Kabeer Katlat

Kabeer Katlat

Email: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.


The most significant component of Chinese Communist Party’s (CPC) Centenary Celebration held on July 1 2021 was the hour-long speech of Xi Jinping, the “core leader”, delivered to the crowd of thousands assembled in Tiananmen Square in a celebratory atmosphere. In his address Xi, as General Secretary of CPC standing ahead of its 25-member Politburo, President of China (the term-limit of which was removed through the 2018 Constitutional Amendment by NPC) and supreme leader of the Armed Forces, called on the members of the CPC to draw strength from the party's history and strive for “China's modernisation and national rejuvenation”. Among other things, the crucial highlights of Xi’s speech were an unequivocal praise of the model of “socialism with Chinese characteristics” (so assiduously brought up by CPC since the time of Deng Xiaoping in the post-Mao period) which according to him enabled “China to transform itself from a highly centralised planned economy to a  socialist market economy brimming with vitality, and from a country that was largely isolated to one that is open to the outside world across the board”, “national rejuvenation” (a theme consistently upheld by Xi since his ascension in 2012) based on a “strong military” to “guarantee the security of the nation” as a “historical inevitability”, accomplishment of “the first centenary goal in 2021” of eliminating poverty, a task undertaken since the 2012 Congress (an already achieved  goal during his tenure), a firm resolve to mobilise towards “the second centenary goal in 2049” (centenary of  People’s Republic of China) by transforming it “into a great modern socialist country in all respects” based on a further “acceleration of the modernisation of national defence and the armed forces so as to achieve the target of “complete military modernisation” by 2035, and above all a warning to the rival powers that “no one should underestimate the resolve, the will, and the ability of the Chinese people to defend their national sovereignty and territorial integrity”.

 Exactly one week before (i.e., on June 25) when rehearsals of the upcoming formal celebration were taking place in Beijing’s central Tiananmen Square which was barricaded and closed to the public, China's State Council Information Office had issued a white paper entitled "China's Political Party System: Cooperation and Consultation," elaborating on the distinctive characteristics and strengths of the country's political system, including a highlight on the advantages of the CPC's path in terms of confidence and governance ability.  The white paper claimed the political system as the product of a combination of Marxist political party theory and China's reality, which is able to realize the universality of interest representation and guarantee the effectiveness of national governance. On the same day, at a press briefing on the white paper, vice minister of the United Front Work Department of CPC Central Committee Xu Yousheng said that China's achievements prove that China's political party system is the "best cat to catch mice" (revealingly echoing the famous quote from Deng Xiaoping when he initiated the process of “four modernisations”: "It doesn't matter whether a cat is black or white, as long as it catches mice." Further, while mentioning China's party system as a "great contribution of political civilization of mankind"), i.e., the most effective tool capable of accomplishing neoliberal development.   Xu also stressed that “the world's political party system is diverse, and there is not and cannot be a universal model”. Meanwhile, global corporate media continue with their hate-campaigns on what they call the “disastrous political campaigns” in the early years of Communist rule on the one hand and, showering eulogy on China’s rise to “market reforms” during the neoliberal period that have created the world’s second-largest economy, with a superpower status rivalled only by the United States, on the other.  At the same time, many self-professed communist parties which still uphold China as their role model, have extended their wholehearted greetings to CPC on this auspicious occasion. A typical example is that of the CPI (M), which has fully appreciated China’s success in dealing with the current political-economic issues counterpoising it to “International finance capital-led imperialist neoliberal globalisation showing its total bankruptcy in providing any solution”, as if China is resisting neoliberal-corporatisation.

A Brief History

The Communist Party of China (CPC) founded mainly by the initiatives of two revolutionaries, Chen Duxiu and Li Dazhao, with the help of the Far Eastern Bureau of the Communist Party of the Soviet Union and Far Eastern Secretariat of the Communist International in July 1921 has turned 100 during the month of July 2021. Mao Zedong was among the 12 delegates who attended the founding meet held in Shanghai. During both the first phase of CPC from the 1920s to 1949 when Chinese Revolution was successfully completed liberating the country from feudalism and imperialism, and the second phase from 1949 to the 1970s during which the fulfilment of revolutionary and democratic tasks was proceeding, Mao Zedong was at the helm ideologically and politically guiding the Communist Party. Thus, during this long period spanning 1920s to 1970s, in spite of shifting trends of rightist obstruction and leftist deviation, Marxism-Leninism-Mao Zedong Thought remained as the guiding ideology of CPC.

Chinese Revolution of 1949 that broke the imperialist hierarchy inherited from the colonial world order on the one hand, and demolished internal feudal bastion on the other, was an exceptional world historic event having no parallels. After 1949, China traversed a unique path of social, economic and cultural transformation that brought about unparalleled changes in people’s lives. Collectivisation of agriculture, ensuring people’s needs, raising production through appropriate scientific and technological intervention, overcoming malnutrition and illiteracy, integration of manual and mental work, construction of factories and workplaces near farms and schools, comprehensive expansion of health and education, etc., all under  proper integration with the commune system, state-led advances in scientific research and higher-professional education, development of heavy industry and provision of a whole set of social and economic services, and in similar other fields, Chinese experience was unparalleled during the quarter century of socialist transformation that abruptly ended in the seventies. Committees of peasants and workers controlled their workplaces while peoples’ movements together with intellectuals undertook social and cultural requirements. One of the major roles of the army was aiding the people in their dwelling and workplaces. To be precise, the self-reliant commune system, ‘the iron rice bowl of socialism’ that China built up during the quarter century of socialist transformation ensured food, housing, health education and employment to all.

During this period of socialist construction, the CPC undertook many political interventions through social and cultural revolutions with a view to transform the relations of production, revolutionise the superstructure and expand democracy for the people exposing and dealing with bureaucratic tendencies in the Party. Revolutionary committees of party cadres at appropriate levels, technical experts and peoples’ communes were involved in this process. For instance, taking in to account the glaring issues involved in the accepted ‘mainstream development paradigm’ that came to be as conceptualised in the idea of “catching up with the West” that got recognition in Soviet Union, Mao brought out his revealing proposal on “On The Ten Major Relationships” in the 1950s such as: 1. The Relationship between heavy industry on the one hand and light industry and agriculture on the other; 2. The relationship between industry in the coastal regions and industry in the interior; 3. The relationship between economic construction and defence construction; 4. The relationship between the state, the units of production  and the producers; 5. The relationship between central and local authorities; 6. The relationship between the Han nationality and the minority nationalities; 7. The relationship between party and non-party; 8. The relationship between revolution and counter-revolution; 9. The relationship between right and wrong; and 10. The relationship between China and other countries. Though rudimentary, the conceptualisation on “The Ten Major Relationships” put forward by Mao was capable of challenging the mainstream capitalist development paradigm and to deduce effective strategies for advancing along the road of transition to socialism.

And much before this, in 1950, to avoid a repetition of the mistakes in Soviet Union, Mao had raised the question of streamlining state apparatus and reducing military and administrative expenditures as fundamental prerequisites for achieving a “better financial and economic situation”. Mao was very critical of the manner in which peasants were “squeezed” in Soviet Union in the guise of industrialisation and development. At a time when peasant agriculture at a global level is confronting the biggest existential threat today as a result of the onslaught from corporate capital, the observation made by Mao 70 years ago on sustaining agriculture is relevant even now. And regarding the building up of people’s political power at the local level, Mao said: “ We must not follow the example of the Soviet Union in concentrating everything in the hands of the central authorities shackling the local authorities and denying them the right to independent action.” While appealing to the people to firmly reject the decadent bourgeois systems and ideologies of foreign countries, Mao pursued a dialectical approach of “learning the advanced sciences and technologies” and adopting whatever scientific from foreign countries. He opined: “Neither the indiscriminate rejection of everything foreign, whether scientific, technological or cultural, nor the indiscriminate imitation of everything foreign...has anything in common with the Marxist attitude…” – a perspective that Mao upheld even in CPC’s relation with the Comintern from the very beginning. However, though aware of the deviations in Soviet Union, the CPC led by Mao was always in the forefront of acknowledging the great achievements made by the first socialist country under Lenin and Stalin and was quick to defend Soviet Union against anti-communist propaganda by imperialist centres.

But with the ascendancy of Khrushchevian revisionism that, along with a vicious campaign against Stalin, put forward many prognoses such as “weakened imperialism”, “civilized imperialism”, “disappearance of colonialism” and theorised on “peaceful transition” from capitalism to socialism along with the apolitical prognosis of economic development as the principal task of national liberation movements abandoning class struggle against imperialism, etc., the socialist camp faced a grave setback. In this context, through its polemics against the Soviet leadership called Great Debate of the 1960s that laid down the General Line of the International Communist Movement, the CPC led by Mao Tsetung systematically exposed capitalist restoration in Soviet Union and put forward the general approach towards the neocolonial phase of imperialism. Situating neocolonialism as the new phase of imperialism which is a “more pernicious and sinister form of colonialism” led by US imperialism in the postwar period, the CPC went on characterising the revisionist Soviet leadership as “apologists of neocolonialism”, and explained how social imperialism (socialism in words and imperialism in deeds) converges with bourgeois ideology and practice. Meanwhile from 1956 onward, led by Liu Shao Chi, rightist trends with unilateral emphasis on “productive forces” came to the fore within CPC too, and in the inner-party struggle that followed often saw Mao holding a position of a minority within the Party even as he continued his effort for “an integration of the universal truth of Marxism-Leninism with the concrete practice of the Chinese revolution”.

 It was in this context, and in view of the emerging internal and external threats, that Mao upholding mass line launched the Cultural Revolution to unleash the revolutionary democratic power of the politicised masses for carrying forward socialist advancement and thus to ward off a repetition of the capitalist restoration in China. Cultural Revolution that began in 1966, in brief, was a vigorous political struggle against the capitalist tendencies and bureaucratic corruption by raising the class consciousness of the people and revolutionalise the superstructure along with increase in production through transforming production relations. However, as already noted by Marxist-Leninists, struggle against rightist deviation led to the emergence of left sectarian tendencies including even intolerances committed on scholars and cultural activists.  Taking advantage of the fierce inner-party struggle, rightist forces even penetrated into the armed forces curtailing people’s initiatives and mass movements. Meanwhile, Lin Biao, who was keeping a low profile after his military initiatives in the 1940s, came forward and took on a leading role in the late 1960s with his adventurist positions.   

