of 1950s. It was also important to expose the anti-communist campaign of imperialists and their lackeys. The centenary programs helped to evaluate and take lessons from the contributions of Marxism as a whole and Lenin in particular which made the October Revolution possible; to evaluate the Soviet experience in socialist transformation, and the experience of the Communist International. On the whole, this campaign which started with a mobilization at Jantar Mantar on 7th November, 2016, helped the ideological and political strengthening of the Party. It concluded with important state level mobilizations and many seminars and propaganda campaigns.

4.b.2)  On the whole this campaign was successfully organized, But due to  weaknesses of some of the state committees, and as lot of attention had to be diverted for organizing solidarity campaigns for the Bhangar movement, some of the programs planned in the beginning could not be fulfilled.  The party committees can overcome such weaknesses only by further strengthening themselves, both politically and organizationally.

4.b.3)  The international level programs under the initiative of ICOR gave a good fillip to it. Our Party actively participated in it.

  1. c) 50 Years of Naxalbari Uprising

4.c.1)  The Central Committee called for observing the 50 years of Naxalbari Uprising from 25th May 2016 to 25th May 2017 at an important juncture in our country, when attempts are made to dilute the historic significance of the Uprising from within the movement as well as by the revisionists of all hues and the reactionary forces. The outbreak of Bhangar movement gave new significance to the programs taken up during this period, culminating with the rally and public meeting at Naxalbari on 25th May 2017.

4.c.2)  The Naxalbari Uprising took place when usurpation of power by revisionists had degenerated Soviet Union to capitalist path and weakened the international communist movement. Under its influence, the CPI and soon the CPI(M) leaderships embraced revisionism. Both started pursuing path of  parliamentarism, abandoning path of class struggle. The Naxalbari Uprising brought revolution back to the agenda of the communists. The campaign organized by the Party focussed on these cardinal questions extending to struggle against all hues of right opportunism. Similarly, the campaign also focussed on the ideological struggle against the left sectarian line which refuses to make concrete analysis of the conditions of our country and to develop Marxist theory and practice accordingly. Campaigns were organized explaining basic documents of the Party, emphasising significance of the theoretical offensive against all alien trends.

4.c.3)  Though a much more vigorous campaign was needed, due to organizational limitations and as major section of the W. Bengal committee had to concentrate on Bhangar movement, it could not be taken to such levels. Overcoming these weaknesses, party has to make all out efforts to continue theoretical offensive focussing on Naxalbari Uprising, later developments and on developing Bhangar like movements in more places leading to strengthening of the people’s alternative against the ruling class alternatives.

  1. d) Other Major Campaigns and Agitations

4.d.1)  Against the neoliberal policies speeded up by the Modi government including demonetisation, imposition of the GST and against the latest budget which further accelerated liberalization policies under the cover of populism, the Central Committee has brought out studies and handbills and called for countrywide campaigns. These campaigns were  linked to propagation of an alternate development path based on all round democratization of the society, combating the neoliberal raj and saffron fascist onslaught carried forward by the Modi rule.

4.d.2)  In the working class front, TUCI in alliance with like-minded organizations took up many campaigns focussing on the increasing attacks on them. There is an expansion of the work in this field. But much more is needed. Resisting the increasing attacks by the vested interests, many spontaneous struggles are breaking out. Conscious efforts to politicize and bring them nearer to organized movements are required.

4.d.3)  In the agrarian sector, under neo-liberal policies, In many states increasing number of peasants are committing suicide. At the same time, refusing to surrender, the peasantry is waging numerous struggles.. The condition of the agricultural workers and poor peasants is becoming worse. The AIKKS is participating in many joint campaigns. At the same time, it waged many struggles against displacement on the one hand, and struggles for land on the other in few areas. Considering the magnitude of the challenges in this field we have to overcome present organizational limitations and expand the movement to more areas mobilizing millions of the peasantry as well as the agricultural workers and landless peasants, the most oppressed sections like dalits, adivasis etc.

4.d.4)  In some of the states women’s committees took up  campaigns against attacks on them and children. Youth and student organizations also took up some campaigns in few states.  AIRSO is active in the movement against commercialization of education as part of AIFRTE. The cultural and caste annihilation movements took local level campaigns focussing on burning issues in these fields and oppression of dalits by saffron fascist forces. Party committees and the mass organizations joined hands with like mind forces in numerous movements against attacks and murder of leading democrats, institutional murder of Rohit Vemula, communal riot in Muzafarnagar and other places, RSS parivar’s attacks on educational and cultural institutions etc. Wherever the Party and class/mass organizations are active they have actively participated n the movement against Sangh Parivar’s communal fascist attacks. Party committees actively participated in the All India Bandh Call by dalit organizations on 2nd April.

4.d.5)  During these years Party comrades actively participated in numerous environmental movements including the anti-nuclear power movements, Save Western Ghats movement, Terai Bachao Movement (UP), anti- Bullet Train, Industrial corridor movements etc. The anti- POSCO like movements became successful during this period. The slum/housing right movement was also active in this period, extending its activities to new areas. On the whole, along with Bhangar movement, the Party, class/mass organizations and various people’s movements were actively engaged in numerous campaigns and agitations.

4.d.6)  During these years Party comrades actively participated in numerous Digital Media Campaigns and proved our Party Website and Social Media page as one of the important organizer of our party now. With comparatively limited resources of our party, we could achieve wide level of peoples reach through digital media campaign for various major struggles including Bhangor movement and many political campaigns. During last one year, our Party Website and Party Social media Pages collectively attracted larger number of people. We need to intensify our digital campaigns further in systematically organized and collective manner by developing effective Digital Media Cell as explained in the Party Letter on Social Media

5)    On Party Building

  1. a) Significance of Theoretical Offensive

5.a.1)  “The Resolution on Theoretical Offensive for Communist Resurgence” adopted by the Tenth Party Congress, after explaining the communist advances following the October Revolution, and the severe setbacks suffered by the movement following the 1956 Twentieth Congress of the CPSU which advocated the Theory of Peaceful Transition, it pointed out: “This (experience) clearly outlines the need for a theoretical offensive. At the international level we are one of the few parties which are now willing to see the real concrete situation. We are willing to make a self-criticism of our past and are also willing to make an attempt to rectify these mistakes. We are therefore in a stronger and more advantageous situation for undertaking such a theoretical offensive. What does such an offensive entail? a) We have to undertake a thorough study and analysis to identify the causes of the collapse of the erstwhile socialist countries, especially Soviet Union and China; b) We have to launch a vigorous ideological struggle to establish across society the superiority of communism over the present ruling system as well as over various alien trends; c) We have to develop Marxism-Leninism on the basis of a concrete analysis of the concrete situation…” The Tenth Congress had called for serious study of The Resolution and the implementation of the conclusions put forward by it at all levels.

5.a.2)  Adoption of this Resolution by the Tenth Party Congress was a bold step forward. Based on this we further developed our analysis of present day imperialism and discussed it in the Party Schools. When the MLPD came up with the interpretation of New Imperialist Countries, trying to explain India also as a new imperialist country, we came forward with critic of this erroneous concept. We have taken up the environmental movements emphatically, joining hands with like minded forces. Bhangar movement has shown how to resist the annexation of the land, livelihood and environmental aggression by mobilizing the masses. The successful anti nuclear power movements also gave new insight in to the struggle against imperialist development perspective which is leading to environmental catastrophe. The Caste Annihilation Movement has initiated moves to build movements for social change as a continuation and development of the Renaissance movement. The Cultural Movement has put forward the significance of the protracted Cultural Revolution for continuous transformation of the superstructure.

