CPI(ML) Red Star - Revolt


The Regional Comprehensive Economic Participation (RCEP) that came into existence on November 15, 2020, is one of world's largest trading blocs accounting for about 30 percent of global GDP and one-third of world population.  Despite strong opposition from Indian farmers and all concerned,  Modi was actively participating in the 6 years of long drawn out intense bi-partisan talks with 10 member- ASEAN and other 5 big players, namely, China, Japan, Australia, South Korea and New Zealand in the grouping.

 Today the explanation from New Delhi for not joining RCEP that the govt "moved away from trading agreement on account of  Atmanirbhar Bharat policy" and in  view of "comprehensive national power", is a sommersault.  Now Modi govt.says that "the effect of past trade agreements has been to de-industrialise some sectors? The consequences of future ones would lock into global commitments, many of them not to our advantage. If it is a fact, then why Modi was hobnobbing with Chinese leadership for so long to come out of the talks? Those who argue for Modi should understand that “stressing openness and efficiency do not present the full picture."  Because, when the RSS policy of partnership with the US led imperialist powers is very clear, this sudden boasting of self-reliance  lacks credibility and substance, at a time when Modi has been increasingly opening up the Indian economy to the diktats of US imperialism firmly adhering itself as the strategic junior partner of US imperialism in latter's Indo-Pacific geopolitical moves especially directed against China.  

For, before India's departure from the grouping on the eve of its finalisation by the turn of 2020, at every stage of the discussions, Modi could apparently resolve the economic conflicts with other members of RCEP, except China which was refusing to accept  India's demands on a host of issues pertaining to agriculture, industry and services. And the other members of RCEP have in fact acknowledged India's value as a market and are even ready to accommodate its concerns. 


As a matter of fact, with his far-right economic orientation, Modi's track record is that of a staunchest supporter of globalisation and liberalisation and full opening up of markets to foreign players.  Hence, the real reason on India's part for not joining RCEP is geo-political. For, being the biggest player in Asia, through RCEP, China has won the geo-political battleground of Asia-Pacific for global domination. The withdrawal of Trump, the outgoing US president from the Trans Pacific Partnership trade deal three years ago,  and  his conspicuous absence from the ASEAN Summit since 2017 which the Washington Post recently characterised as a "massive unforced error", have already enabled Chinese imperialism to have its strategic say in the Asia-Pacific. 


In fact, though economic factors and protest within India played their roles, rather than national interest, it is the political factor arising from lack of green signal from the US that prompted Modi, the junior partner of US imperialism, to exhibit a cold feet on RCEP.  With China's clout increasing several-fold and Modi being unable to play the inevitable second fiddle to China at  RCEP, had left no other option except to quit.


On the other hand, Modi regime will be planning to fully integrate the collapsing Indian economy with the crisis-ridden Western imperialist capital and markets and to the geo-political interests of NATO. As India did not join the RCEP, the peasants, and vast unorganised and informal sectors in India have a sigh of relief, which would have led to a massive flooding of vast Indian internal market with cheap Chinese goods. But, what is going to happen is that  Modi will use this tactical retreat for intensified integration of Indian economy with Western imperialist powers including US. Indications are already there that Biden, the new US President, is devising the process of reversing Trump's so called "protectionist" policies towards an aggressive globalisation by reviving many of the regional trade agreements like Trans-Pacific Partnership abandoned by Trump.To be precise, in spite of much trumpeted Atmanirbhar, in view of  Modi's past record based on RSS positions, India's exit from RCEP is only a temporary relief for the Indian people. But, darker days are ahead as Modi in all likelihood will more closely ally India very soon with the Western markets.

In the present world situation, if the interests of Indian people have to be protected, India should come out of the whole neo-liberal, corporate policies which both the imperialist blocks advocate with their own interpretations, and develop its own independent line trying to win over at least the SAARC countries to its side. But it was too much to expect from the Congress governments of the past, and impossible to expect from the RSS led Modi government, who cannot think beyond keeping India as a loyal junior partner in strategic relationship with US imperialism. For achieving such an independent self-reliant, alternative the revolutionary classes should be mobilized for a system change.

CPI(ML) Red Star.

ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളാക്കി തദ്ദേശ സ്വയം ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളെ മാറ്റിത്തീർക്കുക.


ത്രിതല പഞ്ചായത്ത് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് 2020

പ്രകടനപത്രിക .


സി പി ഐ ( എം.എൽ) റെഡ് സ്റ്റാർ


  1. ജനങ്ങളുടെ നിലനില്പ്പും ഉപജീവനവും തൊഴിൽ, പാർപ്പിടം, ആരോഗ്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, കുടിവെള്ളം, കായിക- കലാ-വിനോദങ്ങൾ, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളും  ജനങ്ങളുടെ നേരിട്ടുള്ള പങ്കാളിത്തത്തോടെ അവരുടെ ചുറ്റുവട്ടത്തും ആവാസ വ്യവസ്ഥയിലും  തീരുമാനിക്കുന്നതിനുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കപ്പെടണം. അല്ലാതെ മുകളിൽനിന്നും കെട്ടിയിറക്കുന്ന നയങ്ങളുടെയും നിർദ്ദേശങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ തീരുമാനിക്കേണ്ടതല്ല.

തദ്ദേശ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പങ്ക് ഇവിടെയാണ് പ്രസക്തമാകുന്നത്.

എന്നാൽ തദ്ദേശ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച ജനകീയവും ജനാധിപത്യപരവുമായ ഇത്തരമൊരു സമീപനം കോർപ്പറേററ് മൂലധനത്തിന്റെ സേവകരും സവർണ്ണ-വരേണ്യ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രയോക്താക്കളുമായ ഇന്ത്യൻ ഭരണവർഗ്ഗങ്ങൾക്കില്ല.


  1. 1990-കൾ മുതലുള്ള നവഉദാരീകരണ ഘട്ടംആരംഭിച്ചതോടെ സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനങ്ങളിൽനിന്നും സാമൂഹ്യ ക്ഷേമ പദ്ധതികളിൽനിന്നും സർക്കാർ പിൻവാങ്ങുകയും ഈ രംഗത്തെ ബജറ്റുവിഹിതം വൻതോതിൽ വെട്ടിക്കുറക്കുകയും ചെയ്തു. സമ്പദ്ഘടനയിലെ 'മുൻകൈ' പ്രവർത്തകർ എന്ന ക്ഷേമരാഷ്ട്ര സമീപനത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് അതൊരു കോർപ്പറേറ്റ് 'സഹായി' മാത്രമാണെന്ന നവ ഉദാരവീക്ഷണം ഭരണവർഗ്ഗങ്ങൾ അംഗീകരിച്ചു. ഇതു സൃഷ്ടിച്ച വിടവ് നികത്താൻ പഞ്ചായത്തുകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള തദ്ദേശ ഭരണസ്ഥാപനങ്ങളെ സജ്ജീവമാക്കിക്കൊണ്ട് സാമൂഹ്യ സേവനവും പ്രാദേശിക വികസനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ 'പങ്കാളിത്ത വികസനം' 'പങ്കാളിത്ത ജനാധിപത്യം'തുടങ്ങിയ ലേബലുകളിൽ ജനങ്ങളുടെ ചുമലുകളിൽ ഏൽപ്പിക്കാൻ തീരുമാനമായി. പൊതുജനാരോഗ്യം, പൊതുവിദ്യാഭ്യാസം, കുടിവെള്ള വിതരണം, ജലസേചനം, റോഡു നിർമ്മാണം, വനവൽക്കരണം തുടങ്ങിയ പദ്ധതികൾ തദ്ദേശ ഭരണസ്ഥാപനങ്ങൾക്കായി ഇപ്രകാരം നീക്കിവച്ചു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ത്യയിൽ ആഗോളീകരണ-ഉദാരീകരണനയങ്ങൾക്കു തുടക്കമിട്ടതോടൊപ്പം 1992ൽ 73-ഉം 74-ഉം ഭരണഘടന ഭേദഗതികളോടെ തദ്ദേശ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഏൽപ്പിച്ചുകൊടുത്തു. അഞ്ചുവർഷം കൂടുമ്പോൾ തദ്ദേശ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് തെരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തേണ്ടത് സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഭരണഘടനാ ബാധ്യതയാക്കി. ആഗോളീകരണ പദ്ധതികൾ ഏറ്റെടുത്തു നടപ്പാക്കേണ്ടത് തദ്ദേശഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കൂടി ബാധ്യതയാക്കിയതോടെ ലോകബാങ്കും ഏഷ്യൻ വികസന ബാങ്കും പോലുള്ള പുത്തൻകൊളോണിയൽ ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങൾ പഞ്ചായത്തുകൾക്കും മറ്റും നേരിട്ടു വായ്പകൾ നൽകുന്ന സ്ഥിതിയും സംജാതമായി.


  1. പഞ്ചായത്തുകൾക്കും തദ്ദേശ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ഇതു വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുകയും അവയും അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളാക്കുകയും ചെയ്തതോടെ കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന തെരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ പോലെ തദ്ദേശ ഭരണ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളും പാർട്ടികളുടെ മുഖ്യ അജണ്ടയാകുകയും ചെയ്തത് ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. എന്നാലതേസമയം, ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടതോടെ അവ നടപ്പാക്കാനുള്ള ഭാരിച്ച ബാധ്യതകളും പഞ്ചായത്തുകൾക്ക് ഏറ്റെടുക്കേണ്ടിവന്നു. കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളുടെ ഔദാര്യത്തിൽ കിട്ടുന്ന പദ്ധതി വിഹിതത്തോടൊപ്പം തനതു വിഭവങ്ങൾ കണ്ടെത്തേണ്ടിവരുന്നത് വീട്ടുകരം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതുൾപ്പെടെ ജനങ്ങൾക്കുമേൽ വലിയഭാരം കെട്ടിവയ്ക്കുന്നതിനു കാരണമായിരിക്കുന്നു. മുകളിൽ നിന്നും കെട്ടിയിറക്കിയ അധികാര വികേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ പരിമിതികൾ തിരിച്ചറിയുന്നതിനും പഞ്ചായത്തുകൾക്ക് ഭരണപരമായ കൂടുതൽ അധികാരങ്ങൾ വേണമെന്നു ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങുന്നതിനും ഇതു ജനങ്ങളെ പ്രാപ്തരാക്കിയിട്ടുണ്ട്. യു ഡി എഫ്, എൽ ഡി എഫ്, ബി ജെ പി തുടങ്ങിയ ഭരണ മുന്നണികളാകട്ടെ ഇക്കാര്യങ്ങളിലൊന്നും തൽപ്പരരാകാതെ തദ്ദേശ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ സീറ്റുകൾ ഉറപ്പാക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഊന്നൽ നൽകുന്നു.

ഇതുവഴി അധികാര വികേന്ദ്രീകരണത്തിനു പകരം അഴിമതിയുടെ വികേന്ദ്രീകരണവും മൂലധന കേന്ദ്രീകരണവുമാണ് നടപ്പായത്.


  1. ഹിന്ദുത്വശക്തികൾ നിയന്ത്രിക്കുന്ന മോദി ഭരണത്തിൽ കോർപ്പറേറ്റ് -കാവി ഫാസിസം ശക്തിപ്പെടുകയും അദ്ധ്വാനിക്കുന്ന ബഹുജനങ്ങൾ മുമ്പൊരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്തവിധം പാപ്പരീകരണത്തിനു വിധേയമാകുകയുമാണ്. കാർഷിക വ്യവസായിക തകർച്ചയും തൊഴിലില്ലായ്മയും വിലക്കയറ്റവും അഴിമതിയും അഭൂതപൂർവ്വമായ പരിസ്ഥിതി വിനാശവും കുടിയൊഴിപ്പിക്കലുകളും ജാതീയ-വർഗ്ഗീയ അടിച്ചമർത്തലുകളും ജനാധിപത്യാവകാശ നിഷേധങ്ങളും സ്ത്രീകൾക്കെതിരായ കടന്നാക്രമണങ്ങളും ദളിതരും ആദിവാസികളും മത ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുമടക്കം മർദ്ദിത ജനവിഭാഗങ്ങൾക്കെതിരായ നീക്കങ്ങളും വ്യാപകമായിരിക്കുന്നു. ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളും സംവിധാനങ്ങളും സംഘ പരിവാർ നിയന്ത്രണത്തിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു.


  1. അഖിലേന്ത്യാതലത്തിൽ ശക്തിപ്പെടുന്ന നവഉദാര- കോർപ്പറേറ്റ് നയങ്ങളുടെ കൂടുതൽ വഷളായ പരിച്ഛേദമാണ് കേരളത്തിലെ എൽ ഡി എഫ് ഭരണം കാഴ്ചവയ്ക്കുന്നത്.

ദേശീയ പാത വികസനമെന്ന പേരിൽ വൻ തോതിൽ കുടിയൊഴിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ചുങ്കപ്പാത, കെ - റെയിൽ, വിമാനത്താവള പദ്ധതികൾ തുടങ്ങിയുള്ള  പദ്ധതികളുടെ ഭാഗമായി കോർപ്പറേറ്റ് മൂലധന ശക്തികളുടെ ഇടനിലക്കാരായ കൺസൾട്ടൻസികളും അവരുടെ മാഫിയാ സ്വഭാവമുള്ള കൂട്ടാളികളും ഭരണ സിരാ കേന്ദ്രങ്ങളിൽത്തന്നെ പിടിമുറുക്കി. സർക്കാർ പദ്ധതികളെ സംബന്ധിച്ചുള്ള നയങ്ങളും നിർവ്വഹണവും ഇത്തരത്തിലുള്ള ശക്തികൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിന്റെ ഫലമായി നടന്നിട്ടുള്ള അധോലോക മാഫിയാ സംഘങ്ങളെപ്പോലും അതിശയിപ്പിക്കുന്ന ഇടപാടുകളെ സംബന്ധിച്ച വിവരങ്ങളാണ് സംസ്ഥാന ഭരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പുറത്തു വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതു്.

മോദി സർക്കാരിന്റെ നവലിബറൽ നയങ്ങൾക്കെതിരെ 'ഇടതു കേരളത്തിന്റെ 'ഫലപ്രദമായ ഇടപെടലായി സി പി എം അവതരിപ്പിക്കുന്ന കിഫ്ബിയും യഥാർത്ഥത്തിൽ, പിണറായി സർക്കാർ അധികാരത്തിൽ വന്നതിനെ തുടർന്ന് 2016 ൽത്തന്നെ നിയമനിർമ്മാണത്തിലൂടെ പുന:സംഘടിപ്പിച്ചത് ,കേന്ദ്ര സർക്കാർ ആസൂത്രണ ബോർഡ് പിരിച്ചുവിട്ട് പകരം നീതി ആയോഗ് എന്ന കോർപ്പറേറ്റ് ചിന്താ സംഭരണിയെ സ്ഥാപിച്ചതിനു തുടർച്ചയായി ലോക ബാങ്കുമായി ഉണ്ടാക്കിയ ധാരണയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ 2016 ൽ രൂപം കൊടുത്ത നിഫ്ബിയുടെ മാതൃകയിലാണ്. ക്രമേണ, പാർലമെന്റിനേയും മറ്റും നോക്കുകുത്തിയാക്കി മൂലധന ശക്തികളുടെ മുൻകൈയിൽ നയതീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്ന കേന്ദ്ര മാതൃകയിൽത്തന്നെ ഇവിടുത്തെ ഭരണ സിരാകേന്ദ്രത്തിലും കൺസൾട്ടൻസികളും അവരുടെ ബിനാമികളും കയറി നിരങ്ങുന്ന സ്ഥിതിയുണ്ടായി. അഴിമതിയും കള്ളക്കടത്തും കമ്മീഷൻ ഇടപാടുകളുമെല്ലാം ഈ കോർപ്പറേറ്റ് ജീർണ്ണതയിൽ അന്തർലീനമാണ്.

ഇപ്രകാരമുള്ള കോർപ്പറേറ്റ് നയങ്ങൾക്കൊപ്പം മോദി മാതൃകയിൽ ഭരണകൂട അടിച്ചമർത്തലുകളും ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ ഭൂമിയും ജീവിതോപാധികളും നഷ്ടപ്പെടുന്ന ജനങ്ങൾ നടത്തുന്ന പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ പോലീസിനെ കയറൂരി വിട്ടും നിരന്തരം കേസുകൾ ചാർജ്ജു ചെയ്തും ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. UAPA വ്യാപകമായി ചാർജു ചെയ്യുകയും ചെറുപ്പക്കാരെ ജയിലിലടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മാവോയിസ്റ്റ് വേട്ടയെന്ന പേരിൽ വ്യാജ ഏറ്റുമുട്ടലിലൂടെ 2 സ്ത്രീകൾ ഉൾപ്പെടെ 8 പേരെ കൊലപ്പെടുത്തി.