These domestic repercussions had their international ramifications too. The CPC’s formulation on neocolonialism and analysis of the the postwar phase of imperialism that unravelled the neocolonial strategy and tactics employed by both US imperialism and Soviet social imperialism which were inspiring to proletariat and oppressed peoples of the world, could not be carried forward in the proper perspective.  The ascendancy of left sectarian line led by Lin Biao that interpreted “imperialism heading for total collapse and socialism advancing towards world-wide victory,” was a camouflaged acknowledgement of the prognosis of “weakened imperialism” already put forward by Khrushchevian revisionism in the 1950s. And the erroneous conceptualization of “Soviet social imperialism” as a bigger evil than American imperialism also got acceptance among the left adventurists at a global level. This approach including a host of retrograde moves had its concrete manifestation in July 1971 when Henry Kissinger made his secret visit to Beijing to prepare Richard Nixon’s head-of-state visit to China in February 1972. The “theory of three worlds” which Deng Xiaoping put forward at his UN General Assembly Speech on April 10, 1974 that suggested “Soviet social imperialism” as more dangerous than US imperialism that altogether disoriented both the task of the international proletariat and national liberation movements was the logical corollary of this rightist deviation garbed in sectarianism.  With this, the whole understanding on neocolonialism evolved by CPC as part of its erstwhile critique of Soviet revisionism was also thrown into the dustbin. It was also helpful to US-led imperialism that was facing one of the biggest postwar crises during the early seventies to reorient the neocolonial accumulation process altogether throwing away the welfare mask and resorting to naked global plunder through embracing neoliberalism.

In the meanwhile, with the 10th Congress of CPC in 1973, the sectarian trend led by Lin Biao who “waved the red flag to defeat the red flag” being already fallen in 1971, the stage was set for the rehabilitation of the rightist Deng and his cohorts who had to face severe setbacks during the Cultural Revolution and against whom (the Liu-Deng team) Mao had been consistently carrying his ideological struggle since the 1940s. Taking advantage of the weaknesses of Cultural Revolution, Deng emerged powerful, and colluding with the centrist forces many of whom were elected to the 1973 Central Committee, it was relatively easy for him to mount a counterrevolutionary coup following the death of Mao in 1976, leading to the rehabilitation of all revisionist guards and ushering capitalist restoration in China. After consolidating the reins of power in his hands, from 1978 onward, “socialism with Chinese characteristics” was added to the core ideology of Marxism-Leninism-Mao Zedong Thought fundamentally altering the political-ideological line that CPC was pursuing since 1949.

China’s Capitalist Road

Much has already been written on China’s capitalist transformation during the post-Mao period and hence a detailed analysis is not intended here. Restoration of capitalism meant transformation of the People’s Republic into a state capitalist one led by a Party which transformed itself as bureaucratic bourgeois in character. Revolutionary literature of yester years including writings on Cultural Revolution as well as ideological thinking with a revolutionary orientation were censored and suppressed and many supporters of Mao were persecuted. Workers’ strike and critique of economic policies were dealt with based on the official diktat of “development as an absolute principle”. People’s communes that worked in harmony with state-owned enterprises (SOEs) across China were dismantled and all erstwhile guarantees to food, shelter, health, education and other basic needs were systematically taken away. Along with the catchword “it is glorious to get rich”, Deng’s, already noted oft-quoted dictum, "It doesn't matter whether a cat is black or white, as long as it catches mice," was widely popularised on accounted of its implicit depoliticising mission. As a corollary of this, at the international level, since the 1980s, China altogether abandoned the support and solidarity that PRC had been extending to revolutionary movements and national liberation struggles.  

The Chinese political-economic developments since the adoption of the slogan “it is glorious to get rich” and announcement of the so called “four modernisations” have been dramatic. Throughout the 1980s the major focus of CPC and the Chinese regime was to lay the badly needed essential foundations for sustained expansion of capitalism. An effective initial move was the merger/integration of the bureaucratic state with private businesses and orienting state-owned banks toward liberally supporting private businesses. Along with this, from the very beginning, unlike neocolonially dependent countries like India, with its own capability to take independent political-economic decisions, the bureaucratic state of China could enter into various joint ventures between state-owned enterprises and foreign corporate capital and adapt itself to the most modern and state-of-the-art technologies on its own terms.  Efforts were also initiated to transform the country as a low-cost export platform making use of China’s inexhaustible source of cheap labour and a number of special economic zones came in to being in many coastal regions of the country. The privatisation strategy got a relative shift since the 1990s, with more focus on FDI inflows. Taking advantage of the cheapest labour, liberal tax and environmental regulations, corporate MNCs and global consultancies quickly made China their favourite destination. This enabled China to become one of the major partners in the neoliberal international division of labour and integrate itself with global finance capital. In conformity with the inherent speculative character of corporate accumulation, real estate, financial markets and other money spinning businesses also flourished in China. To put in brief, thus, from the 1980s, Party-led bureaucratic state of China was transformed into an apparatus committed to safeguard the interests of corporate capital at the expense of workers, peasants and toiling people.

 Thus by the turn of the 21st century, China’s bureaucratic state monopoly capitalists had succeeded in building up a number of Chinese monopolies exporting capital to almost a hundred countries (and to more than 125 countries as of 2021). As world’s low-cost production base, China has become successful in capturing proportionately greater share of commodity markets not only in Afro-Asian-Latin American dependent countries, but even in the US itself. At the same time, this Chinese integration with global market has coincided with the emergence of fast moving ‘frontier’ or new generation technologies including  digitisation that were practically insignificant in the 20th century. And closely integrated with the bureaucratic state, many MNCs from China have become pioneers in economic innovation and technological application of these technologies to production at a maddening speed. Many Chinese conglomerations like “BAT” (Baidu, Alibaba, Tencent) have reportedly eclipsed or are at par with their US-based counterparts called “Silicon Six” (Google, Facebook, Amazon, Netflix, Apple, Microsoft) both at economic and technological levels. In close integration with these digital giants China has become the leading country in pioneering digital currency initiatives that is capable of challenging the hegemony of US dollar as the international currency.

As a manifestation of the capitalist transformation and growth in the share of private sector in country’s GDP which now hovers around 70 percent, wealth concentration and inequality (and the concomitant corruption too) in China have risen to horrific levels often greater than that of the US. According to 2021 Hurun Global Rich List, during the last five years, China has added 490 billionaires (compared to 160 in the US) to be the first country in the world to have 1058 billionaires, more than the combined total of US, India and Germany.  In view of this emerging trend, to achieve close integration of the bureaucratic state and corporate capital or the merger between political power and economy, the 16th Party Congress of CPC held in 2002 had resolved to formally extend party membership to corporate CEOs too (the process of inducting wealthy people into the party was initiated by Deng in 1978 itself). Consequently, within two decades, around half of the Chinese billionaires have become members of the higher committees and the proportion of millionaires and billionaires holding membership in the 92 million-member party today is very high compared to the general population.

No doubt, the socio-economic repercussions of the more than four decades of capitalist development are of unparalleled dimensions. One of its conspicuous outcomes has been the prevalence of what is called ‘uneven development’ on account of the abandonment of the principle of ‘walking on two legs’, an aspect highlighted by Mao in his speech on The Ten Major Relationships. Amidst the spectacular GDP over the last four decades, as is obvious, the self-sufficient and self-reliant communes were almost destroyed leading to horrific displacement of the people from agriculture and country-side and being forced to migrate to urban centres and special economic zones  to be subjected to extreme forms of slave labour and super-exploitation. Despite the spectacular economic growth, unlike the western imperialist countries where only 2 percent of the working people is employed in agriculture, around 35 percent of the Chinese working people is still subsisting on agriculture whose contribution to GDP has dwindled to around 10 percent.  On the other hand, in spite of the lowest wage rate which is the major attraction on the part of both foreign and domestic capital, the Chinese labour absorption rate in industry, similar to other countries, is relatively low.  And the tertiary sector, though growing, is not capable enough to absorb the vast ‘reserve army’ of the unemployed. At the same time, speculation, real estate, financial swindles, etc. are flourishing in China and it is also not immune to the intensifying neoliberal crises as its economy is also interwoven with the global commodity and financial markets.  All these are accentuating the contradiction between Chinese state monopoly capitalism on the one hand, and working class and broad masses of people on the other.

 Imperialism with Chinese Characteristics

Obviously, “socialism with Chinese characteristics” is a convenient camouflage used by the “capitalist roaders” to cover-up the capitalist trajectory of China since the 1980s and its eventual transformation as a leading imperialist power, thereby claiming political legitimacy for hoodwinking not only the people of China but the working class and oppressed peoples of the world too. The same rhetoric of ‘socialism’ was effectively used to deal with the Tiananmen flare-up of the late eighties mainly led by liberal intellectuals, students and dissenting sections within the party who aspired political freedom commensurate with ‘market reforms’ and encouragement given to private capital. And for the western imperialists as well as for imperialist think-tanks and neoliberal ideologues the world over, China’s claim on socialism has become an ideological weapon in their anti-communist propaganda.   Meanwhile, based on the laws of motion of capital in the imperialist era as elucidated by Lenin, bureaucratic state monopoly capitalism of Chinas strengthening itself from its growing integration with global market was transforming itself into imperialism. During the late 1990s, the reunification of Hong Kong (1997) and Macao (1999), both being nerve centres of global finance capital, gave further impetus to this process. China’s formal entry in 2001 into WTO, often characterised as the third neo-colonial pillar together with IMF and World Bank, extended it more manoeuvrability in imperialist market and finance capital. By the time of the world economic crisis of 2008, China had become the biggest commodity exporter and was on its way to become the largest capital exporter at par with the US. Along with its active participation in US-led neocolonial political-economic institutions, today, imperialist China is leading several institutions, groupings and initiatives such as Shanghai Cooperation Organisation (SCO), Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB), Belt and Road Initiative (BRI), BRICS including New Development Bank (NDB), Regional Comprehensive Economic Partnership (RCEP),  etc., Despite its rhetoric on “socialism”, completely repudiating Marx’s perspective on military spending as “non-productive waste of part of the social product”, in tandem with its growing imperialist status, during 2000 and 2020 Chinese military spending galloped by 20 times reaching around $260 billion second to US. In the fields of war and space technologies including missiles, bombers, aircraft carriers, etc., Chinese advancement is at par with that of US.

Today, China’s capital export, transforming many countries such as Pakistan, Iran, Sri Lanka, etc., as heavily dependent on Chinese capital investment, crossing the borders of Asia, has penetrated to the entire African continent and parts of Europe, is now spreading even to Latin America. While Italy has become part of BRI, disregarding US diktats in NATO, both Germany and France have come forward for broad-based EU-China economic and trade relations. Relegating both US and EU imperialists to the background, Chinese imperialism with its advanced technologies have already become the biggest capital exporter to Africa including the establishment of military bases in countries like Djibouti. The decade since the 2008 World Economic and Financial Crisis followed by the Pandemic saw massive Chinese corporate capital penetration under the camouflage of “development aid” to ports, railroads, roads, pipelines and telecommunications.  Quite logically, together with intense plunder of Africa’s precious natural resources and raw materials and super-exploitation of labour, this Chinese neocolonial penetration is also resulting in ruination of the peasantry, unemployment and mass poverty. CPC‘s “Made in China 2025” initiative that envisages a relative alteration from China’s role as a cheap-labour economy to a technology intensive producer and capital exporter also aims at grabbing a greater share in global capital market from its imperialist rivals, especially the US.