5.a.3)  But while considering the magnitude of the theoretical challenges confronting the communist movement, as explained in The Resolution, what we could do in this field so far is still very little. The Central Committee self critically view this. In spite of many initiatives taken through the pages of The Marxist-Leninist, our theoretical organ, of the Red Star, our central organ, and through the website: ecopolitiks.org, very little contributions have come forward to carry forward the debate. There are three reasons for it: firstly, the large gap between what we try to achieve and the real theoretical level of our party cadres and ranks; secondly, still we have failed to raise the intellectual level inside the Party, to recruit revolutionary intellectuals in to the Party and to involve intellectuals from outside the Party to participate in the debate; and thirdly, due to the objective reality that powerful influence of right opportunism and sectarianism prevent most of the organizations outside our party from taking such initiatives. A serious effort is required to overcome these weaknesses and obstacles.

5.a.4)  Through the various environmental movements and initiative, the Caste Annihilation Movement, the Revolutionary Cultural Forum etc many initiatives were suggested on the theoretical offensive. But what we could achieve so far is minimal. Here again, both in developing the theoretical level of our activists and cadres, and in attracting the involvement of revolutionary intellectuals from outside, our efforts are still unsatisfactory. A major effort is needed in this sphere. Similar is the case of the development of the class/mass organizations and the various people’s movements initiated with the help of the Party. Though the challenges before them are enormous, very little advances could be made to overcome them by equipping these movements theoretically and practically. In this the Party Working Groups have to work hard to fulfill these tasks. The Party Central Committee and the state committees should overcome the present weaknesses in this field.

5.a.5)  In a country where 60% of the population is below 35 years old, and when this new generation is systematically kept ignorant about socialism and of Marxist thought, the Tenth Congress also had highlighted the significance of organizing the youth and students and of politicizing them. But during last three years only negligible advances could be made in these fields.

5.a.6)  The Party publications including the central and state organs have to play a leading role in raising the ideological and political level of the movement as a whole. Though the central organs are trying to take up these tasks to some extent and are published regularly, their readership has increased only marginally. As far as the state organs are concerned, except in Kerala, no other state committee is publishing them regularly. Though a Party Letter to streamline the utilization of the New Social Media was discussed in the CC and send for discussion at all levels, no considerable progress is visible in this field also. Once again a more developed note is sent for discussion. At all levels these questions should be taken up and seriously discussed during the Party Congress process for necessary rectification.

5.a.7)  Deepening the theoretical studies and preparing the party members for ideological political offensive demands party study classes and party schools. After the Ninth Congress the process of conducting regular study classes from top to bottom level was started. But hitherto experience shows that though regular arrangement for preparing materials for studies and organizing central study classes are started, except in few states, organizing regular party schools from state to area level is not taking place. The papers for the study classes are not translated and distributed. It is a big challenge before the whole Party. All these weaknesses should be self critically evaluated in the reports of the concerned committees, in-depth discussion should be held and methods to over come them should be evolved.

5.a.8)  In the Tenth Party Congress an amendment to the Constitution was adopted calling on the comrades working in higher level committees to participate in the meeting of the grass root level committees when they go to native places. It is not at all implemented. Condition of our grass root level committees are very bad. Even where they exist, most of them are inactive or do not take part in day to day problems of the people. There is no supervision from above to overcome this serious weakness.

5.a.9)  Our Party Constitution demands from every member, and it is repeatedly reminded by the CC Circulars, that levy collection from members should be regularized, party fund collection streamlined and account system maintained at all levels. But in spite of reminders our weakness in this field continues. It calls for immediate rectification. A dedicated sub-committee team or a responsible comrade from each / concerned committees to be assigned for monthly levy collection from part-timers and close sympathizers. The proper materialization of levy will enable our party committees to provide uninterrupted allowance to full timers.

5.a.10) Pointing out many of the weaknesses in the Party organization, after the Varanasi CC meeting a call for rectifying various influences of liberalism in the party was issued. The latest developments in some of the party committees reveal that this rectification is not taken up by many of the state committees. The state committees were asked that the POR of the state committees should evaluate its implementation and future plans to fight influence of liberalism within the party.

5.b) Overview of the Party Organization     in the States ….

5.c) Unification of Communist Revolutionaries

5.c.1)  The present situation, more than ever, demands the unity of the communist revolutionary (CR) forces to defeat the ruling class forces and to advance towards people’s democracy and socialism, in continuation to the Naxalbari Uprising, which was a revolt against the revisionist CPI and neo-revisionist CPI (M). After last five decades’ practice of parliamentary cretinism, the CPI(M) led Left Front has degenerated to Indian Mensheviks. At the same time, on the other extreme, the CPI(Maoist) has degenerated to Indian Narodniks. In this situation, the unity of the communist revolutionaries can be achieved only by linking it with the ideological-political struggle against these deviations and based on developing Marxist-Leninist theory and practice according to the concrete analysis of present international and Indian situation.

5.c.2)  Based on this understanding, during the last one decade after the Bhopal Special Conference in 2009, many sections/organizations of communist revolutionaries have merged with Red Star. This process is still continuing. Presently, when almost all the parties/organizations within the broad “left spectrum” are undergoing a major churning due to many reasons, there are good possibilities for a new polarization, including merger of many of them with us. After Tenth Party Congress, we have patiently continued ideological political discussions and efforts to win over them, always stressing the urgency of this question.

5.c.3)  The experience of the Bhangar people’s resistance struggle has created more favourable conditions for advancing unity talks with the communist revolutionary forces. These efforts should be energetically pursued at all levels.

6)    Evaluation of experience of building class/mass organizations, people’s movements

It was following the First All India Conference of the CRC-CPI(ML) in 1982 the process  of building class/mass organizations was started. Firstly the TUCI was formed. Later other class/mass organizations were formed, first at state level and then united at all India level. Initially there were problems as there was absence of enough experienced cadres to lead this process. During this decade to some extent these problems are resolved, they continue to affect their development.

  1. a) Mobilizing Working Class as Leader of People’s Democratic Revolution

6.a.1)  Compared to the situation in the countries where revolutions had taken place in the past like Russia, China or other countries, under neo-liberal policies and consequent changes in the mode of production, the strength of the working class in India is much more since the end of Second World War. Including the very large number in the unorganized sector, their strength is growing every year.  The working class and other oppressed classes and sections including dalits, adivasis, women etc constitute overwhelming majority of the population. So the question of establishing the working class leadership in the PDR is not just a question of theoretical importance. Without establishing their physical leadership in practice in all fields the PDR cannot advance. So the Party should give cardinal importance to mobilize the working class and to politicize them along with establishing its closest relations with other oppressed classes and sections, including establishing worker-peasant alliance.

6.a.2)  But in spite of their increasing numbers, attacks on them are intensifying, snatching away almost all the wage and democratic rights they had won in the past. Under contract system, hire and fire etc their condition is worsening fast. But, the response of the major trade union centres to these attacks do not go beyond occasional token hartals. They do not take up any movement to reverse the anti-working class policies pursued by the central and state governments under globalization-liberalization-privatization policies. Though the leaderships of major trade union centres claim to oppose neo-liberal policies, their leaders are linked to political parties leading the central or state governments which are  implementing these policies. After Modi government coming to power, Sangh Parivar’s saffronization has divided the working class and weakened them further.

6.a.3)  The TUCI has led some important struggles and achieved organizational gains during last three years.  It has brought together various trade union centres committed to fighting the neo-liberal policies under the banner of MASA. The party has to play an important role in building up the TU movement

6.a.4)  The work of mobilizing the working class as the leader of the PDR should be undertaken by the Party with all the importance it deserves. It has to concentrate on organizing the working class as a class in itself to elevate it to the position of leader of the revolution. All out efforts including organizing Party fractions at all levels in the working class front including in the unions in the core sectors are needed. Politicization of the working class through ceaseless agitations and propaganda, along with organization of study classes has to be taken up in planned manner. Our party members working in the trade unions should strive to lead struggles of the working class, not only for better remuneration, but also for politicizing them to take up the task of abolishing the existing social system. For this we have to overcome present organizational and political weaknesses in this field. The Party as a whole and the party cadres deputed to working class field should strive hard for this.