ജനാധിപത്യാവകാശമായ സംവരണത്തെ അട്ടിമറിച്ച് സവർണ്ണസംവരണം ഏർപ്പെടുത്തി RSS ന്റെ ഹിന്ദുത്വ അജണ്ട നടപ്പാക്കുന്നു.


മോദി - പിണറായി സർക്കാരുകൾ കോൺഗ്രസിന്റെ വലതു പക്ഷ നയങ്ങൾ തന്നെയാണ് തീവ്ര രൂപത്തിൽ നടപ്പാക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ പ്രതിപക്ഷമെന്ന നിലയിലുള്ള ചില കാട്ടിക്കൂട്ടലുകൾക്കപ്പുറം കോൺഗ്രസ് നയിക്കുന്ന പ്രതിപക്ഷത്തിന് ഇവയെ രാഷ്ട്രീയമായി പ്രതിരോധിക്കാനാവില്ല.


കേരള സർക്കാർ മോദിയുടെ മാതൃകകൾ തന്നെ പിന്തുടരുമ്പോഴും ഇവിടുത്തെ LDF - UDF സർക്കാരുകളുടെ കൊടുക്കൽ വാങ്ങൽ ഒത്തുതീർപ്പു രാഷ്ട്രീയം കണ്ടുമടുത്ത ജനങ്ങളുടെ അമർഷത്തെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയും വർഗ്ഗീയതയെ കെട്ടഴിച്ചു വിട്ടും മനുവാദ ഹിന്ദുത്വ ആശയങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തിയും  ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനാണ് BJP യുടെ ശ്രമം.    

  1. രാജ്യമാസകലം അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കോർപ്പറേറ്റ്‌വൽക്കരണത്തിന്റെ നാനാരൂപങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സുപ്രധാനമായ പല പ്രവണതകളും ഇപ്പോൾ ശക്തിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. തങ്ങളുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥക്കും ഉപജീവനത്തിനുംമേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്ന വിനാശകരമായ പദ്ധതികൾക്കെതിരെ ജനങ്ങൾ അത്യന്തം രോഷാകുലരാണ്. ഭരണവർഗ്ഗ പാർട്ടികളും ഭരണവർഗ്ഗ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കു ജീർണിച്ചവരും കോർപ്പറേറ്റുകൾക്കു കൂട്ടുനിന്ന് ഇത്തരം പദ്ധതികൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുമ്പോൾ പ്രായോഗിക തലങ്ങളിൽ അടിത്തട്ടിൽനിന്നും ശക്തമായ ജനകീയ ചെറുത്തുനിൽപ് ഇന്നുയർന്നു വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ ആവാസ വ്യവസ്ഥയിൽ നിന്നും മണ്ണിൽനിന്നുമുള്ള ആദിവാസികളുടെയും ദളിതരുടെയും കർഷക ജനതയുടെയും കുടിയൊഴുപ്പിക്കലുകൾ, ഭൂമാഫിയാകളുടെ കയ്യേറ്റങ്ങൾ, ക്വാറി- മണൽ- വനമാഫിയയുടെ അതിക്രമങ്ങൾ, വിദേശ കമ്പനികളും അവരുടെ ബിനാമികളായ ടാറ്റയും ഹാരിസണും ഉൾപ്പെടെയുള്ള വൻകിട തോട്ട മാഫിയാകൾ നിയമ വിരുദ്ധമായി ഭൂമി കയ്യടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നത് , ബി ഒ ടി- പി പി പി പദ്ധതികൾ, വ്യാപകമാകുന്ന പരിസ്ഥിതി വിനാശവും മലിനീകരണവും ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകൾ, ആണവ പദ്ധതികൾ, അതിവേഗ പാതകൾ, ഇടനാഴികൾ, പ്രത്യേക സാമ്പത്തികമേഖലകൾ സ്ത്രീകൾക്കെതിരായ കടന്നാക്രമണം തുടങ്ങി ഇന്നത്തെ കോർപ്പറേറ്റ് വൽക്കരണവും ജനാധിപത്യ നിഷേധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിനാശങ്ങൾക്കെതിരായ ജനകീയ മുന്നേറ്റങ്ങൾ സൂഷ്മതലങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉയർന്നു വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. രാജ്യത്തിന്റെയും സംസ്ഥാനത്തിന്റെയും പലഭാഗങ്ങളിൽനിന്നുള്ള വാർത്തകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നതുപോലെ, കോർപ്പറേറ്റുകൾക്കും കേന്ദ്ര- സംസ്ഥാന ഭരണത്തിനുമെതിരെ ഇപ്രകാരം ഉയർന്നുവരുന്ന ജനകീയ ചെറുത്തുനിൽപ്പുകൾക്കൊപ്പം നിൽക്കാനും മുകളിൽനിന്നും അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്ന വിനാശപദ്ധതികൾക്കെതിരെ നിലപാടെടുക്കാനും പഞ്ചായത്തുകൾ നിർബന്ധിതരാകുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ കേന്ദ്ര- സംസ്ഥാന തലങ്ങളിൽ എക്‌സിക്യൂട്ടീവും ജുഡീഷറിയും പഞ്ചായത്തു തീരുമാനങ്ങളെ വീറ്റോചെയ്യുന്നതും ഒരുതരത്തിലുമുള്ള അധികാരമില്ലാത്തസ്ഥാപനങ്ങളാണ് അവയെന്നു തുറന്നു കാട്ടുന്നതും സാധാരണമായിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിൽനിന്നു പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നതിന് അനുകൂലമായ സാഹചര്യമാണ് ഇതു ജനങ്ങൾക്കു പ്രദാനം ചെയ്യുന്നത്.
  2. പഞ്ചായത്തുകളേയും തദ്ദേശഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളേയും ജനകീയരാഷ്ട്രീയ അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളായി വിപ്ലവപകരമായി പരിവർത്തിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള മൂർത്തമായ സാഹചര്യമാണ് ഇതുവഴി സംജാതമായിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ മുകളിൽനിന്നു കെട്ടിയിറക്കുന്ന അധികാരവികേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ വക്താക്കൾക്കോ നടത്തിപ്പുകാർക്കോ ഈ കടമ ഏറ്റെടുക്കാനാവില്ല. അടിത്തട്ടിൽ നിന്നാരംഭിക്കുന്നതും അധികാരം ജനങ്ങളിൽ നിക്ഷിപ്തമാക്കുന്നതുമായ യഥാർത്ഥ അധികാര വികേന്ദ്രീകരണത്തെ സംബന്ധിച്ച് ആശയവ്യക്തതയും രാഷ്ട്രീയനിലപാടുമുള്ള വിപ്ലവശക്തികൾക്കു മാത്രമേ ഇതിനു നേതൃത്വം കൊടുക്കാൻ കഴിയു. അതായത് യഥാർത്ഥ അധികാരവികേന്ദ്രീകരണം എന്നത് സൂഷ്മതലത്തിൽ ജനകീയാധികാരം ഉറപ്പാക്കുന്നതും വ്യവസ്ഥക്കെതിരായ വർഗ്ഗസമരത്തിന്റെ വികാസവുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ് എന്നുമുള്ള ശരിയായ കാഴ്ചപ്പാടാണ് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കപ്പെടേണ്ടത്.
  3. ഇതു സാദ്ധ്യമാകണമെങ്കിൽ പഞ്ചായത്തിന്റെ തന്നെ അധികാരഘടനയിൽ മൗലികമായ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നേതീരൂ. ഭരണഘടനാ ഭേദഗതിയിലൂടെ പഞ്ചായത്തുകൾക്കു കൈമാറിക്കിട്ടിയ നാമമാത്രമായ അധികാരങ്ങൾ പോലും പഞ്ചായത്തു സെക്രട്ടറി അഥവാ എക്‌സിക്യൂട്ടീവ് ഓഫീസർ എന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനിൽ നിക്ഷിപ്തമാണ്. തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പ്രതിനിധികൾക്ക് കാര്യനിർവഹണപരമോ ധനപരമോ ആയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ കൈകാര്യംചെയ്യാനാകാതെ കാഴ്ചക്കാരായി നിൽക്കേണ്ട സ്ഥിതിയാണുള്ളത്. അഴിമതിക്കാരും ജനവിരുദ്ധരുമായ പ്രതിനിധികളെ തിരിച്ചുവിളിക്കാനുള്ള അവകാശമാകട്ടെ, ജനങ്ങൾക്കില്ലതാനും. അതേപോലെ, തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വിഭവ സമാഹരണത്തിനുള്ള ഉറവിടമായിതീരേണ്ട ഭൂനികുതി സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലുമാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പഞ്ചായത്തു ഭരണത്തിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥമേധാവിത്വം അവസാനിപ്പിച്ച് ജനകീയാധികാരം ഉറപ്പാക്കേണ്ടതും ഭൂനികുതിയടക്കം തദ്ദേശ ഭരണസ്ഥാപനങ്ങളുടെ തനതു വിഭവസ്രോതസുകൾ വിപുലപ്പെടുത്തി കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളുടെ ആശ്രിതരെന്ന അവസ്ഥ അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടതും യഥാർത്ഥ അധികാര വികേന്ദ്രീകരണത്തിലേക്കുള്ള സുപ്രധാന ചുവടുവയ്പ്പുകളാണ്.
  4. ഇപ്രകാരം, നിലവിലുള്ള ഭരണ വ്യവസ്ഥയേയും അധികാര ഘടനയേയും ഒരു ജനകീയ ബദലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിപ്ലവകരമായി പരിവർത്തിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി പഞ്ചായത്തുകളേയും തദ്ദേശ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളേയും ജനകീയാധികാര കേന്ദ്രങ്ങളാക്കുകയെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ തദ്ദേശ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സി പി ഐ (എം എൽ) റെഡ്സ്റ്റാർ സ്ഥാനാർത്ഥികൾ മത്സരിക്കുന്നതും ജനകീയ സമരമുന്നണി സ്ഥാനാർത്ഥികളെ പിന്തുണക്കുന്നതും താഴെപ്പറയുന്ന പരിപാടിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്.
  5. തദ്ദേശ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ അധികാര പരിധിയിൽപ്പെടുന്ന പ്രദേശത്തെ ഭൂമിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാകാര്യങ്ങളും-ഭൂഉടമസ്ഥത, കൃഷി മുഖ്യ ജീവിതോപാധിയായിട്ടുള്ള, മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്നവർക്ക് ഭൂമിയിന്മേലുള്ള അവകാശം, ഭൂ വിനിയോഗം, ഭൂമിയിന്മേലുള്ള റിയൽ എസ്റ്റേറ്റു താൽപര്യങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കൽ, ദളിതർ, ആദിവാസികൾ, സ്ത്രീകൾ എന്നിവർക്ക് ഭൂമി ഉറപ്പുവരുത്തൽ - തദ്ദേശ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിൽ കൊണ്ടുവരിക.
  6. നെൽകൃഷിയും പച്ചക്കറിയും അടക്കം ഭക്ഷ്യ സ്വയംപര്യാപ്തതക്ക് പ്രഥമ പരിഗണന നൽകും വിധം കൃഷിയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം പഞ്ചായത്തുകളിൽ നിക്ഷിപ്തമാക്കുക. ജൈവകൃഷിയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ജനിതകമാറ്റം വരുത്തിയ വിത്തുകളുടെ ഉപയോഗത്തിന് അറുതിവരുത്തുകയും ചെയ്യുക.
  7. വായു, കുടിവെള്ളം, പരിസര സന്തുലനം എന്നിവ ഉറപ്പുവരുത്തുന്നവിധം പരിസ്ഥിതിയുടെയും ആവാസവ്യസ്ഥയുടെയും മേലുള്ള എല്ലാവിധ കോർപ്പറേറ്റ് താൽപര്യങ്ങൾക്കും വിരാമമിടുക.
  8. കഴിഞ്ഞ പ്രളയങ്ങളുടെയും ഉരുൾ പൊട്ടലുകളുടെയും അനുഭവങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, അതിവൃഷ്ടിയെ ഉൾക്കൊള്ളാനും വെള്ളപ്പൊക്കത്തിന്റെ ആഘാതത്തെ ചെറുക്കാനുമുള്ള കാടിന്റെയും മണ്ണിന്റെയും പുഴകളുടെയും സ്വാഭാവിക ശേഷിയെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന കയ്യേറ്റങ്ങളും നിർമ്മാണങ്ങളും ഇടപെടലുകളും അവസാനിപ്പിക്കുക. ക്വാറികൾക്കും മലയിടിക്കലിനും കർശനമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുക. നെൽവയലുകളും പുഴകളും കുന്നുകളും പ തണ്ണീർത്തടങ്ങളും ജലാശയങ്ങളും കണ്ടൽകാടുകളും വനങ്ങളും സംരക്ഷിക്കുക. തുടങ്ങിയവ പരിസ്ഥിതി സംതുലിനത്തിന്റെയും ജനങ്ങളുടെ സ്ഥായിയായ നിലനിൽപ്പിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ സംരക്ഷിക്കുക.
  9. ശാസ്ത്രീയവും വികേന്ദ്രീകൃതവുമായ മാലിന്യ സംസ്‌ക്കരണവും ഡ്രയിനേജ് സംവിധാനവും ഉറപ്പാക്കുക. പ്ലാസ്റ്റിക് ഉപയോഗം നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുക.
  10. വാസയോഗ്യമായ പാർപ്പിടം അവകാശമാണ് എന്നതിന്റെയും ഒരു കുടുംബത്തിന് ഒരു വീട് എന്ന തത്വത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ പാർപ്പിട നയം ആവിഷ്‌ക്കരിക്കുക. ആഡംബര ഭവനങ്ങളെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുക.ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കരിങ്കൽ, മണൽ ആവശ്യങ്ങൾ പരിമിതപ്പെടുത്തുകയും ക്വാറികളെയും മണൽവാരലിനെയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുക.
  11. തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതും പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദവും കുറഞ്ഞ ഊർജ്ജം ആവശ്യമുള്ളതുമായ കാർഷികാധിഷ്ഠിത പരമ്പരാഗത വ്യവസായങ്ങൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക.
  12. പ്രവാസി മലയാളികളുടെ പങ്കാളിത്തം ജനകീയ വികസന പ്രക്രിയയിൽ ഉറപ്പാക്കുക. ഉല്പാദന മേഖലയിലെ സംരംഭങ്ങൾക്കും തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുമായി പ്രവാസി നിക്ഷേപം ഫലപ്രദവും ശാസ്ത്രീയവുമായി വിനിയോഗിക്കുന്നതിന് പദ്ധതികൾ ആവിഷ്ക്കരിക്കണം. ബാഹ്യ ശക്തികളിന്മേലുള്ള സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ആശ്രിതത്വം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിന് പ്രവാസി നിക്ഷേപം ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയും ജനകീയ വികസന അജണ്ടയുടെ ഭാഗമായി ഇക്കാര്യത്തിൽ തദ്ദേശ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളെ കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക.
  13. എല്ലാ വൻകിട പ്രോജക്റ്റുകൾക്കും തദ്ദേശ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ അനുമതി നിർബന്ധിതമാക്കുക. കുടിയൊഴിപ്പിക്കലുകൾ ഒഴിവാക്കുകയും പുനരധിവാസ പദ്ധതികൾ പഞ്ചായത്ത് ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്യുക.
  14. ഊർജ്ജാവശ്യത്തിനായി സൗരോർജ്ജം, ചെറുകിട ജലവൈദ്യുത പദ്ധതികൾ, ജൈവവസ്തുക്കൾ, പ്രാദേശിക വിഭവങ്ങൾ, മറ്റു പാരമ്പര്യേത ഊർജ്ജസ്രോതസുകൾ തുടങ്ങിയവ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക. ആണവോർജ്ജത്തിനെതിരെ നിലപാടെടുക്കുക.
  15. വർദ്ധിച്ചു വരുന്ന സ്വകാര്യവാഹന ഉപയോഗത്തെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തി പൊതു ഗതാഗതത്തിന് പ്രാമുഖ്യം നൽകുകയും പരിസ്ഥിതി മലിനീകരണം കുറഞ്ഞ വാഹനങ്ങളുടെ ഉപയോഗം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക.
  16. സ്ത്രീപുരുഷ ബന്ധത്തെ ജനാധിപത്യവൽക്കരിക്കാനും കുടുംബത്തെപുരോഗമനപരമായി പരിവർത്തിപ്പിക്കാനുമുള്ളശ്രമങ്ങൾക്കു തുടക്കമിടുകയും ഇക്കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ മുൻകയ്യിൽ തുറന്ന സംവാദങ്ങളും ചർച്ചകളും ബോധവൽക്കരണവും നടത്തുകയും ചെയ്യുക. സ്ത്രീകൾക്കുനേരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കുകയും പൊതു ഇടങ്ങളിൽ രാപ്പകൽ വ്യത്യാസമില്ലാതെ സ്ത്രീകൾക്കു സഞ്ചരിക്കാവുന്ന സാഹചര്യം ഉറപ്പുവരുത്തുകയും ചെയ്യുക. തദ്ദേശ ഭരണ പ്രാതിനിധ്യത്തിലും അധികാര സ്ഥാനങ്ങളിലും അമ്പതുശതമാനം സ്ത്രീകൾക്കു മാറ്റിവയ്ക്കുക.
  17. ആദിവാസികൾക്കും ദളിതർക്കും ജനസംഖ്യാനുപാതികമായി തദ്ദേശഭരണ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കുക. ആദിവാസികൾ ഭൂരിപക്ഷമായിട്ടുള്ള ഇടങ്ങളിൽ ആദിവാസി സ്വയംഭരണ കൗൺസിലുകൾ സ്ഥാപിക്കുകയും വനവിഭവങ്ങൾക്കുമേൽ അവർക്കുള്ള അവകാശം ഉറപ്പുവരുത്തുകയും ചെയ്യുക.
  18. ജാതി ഉൻമൂലനത്തിനായുള്ള പ്രായോഗിക പദ്ധതികൾ തദ്ദേശഭരണതലത്തിൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുക. ജാതിയിലധിഷ്ഠിതമായ എല്ലാത്തരം സാമൂഹ്യവിവേചനങ്ങളും അടിച്ചമർത്തലുകളും നിർമ്മാർജനം ചെയ്യുക.
  19. സാമ്പത്തികരംഗത്തും രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹ്യമണ്ഡലത്തിലും മതശക്തികളുടെ ഇടപെടൽ ഇല്ലാതാക്കുക. വർഗ്ഗീയവൽക്കരണത്തിന്റെ എല്ലാ രൂപങ്ങളേയും ചെറുക്കുക. മതേതരമൂല്യങ്ങൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും മതസ്പർദ്ധ വളർത്തുന്ന ശക്തികളെ പരാജയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക.
  20. മാതൃഭാഷയിലധിഷ്ഠിതമായ പൊതുവിദ്യാഭ്യാസം പഞ്ചായത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കുക. കുട്ടികൾക്കു കാൽനടയായി എത്തിച്ചേരാവുന്ന 'അയൽപക്ക സ്‌ക്കൂൾ' എന്ന ആശയം പ്രാവർത്തികമാക്കുക. 'വരേണ്യ സ്‌ക്കൂളുകൾ' ഇല്ലാതാക്കുകയും എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും ഒരേ ഉള്ളടക്കത്തിലും കരിക്കുലത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുക. ഈ രംഗത്തുനിന്നും മത-ജാതി-കോർപ്പറേറ്റു ശക്തികളെ ആട്ടിയോടിക്കുക.
  21. ആരോഗ്യകരമായ ജീവിതരീതികളും മരുന്നുപയോഗം കുറക്കുന്നതും രോഗപ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതും തദ്ദേശ ഭരണത്തിന്റെ ചുമതലയാക്കുക. അടിയന്തിര ചികിത്സാസൗകര്യങ്ങൾ ലഭ്യമാകത്തക്കവിധം പ്രാഥമിക ആരോഗ്യകേന്ദ്രങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക. കച്ചവടശക്തികളെ ഈ രംഗത്തുനിന്നും നിഷ്‌ക്കാസനം ചെയ്യുക.
  22. ശിശുപരിപാലനകേന്ദ്രങ്ങൾ, രോഗിപരിചരണ കേന്ദ്രങ്ങൾ, വൃദ്ധ സദനങ്ങൾ, രാത്രികാല അഭയകേന്ദ്രങ്ങൾ എന്നിവ ഉറപ്പുവരുത്തുക.
  23. കളിസ്ഥലങ്ങൾ, വിനോദകേന്ദ്രങ്ങൾ, വായനശാലകൾ, യോഗസ്ഥലങ്ങൾ എന്നിവ ആവശ്യാനുസരണം ലഭ്യമാക്കുക.
  24. ഇതര സംസ്ഥാനങ്ങളിൽനിന്നും മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിൽനിന്നും വന്നുതാമസിച്ചു ജോലിചെയ്യുന്ന കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളുടെ സാമൂഹ്യ സുരക്ഷയും ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങളും ഉറപ്പുവരുത്തുക.
  25. പഞ്ചായത്തു പരിധിയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ബാങ്കുകളുമായി ചർച്ചചെയ്ത് അവയുടെ വായ്പകളുടേയും പ്രവർത്തനത്തിന്റെയും മുൻഗണനാക്രമങ്ങളും മുൻഗണനാമേഖലകളും നിർണയിക്കുകയും ഉൽപാദനപരമായ ദിശയിലേക്ക് തിരിച്ചുവിടുകയും ചെയ്യുക. വിളനാശത്തിനു വിധേയരാവുന്ന കർഷകരുടെ വായ്പ എഴുതിത്തള്ളാൻ നടപടികൾ ആവിഷ്‌ക്കരിക്കുക.
  26. എല്ലാവിധ കൊള്ളപ്പലിശക്കാരെയും ബ്ലേഡ്മാഫിയ-ക്വട്ടേഷൻ ഗ്യാങ്ങുകളേയും മദ്യ-മയക്കുമരുന്നു മാഫിയകളെയും ഇല്ലായ്മ ചെയ്യുക. മയക്കുമരുന്നിനെതിരെ നടപടികൾ കൈക്കൊള്ളുക. മയക്കു മരുന്ന് ഉല്പാദന-വിതരണ ശ്യംഖലകളെ തുടച്ചുനീക്കുക.
  27. പ്രാദേശികതലത്തിൽ ഉയർന്നുവരുന്ന ക്രമസമാധാന പ്രശ്‌നങ്ങളെ ജനാധിപത്യപരമായി പരിഹരിക്കാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിലുള്ള ജനകീയ കമ്മറ്റികൾ രൂപീകരിക്കണം. അവയ്ക്ക് നിയമപരമായ സാധുത നൽകണം.
  28. മേൽപ്പറഞ്ഞ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ജനപക്ഷത്തുനിന്ന് ഏറ്റെടുത്തു നടപ്പാക്കാനാകും വിധം വിഭവ സമാഹരണത്തിനുള്ള തദ്ദേശ ഭരണസ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്രോതസുകൾ വിപുലീകരിക്കുക. ഭൂനികുതി സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിന്നൊഴിവാക്കി പൂർണ്ണമായും പഞ്ചായത്തുകൾക്കു കൈമാറുക. ഓരോ തദ്ദേശ പ്രദേശത്തെയും ജനകീയ ആവശ്യങ്ങൾക്കും സാധ്യതകൾക്കും സാഹചര്യങ്ങൾക്കും അനുസരിച്ച് ഉല്പാദന മേഖലയിലെ സംരംഭങ്ങൾക്ക് പ്രവാസികളുടെ നിക്ഷേപം ഫലപ്രദമായി വിനിയോഗിക്കുക, അതിനായി പ്രവാസികളുടെ നിക്ഷേപമുള്ള അതാത് പ്രദേശത്തെ ബാങ്കുകളുമായി ചേർന്ന് പണം വിനിയോഗിക്കുന്നതിനുള്ള ജനകീയ സമിതി രൂപീകരിക്കുകയും അതിന് അധികാരം നൽകുന്ന നയരൂപീകരണം നടത്തുകയും ചെയ്യുക. പ്രസ്തുത സംരംഭങ്ങളിൽ നാട്ടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങുന്ന പ്രവാസികളെ ഭാഗമാക്കുകയും അതിലൂടെ അവരുടെ പുനരധിവാസം സാദ്ധ്യമാക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്യുക. സമ്പന്നവിഭാഗങ്ങളിലും ആഡംബര ഉപഭോഗത്തിലും ഊന്നുന്ന നികുതിസാധ്യതകൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയും സാധാരണ ജനങ്ങളെ നികുതിഭാരത്തിൽനിന്നും ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യുക. തദ്ദേശ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കുള്ള കേന്ദ്രസംസ്ഥാന പദ്ധതിവിഹിതം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്നതിനുള്ള നടപടികൾ കൈക്കൊള്ളുക. ലോകബാങ്കും എ ഡി ബി യും പോലുള്ള പുത്തൻ കൊളോണിയൽ ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങൾ തദ്ദേശഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് വായ്പ നൽകി അവയെ ആശ്രിതരാക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കുക.
  29. ഇതോടൊപ്പം ജനകീയധികാരം ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയുംവിധം പഞ്ചായത്തുകളുടെ ഭരണനിർവഹണപരവും നയപരവുമായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പഞ്ചായത്തു സമിതികളുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിൽ കൊണ്ടുവരണം. ഇതിനു ഘടകവിരുദ്ധമായി നിലനിൽക്കുന്ന പഞ്ചായത്തു സെക്രട്ടറി പദവി ഉടൻ റദ്ദാക്കുകയെന്നതും ജനകീയാധികാരം ഉറപ്പിക്കുന്നതിന്റെ മുന്നുപാധിയാണ്. കൂടാതെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നവർ ജനതാൽപര്യത്തിനു വിരുദ്ധമാണെന്നു കണ്ടാൽ ജനഹിത പരിശോധനയിലൂടെ അവരെ തിരിച്ചുവിളിക്കാൻ ജനങ്ങൾക്ക് അവകാശം നൽകണം.


പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളെ, സഖാക്കളെ ,

ഈ പ്രകടനപത്രികയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തദ്ദേശ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്കുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിക്കുന്ന പാർട്ടി സ്ഥാനാർത്ഥികൾക്കും പാർട്ടി പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ജനകീയ , സമരമുന്നണികളുടെ സ്ഥാനാർത്ഥികൾക്കും വോട്ട് ചെയ്ത് ജനകീയ രാഷ്ട്രീയ അധികാരവും പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദ - ജനപക്ഷ വികസനവും സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ജനകീയ ബദൽ വളർത്തിയെടുക്കാൻ മുന്നോട്ടു വരണമെന്ന് അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു.


സംസ്ഥാന കമ്മിറ്റി

സി പി ഐ (എം.എൽ) റെഡ് സ്റ്റാർ.




Campaign Against Manuvadi Hindutva, Theoretical Base of RSS Neo-Fascism!

When the whole country faces virtually an economic collapse, the neo-fascist RSS representing the most reactionary section of the neo-liberal/corporate forces has launched a counter-revolutionary offensive, aggressively reviving its Manuvadi Brahmainical past through the 8th century AD Sankara model barbarous actions under Modi-Yogi rule. At this juncture the importance of the Campaign against Manuvadi Hindutva, its theoretical base by CPI(ML) Red Star and various mass organizations has increased manifold. The webinars we organized and all other programs organized by various party committees and Mass organizations are getting good response. Many revolutionary intellectuals along with progressive forces and dalit, Adivasi organizations who have recognized the importance of theoretically exposing the true neo-fascist colour of RSS, which is masquerade as a cultural organization, but indulge in most reactionary socio-political, economic activities through its Parivar, have come forward to support it. This has provided impetus to this movement.

When the capitalist imperialist global finance capital system is confronting its worst ever crisis, it is propping up the most reactionary sections of neo-liberal corporate forces to salvage it from total collapse. It is in a desperate effort for its survival. It props up a Trump in US, a Bolsanaro in Brazil, a Modi in India, dozens of neo-fascist rulers across the world as part of unleashing an ultra-right counter-revolutionary offensive, desperately using the religious fundamentalist forces and their decadent values as their theoretical base. One of its worst models is RSS, which is the biggest and most powerful fascist force in the world.

In 2013, when almost a contest for leadership in the BJP on the eve of the LS elections looked certain, Modi with his Gujarat model pogrom was selected and Advani had to step down, as the Ambani-Adani led corporate forces vehemently campaigned and as RSS agreed to elevate him. The RSS project was damn clear. Capture majority for NDA at any cost in the elections. Once in power move very fast to open the economy totally to native and multinational neo-liberal/corporate forces. At the same time, enlarge the Gujarat model pogroms at all India level to spread the politics of hatred and Islamophobia, revive the Manuvadi Brahmanical Hindutva wave to create a majoritarian support base, reviving the past glory when Manu Smriti was in practice, with the Aryan elite, the Savarnas, totally dominated the Un-Aryans, the Shudras and Ati-Shudras most savagely. The Manu Smriti dictates that they have no right to own property, or have education, but to serve the Savarnas all through their life so that they may get Punar-janma as Savarnas! The Brahmins demanded that even the first use of their women after their puberty, in order to sanitize the impure wombs of these impure patriarchal slaves. Based on Manu Smriti the Brahmin, Kshatriya elite made rules and customs in all regions of occupied Indian sub-continent accordingly. As this Hindurashtra of Aryans was challenged by Gautama Buddha, Charvakas and Lokayats, for almost millennia, they were weakened. In the 8thcentury AD, Sankara led Brahmanical goons along with the foot soldiers they had recruited from the lowest sections of society by threatening these enslaved souls with God’s curse if they do not obey, a revivalist murderous war attacking the thousands of Buddhist monasteries and centres of learning, was unleashed burning them down and massacring tens of thousands of Bhikkus.

Presently, what we are witnessing is a re-enactment of Adi-Snakara’s murderous revivalist war of aggression by RSS neo-fascist forces. As India faces economic collapse, RSS Neo-fascism revives the Manuvadi Brahmainical past through another Sankara model action through Modi-Yogi rule. They incite the Savarna goons to re-establish their old rights over the dalits and their women, or women in general, as they have no right to equality under patriarchy. What we see in Hathras and other places with RSS becoming the dominant neo-fascist power dominating all fields is a planned move to re-enact what happened in the 8th century using the same old weapons, the majoritarian Hindutva claims and Manu Smriti as the constitution of Hindurashtra. It is RSS in place of Sankara, using the same weapons, like neo-liberal/corporate economic policies in place of Chanakya’s arthasasthra.

The challenge before us is: should we surrender before this Brahmanical Manuvadi aggression, or resist with all our might uniting all toiling masses and oppressed classes and sections trampled underneath their feet by these revivalist forces. The first phase of the campaign we have launched saluting Bhagat Singh on his birthday, targeting the Manuvadi Hindutva, the theoretical base of RSS neo-fascism, is the new beginning of the struggle to end not just the neo-liberal/corporate rule of Modi, but the RSS neo-fascism in its entirety. Let us carry forward the campaign with revolutionary spirit and vision. n

Manu and His Law:

A Marxist Perspective


understanding Manusmriti today from Marxist perspective is to some extent difficult and at the same time necessary. It is not difficult to understand that why it is necessary. Since the beginning of the so-called independent India, Rashtriya Swayamsevak Sangh [RSS] has been continuously upholding Manusmriti as the true Indian constitution rejecting any other attempts to establish any kind of modern ideas. As a result they denied upholding Indian constitution which was moreover produced by a constituent assembly headed by their arch-rival B.R. Ambedkar. Although Ambedkar himself was not satisfied with the constitution, finally however, it has become a product of Ambedkar in the eyes of the dalit forces who consider him as their highest leader. But, why Ambedkar was not happy with the constitution? It was because he was compelled to produce it under strict guidance of the liberal bourgeoisie of the country and actually it reflected their will, against which Ambedkar fought a prolonged battle. However, it does not mean that the constitution has nothing progressive. In fact, in spite of a bitter struggle with Congress for a long time Ambedkar agreed to head the constituent assembly for taking a chance to infuse some of the rights of the oppressed. Apart from that many positive elements were introduced by the liberal bourgeoisie also, although it remains in the main as the class-will of the bourgeoisie. 

Now, after seventy years of its inception the Indian constitution is facing a real danger of abandonment with the rise of RSS and its political wing BJP in the state power with a strong fascist background. For many times RSS leaders have declared that Manusmriti must be brought in action in place of the present Indian constitution. Like their “Hidurashtra” slogan it is also not an empty threat. However, most of the people of our country do not know what exactly Manusmriti is and why the democratic people must oppose every attempt to impose this kind of system of law on the modern life. Therefore, it has become necessary to understand and discuss Manu’s system.

A systematic study on Indian history was never taken up in hand by the Communist Party in India. The party was broken several times and new parties came up. However, no Communist Party did this extremely essential job so far. Therefore, it is to some extent difficult today to start the job afresh. Manu wrote a huge book with 2684 verses covering entire socio-political life. A thorough evaluation and a verse to verse critique is not possible at present stage of our research, however, a general understanding is absolutely necessary at this political juncture. Keeping this requirement in mind, the following brief submission is presented.