Western Notions of Capitalist/Imperialism versus China

A striking aspect to be noted here is that mechanical/western notions of class/property relations and corporate governance do not fit in with the privatisation/corporatisation process in China. The most crucial point is that China being an erstwhile socialist country was delinked from the postwar laws of motion or logic of finance capital during the quarter century from 1949 to mid-1970s. Hence it had the opportunity to evolve a fundamentally different and independent political-economic trajectory till its capitalist restoration in the post-Mao period. As such, rather than a stereo-typed or mechanical analysis that is incapable of unravelling China’s capitalist path and eventual transformation to imperialism, what requires is an analysis of Chinese capitalism/imperialism according to concrete conditions. Moreover, Chinese capitalist roaders and bureaucratic bourgeoisie have learned lessons from the altogether disintegration of the Party itself in Soviet Union. Therefore, since the beginning of its capitalist transformation effectively utilising the industrial and technological base already laid down during the socialist period, the party bureaucracy’s strict supervision was strictly enforced for unleashing the privatisation process, at all levels. Its handling of the Tiananmen unrest was also possible due to this. As such, to ensure constant and strict surveillance, party units or party cells are functioning in almost all business enterprises irrespective of domestic or foreign. Presence of appropriate party representative in the board meetings of companies is the accepted norm, and the decision to give party membership to corporate CEOs is connected with this.  Even Walmart, world’s biggest US-based MNC which a few years back was having more than 70 percent of its procurement from China, and which never allowed even unions in its US stores, had to allow party cells in its Chinese stores. Thus there is no compromise on enforcing the bureaucratic-bourgeois state dictatorship on the unhindered corporatisation flourishing in China.   

Under Xi Jinping this trend of bureaucratic streamlining of private corporate sector has strengthened further. For instance the high profile Jack Ma of Alibaba (whose e-commerce empire at one time was estimated as bigger than that of the US and EU combined)  who until recently was the acclaimed “global face” of corporate China, has suddenly fallen from grace, and being dropped from public view, for the last eight months there is no information on him. Meanwhile, according to reports, the Chinese “regulators” have embarked on “rectification” on account of his outspokenness and public criticism of the bureaucratic financial regulations and reluctance to follow them.  This has resulted in a sudden downturn in the fortunes of Ma and as reported shares of Alibaba have slumped around 30 percent since November 2020.  Reports also mention on the warnings issued to more than a dozen technology companies to comply with financial regulations now supervised by the People's Bank of China.

However, this does not in any way construe to mean any reversal of the corporate wealth accumulation process in China that is proceeding at a fast pace. What took place has been a removal of the hurdles that stand in the way of an appropriate blending of China’s powerful bureaucratic state regime and private corporate capital that is successfully fulfilling the “success story” of Chinese imperialism. The latest addition of Xi Jinping Thought to the core ideology of Marxism-Leninism-Mao Zedong Thought is intended to accomplish this task. In fact, this new formulation is the antithesis of the ideological-political line pursued under Mao during 1949-76. In the meanwhile, presidential term-limit and so called ‘collective leadership’ that have been there were being taken away by Xi, which liberal analysts are interpreting as a move away from “Deng era” to “Mao era”. This makes little sense in the socialist direction since its aim is to promote an image of ‘socialism’ by appeasing the degenerated and depoliticised ‘left’ even as an all-out agenda of bureaucratisation, corporatisation and militarisation and, above all, an assertive role of Chinese imperialism at the global level are in store, which is evident from Xi’s speech, as noted in the Introduction of this article. 

On the significance of Mao Tsetung Thought in  developing theory and practice of revolution today: How Alien trends go against Mao’s Teachings!