  1. b) Building Revolutionary Peasant Movement

6.b.1)  Still more than half of the population in the country has their subsistence linked with the agrarian sector. So, advancing the agrarian revolution according to the specific features of the neo-colonial phase is a cardinal task in front of the party. The All India Krantikari Kisan Sabha (AIKKS) which held its first All India Conference in August 2011 had adopted an immediate action plan. During the last seven years, it has waged many mass movements against the anti-peasant state policies, against the corporate houses and MNCs, landlord classes and land mafias to resist land confiscation for neo-liberal projects, for capture and distribution of land for the landless tillers etc. The Bhangar movement in W, Bengal against land confiscation and the Power Grid Project, and waging people’s resistance to defend it against state terror has provided an orientation to take these movements to a higher level.

6.b.2)  After the last Party Congress, during the last three years advances are made in the activities of the AIKKS in a number of states. Still the overall membership is as low as 15,000. The experience during the period was evaluated and a new Program and Constitution were adopted in its Second Conference in March 2018. The Conference has worked out plans to increase the membership, to strengthen the organization and to intensify the agrarian programs more actively. Overcoming present organizational weaknesses, this task should be carried forward.

 

 

6.c) Women’s Movement

6.c.1)  Attacks on women are intensifying under the neo-liberal regime. Recognizing the significance of organizing the Women’s movement to lead the struggles for women’s liberation, the first all India Women’s Conference was held at Kolkata in December, 2010. It called for building a broad based revolutionary women’s movement, and the All India Revolutionary Women’s Organization (AIRWO) was launched. Evaluating the hitherto experience a new Program and Organizational Principles were drafted and its fourth All India Conference was planned at Delhi on 4-5 June 2018. But the major challenge confronting its expansion is the lack of cadres capable of providing central and state level leadership. This is a major question to be addressed urgently and party committees should give attention to it.

6.c.2)  As its GS com. Sharmistha could not participate due to her involvement in Bhangar movement, during the last minute the the Fourth Conference was postponed. The comrades who reached Delhi from Odisha, Chhatthisdarh, MP, Kerala, Karnataka, Rajasthan and Delhi decided to hold it as a leading activists meeting which decided to start membership drive and conening of conferences up to state level by 31st August and to convene the Fourth Conference at an appropriate time.

6.c.3)  An AIRWO delegate participated in the international conference of women held at Caracas, Venezuela, in 2011. Its delegation attended the Second Women’s World Conference at Kathmandu also. These international contacts are maintained and an international theoretical seminar of women is proposed to be held in India by the end of this year. In order to take up the challenges confronting women’s movement and fulfill the national and international tasks a serious effort is needed overcoming present weaknesses.

  1. d) Youth Movement

6.d.1)  Organizing the youth for their immediate demands and politicizing them to play major role in the struggle for social change are important tasks before the party. Under neo-colonization intensified though neo-liberal policies and corporatization the unemployment, under employment, and socio-cultural attacks confronted by youth have intensified many times.  It has led to alienation and criminalization of increasing number of youth. With the coming to power of BJP led NDA government and the reactionary offensive unleashed by the Sangh Parivar using state power the challenges faced by the youth who constitute almost half the population, have aggravated. Under saffron fascist onslaughts unleashed by the Brahminical forces, all renaissance, democratic, secular and egalitarian values are under attack. Communal, caste-based, chauvinist divisions are intensified.  Youth have come under the increasing influence of consumerism and capitalist values. To liberate youth from the clutches of these forces, to win them over and politicize them for social change, is a major task.

6.d.2)  It was after prolonged deliberations, the party took initiative in helping the founding of the Revolutionary Youth Federation of India (RYFI) at Bangalore in February, 2010. This first Conference adopted the Program and Constitution and defined the tasks before it. But, after the Second All India Conference at Bhopal in October, 2012, in evaluating the objective situation, in   defining the tasks before the youth and in developing struggles in different fields, and in politicization of the youth, it faced serious problems. It also faced serious problems in developing cadres at central and state levels, capable of building RYFI as a struggling and broad based youth movement. An effective central functioning could not be developed. As the central functioning became weaker, the coordination of state level functioning  with all India activities and publication of its organ Rebel were also affected. The central question was to attract the tens of millions of youth who are getting increasingly dissatisfied with the present social system but are at the same time getting alienated from the ideals of Bhagat Singh like revolutionaries.

6.d.3)  Though the Third Conference at Varanasi tried to evaluate these problems and to find answers, the central functioning became further weakened. The Fourth Conference at Ranchi in February 2018 has made an evaluation of the situation, adopted amended Program and Organizational Principles, and elected a new All India Committee. At state level also there are some advances. More attention is needed to face the challenges in building a powerful youth movement. At central and state level more attention should be paid by the party to overcome these present problems.

6.e) Revolutionary Student Movement

6.e.1)  The number of students in the country, an important section of the society, is increasing very fast. Organizing and politicizing them is an important task before the party. It is with this understanding the All India Revolutionary Student Organization (AIRSO) was organized as the mass organization of the students.  Its first Conference held at Mumbai, in May, 2010, adopted the Program and Organizational Principles.  Under the neo-liberal policies the education right from the KG level is increasingly privatized and commercialized.. The religious - casteist organizations, ruling class institutions and imperialist agencies are concentrating their efforts to destroy the revolutionary potential of this most vibrant section of the society and to impose the hegemony of the ruling system over them. In the name of job oriented education, reactionary, consumerist, elitist ideas and concepts are imposed. With the ascendance to power of Modi government, along with commercialization, communalization and saffronization of education is intensified further. In this situation, the tasks faced by the AIRSO is a challenging one. Uncompromisingly struggling against these reactionary, reformist, revisionist and decadent values, progressive, democratic and secular orientation has to be developed among them through campaigns and struggles.

6.e.2)  The serious problem faced by AIRSO is that it has very little mass base and organizational leadership still in many states, while where it is having mass contacts as in Karnataka its organization is weak. One positive development is that during the last few years a leading nucleus could be developed. Under its initiative strenuous efforts were made to strengthen it including launching a website, utilization of new social media etc. A Special Conference was held at Nagpur in December, 2017, which adopted a Political Resolution explaining urgent asks and has developed the Program and Organizational Principles. A website of the AIRSO is also launched.

6.e.3)  On the whole the AIRSO is still very weak while considering the fast increasing number of students, the challenges faced by them and the tasks to be undertaken to realize secular democratic and universal education at all levels. The entire Party has to give more importance to this task by selecting schools and colleges in areas where the party and class/mass organizations have mass base, by organizing nuclei of students in them and helping them to organize membership campaigns during the time the educational institutions are opening, by taking up organizational work and campaigns focusing on student issues etc, and continuing this process during every academic year.

  1. f) Cultural Movement

6.f.1)   Imperialism and its lackeys along with the Indian ruling system, religious fundamentalists, Brahminical-Manuvadi forces, and caste-communal forces use culture as an effective tool to beat back secular democratic ideas and democratic forces in general. This reactionary offensive has further intensified after the severe setbacks suffered by the international communist movement. To re-capture the democratic offensive in continuation of the values of the renaissance movement, anti-imperialist movement and the experience of the Cultural Revolution, and to develop the people’s cultural movement in theory and practice, the party has to play a major role in developing the revolutionary cultural activists capable of leading the movement according to present challenges and needs. Also, the party should appreciate such cultural activity from any part of the society which opposes the caste system, religious fundamentalism and racism, and which promotes secular and democratic culture, and to unite them in a platform.