Manu and His Time

Manusmriti is ascribed to some Manu Swayambhu who according to Brahmanistic mythology was the son of Brahma and progenitor of humankind. Like many other ancient Indian personalities Manu is also a debated personality. Using same name for different persons at the different epochs of the history was a popular Brahmanistic trick to confuse the people. Side by side mixing history with mythology [itihasa and puranas] was also a known trick of them in order to impose a divine character on the personalities and occurrences. As a result it has become difficult to fathom the exact time of a particular literature and its writer. The historical background has also become blurred in this process. It is exactly the thing which is intended by the Brahmanistic scholars as they want to portray the personalities as timeless. An added problem which the ancient Indian texts have that in most of the cases massive interpolation took place from the latter writers and thus made it more problematic to understand the actual time. Facing all these difficulties the European scholars reached in this conclusion that the exact date of Manu was difficult to measure. However, it can be safely said that in between 200 BCE to 200 CE Manu appeared in the scene with his system of law.  

Ambedkar did not agree with this conclusion. He was the man who made a thorough analysis of Manusmriti and tried to understand proper historical chronology from anti-brahmanistic perspective. He correctly said that the author of Manusmriti was not any Manu Swayambhu. In every pages of Manusmriti, the name “Bhrigu” is signed. However, Bhrigu is a family name. Citing Naradasmriti Ambedkar said that the actual name of the author of Manusmriti was Sumati Bhargava. He was contemporary of Pushyamitra Sunga.

Background of Emergence of Manusmriti

Introducing Manusmriti in Indian socio-political life was a clear indication of Brahmanistic upsurge. The ancient communist society in the early Vedic period was broken long ago. However, in India class division took a unique form which is called varna-caste division. The Aryan society was divided into four varnas, i.e., Brahmana, Kshatriya, Vaisya and Shudra. This division was introduced first time in the Rig Veda. However, it should be noted that like all other major Indian literature at pre-script Vedic time the Rig Veda also was composed through a long time. By this time, the society did not remain same; it changed. Thus in a single text these changes were duly reflected. The Rig Veda is a magnificent example of this peculiarity. Thus in the Rig Veda while we find a strong communist approach and the conception that all human are equal, in the same text we see how a division among the people was suggested. The scholars correctly pointed out that this proposal of division among the humans [Aryans] was later interpolation when the actual society was broken into classes according to the natural societal law.

If we consider the time of the beginning of later Vedic period as BCE 1000 and the time of Manu as BCE 200, then there was at least a time gap of eight hundred years. This timeframe of eight hundred years was a transitional period in Indian history. Crucial changes in technology, stiff and prolonged struggles between revolution and counter-revolution, starting of urbanization, introducing script in Vedic language and gradual consolidation of power by the Brahmanistic ruling classes in spite of a strong presence of its opposite marked this era. It is impossible for a person to realize the actual significance of the emergence of Manu and Manusmriti without understanding this remarkable and extremely important historical epoch.

The ancient communist society of early Vedic period stood on insufficiency of means of livelihood. As the production started to grow and surplus production appeared in place of scarcity, the communist society began to crumble. The Aryans were nomadic and pastoral people who did not have any knowledge of agriculture. However, gradually they learned the art from the vanquished non-Aryan people and started to settle in villages. Around the year of BCE 800 iron was discovered. This discovery introduced a huge transformation of agricultural technology which finally caused massive surplus production. As a result the class division in the society started to be stronger in every passing day. Urbanization was started. The centre of the ruling classes was shifted in the cities. The early political organizations of the Aryans like Sabha and Samiti were replaced by the state machine. State system emerged. However, in the initial years of state system there two kinds of states appeared. One type was called republic and another was monarchy. The republic system tried to maintain the legacy of early communistic society, and thus it was based on one kind of parliamentary system. Eminent Marxist historian Romila Thapar showed in the republics the members of the parliament were called ‘raja’. Therefore, in the republican system the post ‘raja’ was subject to election and it was no way similar to a monarch in the system of monarchy.

By the time of around BCE 500 the main political centre of Aryavatra was shifted further east and sixteen prominent states were formed which were called ‘sorasha mahajanapadas’ [sixteen great lands]. Magadha [at present Bihar] was the centre of these sixteen lands. Magadha was a Monarchy. There were eight mahajanapadas which had monarchical system and remaining eight were republics. The political conflict between republic and monarchy in sixteen mahajanapadas gave birth of an ideological and philosophical counter-movement against Brahmanism which was called Shramanic movement.

The word ‘Brahmanism’ did not come from Brahmin, rather the opposite was the case. The particular group of Aryans who composed the Vedas was known as Tritsyu-Bharata clan who used to call themselves as ‘Brahmanas’. In the Rig Veda many times this term was used in place of “Arya”, as these Veda-composers had to fight other Aryan groups apart from non-Aryans. Therefore, it should be noted that the Vedas were not the sacred text of all Aryan groups. Those were composed and upheld by a particular group of Aryans who became victorious in prolonged battle against other Aryan groups and non-Aryans in order to dominate the upper side of the country. This Aryan group called themselves as ‘Brahmanas’. Therefore, Vedic culture was Brahmanichal culture which faced a terrific opposition from a large section inside the Aryan people in the form of Shramanic movement.

By the time of sixteen mahajanapadas the Shramanic movement was concentrated in the republics while the Brahmanichal movement became stronger in the Monarchies. Since the varna-division was de facto the class division in ancient India, the system of four-varnas was strictly maintained in the Monarchies. On the other hand the four-varnas system was not at all maintained in the republics as the distinction among the varnas was not clear in the republics. Vaishali, one of the republics, was ruled by the Lichchavis or Vajjis who were not considered as ‘rajanyas’ or kshatriyas. Shakya was another republic which was dominated by the Kshatriyas, however, these Kshatriyas including their ‘rajas’ were engaged in agricultural work and economic activities which supposed to be performed by the Vaisyas. Therefore, it was extremely natural for republics to give birth of a movement like Shramanic movement. Gautama, the Buddha came from the Shakya clan and Buddhism eventually became the leader of Shramanic movement. The entire Aryavatra was divided between Brahmanic and Shramanic movements and witnessed a fierce prolonged battle. 

B.R. Ambedkar identified the emergence of Buddhism as the greatest revolution in ancient India. He even compared this revolution with the great French revolution of modern era. Ambedkar’s observation cannot be taken as an exaggeration. In the republics surplus sharing among the people was much more equal and income disparity was much less due to the near absence of four-varnas system. On the other hand in the monarchies varna division, i.e., the class division was taking more and more sharp and consequently surplus sharing became extremely unequal. As a result the Shramanic movement started to be popular among the masses in the monarchies which finally compelled Bimbhisara, the King of Magadha, to become a disciple of Gautama, the Buddha. Soma, the daughter of the main priest of Bimbhisara became one of the greatest leaders in Buddhist samgha. Thus, the political centre of Aryavatra went out of Brahmanistic control. Very soon the Brahmanistic forces struck back. Bimbhisara was killed by his son Ajhathasatru and the throne of Magadha was re-captured by Brahmanist forces. However, the Brahmanistic control over Magadha did not last long as Ajhathastru finally surrendered to Gautama. Magadha became Shramanic. However, it does not mean Magadha became a republic. Monarchy continued but the dominance of Brahmanichal forces was significantly curtailed and more surplus wealth started to flow downwards through increasing public works and other services. The emergence of Mauryan Empire at BCE 323, few hundred years later of Buddha’s demise marked the heyday of Shramanism in Magadha.   

Chandragupta Maurya, the founder of Mauryan Empire was a Jain. His grandson Ashoka Priyadarshi became a Buddhist after infamous Kalinga war. The Indian civilization before starting of the Common Era reached at its zenith at the time of Ashoka the Great. For many reasons Mauryan Empire must be considered as most modern rule in ancient India. The first instance of writing can be found at the time of Ashoka in his famous Rock Edicts. Script was introduced. For the first time a secular state was born, although the rulers were Sramanic. This was a unique character of Sramanism which was evident in Gautama’s advices to his disciples regarding ideal administration. Economic activities reached at the highest point as Shramanism was always in favour of “Shram”, i.e, labour and consequently Vaisyas and Shudras, the people of productive activities were the main support base of Shramanism. The dominance of the Brahmin-Kshatriya combine vanished. International and national trade reached at its peak in the time of Ashoka. Brahmanism was against economic activities from very beginning. War and plunder were main tools of Brahmanism to accumulate wealth. Therefore, when the fetter of Brahmanism was overthrown, prosperity began to be achieved through economic means which in return strengthened the control of the Vaisya-Shudra combine over the state power. Ashoka sent many religious delegations to the neighbouring countries which were followed by the traders. Almost whole ancient Bharata became united under Mauryan kingdom. The development in science, art, medicine and other fields was amazing. All the achievements of Mauryan rule were basically the achievements of Shramanism.

Mauryan rule was overthrown through a coup d’etat organized by the Brahmins.  

Manu and His Counter-Revolution

The last Mauryan King Brihadratha was killed by his own commander-in-chief Pushyamitra Sunga in BCE 184 through a massive coup d’ etat. The Sungas were Brahmin. The name Sunga was of considerable antiquity which occurs in the Vamsa Brahmana, Asvalayana-srautasutra and in the grammar of Panini. The association of the Sungas in those Vedic literatures with ancient priestly families and most interestingly with the Bhrigues shows undoubtedly that they were not only Brahmins but also had a family connection with the Bhrigues. Manusmriti was also written by the Bhrigues and it is already said that Ambedkar cited Naradasmriti to prove that the name of the writer of Manusmriti was Suamati Bhargava.

While considering the emergence of Buddhism was the greatest revolution in ancient India, Ambedkar clearly declared the emergence of Manusmriti as the counter-revolution. And here again, his observation cannot be taken as an exaggeration.

Manu wrote a smriti-book which meant he wrote law. At that time many smriti-texts were produced.  These smriti-books were basically Brahmanistic literature and most of them declared fullest conformity with the Vedas. The Vedas were called Shruti. The Vedas were sacred text but not law. However, at a certain point of time the Brahmanistic rulers felt the necessity of a new kind of literature which would provide the society a penal system. Thus the smriti-books started to appear in the scene and Manusmriti was most familiar and accepted out of them. This Shruti-Smriti combine was the spiritual weapon of Brahmanism in order to consolidate their rule over the people.

Mauryan Empire basically stood on the Kautilyan system. It should be noted that Kautilya did not compose any smriti-text. The name of his magnum opus is Arthasastra which clearly denotes that he wrote a “sastra”, a branch of knowledge. However, the Sunga dynasty for the first time in the Indian history stood on a smriti-book, Manusmriti. The relation between the Sungas and Manusmriti is a debatable issue as no direct evidence is available to either support or reject the theorem. However, the close connection the Bhrigues had with Manusmriti and the Sunga dynasty both, makes us believe that a relation between the Sungas and Manusmriti is far more logical. Ambedkar apprehended that Manusmriti was written under direct instruction of Pushyamitra Sunga though he could not give any evidence in favor of his apprehension.  

Irrespective of the fact that Pushyamitra Sunga instructed to write Manusmriti or not this is an unalterable fact that the emergence of Manusmriti was basically a counter-revolution. Thus a new system was born.

Strict Implementation of Varna-Division

Although the Varna-division was introduced much before Manusmriti it remained mostly in theoretical plane and never implemented strictly in practical life. Moreover, according to some interpretations the varna-division was based on qualities of a person. However, Manusmriti unequivocally declared that since the Brahmins were originated from the mouth of the Purusha they were superior to all human beings. This was the first time a text on law code which was most accepted and renowned clearly declared the superiority of the Brahmins.

Whatever exists in the world is, the property of the Brahmana, on account of the excellence of his origin the Brahmin is, indeed, entitled to all. [Manu: 1.100]

Here it should be noted that Manu not only declared the superiority of the Brahmins but he also connected the assertion with the claim that the Brahmins were the real owners of everything in the world and thus the sole claimant of surplus value. Hereby Manu also rejected the Kshatriya’s claim of ownership over the land, Vaishya’s claim of ownership over his own wealth and Shudra’s claim of ownership over the fruits of his own labour.  

Therefore, The Brahmana eats but his own food, wears but his own apparel, bestows but his own in alms; other mortals subsist through the benevolence of the Brahmana. [Manu: 1.101]

Thus, Manu subordinated everyone to the Brahmins and elevated them as the sole ruler of the state. Therefore, Manu rejected the idea that one of the important tasks of the Kshtriyas according to the previous interpretation was to rule the land. So Manu said:

The Kshtriya he commanded to protect the people, to bestow gifts, to offer sacrifices, to study [the Veda], and to abstain from attaching himself to sensual pleasures. [Manu: 1. 89]

Here, Manu had carefully chosen the word “protect” [rakhshanam], not “rule”.

Regarding the tasks of the Vaisyas Manu said: The Vaisya to tend cattle, to bestow gifts, to offer sacrifices, to study [the Veda], to trade, to lend money, and to cultivate land. [Manu: 1. 90]

The Vaisyas were to produce wealth, however, we have already seen that according to Manu they were not the owner of the wealth.

And for the Shudras: One occupation only the lord prescribed to the Sudra, to serve meekly even these three castes. [Manu: 1. 91]

Manu emphasized that the Shudras must serve the other three varnas without any complain. Therefore, he not only put them in subjugation, however, closed the avenue to even complain against it as well.

Manu’s dicta on the Shudras came in a stark contrast of the Mauryan Empire as the Mauryas came from the so called lower varnas, most probably Shudra. Although the Buddhist and Jain sources claim Chandragupta came from a Kshatriya family. However, we must note that from the time of Shishunaga dynasty to Mauryan dynasty all the rulers of Magadha came from so called lower varnas. Manu erected a great wall in front of the Shudras in order to prevent them having any kind of political power as well as economic independence.

Manu knew that the knowledge was one of the important sources of dominance. So he preserved the right to impart knowledge exclusively for the Brahmins.

To Brahmanas he assigned teaching and studying [the Veda], sacrificing for their own benefit and for others, giving and accepting [of alms].  [Manu: 1. 88]

Manu once again clearly said that it is only Brahmin’s task to teach others, not of other two twice-born varnas, i.e., Kshatriyas or Vaisyas in Chapter X.

Let the three twice-born castes [varna], discharging their [prescribed] duties, study [the Veda]; but among them the Brahmana [alone] shall teach it, not the other two; that is an established rule. [Manu 10.1]  

And the Brahmins must not teach the Vedas, i.e., any kind of knowledge to the Shudras. He even must not recite the Vedas in front of a Shudra.

Let him no recite [the texts] indistinctly, nor in the presence of Sudras; nor let him, if in the latter part of the night he is tired with reciting the Veda, go again to sleep. [Manu: 4. 99]

Manu gave a list of the Brahmins who would not be allowed in any kind of religious matters including:

He who teaches for a stipulated fee and he who is taught on that condition, he who instructs Sudra pupils and he whose teacher is a Sudra, he who speaks rudely, the son of an adulteress, and the son of a widow,.. [Manu: 3.156]

According to Manusmriti the Brahmins only should teach and they must not teach the Shudras.

Surplus Accumulation and Power Consolidation

Thus the Shudras, the largest section of the people were deprived not only from their right to rule, but from the right of having education and property. It is already said that Manu declared that all properties in the world are basically owned by the Brahmins. If a non-Brahmin has property it should be understood that he owns it due to the benevolence of the Brahmins. However, this ‘benevolence of the Brahmins’ was not shown to the Shudras. Manu was ruthless in this issue.

No collection of wealth must be made by a Sudra, even though he be able [to do it]; for a Sudra who has acquired wealth, gives pain to Brahmanas. [Manu: 10.129]

Manu has advised the other two twice-born varnas to sacrifice their wealth and to give those to the Brahmins. However, the properties of a Shudra can be taken away forcefully.

A Brahmana may confidently seize the goods of [his] Sudra [slave]; for, as that [slave] can have no property, his master may take his possessions. [Manu: 8.417]

Manu’s logic is very clear. The Shudras are slave and a slave must not own any property. At Manu’s time there were slaves, but Manu said if a slave was a Shudra and if his master made him free, even then the slave was not free from servitude. Manu said:

A Sudra, though emancipated by his master, is not released from servitude; since that is innate in him, who can set him from it? [Manu: 8.414]

All Shudras are slaves to the Brahmins whether they are bought or not.

But a Sudra, whether bought or unbought, he may compel to do servile work; for he was created by the Self-existent [Svayambhu] to be the slave of a Brahmana. [Manu: 8.413]

Manu had totally closed the door for the Shudra to revolt or to even oppose the system peacefully. So Manu said:

A once-born man [a Sudra], who insults a twice-born man with gross invective, shall have his tongue cut out; for he is of low origin. [Manu: 8.270] 

If he mentions the names and castes [gati] of the [twice-born] with contumely, an iron nail, ten fingers long, shall be thrust red-hot into his mouth. [Manu: 8.271] 

If he arrogantly teaches Brahmanas their duty, the king shall cause hot oil to be poured into his mouth and into his ears. [Manu: 8.272]

These dicta of Manu once again came in a stark contrast with the preceding years when many major leaders in the Buddhist Samgha emerged from the so called backward varnas. Upali was one of the closest disciples of Buddha and a fantastic teacher who came from Shudra community. Gautama declared that the Samgha was like an ocean where waters from many rivers poured in, however, after reaching the ocean all waters became sea-water and likewise in the Samgha people from all the varnas came, however, after coming into the Samgha everyone became a monk; varna division was abolished.