KN Ramachandran

  1. Mao Tsetung was a great Marxist-Leninist leader who guided the anti-imperialist, anti-feudal people’s democratic revolution in China to victory in 1949, and struggled for advancing the socialist construction for 27 years till his death on 9th September, 1976. The fierce inner party struggle he waged against all alien trends, engaged in diverting China from socialist path to state capitalist, bureaucratic dictatorship, was supreme. The world has undergone vast changes during the last 45 years, with the East wind of socialism which he expected will sweep away the West wind of imperialism has suffered severe setbacks. But the great vision of revolutionary change he tried to develop in continuation to hitherto Marxist teachings, still inspires the toiling and oppressed masses around the world. During his life time and later, the imperialist think-tanks and lackeys on the one hand, and the Soviet social imperialists as well as CPI and CPI(M) like old and new revisionists on the other, competed with each other to spread false reports and to maliciously attack his contributions, vulgarizing them. After his death, various streams of Maoists are engaged in doing immense harm by reducing his teachings only to “political power grows out of the barrel of a gun”. So, while remembering him on this 45th death anniversary, it is the task of the Marxist-Leninists to explain and defend his revolutionary theoretical approach and practice.
  2. A proper evaluation of the theoretical line pursued by him is difficult, since unlike in the case of other Marxist teachers, many of his voluminous writings and speeches during the long period of his life are not available in English, outside China. The four volumes published as his selected writings up to 1949 and a collection of articles till early 1960s as 5th volume, by the CPC are the only reliable writings available. During the long period of imperialist encirclement, before and after Chinese revolution, what was published by CIA and other imperialist agencies from Hong Kong, Macao like centers were distorted versions. So, apart from these five volumes, we have to depend on the large number of journalists and scholars like Edgar Snow, William Hinton, Joan Robinson, to piece together his revolutionary practice. Many studies on the concrete conditions on China based on which Mao developed the line of People’s Democratic Revolution (PDR) according to the concrete conditions of China as explained in his “On New Democracy” and among other such articles are not available. Utilizing this, the anti-communist imperialist think-tanks, so-called Marxist critics, along with revisionist trends have attacked the Marxist-Leninist line Mao pursued applying it to concrete conditions of China as opposed to the line of the Comintern, or, as “oriental Marxism”. Later these were used to distort his line of socialist transition..
  3. China was one of the most ancient, backward feudal dynasties, where the different imperialist countries had started colonization of its vast coastal regions and islands from 18th The vast interior regions were divided in to provinces controlled by war-lords during Ming dynasty till it was overthrown by the Komintang under Sun Yatsen’s leadership, and turned in to the Republic of China. Sun had  progressive democratic line of thinking, whose regime was the first to recognize Soviet Union following Russian revolution. When the CPC was formed in 1920, Sun had already started organizing a centralized Komintang army to put down the war-lords and to unify China. He invited the foreign educated students who had returned to join the CPC, to educate the mostly illiterate army men, working as political commissars. So, the CPC started working in a unique situation, as Mao repeatedly pointed out. Following Sun’s death in 1925, when US-educated, Chiang Kaishak took over as president with imperialist support, by 1927 the communists came under murderous attacks, forcing them to withdraw to Chingkang mountains and other rural areas. But, a powerful section of the Komintang army, influenced by the communists, joined them. So, the national liberation war led by the CPC, took the form of a military confrontation by the Red Army with Chiang’s army.
  4. When the Communist International (Comintern) was formed in 1919 under Lenin’s leadership, it adopted the line of World Proletarian Socialist Revolution (WPSR), with the socialist revolutions in the capitalist countries, and anti-imperialist, anti-feudal democratic revolutions in the countries under various stages of colonization; colonial/ semi-colonial/ or dependent, as its two streams. Industries and modern working class had not developed in almost all these countries. So, Comintern had called for developing appropriate tactical line in each country, so that the national liberation movement against colonial powers can be developed as democratic revolutions under the leadership of the communist party, and to socialist revolution as part of the WPSR.
  5. From his early writings on Chinese revolution like analysis of the Honan Uprising, Mao called for a revolutionary path according to the concrete situation in China, a predominantly feudal society with various imperialist powers competing to extend their influence.. But a powerful section in the CPC stood for repetition of the Russian experience, But, in the course of implementing it, the CPC suffered serious setbacks. It was only after series of such reverses, in 1933 Mao’ line was adopted. As the Japanese imperialists had started attacking the Manchuria for total colonization of China in early 1920s, and as they were spreading to more areas by early1930s, Mao led the Red Army to break the encirclement of the Koumintang forces and advance to the Northeast. The line of people’s war combining with other forms of struggle, well explained by Mao in his writings, ultimately led to victory of the revolution in 1949 overthrowing the Komintang rule led by Chiang Kaishak, and to the formation of the People’s Republic of China.
  6. After 1949, when the struggle for overthrowing the feudal relations in the agrarian sector as well as to put an end to the plunder by the imperialist powers were taken up, the US imperialists who had come to leadership of the imperialist camp during the Second World War tried to sabotage it as it was opposed to their line of transforming the hitherto colonial forms of direct imperialist plunder to neo-colonial forms. The IMF, World Bank, were launched in 1943 to help this process. The United Nations was formed in 1945 as the political platform of the imperialist countries as well as the neo-colonially dependent countries through transfer of power to their junior partners. US adopted aggressive methods to intensify export of finance capital, technology, and to use market control in the former colonial/semi-colonial/dependent countries. Neo-colonial reforms of state intervention and control in production, land reforms from above and welfare policies were utilized to prevent any more communist led revolutions in the colonial countries and to prevent further expansion of the socialist camp.
  7. The differences in analyzing these vast changes taking place at global level in the post- Second World War years from Marxist-Leninist positions, had emerged among the Soviet leaders during the second half of 1940s itself. During the post-Stalin years, when the Krushchov-led revisionists captured power suppressing all opposition, it analyzed that these changes were reflecting the weakening of the imperialist camp and end of colonialism. This position was opposed by the CPC, which pointed out that in reality the US led imperialists were resorting to “more heinous and pernicious forms of plunder” under neo-colonization; what was happening was mere “replacement of colonial forms of plunder with more severe nep-colonial forms” US-led imperialist camp has become more ruthless.. But based on this erroneous evaluation, the Krushchov-led Soviet revisionist leadership rejected the path of class struggle and revolutionary transformation in the ‘newly independent countries’ with the line of class collaboration. They advocated that as the imperialist forces are weakening, the socialist forces can peacefully compete with, and coexist with it, and adopt the line of peaceful transition to socialism in the ‘newly independent countries’! This line was adopted by the 20th Congress of the CPSU in 1956,. Using the influence it had among the communist parties formed during the Comintern years this line was imposed internationally leading to serious crisis in the ICM.
  8. The contemporary developments showed that contrary to what Krushchov was explaining, the US led imperialist camp had only intensified military aggression on the people of Asia, Africa and Latin America who were still struggling for national liberation. Using the IMF, World Bank and other imperialist institutions and agencies it was waging fight against communism, and trying to create illusion about its reformist path. Creating NATO and other military alliances, it was making these so-called newly independent countries more dependent. Using its coercive policies, imperialist camp had already succeeded to force one of the people’s democratic governments formed in East Europe, Yugoslavia, to capitalist path. Along with the refusal to recognize these facts, the Soviet leaders, even violating the agreements arrived at in the 1957 and 1960 World Conference of the Communist parties at Moscow. They started open attacks on the CPC and CP of Albania. It forced the CPC to come out with its own version of the General Line of ICM in 1963. It led to open split in the ICM, with the Soviet revisionists going forward to transform SU to a social imperialist power, contending and colluding with its rival, the US imperialism for world hegemony. All the parties which pursued this line soon started transforming to social democratic parties, abandoning the path of revolutionary change.
  9. By the time of the 8th party Congress of CPC in 1956, the struggle for revolutionary land reforms putting an end to feudal exploitation and confiscation of the imperialist properties were, in the main, completed. But it was not an easy task. US led neocolonial offensive was taking more aggressive forms. While these tasks were being carried out at the international and national level many complex developments were taking place. US attack on North Korea called for extending full scale support to the Korean people. US imperialism led a stringent economic blockade against the PRC, recognizing Chiang’s rebel govt in Taiwan as ‘real China’ with Security Council seat. Internally, once power was captured, top leaders of the CPC itself had serious differences with the concept of completing the democratic task fast and advancing to socialist revolution. Chou Enlai, the powerful prime minister put forward the concept that as China is still very backward, it should ally with the newly independent countries who are not aligned with US or SU, and form a Non Aligned Movement, which was soon theorized as a Third World, and China as a Third World country. His centrist positions led him to align with those forces who wanted to project national aspirations of Chinese people over proletarian internationalism, in practice. While Mao was heralding the strengthening of the socialist camp led by Soviet Union, and encouraging the world people with his statement: East Wind od socialism shall prevail over the West wind of imperialism’, the centrists led by Chou, supported by those influenced by the rightist and nationalist ideas had different ideas. These differences took a serious turn as the advance to socialist revolution came up soon.
  10. There were powerful supporters of the Soviet revisionist line in CPC. A fierce two-line struggle took place in the 8th congress in 1956 on the path to be followed for advancing to the stage of socialist revolution. Those closed to Soviet revisionist line argued that, as the tasks of the democratic revolution are completed, first priority should be given to strengthening productive forces by all means ( Deng Tsiaoping’a famous ‘Black cat, white cat theory). They were for a phase of state capitalism, before taking up socialist transition But Mao opposed it, warning that such a path will lead to what is taking place already in Soviet Union. He called for “Grasp revolution, Promote production”, and “take class struggle as the key link in all fields”, calling for socialist transformation along with economic development. Mao’s position was attacked by the capitalist roaders who had considerable influence in the party, army and administration and, it was reduced to a minority one. But Mao did not surrender. He started putting in to practice his line with the immense mass support he had  So, an anti-Mao campaign was started. To put more pressure on Mao, the Soviet leaders withdrew all economic assistance given to China. Already US imperialist camp had clamped down economic blockade against China. As the Soviet teams involved in different construction projects started withdrawing with their blue-prints, the ideological-political struggle intensified, which soon reflected in state to state relations between SU and socialist China, also in all fields.
  11. It was a critical turning for China and the revolutionary communists everywhere. Against ‘the theory of productive forces’ of Deng and company, Mao launched his fight back, calling on the people to reject the imperialists and the capitalist roaders in China, calling for a Socialist Rectification Campaign to ideologically expose the capitalist roaders and to educate the people; a backyard furnace campaign to teach people to rely on indigenous technology, and trying to develop it through bold experiments and practice to create a great leap forward; and the call to build People's Communes as the centers of people’s political power at all levels starting from local counties (like panchayats in India). The US led imperialist camp, the Soviet leadership, the revisionist parties all over the world, the international media and their lackeys spread fantastic stories, distorting all facts, about crores of people  dying in China and the great devastation caused by Mao’s line. They concealed the severe natural disasters including heavy floods and droughts recorded during many years. It was all out propaganda blitzkrieg by all forces of reaction. But in spite of all anti-China tirade by the enemies of all shades, the Chinese people created history within this most difficult decade from 1957 to 67, transforming China in to a country where all infra-structural facilities had started developing very fast, and an “iron rice bowl policy” guaranteeing food, clothing, housing, healthcare, education and employment  to all. In this struggle Mao had to fight bitterly against ideas like socialist countries should go for American efficiency to achieve higher GDP growth than capitalist countries etc  Mao said becoming expert is good, but our effort should be to make all Red and Expert.  He called for socialist competition, and wanted capitalist competition among workers. Based on this line, the material development was matched with socio-cultural developments and with popularizing the vision of socialist future where everything shall be under social ownership, with series of Cultural Revolutions, to overthrow old super structure and to create new realm of revolutionary ideas. During this decade, through ‘away with pests’ like campaigns the picture of a stinking pre-revolutionary China changed fast. Mao called for fighting Confucian ideas and patriarchy. He announced, “Let hundred flowers blossom, Hundred thoughts contend”. Only by developing democratic space in this way, the initiative of all sections can be raised.
  12. From his first writing, explaining the suicide of a girl to save herself from an imposed’ marriage, to what he has explained in On New Democracy on the culture of new democracy, to the speech at the Yenan Forum on culture and to his repeated calls for waging class struggle against decadent ideas, habits, and imperialist culture, Mao has consistently pointed out that ideas can become a material force; so at times of social revolutions the struggle at the realm of ‘super structure’ becomes primary. He pointed out,  history has proved it many times that whenever the revolutionary ideas fail to assert, the counter revolutionary ideas easily come to dominance. To counter the people’s upsurge led by Mao, the capitalist roaders who controlled the media and publications used them, in such a way that most of the writings and speeches of Mao were made unavailable. The socialist roaders produced a number of Chinese operas for propaganda. When Peng Tehuai, the military chief, was dismissed for counter-revolutionary activities, capitalist roaders launched a Chinese opera, “Hai Jui dismissed from office” to attack Mao, depicting him as an emperor. The struggle intensified as the capitalist roaders started obstructing the programs launched by Mao using the control they still had in the bureaucracy and in party. So, in 1965 Mao called on the students and youth to come out on the streets, write big-character posters, use cultural propaganda and bombard the headquarters of the capitalist roaders. It was the beginning of the Cultural Revolution to expose Liu, Deng and other capitalist roaders and in 1966 they were removed from all positions of power. In essence this CR launched in 1965 was a great political movement to rectify the system from within. Like the capitalist roaders in China, the reactionaries everywhere shouted “wolf, wolf” and attacked the CR most ferociously. Mao declared : “to rebel is just, to overthrow wrong ideas and powers behind them”, and called for intensifying the movement. It brought out the pent up anger of the students and youth along with the workers and members enthused by the People’s Communes like socialist initiatives against the capitalist roaders, who were corrupt, bureaucratic and trying to deviate China from socialist path to state capitalism under bureaucratic dictatorship. They came out in millions everywhere with big character posters, banners and cultural performs, camping outside campuses. It was a great education for them. It was real mass democracy in action. Many creative contributions came out including how to question those in power. It is in this context Mao explained how the CR is in effect a political revolution, in which existing backward, reactionary ideas were challenged, and new meaning was sought for the path of development against capitalist system, and for expanding democracy, transcending bourgeois democracy, with the perspective of ‘all powers to the people’
  13. But, when the CR was developing in to a real people’s movement, giving a powerful blow to the capitalist roaders, the entrance of a new power center within the CPC, a faction led by Lin Biao, the new military chief and defense minister who replaced Peng, started changing everything. Claiming himself as closest to Mao, his faction started hijacking the CR using the military and a section of mis-guided forces! Claiming that the main objectives of the CR are achieved, and now ‘order’ has to be established, with the help of the centrist, powerful prime minister, Chou Enlai, who shifted his hitherto alliance with the capitalist roaders to supporting Lin, he increased his control over every sector. In 1965, a book, Long Live the Victory of People’s War was published in Lin’s name. Though its every page started glorifying Mao as our great helmsman, contrary to what the CPC explained during the Great Debate against the Soviet revisionists, Lin’s book claimed: We are in a new era when Mao Tsetung Thought is the Marxism-Leninism of this era, in which imperialism is weakening, and facing total collapse, while the world proletarian socialist revolution is going to make worldwide victory. It advised not to read too much, but confine your studies to quotations from Mao’s works, published as the Red Book, and the three articles. It analyzed that all countries of Asia, Africa and Latin America are in similar condition to pre-revolutionary, semi-colonial, semi-feudal China, and so all of them should follow the path of people's war! The CR was reduced just to a banner for attacking the opposition, and all creative ideas of Mao were distorted and replaced with his anarchist ideas. By the time of the 9th Congress of the CPC in 1969, Lin Biao came to total control and so even the Party Constitution was amended to declare that Lin Biao is next in line after Mao. How such a line contrary to whatever Mao taught could come to domination in the party so soon after the CR was spreading revolutionary ideas, calls for serious study. According to documents produced by the CPC in 1971, Lin Biao tried to seize power, but was exposed, and during his bid to flee to SU, he died in an air crash.  These five years of Lin’s domination  calls for more analysis as everything published by the CPC broadcasts and Peking (Beijing) Daily during this period as Mao’s thought were only Lin’s thoughts, glaringly opposed to Mao’s teachings. These, almost dramatic developments during the 1965-71 period had started from 1963 when the CPC had denounced the CPSU line through its Great Debate documents, it was clear that, in spite of the setbacks suffered by the socialist camp, with the degeneration of the SU and the East European countries, pragmatism came to dominance, and the CPC leadership was not prepared to take up a deeper analysis of  the basic theoretical questions like proletarian internationalism.