6.f.2)   In the 1980s itself, starting with the People’s Cultural Forum in Kerala, initiative was taken in this direction. Following series of meetings of cultural activists, artists and writers from different states during 1990s and later, a Coordination Committee of Cultural Activists was formed to carry forward this initiative in as many states as possible. Its Thrissur, Kerala, meeting decided to launch the Revolutionary Cultural Forum (RCF) or Krantikari Sanskritik  Manch (Kasam). During the last few years it has succeeded to hold all India conferences, to develop state level activities and to develop a few cadres with all India perspective. . Second All India Conference of  RCF and Cultural Fest at Humpi (Karnataka) in December 2015, in which Prof. K S Bhagawan attended as Chief Guest,  was a remarkable national level initiative to resist Sangh Parivar Fascist death threat to progressive intellectuals all over the nation, especially after the killing of Dr. Kalburgi. Based on the evaluation of the present challenges in this field and it’s hitherto experience, a new Program and amendments to its Organiational Principles were drafted. For adopting these and to consolidate the organization and activities at all India level, the Fourth All India Conference was held at Bhopal. To take up the important tasks confronting it, the party should extend all possible help to the RCF, including facilitating more effective organization of state level activities winning over progressive forces in to it.

  1. g) On Building the Adivasi Movement

6.g.1)  In 2010 an attempt was made to coordinate our activities among the Adivasis who constitute more than 12% of India population, by organizing the All India Krantikari Adivasi Mahasabha. Though the state level activities continued, the all India coordination did not function as its leading cadres left our ranks. Evaluating this experience, and establishing relations with like minded Adivasi organizations, a meeting of representatives of these organizations and leading Party cadres active n this field was held at Bhopal in September, 2017. It drafted a Program and Organizational Principles for this coordination and launched the Adivasi Bharat Mahasabha.

6.g.2)  The First All India Conference of ABM was held at Raipur on 2-3 February which adopted the Program and Organizational Principles, and resolutions on immediate demands of the Adivasi people. It decided to launch continuous movements for Adivasis’ rights over Land, Forest and Environment. It condemned the oppression of Adivasis in the name of ‘Maoist’ activities and demanded the withdrawal of para military forces from Adivasi habitats and the release of all Adivasis from jails, including withdrawal of false cases charges against them. A 17 member All India Coodination Council and a seven member Central Secretariat were formed to carry forward the activities. It is another important step taken by the Party which should be carried forward actively to mobilize the Adivasi masses for their rights..  To make this coordination to function effectively firstly, wherever party has already influence among the adivasis, they shuld be organized under the banner of Krantikari Adivasis Mahasabha and made part of ABM; secondly all state committees should try to establish contacts with already functioning adivasi organizations and win over them to coordinate with the ABM. Initiative should be taken at both levels.

  1. h) On Developing Caste Annihilation Movement

6.h.1)  In line with the imperialists and their lackeys who are utilizing caste-race-chauvinist divisions and religious fundamentalists of all hues to perpetuate their counter revolutionary domination, with the coming to power of Modi government, it has further intensified the attack on secular values in the county; it has intensified Manuvadi caste based oppression. In the neo-colonial phase, the imperialists and their lackeys had started the utilization of religion, race, caste like institutions in more frenzied manner to degenerate the state as an institution to serve communal appeasement and rabid fundamentalist positions. Religious fundamentalists are promoted to beat back progressive movements and democratic values. Presently, when the crisis faced by the global imperialist system is intensifying in all spheres, in order to transfer this burden to the international proletariat and people of the neo-colonially dependent countries, the imperialists and all forces of reaction are promoting all hues of religious fundamentalists and ultra rightist regimes led by them. What is happening in India cannot be seen in isolation to these. So, the importance of developing an active secular and caste annihilation movement has intensified manifold.

6.h.2)  One of the basic weaknesses of the communist movement in our country right from the beginning was that, though it claimed to uphold the renaissance movement, it refused to accept genuine secular values of treating religion as a private affair and the caste annihilation movement as a part of class struggle. So, along with its other basic weaknesses, they also played major roles in its failure to establish the leadership of the working class movement in the socio-cultural and political fields. Once the movement started surrendering to parliamentarism, like the ruling class parties the revisionists also started utilizing communal-caste vote bank politics.

6.h.3)  Caste system continues as a distinctive inhuman unique feature of Indian society. In spite of capitalist relations coming to dominance in the agrarian sector also under neo-colonization, the ferociousness of this plague has not reduced. On the other hand it has taken barbarous new forms. It is by recognizing the weakness of the communist movement to realize the importance of caste annihilation to develop the class unity of the exploited classes, the Party took the initiative to launch the ‘Caste Annihilation Movement’ in 2011 by joining hands with a broad spectrum of like minded forces.

6.h.4)  After the last Party Congress many efforts were made to advance its activities and to develop it at all India level. Calling for enhancing the coordination of its activities at all India level the Third Conference was held at Raipur. But in the absence of leading cadres capable of advancing the movement theoretically and in practice, it faced many obstacles. In the context of Sangh Parivar blatantly advancing Brahminical offensive and caste system, there are many sections who are increasingly recognizing for secularism and resistance to caste oppression. But what is lacking is the will to advance this movement as a continuation of the great renaissance movement according to the concrete conditions of today, defeating imperialist promoted ‘identity politics’ like post-modernist ideas.

6.h.5)  The Fourth All India Conference of the CAM held at Nagpur in January, 2018, tried to address these problems. The participation of many leading comrades from the dalit organizations and progressive intellectuals helped to take up a serious discussion on how to take up the struggle for caste annihilation. Following it an All India Coordination Committee is also elected with an all India perspective and action program. Party should give continuous attention to this field deploying cadres who can be active in this field.

  1. i) On Building the Environmental Movement

6.i.1)   Plunder of nature is inseparable from the mainstream development paradigm. It has reached the level of a global environmental catastrophe today. Industrial revolution had already done irreparable damages to global environment. It got further momentum in the post- Second World War neocolonial phase when rapid technological advances provided new avenues to corporate capital for intensified exploitation of world people and nature leading to the contradiction between capital and nature becoming one of the major contradictions under neoliberal corporatization. Internationalization of production and global market expansion led by monopoly finance capital leading to change in the life styles and growth in the conspicuous consumption and wastage of energy by the superrich financial elite have directly contributed to ecological damages everywhere. Today, this damage is exemplified through unpredictable climate change, loss of biodiversity, desertification, melting of the glaciers, problems of river protection, ocean acidification, drinking water scarcity, global warming, chemical pollution, deforestation, conversion of food agriculture to bio-fuels, alarming extinction of species, and above all the threat of radioactive contamination from nuclear industry.  The repercussions of these transformations on climatic patterns have resulted in loss of livelihood, food shortages, massive displacement  and migration of people, all leading to the worsening of already existing poverty, unemployment, hunger, oppression and  inequalities.  Meanwhile, in response to people’s ever-growing ecological consciousness and consequent worldwide environmental struggles and emergence of worldwide movements against environmental destruction, discussion on ecology has come to the centre-stage today.

6.i.2)   It is in this context the Ninth Party Congress adopted the contradiction between capital and nature as one of the major contradictions at international and national level in the Party Program. Based on this understanding Party committees at various levels have taken up many ecological issues as part of the class struggle. The Election Manifesto put forward by the party for the 16th Lok Sabha elections had given the call for sustainable and people oriented development paradigm against the imperialist promoted neo-liberal development which leads to devastation, and campaigned for it. When all the so-called main stream parties are practicing imperialist dictated neo-libeal policies wherever and whenever they come to power, and when the revisionists of all hues refuse to recognize the fundamental importance of the struggle against ecological catastrophe, the theoretical stand and the various movements taken up by the Party at all India level has contributed much to strengthen the environmental movement.

6.i.3)   Formation of the People’s Initiative against Nuclear Power and the campaigns organized joining with like minded forces scored great success in blocking the ten major nuclear projects including the ‘nuclear hub’ planned at Jaitapur in Maharashtra by the UPA government. This movement is continuing to resist and defeat the large number of nuclear power projects planned by the Modi government.  Following Fukushima nuclear disaster, ICOR has launched an international campaign against nuclear power. This movement has already scored significant victory with many of the imperialist countries already starting to dismantle their nuclear power plants. This movement has to be carried forward vigorously.