Therefore, Ambedkar was absolutely correct when he said that Manusmriti was a counter-revolution against Buddhist revolution in our country. Manusmriti was a counter-revolution against all sorts of progresses and advancements of Indian society.

Who Were the Shudras?

The Shudras were the toiling masses of our country who were the producers of social surplus. Although initially the Vaisyas used to cultivate land, however, gradually they were confined into trade only and cultivation became the task of the Shudras. Ambedkar tried to find the answer that why Brahmanism so mercilessly oppressed the Shudras!

In his famous book “Who were the Shudras?”, Ambedkar went into many important discussions, however, he missed the main point. It was not unnatural for a non-Marxist like Ambedkar. The important thing was that in spite of being a non-Marxist he did a magnificent job in order to understand the Indian history.

What Ambedkar missed was that as the ruler of the country the Brahmin-Kshatriya combine had to oppress the surplus producers ruthlessly in order to snatch the surplus from their hands. Manusmriti was the law by which the Brahmanistic rulers used to extract the social surplus.   

Manu for Endogamy

It is absolutely clear that without endogamy the varna-division cannot exist. Before Manu inter-varna marriage was not prohibited. Ambedkar cited examples of some leading characters in Brahmanistic literature who married their partners from other varnas. King Santanu was a Kshatriya but his wife Ganga was a Shudra. His second wife Satyavati was also a Shudra. Satyavati’s first marriage was with Parashara, a Brahmin and their son was famous K.D. Vyasa, according to mythology who composed the Mahabharata and re-arranged The Vedas into four distinct books. Jajati was another important king in Vedic mythology who was a Kshatriya but his first wife Devjani was a Brahmin and his second wife Sharmistha was an Asura, non-Aryan. Jagatkaru was an important sage in Vedic mythology who married Manasa, a Naga, non-Aryan.

However Manu said:

It is declared that a Sudra woman alone [can be] the wife of a Sudra…. [Manu: 3.13]

According to Atri and to [Gautama] the son of Utathya, he who weds a Sudra woman becomes an outcaste, according to Saunaka on the birth of a son, and according to Bhrigu ha who has [male] offspring from a [Sudra female, alone]. [Manu: 3.16] 

A Brahmin who takes a Sudra wife to his bed, will [after death] sink into hell; if he begates a child by her, he will lose the rank of a Brahmana. [Manu: 3.17]

Manu on the Women

Manu knew very well that the women were very important social force who could jeopardize his entire plan and proposal of endogamy. So he became absolutely ruthless against them. He declared without hesitation:

It is the nature of women to seduce men in this [world]; for that reason the wise are never unguarded in [the company of] females. [Manu: 2.213]

For women are able to lead astray in [this] world not only a fool, but even a learned man, and [to make] him a slave of desire and anger. [Manu: 2.214]

Manu’s dicta on the women came in a sharp contrast with the preceding years when many major leaders in the Buddhist Samgha were women. We have already told about Soma who was the daughter of the main priest of king Bimbhisara. T.W. Rhys Davids furnished a magnificent example regarding the ideological position of Buddhism on women citing the psychological struggle between a right concept and a wrong concept in form of Soma’s struggle with Mara, the Evil One. One day when Soma was busy in meditation Mara arrived in her mind and said: “The vantage ground the sages may attain, is hard to reach with her two-finger test, woman cannot achieve those distant heights.” It was said that women cook rice for ages but she never understood whether it was boiled or not unless taking out some and press by two fingers. That was the level of women intellect. Soma replied in a verse: “How should our woman’s nature hinder us,/ Whose hearts are firmly set, whose feet mount up/ Unfaltering to those cool heights of Truth,/ In growing knowledge of the Arahat way?/ On every hand the love of pleasure yields,/ Borne down by knowledge and sense of Law,/ And the thick gloom of ignorance is rent/ In twain. Know this, O Evil One! And know/ Thyself, O Death! Found out and worsted!” [Buddhism: Its History and Literatue/ TW Rhys Davids]

Davids told about another lady teacher Sukka in Buddhist Samgha. “Born of a wealthy family in Rajagaha, she became an adherent of the Buddha’s, already in the first year of his public appearance as a teacher, and afterwards studying under another famous lady teacher [the DhammaDina], she was converted and became an Arahat. She then attained to such mastery in exegesis and extemporary exposition that, in her hermitage near Rajagaha, she gave lectures open to the public, and gained great influence for good among the residents in her native city.” [ibid]

People used to say about Sukka: “O child of light, Sukka, by Truth set free/ From cravings dire; firm, self-possessed, serene,/ Bear to the end this thy transient frame;/ For thou hast conquered Mara and his hosts!” [ibid]

The Brahmanistic counter-revolution launched heinous war against women. Manu said:

Women do not care for beauty, nor is their attention fixed on age; [thinking], ‘[It is enough that] he is a man’, they give themselves to the handsome and to the ugly. [Manu: 9.14]

Through their passion for men, through their mutable temper, through their natural heartlessness, they becomes disloyal towards their husbands, however carefully they may be guarded in this [world]. [Manu: 9.15]

[When creating them] Manu allotted to women [a love of their] bed, [of their] seat, and [of] ornament, impure desires, wrath, dishonesty, malice, and bad conduct. [Manu: 9.17]

Day and night woman must be kept in dependence by the males [of] their [families], and, if they attach themselves to sensual enjoyments, they must be kept under one’s control. [Manu: 9.2]

Her father protects [her] in childhood, her husband protects [her] in youth, and her sons protect [her] in old age; a woman is never fit for independence. [Manu: 9.3]

According to Manu’s law women had no right on property because she was never allowed to stay independently and uncontrolled. A wife can be beaten if she commits misconduct. They have no right to study as they are “impure as falsehood” according to Manu. Joining any anti-Vedic sects became forbidden for the women under Manu’s law.

Therefore, it can be seen that all progressiveness which the country achieved in Buddhist India became under huge attack by Brahmanism and the whole society started to be dragged into a dark age. Ambedkar aptly said that Manu’s emergence was a counter-revolution against Buddhist revolution as it was clearly evident that ideologically Manu’s law actually was Mara’s law.

Manusmriti in Modern Days?

Many people think that a law like Manu’s cannot be implemented in modern days. What many BJP leaders demand to replace present constitution by Manusmriti is an empty threat. Actually, belittling the danger of resurgent Brahmanism leads to this type of assurance. One may notice that with BJP coming to the central government in 2014, atrocities on the dalits have increased manifold. Everyday dalits are murdered, dalit women are being raped for. This is only because they belong to so called backward castes. For just sitting on a chair in front of a Thakur or a Brahmin caused murder of dalit man. Riding a horse in marriage ceremony invited the wrath of the upper caste people led to killings. The number of honour killing is increased. Actually Manusmriti is being implemented without naming it. At present demonization of the Muslims is a part of Brahmanist conspiracy to build a Hindurashtra with Manusmriti as its constitution. All hard-earned rights of the working masses are being snatched in the direction to convert the condition of the people as Shudra described in Manusmriti. All these steps are needed for Saffron Corporate Fascism to save the crisis ridden capitalism. Therefore, these steps are not separate from each other, rather parts of an integrated whole of Fascist rule with its own peculiar form in Indian socio-political climate. All revolutionary and democratic forces should join hands against this heinous conspiracy of Brahmanistic ruling force of the country.  n

RSS Demands Promulgation of Laws of Manu in Place of Indian Constitution, What is Going to be the Fate of Dalits and Women?

Shamsul Islam

how loyal the RSS is to the Constitution of India can be known by the following statement of Golwalkar which is being reproduced from Bunch of Thoughts which is not only selection of the writings of Golwalkar but also a Bible for the RSS cadres.

“Our Constitution too is just a cumbersome and heterogeneous piecing together of various articles from various Constitutions of Western countries. It has absolutely nothing which can be called our own. Is there a single word of reference in its guiding principles as to what our national mission is and what our keynote in life is?”

In fact, RSS wanted this Constitution to be replaced by Manusmriti or Manu Code or laws of Manu which is known for its derogatory and inhuman references to Sudras, Untouchables and women. The Constituent Assembly of India finalized the Constitution of India on November 26, 1949, RSS was not happy. Its organ, Organiser in an editorial on November 30, 1949, complained: “But in our Constitution there is no mention of the unique constitutional development in ancient Bharat. Manu’s Laws were written long before Lycurgus of Sparta or Solon of Persia. To this day his laws as enunciated in the Manusmriti excite the admiration of the world and elicit spontaneous obedience and conformity. But to our constitutional pundits that means nothing.”

By demanding promulgation of laws of Manu in an Independent India RSS was simply following its mentor, philosopher and guide VD Savarkar. According to him, “Manusmriti is that scripture which is most worship-able after Vedas for our Hindu Nation and which from ancient times has become the basis of our culture-customs, thought and practice. This book for centuries has codified the spiritual and divine march of our nation. Even today the rules which are followed by crores of Hindus in their lives and practice are based on Manusmriti. Today Manusmriti is Hindu Law”.

What kind of civilization the RSS and Hindutva camp want to build by enforcing the laws of Manu, can be known by having a glimpse of the laws prescribed by Manu for the lower castes/Untouchables and women. Some of these dehumanizing and degenerate laws, which are presented here, are self-explanatory.

Laws of Manu Concerning Dalits/ Untouchables

  1. For the sake of the prosperity of the worlds (the divine one) caused the Brahmana, the Kshatriya, the Vaisya, and the Sudra to proceed from his mouth, his arm, his thighs and his feet. (I/31)
  2. One occupation only the lord prescribed to the Sudras, to serve meekly even these (other) three castes. (I/91)
  3. Once-born man (a Sudra), who insults a twice-born man with gross invective, shall have his tongue cut out; for he is of low origin. (VIII/270)
  4. If he mentions the names and castes (jati) of the (twice-born) with contumely, an iron nail, ten fingers long, shall be thrust red-hot into his mouth. (VIII/271)

5- If he arrogantly teaches Brahmanas their duty, the king shall cause hot oil to be poured into his mouth and into his ears. (VIII/272)

  1. With whatever limb a man of a low caste does hurt to (a man of the three) highest (castes), even that limb shall be cut off; that is the teaching of Manu. (VIII/279)
  2. He who raises his hand or a stick, shall have his hand cut off; he who in anger kicks with his foot, shall have his foot cut off. (VIII/280)
  3. A low-caste man who tries to place himself on the same seat with a man of a high caste, shall be branded on his hip and be banished, or (the king) shall cause his buttock to be gashed. (VIII/281)

As per the Manu Code if Sudras are to be given most stringent punishments for even petty violations/actions, the same Code of Manu is very lenient towards Brahmins. Shloka 380 in Chapter VIII bestowing profound love on Brahmins decrees: “Let him never slay a Brahmana, though he have committed all (possible) crimes; let him banish such an (offender), leaving all his property (to him) and (his body) unhurt.”

For RSS Casteism is synonymous with Hindu Nation.

Faith of RSS brass in Manusmriti, naturally, leads them to believe in Casteism too. For RSS Casteism is the essence of Hindu Nationalism. Golwalkar did not mince words in declaring that Casteism was synonymous with the Hindu Nation. According to him, the Hindu people are none else but, “The Hindu People, they said, is the Virat Purusha, the Almighty manifesting Himself. Though they did not use the word ‘Hindu’, it is clear from the following description of the Almighty in Purusha Sukta wherein it is stated that the sun & the moon are His eyes, the stars and the skies are created from his nabhi [navel] and Brahmin is the head, Kshatriya the hands, Vaishya the thighs and Shudra the feet. [Italics as per the original text] This means that the people who have this fourfold arrangement, i.e., the Hindu People, is [sic] our God. This supreme vision of Godhead is the very core of our concept of ‘nation’ and has permeated our thinking and given rise to various unique concepts of our cultural heritage.”

Laws of Manu Concerning Women

  1. Day and night woman must be kept in dependence by the males (of) their (families), and, if they attach themselves to sensual enjoyments, they must be kept under one’s control. (IX/2)
  2. Her father protects (her) in childhood, her husband protects (her) in youth, and her sons protect (her) in old age; a woman is never fit for independence. (IX/3)
  3. Women must particularly be guarded against evil inclinations, however trifling (they may appear); for, if they are not guarded, they will bring sorrow on two families. (IX/5)
  4. Considering that the highest duty of all castes, even weak husbands (must) strive to guard their wives. (IX/6)
  5. No man can completely guard women by force; but they can be guarded by the employment of the (following) expedients:
  6. Let the (husband) employ his (wife) in the collection and expenditure of his wealth, in keeping (everything) clean, in (the fulfilment of) religious duties, in the preparation of his food, and in looking after the household utensils.
  7. Women, confined in the house under trustworthy and obedient servants, are not (well) guarded; but those who of their own accord keep guard over themselves, are well guarded. (IX/12)
  8. Women do not care for beauty, nor is their attention fixed on age; (thinking), ‘(It is enough that) he is a man,’ they give themselves to the handsome and to the ugly. (IX/14)
  9. Through their passion for men, through their mutable temper, through their natural heartlessness, they become disloyal towards their husbands, however carefully they may be guarded in this (world). (IX/15)
  10. (When creating them) Manu allotted to women (a love of their) bed, (of their) seat and (of) ornament, impure desires, wrath, dishonesty, malice, and bad conduct. (IX/17)
  11. For women no (sacramental) rite (is performed) with sacred texts, thus the law is settled; women (who are) destitute of strength and destitute of (the knowledge of) Vedic texts, (are as impure as) falsehood (itself), that is a fixed rule. (IX/18)

Reproduced parts of Manu Code above need no further elaboration and commentary. They are too glaringly venomous, fascist and degenerated against Untouchables who are referred to as Sudras by Manu. Perhaps this was the reason that the German philosopher, Friedrich Nietzsche who contributed immensely to the growth of totalitarian ideas in Europe in the 20th century, fell in love with this work.

With the rise of Hindutva politics in the Hindi heartland there is a flood of low-priced editions of Manusmriti. In one of such editions by one of the biggest publishers of pocket books in Hindi, the back cover has the following glorification of Manusmriti: “The Manusmriti is the oldest social system of the world which establishes constitution and justice. Largely the social and judicial systems of today’s India are modelled after this book. It is an essential book for each family, organization and society.”

Such publishers remain unconcerned about the poison and hatred, which Manusmriti contains and conveys against the Sudras/Untouchables and women. There seems to be an inherent relationship between the mass publication of such books (with increasing violence against the lower castes and women in the country) and the rise of the Hindu Right. It is high time that Nation realizes that the RSS and Hindu Right’s dream of recreating the golden past is fraught with terrible dangers. Whatever it may be saying about the Muslims and Christians posing dangers as minorities it may end up depriving the Hindu Dalits and all women of all their human rights. Their love for the scriptures like Manusmriti only underlines the fact that the real targets are the Dalits and women of the Hindu society.

The story does not end with Manusmriti. The RSS book stores stock and sale titles like How to lead a Household Life by Swami Ramsukhdas which openly preach violence. This title is part of low priced anti-woman literature published by Geeta Press. Here is a glimpse from this book which is in the question-answer form and available in English, Hindi and other regional Indian languages.

“Question: - What should the wife do if her husband beats her and troubles her?

Answer: - The wife should think that she is paying her debt of her previous life and thus her sins are being destroyed and she is becoming pure. When her parents come to know this, they can take her to their own house because they have not given their daughter training to face this sort of bad behaviour.

Question: - What should she do if her parents don’t take her to their own house?

Answer: - Under such circumstances what can the helpless wife do? She should reap the fruit of her past actions. She should patiently bear the beatings of her husband. By bearing them she will be freed from her sins and it is possible that her husband may start loving her.” There is blatant preaching in favour of the inhuman Sati as we will see in the following:

“Question: - Is ‘Sati Pratha’ (viz., the tradition of the wife being cremated with the dead body of the husband on the funeral pyre) proper or improper?

Answer: - A wife’s cremation with the dead body of her husband on the funeral pyre is not a tradition. She, in whose mind truth and enthusiasm come, burns even without fire and she does not suffer any pain while she burns. This is not a tradition that she should do so, but this is her truth, righteousness and faith in scriptural decorum.”

It is to be noted here that a copy of Manusmriti was burnt as a protest in the presence of Dr. BR Ambedkar during historic Mahad agitation in December, 1927. n

The Status Of Women As

Depicted By Manu

Hirday N Patwari

The Manusmriti also known as Manav Dharam Shastra, is the earliest metrical work on Brahminical Dharma in Hinduism. According to Hindu mythology, the Manusmriti is the word of Brahma, and it is classified as the most authoritative statement on Dharma .The scripture consists of 2690 verses, divided into 12 chapters. It is presumed that the actual human author of this compilation used the eponym ‘Manu’, which has led the text to be associated by Hindus with the first human being and the first king in the Indian tradition.