  14. The Communist Manifesto calls for the “workers of the world to unite” to overthrow the capitalist system and usher in an alternate path of development, The short-lived Paris Commune was the first example of a workers’ state upholding proletarian internationalism. After the victory of the October revolution, though Lenin was active in the field only for five years, he addressed the question of all power to Soviets, declaration of right of self-determination of all nationalities which were in the Tsarist Russia to decide whether to join the Soviet Union or secede, creating practical examples of putting proletarian internationalism in to practice. But, following Chinese revolution such a practice was not seen, On the contrary, there was an over-dose of nationalism in Chinese practice.  From the beginning the pragmatist Chou Enlai with centrist positions, supported by the rightist trend, had pursued more of a nationalist, not a proletarian internationalist line. During the anti- imperialist struggle for national liberation, sometimes there may be a tactical necessity to arouse patriotic feelings to win over support of the people for the national liberation struggle. But this tactics should ne go against the strategic line of proletarian internationalism. In On New Democracy and other writings Mao has clearly asserted that Chinese revolution is integral part of world revolution. For example, during its democratic revolution that it shall strive to resolve all boundary questions with neighbouring countries, a baggage from the colonial past through bi-lateral discussions, What happened was different. If it had taken initiative to resolve the boundary problems with the newly independent neighbouring countries, with Soviet Union and later Vietnam based on a flexible ‘give and take’ policy, the US efforts to utilize them to enter the disputes could be defeated. On the contrary, the rights over areas under the Ming dynasty and bringing Taiwan back to its fold were given more importance. Such policies of socialist countries naturally weaken the claim of the communists that they are struggling for world revolution. It was a question raised in the international communist platforms often. But in practice, except for the Russian experience during Lenin’s time, very little such examples are there. Though Mao had to fight to establish his line during the fight against Comintern supported Li Lisan line, he maintained close relations with SU till its leaders left the revolutionary path. The General Line document of 1963 also asserts the importance of proletarian internationalism. But strangely, we come across a document drafted by Cou Enlai and adopted by the CPC in 1964, in which an un-Marxist approach is taken towards re-building the Communist International. Quoting it, a large number of ML organizations who came up during 1960s or later oppose any efforts towards forming a communist International. Even the concept of forming an international platform of the revolutionary parties is opposed. As this ‘nationalism first’ line had dominated, the CPC, it did not try to convene even a meeting of the ML organizations emerged in the 1960s to discuss the Great Debate draft documents and develop the General Line to be pursued! It did not increase the self-reliance of the newly emerging parties, but only increased their ‘loyalty’ to China as the centre of world revolution. So, it naturally helped Lin Biao to impose his line over all of them as Mao’s line or Chinese path, with grievous consequences..
  15. The impact created by the Lin Biaoist line which advocated an apparently “left” adventurist outlook to the CRs and diverting Mao’s struggle to lead China on socialist path were very disastrous. It confused the masses who played important part in the socialist construction and the CR. The CR itself became stagnant. It was using this opportunity, Chou arranged Nixon’s visit to China, when the US had intensified the attacks on North Vietnam up to Chinese borders to crush the national liberation movement there. Though it helped China’s entry in to UN replacing Taiwan, it did not help the ICM. The struggle against the capitalist roaders and for pursuing the socialist line continued, and Mao’s close comrades, who were called the “Gang of four” by the capitalist roaders played major role in the 10th Congress of the But due to the fierce inner party struggle taking place,  the Congress’ documents stopped short of making serious evaluation of what was happening. In this atmosphere, Deng got rehabilitated in the same year and became the deputy prime minister. Soon he led the Chinese team to the UN conference, where he presented the “Theory of Three Worlds”, a class collaborationist line, as the strategic concept of China. Next year, in an interview with William Hinton, Mao reacted to a question whether China will continue in the socialist path,  by saying “still there are possibilities for the capitalist roaders capturing power”, and hoped that in such a situation the Marxist-Leninists across the world shall oppose it. He gave him a short poem, ”I am a lonely monk, with a leaky umbrella”. The discussions that followed showed that, in spite of his health problems and intensifying inner-party struggle, Mao was prepared to continue the fight, even when his closest comrades for decades  are on the other side, not recognizing his socialist perspective. He was sad, but ready to fight till victory, even if he has to once again go back to Chinkang mountains!
  16. In early 1976, following the death of Chou, Deng tried to lead a rebellion against Mao. But, he was defeated and once again removed from all seats of power. But, Hua Kuofeng who replaced Chou, was also a centrist allied to the capitalist roaders. The military was also, in the main, with them. The rightists were waiting for the death of Mao to openly capture power. After Mao’s death on 9th September, they organized a military coup, Mao’s top followers including the gang of four and very large number of comrades were arrested, and Shanghai Commune like main centers, which stood with the CR, were attacked, killing many, unleashing suppression at all China level. The imperialist camp as well as the Soviet leaders, both, welcomed it with enthusiasm. Soon the capitalist roaders ended the CR and started dissolving the People’s Communes. The Theory of Three Worlds was put forward as the General Line. By 1978, Deng openly took over, declaring the policy of four modernizations as the future path, starting the transformation of socialist China to a state capitalist, bureaucratic dictatorship. The socialist initiatives carried forward by Mao were systematically dismantled. China became a social imperialist power, and following the disintegration of social imperialist Soviet Union, it has become a super power engaged in contention and collusion with US imperialism for world hegemony. Does it mean that the brilliant struggles led by Mao and the CPC have gone in vain? As Mao had wished, why the revolutionary forces did not rise up and prevent this coup? Are everything  lost? Definitely not. On the contrary, the present day Marxists-Leninists have to start from where the great vision of Mao has led them to, by advancing revolution in more countries according to concrete conditions there, and taking up socialist transition based on the creative contributions of Mao
  17. An over view of the developments in the ICM show that in spite of many brilliant contributions except for Paris Commune, the damage happened to the movement every time not because of any direct aggression by the imperialist forces, but more so because of the emergence of alien trends from within. Whatever may be the problems faced by socialist building in Soviet Union, and in pursuing the spirit of proletarian internationalism in Comintern’s functioning, by early 1950s the socialist forces were really challenging the imperialists and their jockeys everywhere.  This situation drastically changed after 20th Congress of the CPSU in 1956 with the Krushchov-led  revisionists putting forward the line of peaceful transition to socialism, abandoning the path of class struggle in SU, and their heinous acts of coercion to spread this virus to other parties. Again, by 1960s, just when the ICM was recovering from this great setback, and once again moving forward encouraged by the  momentous contributions to socialist revolution in China, and inspired by the national liberation movements advancing in Vietnam and other Southeast Asian countries, along with new Marxist-Leninist forces coming up almost all over the world, the Lin Biaoist line which was presented  as Mao’s line, apparently ‘left’ adventurist,  but basically rightist in content, gave a bigger blow to it. Both Soviet revisionists and Lin Biaoists had reached very same analysis that imperialism has weakened in the post-SWW years, based on their wrong analysis of the neo-colonial transformation taking place under US imperialism. But both reached diametrically opposite conclusions; the right and ‘left’ deviations that followed, severely damaging the ICM one after another. If the ICM and the communist parties in different countries want to come out of this crisis, they have to reject these erroneous lines, and based on the concrete analysis of present grave situation, develop their theory and revolutionary practice. There is no other shortcut.
  18. But what is happening is just the opposite. In spite of past bitter reverses suffered the communist movement due to both right opportunism and ‘left’ adventurism, still they are allowed to raise their heads repeatedly and destroy the movement from within. Neither Stalin in his last work, Problems of Socialism in USSR, nor any other documents including that of Cominform of that period, there were any mention about imperialism getting weakened after the War. On the contrary, what was actually happening around the world right from dropping nuclear bombs on Japan, which was  already prepared to surrender, to numerous aggressions including the war on N. Korea had shown that US was not Budha, but becoming more dangerous for world people. Still, along with Soviet revisionists, almost all leaderships of the communist parties, except  of China and Albania, adopted the line of peaceful transition to socialism and degenerated to social democratic parties later, implementing the neo-liberal, corporate policies. As a result, we have seen what happened to powerful CPSU, or to CPI(M) led Left Front in India etc. If the former is fast getting weaker day by day, the LF is already decimated, and more than 75% of its cadres and supporters in Tripura and W. Bengal have shifted loyalty to fascist RSS/BJP. Still, in its last base, Kerala, it follows the very same neo-liberal policies speeded up by the Modi rule! It shows that, the social democratic have abandoned Marxism, and never learn from history.
  19. On the other side, what happened to the Marxist-Leninist parties like CPI(ML) which after a great beginning embraced the Lin Biaoist line in the name of Chinese path? Under neo-colonization, imperialist agencies were already active to promote the land ceiling from above, to prepare ground for the entry of finance capital, technology and to launch the Green Revolution in Punjab by the end of 1950s itself. Already prominent journals like The Economic and Political Weekly had started a debate on the changes in the mode of production expected to take place, how it should be related to Lenin’s analysis of develop of capitalism in Tsarist Russia etc. As the AIKS led by CPI(M) like organizations led by left organizations refused to recognize these changes and to take up issues like subsidies for the agricultural inputs, and Minimum Support Price (MSP) for agricultural products etc. Some of these debates had their reflection in the fierce inner party struggle targeting the revisionist CPI, and neo-revisionist CPI(M). But, after Naxalbari Uprising, when the greetings came from People’s Daily, Spring Thunder over Indian Horizon, all the debates stopped. Quoting the experience of the CPC, Mao always advised the Marxist-Leninists that they should develop their own programs and paths of revolution according to concrete conditions in their countries. But, when the greetings came from Mao’s China, depicting conditions in India and other Asian, African and Latin American countries are like that of pre-revolutionary China, ie, semi-colonial and semi-feudal, and all of them should go for people’s war as their path, all the newly emerging ML organizations immediately accepted this as the last word; how could it happen? The very same weakness had happened a decade ago when CPI like parties blindly adopted the line of peaceful transition to socialism. So, all the CRs who rebelled against CPI(M) and formed the coordination committee adopted the slogan “Chinese path is our path” without even raising any doubt! When we look back, it should be self-critically admitted, that at this turning point, the CRs refused to look around and see not only what is happening around us under neo-colonization, but also the struggle Mao waged for many years to establish a line according to Chinese conditions even by opposing the Comintern delegations’ advice, which immensely helped in the victory of Chinese revolution. Though the CRs could not agree on tactical questions, including whether the CPI(ML) should be formed immediately, all of them remained loyal to “Chinese path”. The 1970 first (8th ) Congress documents explain what happened.  Quoting Lin, it was asserted that armed struggle shall be the main form of struggle. Only on how and when to start the armed struggle, they differed. When  Charu Majumdar called for ‘annihilation of class enemy’ for beginning the armed struggle, others called for ‘resistance struggle’ etc. What happened is part of history! In spite of terrific sacrifices by the leaders and cadres the movement was suppressed, and disintegrated to many groups.
  20. It is strange that even after all these bitter experiences, the ML movement did not go for seeking the real reasons for the setbacks. So, when the people’s upsurges took place in Gujarat followed by the Bihar movement, and then declaration of Emergency, by and large, while some of the ML organizations tried to react through some pro-active steps, others remained inactive. It was when leaders of most of the CR forces in India were either in jail, or underground, Mao died followed by usurpation of power by capitalist roaders in China. Emboldened with the almost disappearance of communist threat, the imperialist forces dropped even what was left in the hitherto policies of state intervention in production and welfare policies, started moving towards neoliberal-corporate phase of imperialism introducing LPG. This situation once again demanded that the CR forces should recognize these serious developments, take stock of the situation, and chalk out the blue-print for future. But what happened to these organizations? During the last four decades many of the CR organizations, in spite of many unity efforts, splits, formation of united fronts, etc, have not dared to come out of the old frame. Contrary to what Mao did, they refuse to seek an alternative path taking in to consideration the vast changes taking place very fast around us as promoted by the imperialist system. As a result, some of them are even going back from earlier positions, and started moving to the rightist line.
  21. On the other side, merger of CPI(ML) PWG and Party Unity, and then formation of the CPI(Maoist) in 2004 with the merger of MCC, declaring war against the state took place. Its program stated that after the end of direct colonial rule, imperialism adopted new forms of indirect rule, exploitation, and control of the nations and countries subordinated to them. That is called neo-colonialism. This is more deceptive and more sinister form of colonialism. It was a quotation from Apologists of Neo-colonialism; but, soon going against seeking truth from facts, without any macro studies, substantiated by micro studies, its evaluation ended with the statement that despite some changes in the areas of the ‘Green Revolution’, no significant change has occurred in the semi-feudal relations. It was like cutting the legs to suit the shoes! It did not dare to find out the real content of this change, even when in Punjab and nearby areas, they were compelled to become part of the new types of farmers’ organizations and their struggle against the Indian state and the imperialists behind it. Presently, the farmers’ movement against corporatization has developed in to a historic struggle, making itt clear what is the path of revolution. They reject the fact that the land reforms from above and Green Revolution have created a division in the agrarian movement, with the farmers’ movement for better prices for their products with necessary marketing system, and against corporatization of the agriculture on one side in which all sections of land owning sections participate, in the main, and the agrarian revolution with “land to the tiller” slogan and other immediate demands mobilizing landless, poor peasants and other rural workers, both linked to the revolutionary movement. Instead of seeing them as integral parts of agrarian revolution against imperialism and landlordism, Instead of recognizing the reality that capitalist relations have become the dominant, growing trend, they still stick to the Lin Biaoist prescription that India is still like pre-revolutionary China. Going against concrete reality, they want to justify their brand of armed struggle as the main, or only form of struggle. For this practice, any forms of opportunist tactics are used, which are proved wrong repeatedly. Mao said, neocolonialism means, the wolf going out through the front door, but the tiger entering through the backdoor. It can be fought only by mobilizing the masses and unleashing their initiative in all fields. The theoretical approach and practice of all those forces across the world who uphold Maoism go against it.
  22. During Chinese revolution, it was only after a decade of brilliant advances led by Mao after the Tsunyi Conference, applying Marxism-Leninism according to the concrete conditions of China, the 7th Congress of the CPC in 1943, decided to uphold Mao’s thought as the guideline of the CPC. As explained above, till his death, Mao waged uncompromising struggle against the Soviet revisionist line and advanced on the path of socialist transition. Inspired by it, inner party struggle broke out in the communist parties pursuing Soviet revisionist line. This led to the emergence of Marxist-Leninist parties in large number of countries. They upheld MLMT. But, as explained, in content they were upholding Lin Biao’s line as it was officially propagated by the CPC as the Chinese path, through Beijing Radio and People’s Daily. By 1970, though all of them started experiencing setbacks while following Lin Biaoism advocated under the cover of Mao’s thought, as explained in Lin’s Long Live the People’s War. After CPC denouncing Lin’s anarchist line in 1971, announcing his death while trying to flee from China, though these ML parties and organizations, except for a micro section, removed the name of Lin and his quotations from their documents, the formulations of Lin were retained, as they refused to take up study of the vast changes taking place under neo-colonization. Instead, they dogmatically continued to believe India is still like pre-revolutionary China, a semi-colonial, semi-feudal country with protracted people’s war as the path of revolution. Still, all of them, especially those who pursue armed struggle as the main form or only form of struggle are faithfully following Lin Biaoism as MT. They changed the formulation from MT to Maoism mechanically, when the chairman of the Communist party of Peru, or Shining Path, Gonzalos, put forward the concept, Marxism-Leninism-Maoism and added Gonzalos Thought to it, as guiding ideology of his party, followed by the the constituents of  the Revolutionary Internationalist Movement (RIM), as the ML of this new era.
  23. The significant matter is that all these organizations and RIM have abandoned the great vision of Mao, including the People’s Communes and Cultural Revolution etc and reduced Mao’s name under the banner of Maoism as a short cut to power. It was evident in the practice of armed struggle in Peru, or Nepal or anywhere else in the past, or today, it was just pragmatism of the worst sort. For example, after claiming control of 90% of Nepal through People’s War, upholding Maoism, when Prachanda leaving it  to join the countrywide people’s upsurge to topple the monarchy, what happened we are seeing. Not even a beginning to basic changes has taken place in the feudal economic base, and not at all in the super structure even after he became the prime minister. The influence of Brahmanical, Manuvadi RSS is increasing, with even top leaders wearing saffron thilaks like RSS men. In short, Maoism for them is just a pragmatic tool to capture power. They have abandoned the great philosophical teachings and concept of the CR led by Mao. So, like CPN (Maoist), they degenerated fast. Almost same is happening to them in all the countries where Maoists are present.  As Lenin pointed out, the ‘left’ adventurist line also ultimately leads to positions similar to that of right opportunists; both are two sides of the same coin.
  24. Only the people alone can create history, Mao repeatedly pointed out. As briefly explained above, Mao’s whole life was a brilliant example of searching for, experimenting for, and putting in to practice the alternative path to capitalism, the central task before the communist movement. After what happened in Soviet Union, without such a philosophical and practical leap forward the revolutionary momentum could not be maintained and intensified. Revolution is not a tea-party, it is a great struggle through which not only the economic base of the ruling capitalist system is overthrown, but its cultural baggage also. As Lu Shun wrote in a short poem, Do not stop with throwing the mad dog in to the river, you should finish it, Otherwise it will come out and finish you!  Up to the CR, Mao’s all efforts were on this line. Mao has led the Long March against Chiang’s Komintang during the revolutionary war, but what Mao led after the revolution was a more tedious Long March to finish the enemy once for all in all realms of struggle. It is a most complex and Himalayan task.  Most of the stalwarts of the CPC who fought with him till the capture of power in 1949 failed him, and the revolutionary line he fought for by refusing to go forward. Now it is the task of the Marxist-Leninists who dare to think, dare to struggle and dare to win to carry it forward defeating all alien trends through a mighty theoretical and practical offensive.