6.i.4)   The Save Western Ghats Movement demanding the implementation of Gadgil Report to save Western Ghats from the loot of mining, plantations and real estate mafias in Kerala, Tami Nadu, Karnataka, Goa and Maharashtra with formation of state level coordination committees which are launching campaigns. joining hands with many like-minded forces. Following the Uttarakhand catastrophe in 2013, recurring huge landslides in Himalayas and yearly floods in Terai region, a macro level study of the ecological challenges is initiated with the objective of organizing Save Himalayas Movement. At local level in some parts of the Terai region of UP an attempt was made to launch such campaigns. A major initiative is require to take up this macro project affecting about 200 millions of people in the  Himalayan region.

6.i.5)   The Bhangar Movement against confiscation of agricultural land and for throwing out the Power Grid Project has given a new dimension to the movement for protection of environment. The broad based movement for protection of environment initiated by the Party or joined by it along with the scientists, environmentalists and various groups engaged in this field is increasingly challenging the devastating neoliberal development paradigm imposed by the forces of reaction. Various initiatives are taken by the Party and class/mass organizations to intensify the resistance against it. It is as a part of it a website is launched to help the coordination of the campaigns for it. As early as possible initiative is to be taken to launch a countrywide coordination, People’s Forum for Environmental Protection, as an umbrella forum of all these movements with the website: www.ecoplitiks.org as its publicity organ.

6.j)       Strengthen Slum/Housing Right Movement

6.j.1)   Under neo-liberal/corporatization policies, the process of migration and urbanization has intensified. The internal migration to urban centres has led to proliferation of slum clusters with tens of millions of people living in sub-human conditions. Though most of the contract workers live in them, the central and state governments and the city administrations do not provide housing rights and civic facilities to them.

6.j.2)   The Basti Suraksha Manch of Bhubaneswar has organised continuous resistance struggles to beat back the government’s move to forcefully throw out the more than four lakh slum dwellers in the city. In these resistance struggles the women and children play a major role. The slum movement of Bhubaneswar is a very good example of urban resistance movement mobilizing the masses. Taking lessons from this, at many urban centers in Odisha and in other states also movements of slum dwellers and houseless people are becoming active under the initiative of our party committees. In Odisha state level coordination of the slum movements has started functioning.

6.j.3)   The initiative taken for All India Coordination of these movements based on a Charter of Demands had led to meetings at Bhubaneswar followed by Bengaluru. In continuation to the coordination efforts so far made, an all India convention of the activists of this movement was held on 28-29 May at Delhi. Delegates from eleven organizations from different parts of the country participated. At the culmination of two days of discussion All India Coordination of Slum Dwellers and Housing Rights Movements was formed with Stop All Forcible Eviction and Ensure Housing for All at Work Place as central slogans. It adopted a 10 point Charter of Demands, and elected a seven member All India Committee for coordination Work with com. Sivaram as convener. This is another important area of work which calls for more attention. All state committees should take initiative in this field also.

6.k) Democratic Rights Movement

6.k.1)  Under neo-liberal policies, even existing democratic rights are taken away and state terror is intensifying. With the coming of Modi government saffron fascism is let loose with the Sangh Parivar playing aggressive role. In this situation it is the task of the Party to assist democratic right activists to launch a broad based democratic rights movement. Though many organizations for the protection of democratic and human rights were formed in different centers especially after the emergency declaration in 1970s and they have taken many democratic rights issues, the experience so far is that most of these activities were confined to the release of political prisoners linked to the Communist Revolutionaries. By and large they have failed to take up the democratic rights of the toiling and oppressed masses in general. So, following the merger of leading comrades, who were organizing the OPDR for decades, in the party, it was resolved to activize OPDR as a broad based organization which shall take up all questions concerning the democratic rights of all oppressed classes and sections. Based on this concept the Program and Organizational Principle of the OPDR were developed, and they were adopted in a Conference attended by delegates from eight states. A leading committee was also elected. Following this its organizational work and activities have spread to AP, Telengana, TN, Karnataka, Odisha and UP.

6.k.2)  It is an important field where Party comrades have taken initiative joining hands with democratic right activists and progressive intellectuals. All possible assistance should be provided to make it active and to spread its activities at all India level.

7)    On Developing United Front Activities

7.1)     From the time the party reorganization process was taken up after the 1982 First All India Conference, the CRC-CPI (ML) had taken up a number of joint activities with like-minded forces and gained experience in it. After the Bhopal Special Conference in 2009, in continuation to many bi-lateral discussions, the Democratic People’s Forum was formed based on a Common Minimum Program. The DPF took up many programs at Delhi and a big rally at Ahmedabad in November, 2012,and many other joint programs. On 7th November, 2016, a mass mobilization launching the year long centenary programs of October Revolution was organized at Delhi. In spite of all these efforts and appeal to CR forces as well as democratic organizations, no positive response was forthcoming from them. Besides, the existing constituents of DPF were organizationally weak. They could not mobilize for any program. They were local based and were reluctant to participate in all India programs. In this situation the DPF has become inactive.

7.2)     The new situation demands a new initiative to unite the struggling left and democratic forces along with the various people’s movements to build Mass Political Platforms based on common manifesto at state level as the first step., At all India level they can be united as a broad coordination of the Party with other struggling left organizations, struggling mass platforms like the Bhangar committee (Committee for Protection of Land, Livelihood, Ecology and Environment), organizations of oppressed classes and sections like dalits, adivasis, women, minorities etc based on a People’s Manifesto. In the coming days this initiative has to be taken energetically.

8)    Tasks Before the Party

8.1)     The Resolution on Theoretical Offensive adopted by the 10th Party Congress pointed out: “We have already made certain theoretical gains. We have a deeper understanding today of the neo-colonial system. We have found that in India and in many other countries under neo-colonial domination, there has been an ever more capitalistic system being introduced in agriculture. We have understood the importance of the environmental question and given it the importance it deserves. Many more questions still face us, such as further studies on the nature of imperialism today, the meaning of a new paradigm of development and the building of socialism with greater democracy. We have to face such questions fearlessly and study them. ……

“The task before us is to take up the building of the communist movement in India and to play an active role in doing so in the rest of the world. …We must boldly seize the real questions faced by the people in today’s situation and must scientifically search out the solutions. We must unsparingly lay bare our own history, the history of the communists in India and all over the world. We must make a base for combining with all sections of the people who are fighting against the injustice caused by the present capitalist imperialist system – whether in intensifying human exploitation, in all forms of environmental damage, gender injustice, caste and racial injustice, persecution of minorities, etc. We must fervently organize the workers and peasants to face the new situation. Students, youth etc. must be rallied on the basis of the new understanding. It is precisely if we develop the correct theory, that we will not have to go behind the workers, peasants, youth, women, etc. – they will be drawn forward to the correct theory. This true measure of the theoretical offensive has to be grasped and carried forward”.

8.2)     The main tasks before the Party starts with energetic party building, intensifying the building of class/mass organizations and people’s movements, developing class struggle with a comprehensive understanding, launching people’s struggles vigorously focusing on urgent issues, utilizing all forms of struggle to intensify class struggle, and build up People’s Alternative based on People’s Manifesto to develop both non-parliamentary and parliamentary struggles. All out initiative for advancing these tasks should be taken up with the perspective of creating revolutionary upsurge.