Although no details of this eponymous author’s life are known, it is likely that he belonged to a conservative Brahman class somewhere in Northern India. Hindu apologists consider the Manusmriti as the divine code of conduct and, accordingly, the status of women as depicted in the text has been interpreted as Hindu divine law. While defending Manusmriti as divine code of conduct for all including women, apologists often quote the verse: “yatrnaryastopojyantay, ramantaytatrdevta[3/56](where women are provided place of honor, gods are pleased and reside there in that household), but they deliberately forget all those verses that are full of prejudice, hatred and discrimination against women. Here are some of the ‘celebrated’ derogatory comments about women in the Manusmriti :

  1. “Swabhavevnarinam …” – 2/213. It is the nature of women to seduce men in this world; for that reason the wise are never unguarded in the company of females.
  2. “Avidvamsamlam…” – 2/214. Women, true to their class character, are capable of leading astray men in this world, not only a fool but even a learned and wise man. Both become slaves of desire.
  3. “Matra swastra …” – 2/215. Wise people should avoid sitting alone with one’s mother, daughter or sister. Since carnal desire is always strong, it can lead to temptation.
  4. “Naudwahay…” – 3/8. One should not marry women who has have reddish hair, redundant parts of body [such as 6 fingers], one who is often sick, one without hair or having excessive hair and one who has red eyes.
  5. “Nrakshvraksh …” – 3/9. One should not marry women whose names are similar to constellations, trees, rivers, those from a low caste, mountains, birds, snakes, slaves or those whose names inspires terror.
  6. “Yasto na bhavet …” – 3/10. Wise men should not marry women who do not have a brother and whose parents are not socially well known.
  7. “Uchayangh…” – 3/11. Wise men should marry only women who are free from bodily defects, with beautiful names, grace/gait like an elephant, moderate hair on the head and body, soft limbs and small teeth.
  8. “Shudr-aivbharya…” – 3/12.Brahman men can marry Brahman, Kshatriya, Vaish and even Shudra women but Shudra men can marry only Shudra women.
  9. “Na Brahman kshatriya..” – 3/14. Although Brahman, Kshatriya and Vaish men have been allowed inter-caste marriages, even in distress they should not marry Shudra women.
  10. “Heenjatistriyam…” – 3/15. When twice born [dwij=Brahman, Kshatriya and Vaish] men in their folly marry low caste Shudra women, they are responsible for the degradation of their whole family. Accordingly, their children adopt all the demerits of the Shudra caste.
  11. “Shudramshaynam…” – 3/17. A Brahman who marries a Shudra woman, degrades himself and his whole family ,becomes morally degenerated , loses Brahman status and his children too attain status of shudra.
  12. “Daivpitrya…” – 3/18. The offerings made by such a person at the time of established rituals are neither accepted by God nor by the departed soul; guests also refuse to have meals with him and he is bound to go to hell after death.
  13. “Chandalash …” – 3/240. Food offered and served to Brahman after Shradh ritual should not be seen by a chandal, a pig, a cock,a dog, and a menstruating women.
  14. “Na ashniyat…” – 4/43. A Brahman, true defender of his class, should not have his meals in the company of his wife and even avoid looking at her. Furthermore, he should not look towards her when she is having her meals or when she sneezes/yawns.
  15. “Na ajyanti…” – 4/44. A Brahman in order to preserve his energy and intellect, must not look at women who applies collyrium to her eyes, one who is massaging her nude body or one who is delivering a child.
  16. “Mrshyanti…” – 4/217. One should not accept meals from a woman who has extra marital relations; nor from a family exclusively dominated/managed by women or a family whose 10 days of impurity because of death have not passed.
  17. “Balyava…” – 5/150. A female child, young woman or old woman is not supposed to work independently even at her place of residence.
  18. “Balyepitorvashay…” – 5/151. Girls are supposed to be in the custody of their father when they are children, women must be under the custody of their husband when married and under the custody of her son as widows. In no circumstances is she allowed to assert herself independently.
  19. “Asheela kamvrto…” – 5/157. Men may be lacking virtue, be sexual perverts, immoral and devoid of any good qualities, and yet women must constantly worship and serve their husbands.
  20. “Na aststrinam…” – 5/158. Women have no divine right to perform any religious ritual, nor make vows or observe a fast. Her only duty is to obey and please her husband and she will for that reason alone be exalted in heaven.
  21. “Kamam to…” – 5/160. At her pleasure [after the death of her husband], let her emaciate her body by living only on pure flowers, roots of vegetables and fruits. She must not even mention the name of any other men after her husband has died.
  22. “Vyabhacharay…” – 5/167. Any women violating duty and code of conduct towards her husband, is disgraced and becomes a patient of leprosy. After death, she enters womb of Jackal.
  23. “Kanyambhajanti…” – 8/364. In case women enjoy sex with a man from a higher caste, the act is not punishable. But on the contrary, if women enjoy sex with lower caste men, she is to be punished and kept in isolation.
  24. “Utmamsevmansto…” – 8/365. In case a man from a lower caste enjoys sex with a woman from a higher caste, the person in question is to be awarded the death sentence. And if a person satisfies his carnal desire with women of his own caste, he should be asked to pay compensation to the women’s faith.
  25. “Ya to kanya…” – 8/369. In case a woman tears the membrane [hymen] of her Vagina, she shall instantly have her head shaved or two fingers cut off and made to ride on Donkey.
  26. “Bhartaram…” – 8/370. In case a women, proud of the greatness of her excellence or her relatives, violates her duty towards her husband, the King shall arrange to have her thrown before dogs at a public place.
  27. “Pita rakhshati…” – 9/3. Since women are not capable of living independently, she is to be kept under the custody of her father as child, under her husband as a woman and under her son as widow.
  28. “Imam hi sarw…” – 9/6. It is the duty of all husbands to exert total control over their wives. Even physically weak husbands must strive to control their wives.
  29. “Patibharyam …” – 9/8. The husband, after the conception of his wife, becomes the embryo and is born again of her. This explains why women are called Jaya.
  30. “Panamdurjan…” – 9/13. Consuming liquor, association with wicked persons, separation from her husband, rambling around, sleeping for unreasonable hours and dwelling -are six demerits of women.
  31. “Naitarupam…” – 9/14. Such women are not loyal and have extra marital relations with men without consideration for their age.
  32. “Poonshchalya…” 9/15. Because of their passion for men, immutable temper and natural heartlessness, they are not loyal to their husbands.
  33. “Na astistrinam…” – 9/18. While performing namkarm and jatkarm, Vedic mantras are not to be recited by women, because women are lacking in strength and knowledge of Vedic texts. Women are impure and represent falsehood.
  34. “Devra…sapinda…” – 9/58. On failure to produce offspring with her husband, she may obtain offspring by cohabitation with her brother-in-law [devar] or with some other relative [sapinda] on her in-law’s side.
  35. “Vidwayam…” – 9/60. He who is appointed to cohabit with a widow shall approach her at night, be anointed with clarified butter and silently beget one son, but by no means a second one.
  36. “Yathavidy…” – 9/70. In accordance with established law, the sister-in-law [bhabhi] must be clad in white garments; with pure intent her brother-in-law [devar] will cohabitate with her until she conceives.
  37. “Ati kramay…” – 9/77. Any women who disobey orders of her lethargic, alcoholic and diseased husband shall be deserted for three months and be deprived of her ornaments.
  38. “Vandyashtamay…” – 9/80. A barren wife may be superseded in the 8th year; she whose children die may be superseded in the 10th year and she who bears only daughters may be superseded in the 11th year; but she who is quarrelsome may be superseded without delay.
  39. “Trinsha…” – 9/93. In case of any problem in performing religious rites, males between the age of 24 and 30 should marry a female between the age of 8 and 12.
  40. “Yambrahmansto…” – 9/177. In case a Brahman man marries Shudra woman, their son will be called ‘Parshav’ or ‘Shudra’ because his social existence is like a dead body. n

Why Caste Persists,

And How to End It

Ram Puniyani

Ambedkar’s understanding was the polar opposite to what the Hindutva ideologues are arguing today. Ambedkar was for the abolition of caste while Hindutva ideologues want to retain and perpetuate the caste system, shrewdly disguised in a new language as Samajik Samrasta (Social Harmony)

Why, nearly seven decades after Independence and adoption of Indian Constitution, the caste system and the injustices inherent in it, including inequality, marginalization and oppression, persist is something we need to ponder. Two points that need to be taken seriously are, one, the roots of caste system and two, the material base of caste system. This is what will help us to chalk out strategies to eradicate this system.

Caste System: Origins

According to Ambedkar, caste system arises from religion. He said, “Caste is the natural outcome of certain religious beliefs which have the sanction of the Shastras, which are believed to contain the command of divinely inspired sages who were endowed with a supernatural wisdom and whose commands, therefore, cannot be disobeyed without committing a sin.”[1]

Therefore, he calls for divorcing of the Shastras from Hinduism. He said, “You must take the stand that Buddha took. You must take the stand which Guru Nanak took. You must not only discard the Shastras, you must deny their authority, as did Buddha and Nanak.” He further wrote, “I have, therefore, no hesitation in saying that such a religion must be destroyed, and I say there is nothing irreligious in working for the destruction of such a religion. Indeed I hold that it is your bounden duty to tear off the mask, to remove the misrepresentation that is caused by misnaming the Law as Religion. This is an essential step for you. Once you clear the minds of the people of this misconception, and enable them to realize that what you are told is Religious is not Religion, but that it is really Law, you will be in a position to urge its amendment or abolition.” This explains to us the deeper alliance of these scriptures and the dharm gurus (clergy) upholding them and perpetuating the system of social hierarchy that is part of the Indian feudal social structure.

Confronting Caste

Buddha responded to the caste system and his message spread far and wide. His teachings were later countered by the formulations around those of Manusmriti. Further evolution of feudal society and the division of labour put the seal on the system. There was ideological opposition to this structure from the Bhakti saints in medieval period. Saints opposed this inequality in the name of religion. However, Brahmanical Hinduism and its scriptures continued to be the bulwark for the perpetuation of caste system.

The process of significant change in the social system begins with the coming of British. Education and industrialization helped free people from the clutches of caste slavery. The social changes began, albeit slowly. Phule’s efforts to encourage Dalits to take to modern education and jobs in the cities proved significant in challenging the caste system. This social transition ran parallel to the freedom movement.

The issues of eradication of caste were linked to the abolition of landlordism and Brahmanism. Landlordism and Brahmanism go hand in hand. The colonial powers were not interested in abolishing landlordism; rather, they built on this exploitative system to fulfil their own plunder project. This is unlike many other countries where industrialization did away with feudal system.

During this period, many social movements picked up further. Inspired by the ideals of equality the “non-Brahman” movement took on the caste-based hierarchy and feudal-brahmanical forces in the 1920s, in the Nagpur region of today’s Maharashtra. In 1920, ordinary people were being encouraged to take part in the Non-Cooperation Movement. A section of the elite perceived these movements as a major threat to the prevailing social hierarchies, including the caste system. They began to view these changes as detrimental to their social interests and their hegemony. “Hinduism is in danger”, they would say. Faced with this twin opposition to the hegemony of the landlords and Brahmins, some elites of Hindu society formed Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) in 1925.

The ideology propounded by RSS was the continuation of Savarkar’s Hindutva ideology aiming at a Hindu nation. Savarkar picked up on caste hierarchy in Aryan society and took it further. “Manusmriti is that scripture which is most worshippable after the Vedas for our Hindu Nation and which from ancient times has become the basis of our culture, customs, thought and practice. This book for centuries has codified the spiritual and divine march of our nation… Today Manusmriti is the Hindu law”.[2] Just to remind you, it was the same book that Ambedkar burnt.

Hindutva and Ambedkar

Ambedkar’s understanding was the polar opposite to what the Hindutva ideologues are arguing today. Ambedkar was for the abolition of caste while Hindutva ideologues want to retain and perpetuate the caste system, shrewdly disguised in a new language, as Samajik Samrasta (Social Harmony). The process of social transformation that began in the 19th century picked up speed after Independence as the reach of industrialization and education in society became wider and deeper in society. Its results became obvious when Dalit-OBCs started leading social movements and they could be ignored no longer.

On the other hand, the polarization of the middle class (Brahmin, Bania) and rich peasants started taking place all over the country from around 1980. The trigger was the issue of reservations for the lower castes. This is what gave rise to caste violence directed against the lower castes. These anti-reservation agitations played a key role in consolidating the base of communal politics (Hindutva) involving the upper castes and upwardly mobile middle classes. The RSS and its affiliates (Sangh Parivar) led these upper-caste onslaughts.

Affirmative Action Versus Identity Politics

The issue of affirmative action became an irritant for the affluent upper castes. The upper castes struck back in the form of anti-reservation riots. In Gujarat, for example, the educated middle classes, mainly the Brahmans, Banias and Patidars, rose up against reservations. The clashes between savarnas and the Dalits in the industrial periphery of Ahmedabad gradually degenerated into a caste war that spread to the other towns and districts of Gujarat. In many villages in North and central Gujarat where land-owning Patidars were dominant, Dalit settlements were burnt.

Caste tension resurfaced in 1985 in the form of the second anti-reservation agitation. Later, in 1990, with V.P. Singh implementing Mandal Commission’s recommendations (1990), the resolve of Hindutva politics to oppose affirmative action took the form of Advani’s Rath yatra.

Social Engineering

Hindutva, coordinated by the Sangh Parivar, came to occupy national politics. This has a base among certain sections of society that are opposed to equality among castes. “The Hindutva nationalist movement has always been known for upper-caste, Brahmanical character. The Hindutva ideology relies on an organic view of society, where the castes are seen as the harmonious limbs of the same body.”[3] The strategy of the Sangh Parivar is to divert the attention from these caste issues by talking identity. This is a multipronged strategy. There has been political attempt at mass mobilization to divert attention from core social issues. At another level, the local branches of the RSS have focused on attracting Hindus who valued this ethos, either because they belong to the upper castes or because they want to emulate them. The technique of “conversion” of the lower-caste people to Hindutva relies on the same logic as what M.N.Srinivas called “Sanskritization”.[4]

The leadership of the Bharatiya Janata Party (BJP) leadership, initially drawn mainly from the upper castes, realized the need to expand its social base to achieve electoral success. The Sangh Parivar changed its strategy in the mid-Eighties. From attacking Dalit-OBCs, they went on to co-opting them socially and culturally. They even succeeded in making Dalits and Adivasis the foot soldiers of Hindutva in campaigns like the Babri Masjid demolition, Gujarat carnage and Kandhamal violence. Yatras, campaigns and religious symbols were used to rope them in. Advani’s Rath Yatra saw pitched battles between Dalits and Muslims.

Adivasis and Dalits

The process was replicated at different points in time. RSS “successfully” created a rift between the Hindus and the Christians among Adivasis. Because social reforms were not penetrative enough, modern institutions and values of Liberty, Equality and Fraternity remained weak and at places Hindutva, by default, provided the much-needed identity to the Dalit-OBCs. This became evident in the wake of the implementation of the Mandal commission’s recommendations. Atal Bihari Vajpayee succinctly captured Sangh Parivar’s response to the Mandal commission. He stated that they have brought up Kamandal (religion-based issues) in response to Mandal (symbolizing the aspirations of Dalit-OBCs).

Later, by using clever strategies, the Sangh Parivar was also able to provide upward mobility to a section of Dalits who were aspiring for a better place within Hindu society. Gradually, the ire against Dalits and OBCs was replaced by anger against Muslims and Christians. Anand Teltumde points out that Hindutva politics has dislodged untouchability, poverty, inequality and discrimination from among the central concerns of Dalits. “Along with this, Hindutva seeks to replace the concepts of rights and dignity enshrined in Indian Constitution with the notion of obligations inherent in Brahmanism. They don’t even remotely relate to the inhuman conditions in which the Dalits live or express an iota of remorse for the social oppression that they themselves caused.”[5] Teltumde further points out that Dalits and Adivasis are brainwashed, “in the name of Hindu unity”, to becoming foot soldiers in enforcing the Hindutva agenda.

Challenges Ahead: Eradicating Caste

Today, the major obstacle to eradication of the caste system comes from a politics that is based on caste inequality. That is Hindutva, which is a politics based on Brahmanical Hinduism and which has dominated political discourse over the past three decades. The struggle against caste system and the struggle against Hindutva politics mean almost the same thing.

What we need to do is to fight against Brahmanism-based politics, led by the Sangh Parivar. The word “politics” here is not being used in the narrow sense of electoral politics; we have to see the totality of social movements. The erosion of rational thought, the undermining of scientific temper, the promotion of blind faith, narrow religiosity, the mushrooming of Godmen – all this feeds the rise of the Hindu right wing.