വർത്തമാന കാല വിപ്ലവ സിദ്ധാന്തവും പ്രയോഗവും വികസിപ്പിക്കുന്നതിൽ മാവോ സെതുങ് ചിന്തക്കുള്ള പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച്: അന്യവർഗ്ഗ പ്രവണതകൾ എങ്ങനെ മാവോ പാഠങ്ങൾക്കെതിരാവുന്നു?


 കെ എൻ രാമചന്ദ്രൻ


  1. 1949 ൽ ചൈനയിലെ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ, ഫ്യൂഡൽ വിരുദ്ധ ജനാധിപത്യ വിപ്ലവത്തെ വിജയത്തിലേക്ക് നയിച്ച ഒരു മികച്ച മാർക്സിസ്റ്റ്-ലെനിനിസ്റ്റ് നേതാവായിരുന്ന മാവോ സെതുങ്, 1976 സെപ്റ്റംബർ 9 ന് മരിക്കുന്നതുവരെ 27 വർഷക്കാലം സോഷ്യലിസ്റ്റ് വ്യവസ്ഥാനിർമ്മിതി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നതിനുവേണ്ടി പോരാടി.  ചൈനയെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാതയിൽ നിന്ന് ഭരണകൂട മുതലാളിത്തത്തിലേക്കും ഉദ്യോഗസ്ഥ സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിലേക്കും തിരിച്ചുവിടുന്നതിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന എല്ലാ പാർട്ടിവിരുദ്ധ പ്രവണതകൾക്കെതിരെയും അദ്ദേഹം ഉജ്ജ്വലമായി നടത്തിയ ഉൾപ്പാർട്ടി സമരം പരമപ്രധാനമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ 45 വർഷത്തിനിടയിൽ ലോകം വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമായിട്ടുണ്ട്, സോഷ്യലിസത്തിന്റെ കിഴക്കൻ കാറ്റ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റിനെ തൂത്തെറിയുമെന്നുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പ്രതീക്ഷകൾക്ക് വലിയ തിരിച്ചടിയേറ്റു.  ഇതുവരെയുള്ള മാർക്സിസ്റ്റ് പഠനങ്ങളുടെ തുടർച്ചയായി അതിനെ വികസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച മാവോയുടെ വിപ്ലവകരമായ മാറ്റത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള മഹത്തായ കാഴ്ചപ്പാട് ഇപ്പോഴും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള അധ്വാനിക്കുന്നവരും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുമായ ജനങ്ങളെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതകാലത്തും അതിനുശേഷവും സാമ്രാജ്യത്വ ചിന്താസംഭരണികളും അവരുടെ പിണിയാളുകളും ഒരു വശത്തും സോവിയറ്റ് സോഷ്യൽ സാമ്രാജ്യത്വശക്തികളും സിപിഐ, സിപിഐ (എം) പോലുള്ള പഴയതും പുതിയതുമായ തിരുത്തൽവാദികൾ മറുവശത്തും നിന്നുകൊണ്ട് പരസ്പരം മത്സരിച്ച് വ്യാജമായ റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രചരിപ്പിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവനകളെ നികൃഷ്ടമായി ആക്രമിക്കുകയും അവഹേളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷം, മാവോയിസ്റ്റുകളുടെ വിവിധ ധാരകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാഠങ്ങളെ “രാഷ്ട്രീയാധികാരം തോക്കിന്റെ കുഴലിലൂടെ” എന്ന് ന്യൂനീകരിച്ചുകൊണ്ട് അത്യന്തം ദോഷകരമായ പ്രവർത്തികളിൽ വ്യാപൃതരാകുന്നു. അതിനാൽ, ഈ 45-ാം ചരമ വാർഷികത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ അനുസ്മരിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിപ്ലവകരമായ സൈദ്ധാന്തിക സമീപനത്തെയും പ്രയോഗത്തെയും വിശദീകരിക്കുകയും പ്രതിരോധിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നത് മാർക്സിസ്റ്റ്-ലെനിനിസ്റ്റുകളുടെ കടമയാണ്.