9)         Political Organisational Report Part II (In this part a summary of the PORs adopted by the state committees, of the overseas committee and the Party Centre was given)

10)       Conclusion

10.1)   The successful convening of the Eleventh Party Congress marked an important step forward not only for our Party, but for all the Marxist-Leninist forces and progressive forces who look forward to the emergence of a unified Party with all India influence, capable of leading the PDR to victory and advancing to socialist revolution. During the period following the Tenth Congress the neo-colonial/corporate plunder became more pernicious. As the capitalist-imperialist system is facing  further crises, its burden is increasingly shifted to the working class and world people through intensification of the neo- liberal policies utilizing the religious fundamentalist, casteist-racist like forces and corporate fascist offensive. The absence of Marxist-Leninist forces capable of effectively challenging this ultra rightist corporate offensive is the major challenge before the world people. To overcome this, launching of relentless theoretical offensive against wrong ideas prevalent within the revolutionary camp, as also against all anti- socialist ideas and tendencies propagated by the bourgeois theorists in the wider society as a whole, are of paramount importance. This situation demands revolutionary initiative on the part of the Marxist-Leninist forces to free themselves from the old shackles binding them, daringness to find answers for past weaknesses, and to find solutions for future revolutionary advances. It demands intensification of class struggle in all fields

10.2)   As the obstacle for the development of the people’s upsurges coming up is the absence of Marxist- Leninist parties capable of leading them  towards social change, it can be overcome by developing the theoretical understanding according to the present concrete condition and through intensification of class struggle everywhere. This is also the situation in our country. We have made advances during the last four decades after we took up the theoretical studies, developed theory and practice utilizing all forms of organizations and struggles. In spite of the counter revolutionary fascist offensive by the RSS Parivar, a favourable situation for the revolutionary forces to advance is emerging by daring to challenge this by mobilizing the masses as at Bhangar . Let us seize the day, seize the hour, march forward uniting all oppressed classes and sections, and wage relentless struggles to overthrow the reactionary ruling system in a mighty wave of people’s uprisings with the working class and its Party in the vanguard.

Long Live Marxism-Leninism-Mao Thought !

Long Live Proletarian Internationalism !

Long Live ICOR !

Long Live CPI (ML) Red Star ! Advance Along the Path of People’s Democratic Revolution as Part of World Proletarian Socialist Revolution ! n

in PDF : Uphold Proletarian Internationalism; Intensify Efforts to Rebuild Communist International! - KN Ramachandran

 

The 2nd March, 2019, marks the centenary of the Communist International (CI) launched under the leadership of Lenin a hundred years ago with the slogan Workers and Oppressed Peoples of the World Unite. Presently when the imperialists of all hues and their lackeys are intensifying their neocolonial/neoliberal attacks on all classes and sections of toiling masses all over the world through counter revolutionary ultra rightist, neo-fascist offensive, the importance of the slogan Workers and All Oppressed Peoples of the World Unite has increased manifold. Of course, the vast spectrum of all left, who wave the red flag, ranging from the social democrats on the one hand to the left adventurists and anarchists on the other, shall also be observing this centenary of the CI. But, with their opportunist interpretations, almost all of them have in practice abandoned the significance of rebuilding the CI according to present concrete conditions. This is yet another cardinal point on which the Communist Revolutionary (CR) forces basically differ from them.

 The CR forces like the CPI (ML) Red Star uncompromisingly uphold the historic significance of the slogan raised by Marx and Engels in Communist Manifesto: Workers of the World Unite against the international system of capitalism. They continuously strive to learn lessons from the experience of the First, Second and Third (Communist) Internationals and to rebuild it according to the conditions and needs of the present situation. The experience of the CPI (ML) Red Star during the last four decades, started with issuing the joint statement of six revolutionary organizations in 1979 upholding Marxism-Leninism-Mao Tsetung Thought and denouncing the usurpation of power by the capitalist roaders in China immediately after the death of Mao. Then we struggled against the erroneous concepts put forward by the RCP(USA) while building the Revolutionary Internationalist Movement (RIM) and dissociated from it because of them. Following it, after   becoming a constituent of the broad platform of International Conference of Marxist Leninist Parties and Organizations (ICMLPO), we   proceeded to play an important role in the formation of the International Coordination of the Revolutionary Parties and Organizations (ICOR) in 2011 along with the MLPD (Germany) and other revolutionary forces.

For us in the CPI (ML) Red Star, observing the Centenary of the CI is not a ritual or mere academic exercise, but an organic process. It entails taking lessons from the experiences of the First and Second Internationals, from the collapse of the Second International, from the founding of the CI, its experience till its dissolution in 1943, the experience of the Cominform, the repeated efforts by the revisionists of all hues to defame proletarian internationalism in practice which has influenced the large number of social democratic forces whose concept of proletarian internationalism is limited to occasional international conferences for issuing joint statements devoid of any practice, the struggle against the erroneous concepts that emerged in the Communist Party of China against rebuilding the CI which has influenced vast sections of the Marxist-Leninist forces that emerged in the 1960s, and our four decades long struggles which have reached the phase of building ICOR as a step towards the rebuilding of the CI. So, for the struggling communist forces, the observation of the Centenary of CI is an opportunity for intensifying the campaign for rebuilding the CI according to present conditions and challenges.

                                              2

The capitalist system had emerged and strengthened as an international exploitative system by the time of 18th century. As the newly emerged working class was reduced to wage slavery, they were forced to wage numerous struggles. Initially utopian socialist and anarchist streams of thoughts were dominating them. It was by challenging them, the theory of scientific socialism, of class struggle, and the concept of the dictatorship of the proletariat were put forward. By that time, as pointed out in the beginning of the Communist Manifesto, all the Powers of old Europe have entered into a holy alliance to exorcise this spectre: Pope and Czar, Metternich and Guizot, French Radicals and German police-spies joined hands against the spectre haunting Europe -- the spectre of Communism.  The Manifesto concluded with the declaration: “The Communists disdain to conceal their views and aims. They openly declare that their ends can be attained only by the forcible overthrow of all existing social conditions. Let the ruling classes tremble at a Communistic revolution. The proletarians have nothing to lose but their chains. They have a world to win. WORKING MEN OF ALL COUNTRIES, UNITE!”

 In order to put this call in to practice, the Communist League, an international association of workers  was formed which commissioned Marx and Engels, at the Congress held in London in November 1847, to draw up for publication a detailed theoretical and practical program of the Party. Such was the origin of the Communist Manifesto.  The International Workingmen's Association (IWA), often called the First International (1864–1876), was formed based on the orientation provided by the Manifesto as an international organization which aimed at uniting a variety of different left-wing socialist, communist and anarchist groups and trade unions that were based on the working class and class struggle. It was founded in 1864 in a workmen's meeting held in St. Martin's Hall, London. Its First Congress was held in 1866 in Geneva.

Marx agreed to outline the purpose of the organization. The General Rules of the International Workingmen's Association was published in October 1864. Marx's introduction pointed out what they hoped to achieve: "That the emancipation of the working classes must be conquered by the working classes themselves, that the struggle for the emancipation of the working classes means not a struggle for class privileges and monopolies, but for equal rights and duties, and the abolition of all class rule... That the emancipation of labor is neither a local nor a national, but a social problem, embracing all countries in which modern society exists, and depending for its solution on the concurrence, practical and theoretical, of the most advanced countries." 

Marx pointed out: "The International was founded in order to replace the socialist and semi-socialist sects with a genuine organization of the working class for its struggle..” Along with many revolutionary movements which broke out in Europe, the Franco-German war led to the uprising in March 1871and to the Paris Commune. In spite of its great contributions to create a new form of society, the Commune was suppressed by the joint might of the bourgeoisie.

But the anarchists and the opportunists were not ready to take lessons from this experience. At the Hague congress a report was presented advocating the stand of anarchists and trying to establish a secret society within the IWMA. Marx wrote in 1874 that "in England the International is for the time being as good as dead". However, it was not until 1876 that the IWMA was officially dissolved. After this it became known as the First International.

                                            3

Not disheartened with the dissolution of the First International, efforts were continuing for its rebuilding. The Second International (1889–1916) (SI), as an organization of socialist and labour parties was formed in Paris on 14 July 1889. At the Paris meeting, delegations from twenty countries participated. The International continued the work of the dissolved First International. It was during the Second International the 1889 declaration of 1 May (May Day) as International Workers' Day and its 1910 declaration of the International Women's Day, first celebrated on 19 March and then on 8 March after the main day of the women's marches in 1917 during the Russian Revolution.