There is also a need to address anti-Dalit atrocities, as well as the rights of the weaker section of society – their right to employment, education, food and health. The widening gulf between the haves and have-nots has to be narrowed through socio-economic policies. A society free enough for one to choose one’s partner, leading to inter-caste marriages, is key to abolishing the caste system and the psychology that accompanies it.

The cultural and literary movements form the social foundation for political changes. Many writers and scholars are working towards strengthening these movements. This is what we need to value and uphold. Sectarianism pushes society backwards. That is what an alliance of progressive forces in the country needs to oppose. n


[1] Ambedkar, ‘Annihilation of Caste’, Writings and Speeches, Government of Maharashtra, 1987, Volume 1

[2] VD Savarkar, ‘Women in Manusmriti’, in Savarkar Samagra (A collection of Savarkar’s writings in Hindi), Prabhat, New Delhi, 2002,

[3] Christophe Jaffrelot, Hindu Nationalism, Penguin, Delhi, 1993,

[4] Srinivas, 1995:7 quoted in Jaffrelot, ‘The Rise of OBCs in North India’, OUP 2010, Delhi

[5] Teltumde, Ambedkar on Muslims: Myths and Facts, VAK Mumbai

Launch Campaign Against Manuvadi Hindutva, Theoretical Base of RSS Neo-Fascism!

Organize Campaign from 28th September, Shahid Bhagat Singh Birthday, to 25th December, When Manusmriti Was Burnt at Nagpur in 1927 by Women, Dalits, and Other Oppressed Sections Under the Leadership of Dr. Ambedkar!

Compatriots, friends and comrades!

Presently we are witnessing all round intensification of corporate loot using the cover of Covid-19 making tens of millions jobless and extremely pauperized. Along with this, the fascist offensive of RSS parivar is intensifying. Fascism has always emerged and developed as an outcome of the extreme intensification of the internal contradictions under the rule of finance capital. Presently, fascism has broken out as RSS fascism in our country on the Hindutva Manuvadi theoretical basis. When the contradictions in the capitalist imperialist countries as well as in all other countries ruled by their junior partners have sharpened and has led to a severe internal crisis which cannot be resolved through normal methods of surplus value extraction from both internal and external sources, the ruling corporate classes elevate the fascist forces to power.

What happened in India? As the hitherto main ruling class party, the Congress, could not resolve the crisis during its decade long UPA rule, the openly fascist RSS/BJP was elevated to power under the leadership of Modi in 2014. Following this the working class and all oppressed classes and sections have come under the consequences of the economic crisis intensified further by the Covid19 pandemic under the corporate fascist rule of Modi led by RSS fascism.

Already, the struggle against it has started emerging and developing in various forms in different areas. Spontaneous movements of youth and students have also started. It is the task of the revolutionary left forces to unite with all struggling forces, so that the Modi government can be increasingly challenged in the streets. At the same time, the Modi government led by RSS/BJP is using the increasing threat from the Covid19 pandemic, jingoism whipped up using India-China border standoff etc to divert the attention of the people from their immediate problems. It is also resorting to intensifying saffronization of all fields of life as well as the state machinery for it. The 5th August Bhoomi Puja for Ram temple, and the kar-seva by thousands of RSS men are also used to expand the majoritarian Hindutva aura around it. The soft Hindutva line of Congress and most of the opposition parties is in effect helping BJP in this.

Though these opposition parties and the Left Front parties led by CPI(M) are politically campaigning against the suppression of all political dissent and transferring all burden of the economic crisis and the pandemic crisis over the masses, they do not attack the Hindutva theoretical base of the RSS. Only a small section of revolutionary intellectuals and revolutionary left forces are attacking the Hindutva Manuvadi fascist line of RSS/BJP. So, if the RSS is not weakened and defeated by attacking its theoretical base, consistently through uninterrupted campaigns, through ideological, cultural attacks on its Brahmanical, Manuvadi Hindutva line, along with the struggles in other fields, this theoretical root of the corporate fascist rule cannot be destroyed.

So, the CC calls for mobilizing a powerful all round campaign, taking lessons from the experience of the renaissance movement, and the hitherto theoretical struggle against the RSS and its ideology, and in continuation to these. As a new beginning, the Central Committee has called for an All India campaign from 28th September, the birth day of Shahid Bhagat Singh, to 25th December, the 93rd anniversary of burning of Manusmriti in 1927 before a large mobilization of women, dalits and other oppressed sections, under the leadership of Dr. Ambedkar, soon after the formation of RSS in 1925 with Manusmriti as its theoretical base. Its anniversary is observed as the Women’s Liberation Day every year. While the Party is launching such a campaign of great significance uniting with the mass organizations active among women, youth, students, and cultural field, and the Caste Annihilation Movement, the CC calls for active efforts to bring organizations of dalits, Adivasis and other oppressed peoples also in this platform. This theoretical offensive against RSS should target Manusmriti, Bunch of Thoughts, Savarkar’s writings, and all basic documents of RSS. To make this campaign successful, all out efforts should be made to ensure participation of the revolutionary intellectuals who have made significant contribution in exposing the theoretical base of RSS through their articles and campaigns already.

Presently, not only Congress and other ruling class parties, but BSP like organizations which had campaigned against Manusmriti once, are also compromising with the ruling ideas of ruling RSS/BJP. While the liberal bourgeois intellectuals have more or less become the supporters of RSS parivar, the CPI(M) intellectuals are also writing about ‘positive things’ in Ramayana, Gita, Manusmriti, Anand Math etc. Many so-called left intellectuals are even compromising with saffron forces. So, launching a theoretical offensive against the fascist ideology of RSS will help to expose these opportunist positions; It will help to launch an uncompromising ideological struggle against the ideology of RSS based on Marxist-Leninist positions; and it shall inspire the new generation of youth and students to study more about RSS ideology, and the Marxist theory which paves the way for launching class struggle in all fields, including the fields of theory and revolutionary practice, with an all-embracing, comprehensive perspective, and  advancing to the social change  which shall herald the creation of a  casteless, genuinely secular democratic and egalitarian society.

The Central Committee of the CPI(ML) Red Star appeals to all progressive, democratic, struggling forces who aspire for the overthrow of all forces of reaction, and creation of a new society with the annihilation all inequalities based on gender, race, caste etc and with socialist orientation to actively participate in this campaign. 



എല്ലാ കാലത്തും ഇന്ത്യൻ  രാഷ്ട്രീയത്തിൻ്റെ  ഗതിവിഗതികളെ  നിയന്ത്രിക്കുന്നതിൽ ജാതീയത നിർണായക സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ വിഭജനത്തിന് അടിസ്ഥാനം മതമാണെങ്കിൽ  ആ മതത്തിനുള്ളിൽ അന്നേ ജാതീയതയെ ഇരയുടെ പക്ഷത്ത് സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാൻ ഹിന്ദുത്വ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സവർണ്ണ ബ്രാഹ്മണിക്കൽ ഹിന്ദുത്വ പാരമ്പര്യത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഇന്ത്യയിലെ ജാതി ഘടനയെ അധികാര  രാഷ്ട്രീയത്തിൻ്റെ ഭാഗമാക്കിയത്. കാലക്രമത്തിൽ ഇത് പൊതു സമൂഹത്തിൽ തങ്ങളുടെ അധികാര വ്യവഹാരത്തെ നിർണ്ണയിക്കാൻ അവരെ സഹായിച്ചു. ആ മത ചിന്താധാര രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് വരുന്നത് രാഷ്ട്രീയം പറഞ്ഞിട്ടല്ല മതം പറഞ്ഞിട്ടാണ് എന്നതിൻ്റെ അന്തരഫലമാണ് ഇന്നത്തെ ജനാധിപത്യത്തെ അങ്ങേയറ്റം ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നത്. അതിനെ ശാക്തീകരിക്കാൻ  1992-ൽ ബാബറി മസ്ജീദിൻ്റെ തകർക്കൽ വഴി കഴിഞ്ഞു. അതു വഴി സാധാരണ ഹിന്ദു വിശ്വാസികളിൽ ഉണ്ടായ മാറ്റങ്ങളെ പരമാവധി പ്രയോജനപ്പെടുത്താൻ ഹിന്ദുത്വ രാഷ്ട്രീയ ശക്തികൾക്ക് സാധിച്ചു



ബ്രിട്ടീഷ് അധിനിവേശ കാലത്ത് നടപ്പാക്കിയ വിഭജിച്ച് അധികാരത്തെ നിലനിർത്തുന്ന രീതിയിലേക്ക് ഇന്നത്തെ ഹിന്ദുത്വ ഭരണകൂടം എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവർ ദേശീയതയെ വംശീയതയായി  നിർവ്വഹിച്ചു കഴിഞ്ഞു. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷം ആർ.എസ്.എസ്സിൻ്റെ ഹിന്ദുത്വവൽക്കരണത്തെ പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ് ഇതിൻ്റെ കാരണം. ഭരണകൂട അധികാരത്തിന് പുറത്ത് നിൽക്കുമ്പോഴും  ഹിന്ദുത്വ ബ്രാഹ്മണിക്കൽ  പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്  വളരെ ആഴത്തിൽ രാജ്യത്ത് വേരോട്ടം നടത്താൻ കഴിഞ്ഞു. അതാകട്ടെ ഉപരിതലത്തിൽ  ഹൈന്ദവവിശ്വാസമായും  അധോ മണ്ഡലത്തിൽ  ഹിന്ദുത്വ ദേശീയതയായും വളർന്ന് വികാസം പ്രാപിച്ചു.  അതിനെ നിയന്ത്രിച്ചത് പാർലിമെൻ്ററി അധികാര മോഹികളെക്കാൾ  പൂണൂൽ വംശീയതയെ വളർത്തിയ  ആർഎസ്എസ് ആണ്. മനു വംശീയ അടിത്തറയിൽ നിന്നുകൊണ്ട്  ഇന്ത്യയിലെ ലിബറൽ ജനാധിപത്യ ശക്തിയെ അടിതട്ടിൻ നിന്നു പൊളിച്ചുമാറ്റുക എന്നത് അവരുടെ ലക്ഷ്യമായിരുന്നു. 1992-ലെ അദ്ധ്വാനിയുടെ രഥയാത്രയുടെ പ്രധാന ദൗത്യം അതായിരുന്നു.


പാർലിമെൻ്ററി ജനാധിപത്യത്തിൽ ഭരിക്കുക എന്നതിനപ്പുറം ജനാധിപത്യത്തെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്ര മണ്ഡലത്തിലൂടെ വികസിപ്പിക്കാൻ അധികാര പാർട്ടികൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ജനാധിപത്യ  മതേതര  ബഹുസ്വര ശീലങ്ങളെ നിലനിർത്തിയപ്പോഴും രാജ്യത്ത് അസമത്വം വർദ്ധിച്ചതിന് കാരണമതാണ്.ഇതേ ജനാധിപത്യം തന്നെയാണ്   ഭൂരിപക്ഷത്തിൻ്റെ ശക്തിയിൽ രാജ്യത്തിൻറെ ഭരണഘടനയെ നോക്കിക്കുത്തിയാക്കി ഇന്ന്  മുന്നേറുന്നത്. 2014 നു ശേഷം ഇന്ത്യയിൽ സംഭവിച്ച ഏറ്റവും അപകടകരമായ അവസ്ഥ പാർലിമെൻ്ററി ജനാധിപത്യം ദുർബലപ്പെട്ടു എന്നതാണ്. ഈ ദുർബലതയെ നിർമ്മിച്ചതിൽ ഇന്ത്യൻ നേഷണൽ കോൺഗ്രസ്സിനുള്ള പങ്ക് ചെറുതല്ല. 1984-ൽ 404 സീറ്റ് കിട്ടിയ ഈ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന് 2014-ൽ കിട്ടിയത് 44- സീറ്റാണ് എന്നോർക്കണം. ഈ തോൽവി ഉണ്ടാക്കിയതിൻ്റെ കാരണങ്ങൾ പലതാണ്. എന്നാൽ ഈ തോൽവിയിൽ നിന്നാണ്  സമകാലീന ഇന്ത്യ  ബ്രാഹ്മണിക്കൽ പ്രത്യയശാസ്ത്രം പിൻബലത്തിൽ പാർലിമെൻ്ററി സംവിധാനത്തിൽ  വളർന്നത്. ആ വളർച്ചയുടെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ശ്രേണി ബന്ധിതമായ  ജാതി ഘടന അതിൻ്റെ അതിപുരാതനമായ  ജൈവഘടനയെ ജനാധിപത്യത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതിനെ രാഷ്ട്രീയ വ്യവഹാര മണ്ഡലത്തിൽ  അവതരിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് രാഷ്ട്രീയവും മതവും വിരുദ്ധ ധാരയിൽ നിലനിർത്തേണ്ട ഒന്നല്ല എന്ന്  ഭരണകൂടം സ്ഥാപിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഹിന്ദുത്വ ദേശീയതയെ സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാൻ ഈ രണ്ട് വ്യവഹാര മണ്ഡലങ്ങളെയും തരംപോലെ ഉപയോഗിക്കാൻ   ആവശ്യമായിട്ടുള്ള ജ്ഞാനപദ്ധതികൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിന് ഭരണകൂട സംവിധാനങ്ങളെ തന്നെയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ചരിത്രത്തെ മാറ്റിപ്പണിതും  നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയെ  ഹിന്ദുത്വവൽക്കരിച്ചുമാണത് മുന്നേറുന്നത്.


ഇത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബാധിക്കുന്നത് പീഡിത വർഗ്ഗമായ ജാതിയുടെ ഇരകളെയാണ്. ഹിന്ദുത്വ ഭരണകൂട അധികാര ഘടന ഇന്ത്യ എന്ന ദേശ രാഷ്ട്ര സങ്കൽപ്പത്തെ നരക തുല്യമാക്കി മാറ്റി കഴിഞ്ഞു.   രാജ്യത്തെ  സമസ്ത മേഖലകളിലേയും  പുരോഗമനങ്ങളെ ഇത് പിറകോട്ടു നയിച്ചു. എന്നുമാത്രമല്ല  ലോകരാഷ്ട്രങ്ങൾ ഏറ്റവും പുതിയ ശാസ്ത്രീയ വഴിയിലൂടെ മുന്നേറുമ്പോൾ ഇന്ത്യയിലെ  മനുവാദികൾ രാജ്യത്തെ  ബൗദ്ധിക  മേഖലയെ  പിറകോട്ട് നയിക്കുകയാണ്.  ഇതിൻ്റെ പാർശ്വഫലങ്ങളാണ്  രാജ്യത്തെ മതന്യൂനപക്ഷങ്ങളും  ദളിത് സമൂഹങ്ങളും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.  ഈ വിഭാഗങ്ങളെ മുഖ്യധാരയിലേക്ക് ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരാൻ ഭരണഘടനാനുസൃതമായി അനുവദിക്കപ്പെട്ട സംവരണ  തത്വങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെ നിരാകരിക്കുക എന്നത് സവർണ്ണ ഹിന്ദുത്വത്തിൻ്റെ പ്രഖ്യാപിത അജണ്ടയാണ്.  കേവലം സാമ്പത്തികമായി മനുഷ്യരെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരാനുള്ള  ഒരു മാർഗ്ഗമായി സംവരണത്തെ മാറ്റുക വഴി  ദളിത് പിന്നോക്ക ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ  അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന  അസമത്വങ്ങളെ ഒന്നുകൂടി വിശാലമാക്കുകയാണിവർ.  എന്നാൽ ഇത്  കേവലം നിത്യ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന ബൗദ്ധിക പ്രശ്നങ്ങളല്ലെന്നും മനുഷ്യൻ എന്നർത്ഥത്തിൽ സമൂഹത്തിൽ ലഭിക്കേണ്ട അംഗീകാരവും സുരക്ഷിതത്വബോധവും ഈ  വിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് എടുത്തു മാറ്റാനുള്ള അവസരമായിട്ടാണ് അധികാര വർഗ്ഗം  ഈ മാറ്റത്തെ കാണുന്നത്. ഇതിൻറെ ഭാഗമായിട്ടാണ്  ദളിത് പിന്നോക്ക വിഭാഗങ്ങളുള്ള ദേശ സമൂഹങ്ങളിൽ   ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് നേരെയുള്ള  ബലാൽസംഗങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള  അതിക്രമങ്ങളേ കാണേണ്ടത്.  കള്ളക്കേസിൽ കുടുക്കി പുരുഷന്മാരെ പുറംലോകം കാണാത്ത രീതിയിൽ  ജയിലിലടക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്.  ഇതിൻ്റെ  സമീപകാല  ലക്ഷണങ്ങൾ തന്നെയാണ്  സപ്തംബറിലെ 18-ന്  ബലാത്സംഗം ചെയ്ത ശേഷം  മരണത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൊടുത്ത 22 വയസ്സുകാരി മനീഷ വാല്മീകിയുടെ ദാരുണമായ കൊലപാതകം. ഇത്തരം  കൊലപാതകത്തിൻ്റെ നാൾവഴി പരിശോധിച്ചാൽ ഹിന്ദു ബ്രാഹ്മണിക്കൽ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ രീതി ബോദ്ധ്യപ്പെടും. ജാതി ഹിന്ദുക്കൾ എങ്ങനെയാണ് സമൂഹത്തിൽ നിലനിർത്തേണ്ടത്  എന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള  അവകാശം ഉയർന്ന ജാതിക്കാരിൽ അർപ്പിതമാണ് എന്നാണ് അവരുടെ ബോധം.