  1. അദ്ദേഹം പിന്തുടരുന്ന സൈദ്ധാന്തിക നിലയെക്കുറിച്ച് ശരിയായ വിലയിരുത്തൽ നടത്തുക ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, കാരണം മറ്റ് മാർക്സിസ്റ്റ് സൈദ്ധാന്തകരുടെ കാര്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു നീണ്ട കാലയളവിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിരവധി രചനകളും പ്രസംഗങ്ങളും ചൈനയ്ക്ക് പുറത്ത് ഇംഗ്ലീഷിൽ ലഭ്യമല്ല. 1949 വരെയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത രചനകളായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച നാല് വാള്യങ്ങളും 1960 കളുടെ തുടക്കം വരെയുള്ള, അഞ്ചാമത്തെ വാള്യമായി സി.പി.സി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച, ലേഖന സമാഹാരവും മാത്രമാണ് ലഭ്യമായ അവലംബനാർഹമായ രചനകൾ. ചൈനീസ് വിപ്ലവത്തിന് മുമ്പും ശേഷവുമുള്ള സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികളാൽ വലയം ചെയ്യപ്പെട്ട നീണ്ട കാലഘട്ടത്തിൽ, സിഐഎയും ഹോങ്കോങ്ങ്, മക്കാവോ തുടങ്ങിയിടങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മറ്റ് സാമ്രാജ്യത്വ ഏജൻസികളും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചവയെല്ലാം വികലമായ പതിപ്പുകളായിരുന്നു. അതിനാൽ, ഈ അഞ്ച് വാല്യങ്ങൾ കൂടാതെ, എഡ്ഗർ സ്നോ, വില്യം ഹിന്റൺ, ജോവാൻ റോബിൻസൺ തുടങ്ങിയ നിരവധി പത്രപ്രവർത്തകരെയും പണ്ഡിതന്മാരെയും മാവോയുടെ വിപ്ലവപ്രയോഗങ്ങളെ സമാഹരിക്കുവാനായി  ആശ്രയിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മാവോ തന്റെ “പുതിയ ജനാധിപത്യത്തെ പറ്റി” എന്ന കൃതിയിലും മറ്റ് പല ലേഖനങ്ങളിലും വിശദീകരിച്ചതുപോലെ ചൈനയുടെ സമൂർത്തയാഥാർഥ്യങ്ങൾക്കനുസൃതമായുള്ള ജനകീയ ജനാധിപത്യം വിപ്ലവ (പിഡിആർ) പാത വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത നിരവധി പഠനങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ലഭ്യമല്ല. ഇത് മുതലെടുത്തുകൊണ്ട്, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധരായ സാമ്രാജ്യത്വ ചിന്താസംഭരണികളും മാർക്സിസ്റ്റ് വിമർശകരെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവരും തിരുത്തൽവാദ ശക്തികളും,  ചൈനയിലെ സമൂർത്തമായ സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് മാവോ പിന്തുടർന്ന മാർക്സിസ്റ്റ്-ലെനിനിസ്റ്റ് പ്രയോഗങ്ങളെ കോമിന്റേൺ പാതക്ക് വിരുദ്ധമായ “പൗരസ്ത്യ മാർക്സിസമാണെന്ന്” പറഞ്ഞ് ആക്രമിച്ചു. പിന്നീട് ഇവരെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പരിവർത്തനത്തെ വളച്ചൊടിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചു ..


  1. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ വിവിധ സാമ്രാജ്യത്വ രാജ്യങ്ങൾ അതിന്റെ വിശാലമായ തീരപ്രദേശങ്ങളുടെയും ദ്വീപുകളുടെയും കോളനിവൽക്കരണം ആരംഭിച്ച ഏറ്റവും പുരാതന, പിന്നോക്ക ഫ്യൂഡൽ രാജവംശങ്ങൾക്ക് കീഴിലായിരുന്ന രാജ്യമാണ് ചൈന. സൻ യാറ്റ്സന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കൂമിന്റാങ് രാജവാഴ്ചയെ തൂത്തെറിഞ്ഞ് ചൈനയെ റിപ്പബ്ലിക്കായി മാറ്റുന്നത് വരെ മിംഗ് രാജവംശകാലത്തെ യുദ്ധപ്രഭുക്കന്മാർ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന പ്രവിശ്യകളായി ചൈനയിലെ വിശാലമായ ആഭ്യന്തര മേഖലകൾ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. റഷ്യൻ വിപ്ലവത്തെത്തുടർന്ന് സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ ആദ്യമായി അംഗീകരിച്ച ഭരണകൂടമാണ് പുരോഗമന ജനാധിപത്യ ചിന്താഗതി ഉണ്ടായിരുന്ന സൻ യാത്സെന്നിൻ്റേത്. 1920 ൽ ചൈനീസ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി രൂപീകരിച്ച സമയത്ത് തന്നെ, യുദ്ധപ്രഭുക്കളെ ഇറക്കിവിടാനും ചൈനയെ ഏകീകരിക്കാനും സൻ ഇതിനകം ഒരു കേന്ദ്രീകൃത കൂമിന്റാങ് സൈന്യത്തെ സംഘടിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. സി‌പി‌സിയിൽ ചേരാൻ മടങ്ങിയെത്തിയ വിദേശ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള വിദ്യാർത്ഥികളെ ഗവണ്മെൻ്റ് വകുപ്പധികാരികളായി ജോലി ചെയ്യുന്ന നിരക്ഷരരായ സൈനികരെ പഠിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം ക്ഷണിച്ചു. മാവോ ആവർത്തിച്ച് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതുപോലെ, സി.പി.സി അങ്ങനെ ഒരു സവിശേഷ സാഹചര്യത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. 1925 ൽ സൻ യാട്സന്റെ മരണത്തെത്തുടർന്ന്, യുഎസ് വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ ചിയാങ് കൈഷക്ക് സാമ്രാജ്യത്വ പിന്തുണയോടെ പ്രസിഡന്റായി അധികാരമേറ്റപ്പോൾ, 1927 ആയപ്പോഴേക്കും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ മാരകമായ ആക്രമണത്തിന് വിധേയരാവുകയും ചിങ്കാങ് പർവതങ്ങളിലേക്കും മറ്റ് ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലേക്കും പിൻ വാങ്ങാൻ നിർബന്ധിതരാവുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരുടെ സ്വാധീനമുള്ള കൂമിന്റാങ് സൈന്യത്തിലെ ശക്തമായ ഒരു വിഭാഗം അവരോടൊപ്പം ചേർന്നു. അതിനാൽ, സി‌പി‌സിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള റെഡ് ആർമി നടത്തിയ ദേശീയ വിമോചന യുദ്ധം ചിയാങ്ങിന്റെ സൈന്യവുമായി സൈനിക ഏറ്റുമുട്ടലിന്റെ രൂപമാർജ്ജിക്കുകയുണ്ടായി.


  1. ലെനിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ 1919 ൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഇന്റർനാഷണൽ (കോമിന്റേൺ) രൂപീകൃതമായപ്പോൾ, അത് മുതലാളിത്ത രാജ്യങ്ങളിൽ സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവം, കൊളൊണിയൽ/അർദ്ധകൊളൊണിയൽ/ആശ്രിത സ്വഭാവത്തിലുള്ള കോളനിവൽക്കരണത്തിൻ്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങൾക്കടിപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങളിൽ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ, ഫ്യൂഡൽ വിരുദ്ധ ജനാധിപത്യ വിപ്ലവം എന്നീ രണ്ട് ധാരകളോടുകൂടിയ ലോക തൊഴിലാളിവർഗ സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവത്തിന്റെ (ഡബ്ല്യുപിഎസ്ആർ) പാത അംഗീകരിച്ചു.  ഈ രാജ്യങ്ങളിലൊന്നും വ്യവസായങ്ങളോ ആധുനിക തൊഴിലാളിവർഗമോ വികസിച്ചിരുന്നില്ല. കൊളോണിയൽ ശക്തികൾക്കെതിരായ ദേശീയ വിമോചന പ്രസ്ഥാനത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ജനാധിപത്യ വിപ്ലവങ്ങളായി വികസിപ്പിക്കാനും ഡബ്ല്യുപിഎസ്ആറിന്റെ ഭാഗമായി സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവത്തിലേക്ക് മുന്നേറാനും വേണ്ടി ഓരോ രാജ്യത്തും ഉചിതമായ അടവുപരമായ മാർഗം വികസിപ്പിക്കണമെന്ന് കോമിന്റേൺ ആഹ്വാനം ചെയ്തിരുന്നു.


  1. ഹൊനാൻ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റെ വിശകലനം പോലുള്ള ചൈനീസ് വിപ്ലവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തൻ്റെ ആദ്യകാല രചനകളിൽത്തന്നെ, മാവോ വിവിധ സാമ്രാജ്യത്വശക്തികളുള്ള ഒരു ഫ്യൂഡൽ സമൂഹം തങ്ങളുടെ സ്വാധീനം വ്യാപിപ്പിക്കാൻ മത്സരിക്കുന്ന ചൈനയിലെ മൂർത്തമായ സാഹചര്യത്തിനനുസൃതമായ ഒരു വിപ്ലവപാതയ്ക്കായി ആഹ്വാനം ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ സിപിസിയിലെ ശക്തമായ ഒരു വിഭാഗം റഷ്യൻ അനുഭവത്തിന്റെ ആവർത്തനത്തിനായി നിലകൊണ്ടു.  പക്ഷേ, അത് നടപ്പാക്കുന്നതിനിടയിൽ, സി‌പി‌സിക്ക് കനത്ത തിരിച്ചടി നേരിട്ടു. അത്തരം തിരിച്ചടികളുടെ ഒരു പരമ്പരയ്ക്ക് ശേഷമാണ് 1933 ൽ മാവോ പാത അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടത്. 1920 കളുടെ തുടക്കത്തിൽ ജപ്പാനീസ് സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികൾ ചൈനയെ മൊത്തമായി കോളനിവൽക്കരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി മഞ്ചൂറിയയെ ആക്രമിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും 1930 കളുടെ തുടക്കമാവുമ്പോഴേയ്ക്കും അവർ കൂടുതൽ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, കൂമിന്റാങ് സേനയുടെ വളയം തകർത്ത് വടക്കുകിഴക്കൻ ഭാഗത്തേക്ക് മുന്നേറാൻ ചെമ്പടക്ക് മാവോ നേതൃത്വം നൽകി. മാവോ തന്റെ രചനകളിൽ കൃത്യമായി വിശദീകരിച്ചിട്ടുള്ളത് പോലെ മറ്റ് സമരമാർഗ്ഗളോടൊപ്പം കോർത്തിണക്കിയ ജനകീയ യുദ്ധ പാത 1949 ലെ വിപ്ലവത്തിന്റെ വിജയത്തിലേക്ക് നയിച്ചു, ഇത് ചിയാങ് കൈഷാക്കിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കൂമിന്റാങ് ഭരണത്തെ തൂത്തെറിയുന്നതിലേക്കും ചൈനയിൽ ജനകീയ റിപ്പബ്ലിക് രൂപീകരിക്കുന്നതിലേക്കും നയിച്ചു. 