During this period the capitalist system had transformed to monopoly capitalism, imperialism, on the evaluation of which sharp differences emerged among the constituents. The imperialist powers had, in the main, completed the territorial division of the countries under colonial domination and the new contradiction for the re-division of the world among them went on intensifying. As the focus of plunder shifted from against the working class of their own countries to the natural resources and labour of the colonized countries, the imperialists by sharing a small part of this loot, could win over increasing sections of labour aristocracy to pacifist positions.

Lenin explained the significance of the period represented by the SI as follows: “The First International laid the foundation of the proletarian, international struggle for socialism. The SI marked a period in which the soil was prepared for the broad, mass spread of the movement in a number of countries.” The Congresses of the SI in 1891 and 1896 carried resolutions against war and armaments. The Resolution of the Zurich Congress of 1893 called on all socialist parliamentary representatives to vote against war credits, and adopted the demand for disarmament. The Paris Congress in 1900 adopted a Resolution, moved by Rosa Luxemburg, against militarism and colonialism, which exposed the roots of these and of War in capitalist imperialist period, and set concrete tasks for the fight; First, to vote against all military and naval estimates, or colonial expenditure; second, to train the youth in anti-militarism; third, for simultaneous demonstrations in all countries in the event of an international crisis developing.

At the Stuttgart Congress of 1907 the question of war dominated all issues. Its Resolution urged: “If a war threatens to break out, it is the duty of the working class and of its parliamentary representatives in the countries involved to exert every effort to prevent the outbreak of war, using all appropriate means, which naturally vary and rise according to the degree of sharpening of the class struggle and of the general political agitation. Should war nonetheless break out, it is their duty to intervene to bring it promptly to an end, and to strive with all their energies to utilize the economic and political crisis brought about by the war in order to stir up politically the masses of the people and hasten the downfall of capitalist class rule.” The Resolution was carried unanimously.

At Basle Congress in 1912 a manifesto was adopted, which emphasized the revolutionary meaning of these decisions. But when the imperialist war actually broke out in August 1914, the parties of the SI voted with their respective imperialist governments for conducting the war. Only the Bolshevik Party in Russia led by Lenin, Karl Liebknecht and Rosa Luxemburg in Germany and a few others voted against war. Though the struggle continued in the Zimmerwald Conference of 1915 and in the conference at Kienthal of 1916 against the opportunist trend under the leadership of Lenin, the liquidation of the SI could not be prevented. The struggle waged by Lenin against the liquidationists is explained in detail in the two articles given as appendix in this booklet.

                                       4

In 1916 “Imperialism, the Highest Stage of Capitalism” was published in which Lenin scientifically explained the transformation of capitalism to imperialism, the class analysis and nature of contradictions in the new era, and the shifting of the centre of revolution to the ‘weak links of imperialism like Russia’. Based on these, Lenin developed the strategy and tactics of revolution in Russia, developed the Bolshevik Party capable of leading this revolution by struggling against the Mensheviks and Narodniks, and led the October Revolution to victory. Soon the Soviet Union was formed and the socialist transformation was launched.  As the imperialist powers were alarmed by these developments, they ended the First World War, and jointly tried to destroy the first socialist country. In the middle of all these crucial developments, recognizing the significance of reorganizing the SI assimilating the developments following its liquidation by the opportunist forces, Lenin spent precious time to launch the Third (Communist) International (Comintern) with its First Congress starting from 2nd March, 1919.

Lenin’s preliminary draft thesis contained the essential guidelines for developing an integrated theory, strategy and tactics of socialist revolution in the imperialist countries and democratic revolution in the colonies, semi-colonies and dependent countries. He pointed out (1) clear distinction between reformist and revolutionary tendencies in the national liberation movement, fighting the former; (2) adapting the Soviet idea to the specific conditions of the democratic revolution in these countries, and (3) indicating how this revolution can pass over to socialist revolution avoiding the capitalist stage.

The significance of the Second Congress in 1920 was that it worked out the political line of the World Communist Movement in the struggle against imperialism according to the then concrete conditions when revolution looked possible in Germany and few other countries. It gave guidelines for establishing a lasting alliance of the proletariat with the peasantry and the national liberation movement of the oppressed peoples, closed the door of the Comintern to opportunists, mapped out ways for rectifying leftist errors in the communist movement and set the task of strengthening the communist parties ideologically and organizationally, strengthening their ties with the masses. With the Second Congress adopting the 21 ‘conditions’ and the statutes, the Comintern assumed its organizational shape as ‘united world party of the international proletariat’.

As far as the perspective put forward by Lenin is concerned, the primary task was to advance towards World proletarian Socialist Revolution’ with Soviet Union (SU) serving as its base. Building socialism in SU should serve this international task. With this spirit the building of communist and workers parties was taken up with urgency all over the world. Besides Marxist-Leninist literature was made available in most of the languages. International forums of the workers, women, youth etc were launched. Students from most of the countries were given opportunity to take up studies in SU and learn from the Soviet experience. On the whole, Comintern served as the anti-imperialist centre for the world people.

During these post-War years, the crisis faced by the imperialist system went on intensifying. It took a dangerous turn by the 1930s with the finance capital reaching a period of Great Depression. Coupled with the inter-imperialist contradiction for re-division of the colonies, it led to the emergence of ultra rightist, fascist forces to power in a number of countries led by Nazi Germany. In his speech to 7th Congress, CI’s general secretary Dimitrov explained: “Comrades, as early as the Sixth Congress [1928], the Communist International warned the world proletariat that a new fascist offensive was under way and called for a struggle against it. With the general crisis of capitalism becoming sharply accentuated, the ruling bourgeoisie more and more sought salvation in fascism, with the object of taking exceptional predatory measures against the working people, preparing for an imperialist war of plunder, attacking the Soviet Union, and by all these means preventing revolution”.

Fascism in power was defined as: “the open terrorist dictatorship of the most reactionary, most chauvinistic and most imperialist elements of finance capital”. His Report added: “But whatever the masks that fascism adopts, whatever the forms in which it presents itself, whatever the ways by which it comes to power

  • Fascism is a most ferocious attack by capital on the mass of the working people;
  • Fascism is unbridled chauvinism and predatory war;
  • Fascism is rabid reaction and counter-revolution;
  • Fascism is the most vicious enemy of the working class and of all working people”.

In order to combat this increasing danger, the Report called for: “..striving to establish the widest united front with the aid of joint action by workers' organizations of different trends for the defense of the vital interests of the laboring masses. This means:

  • First, joint struggle really to shift the burden of the consequences of the crisis onto the shoulders of the ruling classes, the shoulders of the capitalists and landlords -- in a word, onto the shoulders of the rich.
  • Second, joint struggle against all forms of the fascist offensive, in defense of the gains and the rights of the working people, against the abolition of bourgeois-democratic liberties.
  • Third, joint struggle against the approaching danger of an imperialist war, a struggle that will make the preparation of such a war more difficult.

We must tirelessly prepare the working class for a rapid change in forms and methods of struggle when there is a change in the situation”

In spite of this, in the main, correct tactical line put forward, including the call for independent communist assertion, as the fascist offensive led by Nazis aggravated to open attack on the SU, the Comintern changed its stand. It analyzed that the anti-imperialist, anti-war stand should be changed to the line of people’s War against the fascist axis powers. The SU put forward ‘defense of the fatherland’ as the strategic slogan. All united front tactics were changed accordingly. Though the SU could be saved and crushing defeat could be inflicted on the fascist forces, how far the tactics adopted during the War and in the years following the War, as well as the dissolution of the CI in 1943 helped the advance of the forces of revolution at a time when the US led imperialist camp was launching  an all out offensive to impose its hegemony in all fields calls for serious evaluation.