ഹാഥറാസിൽ ഠാക്കൂർ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട ഉയർന്ന ജാതിക്കാർക്ക് ഏതുസമയവും  എവിടെ വെച്ചും ദളിത് പെൺകുട്ടികളെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി  ബലാൽസംഗം ചെയ്യാനുള്ള  ജാതി പരമായ അവകാശമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഉത്തർപ്രദേശിൽ  ഇപ്പോൾ  നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് അതാണ്‌. ഇതൊന്നും സാന്ദർഭികമായി സംഭവിക്കുന്നതല്ല എന്നതിൻ്റെ  തെളിവുകൾ ആധികാരികമായി പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്.


രാജ്യത്ത് ഓരോ 15 മിനിറ്റിലും  ഒരു സ്ത്രീ ബലാൽസംഘം ചെയ്യപ്പെടുന്നു എന്ന് മദ്രാസ് ഹൈക്കോടതിയിലെ ജസ്റ്റിസ് കൃപാകരൻ, ജസ്റ്റിസ് പി വെൽമുരുകൻ എന്നിവർ അടങ്ങിയ ബെഞ്ച് ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത്. ഇത് പറഞ്ഞതാകട്ടെ ഹാഥ്റസിലെ പെൺകുട്ടിയുടെ കൊലപാതകത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. എന്നാൽ  സംഭവം നടന്ന് 14 ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് ഇത് പുറം ലോകമറിയുന്നത്. ഇവിടെയാണ്  ദളിത് പീഡനത്തിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ ഒന്നുകൂടി പഠിക്കേണ്ടത്. 2012-ൽ നിർഭയ  ദാരുണമായി ബലാത്സംഗം ചെയ്ത് കൊലചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ഇന്ത്യയിലെ മദ്യ ഉപരിവർഗ്ഗങ്ങൾ നയിച്ച പ്രതിഷേധങ്ങൾ  രാജ്യത്തെ ഇളക്കി മറച്ചു. അന്ന്  പെൺക്കുട്ടിയുടെ പേരോ, ഫോട്ടോയോ പൊതു ഇടങ്ങളിൽ പരാമർശിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു.എന്നാൽ മനീഷ   വാല്മീകിയുടെ ദാരുണമായ ബലാൽസംഘത്തിൽ ഇരയുടെ വിവരങ്ങൾ മുഴുവൻ ചർച്ചയായി. അതിനു കാരണം, ഇര ദളിതാണ് എന്നതാണ്. ദളിത് വിഷയത്തിലെ ബലഹീനതയെ നിർമ്മിക്കുന്നത് സാമൂഹിക അധികാരഘടനയാണ്.  ഒന്നാമതായി ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ നീതിക്ക് ഒപ്പം നിൽക്കേണ്ട സംവിധാനങ്ങളൊക്കെ  സവർണ്ണവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു.ഇതിൻ്റെ ഭാഗമായി ഭരണകൂട അധികാര മേൽക്കോയ്മ സവർണ്ണ വിഭാഗത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു. ബാബറി മസ്ജിദുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രണ്ട് കോടതി വിധികൾ അത് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞു.ഈ സാഹചര്യത്തിൽ   ദളിതുകൾക്ക് നീതി കിട്ടുക എന്നുള്ളത് അങ്ങേയറ്റം പ്രയാസകരമാണ്. ബിജെപി എം എൽ എ പ്രതിയായ ഉന്നവ  കേസ്  വഴി മാറി പോയത് നമുക്ക് മുമ്പിലുണ്ട്. മനീഷ വാത്മീകിയുടെ  കുടുംബത്തെ  ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയത് ജില്ലാ മജിസ്ട്രേറ്റ് ആണെന്ന് ഓർക്കണം. ഭരണകൂടം പൂർണ്ണമായി  സവർണ്ണ അധികാരഘടനയായി മാറി എന്നതാണ് ഇത് തെളീക്കുന്നത്.


ദളിത് വേട്ടയുടെ സാക്ഷ്യപത്രം.


രാജ്യത്ത് എത്രമാത്രം അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലാണ്  ദളിത് മത ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നത് എന്ന് തെളിയിക്കുന്ന കണക്ക് പുറത്ത് വന്നിട്ടുണ്ട്. 2019  ഡിസംബർ  31വരെയുള്ള  കണക്കുപ്രകാരം  രാജ്യത്തെ ജയിലുകളിൽ  കിടക്കുന്ന തടവുകാരിൽ ഭൂരിപക്ഷവും മുസ്ലിം ദളിത്  വിഭാഗങ്ങളാണ്.  21..5 ശതമാനം തടവുകാർ ദളിത് വിഭാഗങ്ങൾ നിന്നാണ് അതാകട്ടെ 16.6 ശതമാനം മാത്രമുള്ള ജനസംഖ്യ നിന്നാണെന്ന് ഓർമ്മിക്കണം. പട്ടിക വിഭാഗത്തിൽ പെട്ടവർ ജയിലിൽ കഴിയുന്നത്  21 ശതമാനമാണ്.ജനസംഖ്യയുടെ   8.6 ശതമാനം വരുന്ന പട്ടിക വർഗ്ഗ വിഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ജയിലിൽ ഉള്ളത് 13.6 ശതമാനമാണ്. ഇവരിൽ 10.5 വിചാരണ നടക്കാത്തവരാണ്. ജയിലിൽ  ശിക്ഷ വിധിക്കപ്പെട്ട കഴിയുന്നവരിൽ  16.6 ശതമാനം പേർ മുസ്ലീങ്ങളാണ്. മൊത്തം ജനസംഖ്യയുടെ 14.2 ശതമാനമാണ് ഇത്. വിചാരണ തടവുകാരിൽ മുസ്ലീങ്ങളുടെ അനുപാതം 18. 7 ശതമാനമാണ് എന്ന്  ക്രൈം  റെക്കോർഡ് ബ്യൂറോ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ കണക്ക് പ്രകാരം ഏറ്റവും കൂടുതൽ  ദളിതുകൾ വിചാരണ നേരിടുന്നത്  ഉത്തർപ്രദേശിലാണ്.17995-പേർ. തൊട്ടുതാഴെ ബീഹാർ പഞ്ചാബ് തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളും.  എന്നാൽ സവർണഹിന്ദു വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവർ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടു കഴിയുന്നത്  13 ശതമാനമാണ്. ഹിന്ദുത്വ ദേശ ഭരണകൂടങ്ങൾ  ഇന്ത്യയിലെ താഴേക്കിടയിലുള്ള ജാതി ഹിന്ദുക്കളെയും  മത ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെയും  തെരഞ്ഞുപിടിച്ച് പീഡിപ്പിക്കുന്നതിൻ്റെ തെളിവായി ഇത് മാറുകയാണ്.


ഈ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ  ഭാവി വലിയ ആശങ്ക സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ഭരണഘടനയെ നോക്കുകുത്തിയാക്കി ഏകപക്ഷീയമായ തീരുമാനം നടപ്പാക്കാനുള്ള ശ്രമത്തെ പ്രതിരോധിച്ചേ മതിയാകൂ. അതിനു വേണ്ടത് രാജ്യത്തെ പീഡിത മതന്യൂനപക്ഷങ്ങളെയും ദളിത് സമൂഹത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി ശക്തരാക്കുക എന്നതാണ്. അതിന് ആദ്യം വേണ്ടത് ബ്രാഹ്മണിക്കൽ പൂനൂൽ  അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തയ്യാറാകുക എന്നതാണ്. അത് ഉയർന്നു വരേണ്ടത് സമൂഹത്തിൻ്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്നായിരിക്കണം.അതിനു വേണ്ടിയായിരിക്കണം ഇനിയുള്ള കാലത്തെ രാഷ്ടീയ ഇടപെടലുകൾ .


Dear friends and comrades around the entire world! 

Today the ICOR is ten years old and sends you warmest revolutionary greetings on this occasion! On October 6th, 2010, 90 years after the October Revolution and the founding of the Second International in Berlin, we celebrated its founding in an international festive ceremony. The Founding Resolution summarized: "The time is ripe to counter highly organized, globally linked international finance capital and its imperialist world system with something new - the organized power of the international revolutionary and working-class movement and of the broad masses in a new stage of the cross-border cooperation and coordination of the practical activity.” Words were followed by deeds! The ICOR has been consolidated and strengthened. Founded by 41 revolutionary organizations and parties on four continents, it has grown to include more than 60 member organizations on all five continents of the world. Congratulations on these successful ten years and many thanks to all ICOR organizations for their great efforts, their persistent work; many thanks to all those for their selfless commitment in taking over functions and responsibilities - from the first groundbreaking Main Coordinator Stefan Engel to the newest pending ICOR admission applications from Portugal and Siberia; to all friends of the ICOR and all allies all over the world. The basis for the growth and attraction of the ICOR are the far-sighted fundamental guidelines and principles decided ten years ago, when they are actually being lived and realized:

  • In the face of many remaining differences among the revolutionaries of the world, common organization on the basis of ideological-political core questions: revolutionary overcoming of the capitalist/imperialist system; perspective of socialism/communism; necessity of the dictatorship of the proletariat; leading role of the working class; a clear dividing line to revisionism, anarchism and Trotskyism.
  • Each organization decides itself in which activities of the ICOR it participates – however, if a commitment is made, it must be carried out reliably!
  • Ideological-political unification step by step with seminars, the right of every organization to make monthly contributions to discussion on the website and, last but not least, with resolutions which only become valid with the majority consent of the ICOR organizations. In the year 2020 alone, 15 resolutions on the burning issues of the time were drawn up on the initiative or with active participation of many ICOR organizations.
  • Financial independence. Everyone pays a self-defined contribution - but this reliably. The ICOR finances its work exclusively from membership dues, donations and imaginative financial activities. It is free of debt.
  • Proletarian culture of debate, mutual respect and attention to the sovereignty of the member organizations.
  • Policy of open doors for membership or cooperation with others.


The main task of the ICOR is the practical coordination and cooperation on these foundations. It has already taken important steps in this direction:

  • On four internationaldays of struggle of the ICOR - May Day, March 8th, the days of commemoration and struggle against war and the environmental day of struggle - the ICOR organizations strive to become active together on the basis of a common call with demonstrations, awareness-raising meetings and publications.
  • Practical solidarity in the struggle for democracy, freedom and socialism with the climax of the solidarity pact with the Kurdish liberation struggle; the construction of the health-care center with 177 brigadists under most difficult conditions, today a maternity clinic in Kobane, where thousands of babies have been born in the meantime.
  • A highlight was undoubtedly the ensemble for the 100th anniversary of the October Revolution - starting with publications and activities in the individual countries, an international seminar with 60 participating organizations from 40 countries and the climax of activities and demonstrations in St. Petersburg from 05.11. to 09.11.2017.
  • The continental coordinations organize joint campaigns or also seminars, such as on the environmental issue, on new phenomena in the imperialist world system, for example on the controversially discussed question of the new-imperialist countries.
  • ICOR organizations appear together militantly and critically at international conferences such as the World Climate Conferences of the UN.
  • The ICOR initiated and supported campaigns with other revolutionary associations like with the ILPS against nuclear power in the year 2011.
  • It is an active partner and driving force of non-party affiliated associations worldwide. For example, the important international coordination of miners and automotive workers or at two world conferences of grassroots women so far.
  • Oriented toward the future are the conferences of peasants and agricultural workers, which have already been held several times regionally and are planned as worldwide events in the future.
  • Together with the ILPS, the ICOR has meanwhile taken the initiative and created essential preconditions for the worldwide building of an antifascist and anti-imperialist united front.

These jointly achieved successes cannot be valued highly enough. They stand out attractively from the deserved decline or the splits of revisionist, Trotskyist or sectarian-separatist alliances. Without exaggeration and with pride we can therefore say today: the ICOR has become the living and initiative exponent of the revolutionary associations of the world. Without splits, signs of disintegration or liquidationist quarrels. But nothing would be more foreign to the ICOR, nothing would be more inappropriate than complacency. Considering the tasks that the future poses for the revolutionaries of the world, the ICOR is still in its infancy and still has a lot to learn and build up. It faces enormous challenges to put its guidelines and principles into practice consistently and at all times. Above all, it must further develop actual practical cooperation and coordination. It must be even more determined to identify, discuss and clarify the present burning ideological-political questions on time and to work consistently on awareness-building and organizing. We are currently experiencing the deepest world economic and financial crisis, intensified by the corona pandemic. The transition to a global environmental catastrophe is accelerating. Mass poverty, mass unemployment, millions of refugees, hunger, epidemics and wars are attacking and threatening the foundations of human life. The inter-imperialist competitive struggle with the growing number and aggressiveness of the various imperialist forces is intensifying and extremely dangerous. The exploitation and oppression of the international working class are being pushed to the extreme. The double exploitation and oppression of the masses of women and the brutal violence against them is intensifying. The youth are only provided with a future in capitalist barbarism! The ruling powers respond to class and mass struggles with state terror, the fascistization of the state apparatus and the suppression of the revolutionary forces. One of their main methods today is openly reactionary or modern-looking anticommunism. Its representatives pretend to be critical of capitalism, but declare it to be without alternative, all efforts to find a revolutionary perspective to be pointless, and they rant against the alleged "Stalinists" and "Maoists". Today anticommunism is more and more proving to be a decisive obstacle in the consciousness of the masses, for the development of class consciousness and for the decision to fight for democracy, freedom and socialism. Primarily for this reason, scientific socialism still has a relatively weak influence in the world's major struggles and movements. However, in the deepened crisis-proneness of the imperialist world system, the ruling powers are often no longer able to govern in the old way. The masses increasingly do not want to live in the old way. In more and more countries, general societal crises are emerging and worldwide the accelerated tendency towards an general societal crisis of the imperialist world system. The working class, especially the international industrial proletariat, is making its voice heard with determined struggles. Women are rising worldwide, especially in mass movements against discrimination and violence against women. Environmental activists are increasingly recognizing the need for society-changing orientation. The youth of the world rebel against exploitation and oppression, against racism, fascism, state terror, militarism, environmental destruction and anticommunist patronizing. The biggest problem in these diverse struggles is the often missing or too weak forces of Marxist-Leninist party building in the individual countries as well as effective international cooperation. Our entire attention must be focused on the dialectics of targeted party building in the individual countries and the decisive strengthening of our international cooperation in the ICOR and the anti-imperialist united front. The ICOR looks optimistically to the future. We live, work and fight for our socialist, communist ideal of freedom. The political situation in the world is crying for a solution. Never before, alongside the immense destructive forces, have the material conditions for the construction of socialism been so pronounced as today. Let us work even more resolutely to fulfill our historical societal roleLet us take the 10th anniversary of the founding of the ICOR as the occasion for a great initiative: Revolutionary organizations of the world - join the ICOR and the anti-imperialist united front! Draw your consequences from the fact that today the imperialist world system can only be fought and defeated in a coordinated way across borders. Overcome skepticism or doubts and place your trust in the power of our common, critical-self-critical process of learning! We call upon the member organizations of the ICOR:

  • Be determined in winning members - for the party in your own country, for the ICOR and the anti-imperialist united front.
  • Invest more efforts of your parties in the international work!
  • Strengthen your initiative and activity in the actual practical coordination and cooperation, especially on the continental and regional level.
  • Let us identify, discuss and clarify the ideological-political core questions in the preparation of the international socialist revolution even more consistently .

2021 marks the 150th anniversary of the Paris Commune, the establishment of the world's first dictatorship of the proletariat. Wouldn't this be an excellent opportunity for the ICOR organizations to meet with other revolutionaries of the world to discuss the lessons of the Paris Commune, to apply them to today and to join forces even more closely? We do not yet know how the corona pandemic will continue - but we will find ways and means. The international revolutionary and working-class movement can, must and will become a force superior to imperialism. Forward with the building of ICOR, the anti-imperialist united front and strong revolutionary parties in all countries! Workers of all countries and oppressed peoples, unite! Forward in the struggle for democracy and freedom, forward to international socialist revolution.


Page 5 of 148

The Communist movement in India has a history of almost a century after the salvos of October Revolution in Russia brought Marxism-Leninism to the people of India who were engaged in the national liberation struggle against the British colonialists. It is a complex and chequered history.