When the Second Congress of the Comintern took the decision to build it as a ‘united world party of the international proletariat’, the CPSU was the only leading party and the possibility for revolution breaking out in a number of countries had looked imminent. But soon the international scene had changed with the imperialists re-establishing their dominance. Along with this, in the following decades many communist parties emerged which were leading the revolutionary struggles in their country. They were developing their tactical line according to conditions in their country.  As pointed out in the Statement dissolving the Comintern in 1943 itself:“The Seventh Congress of the Communist International held in 1935, taking into consideration the changes which had come to pass in the international situation as well as in the labor movement, changes which demanded greater flexibility and independence for its sections in solving the problems facing them , then emphasized the need for the E.C.C.I., when deciding upon all problems of the labor movement, “to proceed from the concrete situation and specific conditions obtaining in each particular country and as a rule avoid direct intervention in internal organizational matters of the Communist Parties.”

According to this 1943 Statement: “Proceeding from the above-stated considerations, and taking into account the growth and political maturity of the Communist Parties and their leading cadres in individual countries, and also in view of the fact that during the present war a number of sections have raised the question of dissolution of the Communist International”, after seeking opinion of the presidium members, the ECCI decided to dissolve the Comintern in June, 1943.

As pointed out in the beginning, in spite of so many pressing problems soon after the October Revolution, the CPSU under Lenin’s leadership took urgent steps by 1919 to launch the Third (Communist) International, convening its First Congress. Its Second Congress was convened which took significant decisions when possibilities for revolutionary upsurges were visible in number of countries. Even when these possibilities subsided soon and the imperialist forces once again started taking aggressive positions, the 3rd and 4th Congresses were convened in 1921 and 1922 and Lenin played active role in developing the Colonial Thesis. Though Lenin could not attend, he had prepared the ground work for the 5th Congress in 1924 also. But after Lenin’s death, the 6th Congress was convened only in 1928, and the function of the Comintern was mostly carried out by the ECCI. The 7th Congress was convened only in 1935 and the CI was dissolved in 1943. It shows that during Stalin’s period adequate regular attention was not given to analyze the unfolding situation and to amend the structure of Comintern according to the new situation. Besides, though constant discussions among the leaders of the communist parties were required to develop the strategy and tactics to be followed in the fast changing new situation, it did not take place. So, the form and content of the Comintern could not be developed according to the needs of the fast changing world situation, The differences in the approach to various problems went on increasing, creating a situation when the CI had to be dissolved. Communist parties should learn from this.

                                    5

In the very year in which the CI was dissolved, the US imperialists convened the Brettenwood Conference and decided to launch the IMF and World Bank in preparation for the neocolonial offensive it had started planning. By 1945 while nuking Hiroshima and Nagasaki on the other hand, the UN was launched, along with the Human Rights Declaration on the other. The post- WW 2 years saw the US-led imperialist camp initiating the ‘decolonization’, replacing colonization with more pernicious neo-colonization. The imperialist plan was to fight the mighty socialist offensive through an admixture of counter-revolutionary and reformist measures.

 In order to defend and expand the socialist gains, a revolutionary offensive was called for. The rebuilding of the CI according to the needs of the post-War situation was an important step needed. Launching of the Cominform in 1947, launching of the World Peace Movement against US led aggressions, struggle against revisionist stand of Yugoslav leadership, resisting US led aggression in North Korea etc were positive steps taken in these years by the socialist camp against the imperialist offensive. But a theoretical offensive was needed analyzing the transformation taking place in the content and strategy of imperialist system, about its post-War plans and by putting forward the socialist alternative against the counter revolutionary offensive of the imperialist camp. Concrete steps were needed to go beyond Cominform for rebuilding the CI according to new situation.

But, instead of taking up this challenge, the post-Stalin leadership in SU, based on basically erroneous evaluation that the imperialist camp has become weaker and a ‘peaceful transition is possible to socialism’, embraced class-collaborationist line, betraying the ICM. Even the Cominform wast abandoned. The meetings of the communist and workers parties in 1957 and 1960 could not yield any positive results, except postponing an inevitable split. As a result of all these, rom the great heights it had reached in early 1950s, within a few years the ICM fell to total disarray, with most of the communist parties formed during the Comintern period tailing behind the Soviet revisionist line put forward by Krushchov.

It was at this time, in continuation to the struggle waged during the 1957 and 1960 Moscow conferences, in 1963 the CPC came out with the Great Debate  documents, putting forward the General Line of the ICM based on the concrete analysis of the contemporary situation and out rightly rejecting the Soviet revisionist line.  It was supported by PLA of Albania like parties and the Marxist-Leninist forces emerging in large number of countries in the 1960s. The CPC could take initiative to convene a meeting of these forces based on the General Line document and try to form at least a platform of these forces as an initial step towards rebuilding the CI. But sighting the bad influence under the Comintern, it refused to do so, limiting its fraternal relations to party to party talks. After usurpation of power by the capitalist roaders reducing it to a social imperialist power, the CPC was interested only to use those organizations tailing behind it and eulogizing it as its propagandists.

Presently, when the imperialists of all hues are intensifying neo-colonial/neo-liberal offensive, leading to ultra rightist, neo-fascist forces coming to dominance in increasing number of countries, when the internationalization of production is the intensifying phenomena, the significance of rebuilding the communist international to challenge the imperialist system and to create conditions for internationally united initiative for revolutionary advances have unprecedentedly increased. But, not only such a unity is taking place, but numerous pseudo theories  are put forward to oppose any unity efforts.

For example, though the revisionist parties present in almost all countries who have become parties serving the ruling system, convene international conferences and issue pseudo left statements, they are consistently opposing formation of any international organization. Though on the extreme left, the Revolutionary Internationalist Movement (RIM) was formed in the 1980s,  and it had advanced the concept of Maoism,  it has become almost dysfunctional now. The international platform created by the forces upholding the Hoxhaite line is limited to issuing joint statements. The large number of ML forces between the social democratic and extreme left forces, even while claiming to uphold proletarian internationalism, are against putting it to practice in any form. For justification they misquote the Statement dissolving the Comintern, or articles of Chou Enlai like leaders opposing any form of international communist organization. So, even though many of them may observe the Centenary of the Comintern, in practice, they are against any more internationals or even building broad platforms!

                                                  6

The CPI(ML) Red Star approaches this problem of rebuilding the Communist Internal upholding proletarian internationalism as a question of paramount importance, as a task to be taken up based on basic Marxist-Leninist positions. As far as Marx and Engels were concerned, after putting forward their analysis of  capitalism as a global system, right from the beginning they called for, and worked for the formation and development of the First International for the overthrow of it and to advance towards socialist future. So, when the international developments, and the struggle within the FI, called for its dissolution, it was dissolved, and within a decade it was reorganized as Second International. When the opportunist tendencies led to its liquidation, analyzing the transformation of capitalism to imperialism, according to the need of the new situation Lenin led the struggle for reorganizing the SI as the Third (Communist) International very soon. In spite all the weaknesses later, it contributed enormously for the great advances made by the socialist forces by the 1950s. When we look back 76 years after its dissolution in 1943, it is not difficult to understand that absence of any major initiative for its rebuilding, learning from its positive contributions and weaknesses, played a major  role in leading to the severe setbacks suffered by the communist movement. Objective reality demands such a platform to help the people’s democratic/socialist revolutions in the neo-colonially dependent and capitalist countries to lead the world socialist revolution forward. This basic understanding has guided us right from the time the reorganization of the CPI(ML) was taken up by us four decades ago, as a matter of primary importance.

As far as rebuilding the CI is concerned, the formation and functioning of the ICOR is only a beginning. Observing the Centenary of the formation of the Communist International in an inspired manner, let us study from its past experience, and take up its rebuilding as a process according to the present realities, always giving emphasis to the theoretical offensive and to seeking  truth from facts, so that World proletarian Socialist Revolution can march forward!

Uphold Proletarian Internationalism; Intensify Efforts to Rebuild Communist International as Mighty Weapon for Victory of World Proletarian Socialist Revolution!

 

in PDF : Proletarian Internationalism Demands Initiating Reorganization of the Communist International : K N Ramachandran

Page 1 of 7

The Communist movement in India has a history of almost a century after the salvos of October Revolution in Russia brought Marxism-Leninism to the people of India who were engaged in the national liberation struggle against the British colonialists. It is a complex and chequered history.