  1. 1949 ന് ശേഷം, കാർഷിക മേഖലയിലെ ഫ്യൂഡൽ ബന്ധങ്ങളെ തൂത്തെറിയുന്നതിനും സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികളുടെ കൊള്ള അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനുമുള്ള പോരാട്ടം ഏറ്റെടുത്തപ്പോൾ രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധസമയത്ത് സാമ്രാജ്യത്വ ചേരിയുടെ നേതൃത്വത്തിലെത്തിയ അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികൾ, അതുവരെ തുടർന്നിരുന്ന നേരിട്ടുള്ള സാമ്രാജ്യത്വ കൊള്ളയുടെ കൊളോണിയൽ രൂപങ്ങൾക്ക് പകരമുള്ള നവ കൊളോണിയൽ രൂപങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റുന്നതിന് ഇത് എതിരായതിനാൽ, അതിനെ അട്ടിമറിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ പ്രക്രിയയെ സഹായിക്കുന്നതിനായി ലോക ബാങ്കും ഐ‌എം‌എഫും 1943 ൽ ആരംഭിച്ചു. തങ്ങളുടെ ജൂനിയർ പങ്കാളികൾക്ക് അധികാരം കൈമാറുന്നതിലൂടെ സാമ്രാജ്യത്വ രാജ്യങ്ങളുടെയും നവ കൊളോണിയൽ ആശ്രിത രാജ്യങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയ വേദിയായി 1945 ൽ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ രൂപീകരിച്ചു. ധനമൂലധനത്തിന്റേയും സാങ്കേതികവിദ്യയുടേയും കയറ്റുമതി തീവ്രമാക്കുന്നതിനും മുൻ കൊളോണിയൽ / അർദ്ധ കൊളോണിയൽ / ആശ്രിത രാജ്യങ്ങളിൽ വിപണി നിയന്ത്രണം ഉപയോഗിക്കുന്നതിനും യുഎസ് ആക്രമണാത്മക രീതികൾ സ്വീകരിച്ചു. കൊളോണിയൽ രാജ്യങ്ങളിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതൃത്വത്തിലുള്ള വിപ്ലവങ്ങൾ തടയുന്നതിനും സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചേരിയുടെ കൂടുതൽ വിപുലീകരണം തടയുന്നതിനും ഭരണകൂട ഇടപെടലിന്റെയും ഉൽപാദന നിയന്ത്രണത്തിന്റെയും മുകളിൽ നിന്നുള്ള ഭൂപരിഷ്കരണത്തിന്റേയും ക്ഷേമ നയങ്ങളുടേയും നവ കൊളോണിയൽ പരിഷ്കാരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു.


  1. രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധാനന്തര കാലഘട്ടത്തിൽ ആഗോള തലത്തിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ മാർക്സിസ്റ്റ്-ലെനിനിസ്റ്റ് നിലപാടിൽ നിന്നുകൊണ്ട് വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിലുള്ള അഭിപ്രായം വ്യത്യാസങ്ങൾ സോവിയറ്റ് നേതാക്കൾക്കിടയിൽ 1940 കളുടെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ തന്നെ ഉയർന്നുവന്നിരുന്നു. സ്റ്റാലിനു ശേഷമുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ, ക്രൂഷ്ചോവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള തിരുത്തൽവാദികൾ എല്ലാ എതിർപ്പുകളെയും അടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തപ്പോൾ, ഈ മാറ്റങ്ങളെ സാമ്രാജ്യത്വ ചേരി ദുർബലപ്പെടുന്നതിന്റേയും കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിന്റേയും പ്രതിഫലനമായി വിശകലനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. വാസ്തവത്തിൽ അമേരിക്കയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സാമ്രാജ്യത്വശക്തികൾ നവ കോളനിവൽക്കരണത്തിൻ കീഴിൽ “കൂടുതൽ ഭീകരവും വിനാശകരവുമായ കൊള്ള” യിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നതെന്നും കൊളോണിയൽ കൊള്ളയുടെ രൂപങ്ങൾക്ക് പകരം കൂടുതൽ കടുത്ത നവകൊളോണീയൽ രൂപങ്ങളിലെക്ക് മാറിക്കൊണ്ട് അമേരിക്കൻ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സാമ്രാജ്യത്വ ചേരി കൂടുതൽ ആക്രമണകാരികളായി മാറുകയാണെന്നും ഇതിനെ എതിർത്തുകൊണ്ട് സി.പി.സി. ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. എന്നാൽ ക്രൂഷ്‌ചോവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സോവിയറ്റ് തിരുത്തൽവാദ നേതൃത്വം തങ്ങളുടെ തെറ്റായ വിലയിരുത്തലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, വർഗസമരത്തിൻ്റെ പാതയുംപുതുതായി രൂപംകൊണ്ട സ്വതന്ത്ര രാജ്യങ്ങളിലെ വിപ്ലവകരമായ പരിവർത്തനവും വർഗ്ഗസഹകരണ നയം മുന്നോട്ട് വച്ചുകൊണ്ട് നിരസിച്ചു.  സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികൾ ദുർബലമാകുമ്പോൾ, സോഷ്യലിസ്റ്റ് ശക്തികൾക്ക് അവരുമായി സമാധാനപരമായി മത്സരിക്കാനും സഹവർത്തിക്കാനും പുതുതായി രൂപംകൊണ്ട സ്വതന്ത്ര രാജ്യങ്ങളിൽ സോഷ്യലിസത്തിലേക്കുള്ള സമാധാനപരമായ പരിവർത്തനത്തിന്റെ പാത സ്വീകരിക്കാനും കഴിയുമെന്ന് അവർ വാദിച്ചു! 1956 ൽ സി‌പി‌എസ്‌യുവിന്റെ ഇരുപതാം പാർട്ടി കോൺഗ്രസ് ഈ നയം അംഗീകരിച്ചു. കോമിന്റേൺ കാലഘട്ടത്ത് രൂപംകൊണ്ട കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾക്കിടയിൽ അതിനുണ്ടായിരുന്ന സ്വാധീനം ഉപയോഗിച്ച് ഈ നിലപാട് സാർവ്വദേശീയ തലത്തിൽ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചത് സാർവ്വദേശീയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനകത്ത് ഗുരുതരമായ പ്രതിസന്ധിലേക്ക് നയിച്ചു.


  1. സമകാലിക സംഭവവികാസങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത്, ക്രൂഷ്ചേവ് വിശദീകരിക്കുന്നതിന് വിപരീതമായി, അമേരിക്കൻ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സാമ്രാജ്യത്വ ചേരി ദേശീയ വിമോചനത്തിനായി പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഏഷ്യൻ-ആഫ്രിക്കൻ- ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിൽ സൈനിക ആക്രമണം ശക്തമാക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. ഐ‌എം‌എഫ്, ലോകബാങ്ക്, മറ്റ് സാമ്രാജ്യത്വ സ്ഥാപനങ്ങൾ, ഏജൻസികൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് കമ്മ്യൂണിസത്തിനെതിരെ പോരാടുകയും അതിന്റെ പരിഷ്കരണവാദ പാതയെക്കുറിച്ച് മിഥ്യാധാരണ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. നാറ്റോയും മറ്റ് സൈനിക സഖ്യങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് പുതുതായി സ്വതന്ത്രമായതെന്ന് ഘോഷിക്കപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങളെ കൂടുതൽ ആശ്രിതരാക്കുകയാണുണ്ടായത്. തങ്ങളൂടെ അധീശ നയപരിപാടികൾ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, കിഴക്കൻ യൂറോപ്പിൽ രൂപംകൊണ്ട ജനകീയ ജനാധിപത്യ ഭരണകുടങ്ങളിലൊന്നായ യുഗോസ്ലാവിയയെ മുതലാളിത്ത പാതയിലേക്കെത്തിക്കുന്നതിൽ സാമ്രാജ്യത്വ ചേരി അപ്പോഴേക്കും വിജയിച്ചിരുന്നു. ഈ വസ്തുതകൾ അംഗീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചതിനൊപ്പം, സോവിയറ്റ് നേതൃത്വം, 1957 ലും 1960 ലും മോസ്കോയിൽ നടന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികളുടെ ലോക സമ്മേളനങ്ങൾ അംഗീകരിച്ച കരാറുകൾ പോലും ലംഘിച്ചു. അൽബേനിയൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്കും ചൈനീസ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്കുമെതിരെ അവർ തുറന്ന ആക്രമണം തുടങ്ങി. 1963 ൽ സാർവ്വദേശീയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പൊതുനയത്തെ സംബന്ധിച്ചുള്ള സ്വന്തം നിലപാടുമായി ഐ‌സി‌എമ്മിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാൻ സിപിസിയെ അത് നിർബന്ധിതമാക്കി. ഇത് ഐ‌സി‌എമ്മിൽ തുറന്ന പിളർപ്പിലേക്ക് നയിച്ചു, അതിനെത്തുടർന്ന് ലോകാധിപത്യത്തിനുള്ള യു എസ് ശ്രമങ്ങളോട് രാജിയായ സോവിയറ്റ് തിരുത്തൽവാദികൾ സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ ഒരു സോഷ്യൽ സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തിയാക്കി മാറ്റുന്നതിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ പാത പിന്തുടർന്ന എല്ലാ പാർട്ടികളും താമസിയാതെ വിപ്ലവപാത ഉപേക്ഷിച്ച് സോഷ്യൽ ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടികളായി മാറാനും തുടങ്ങി.


  1. 1956 ൽ സി‌പി‌സിയുടെ എട്ടാം പാർട്ടി കോൺഗ്രസിന്റെ കാലമായപ്പോഴേക്കും, ഫ്യൂഡൽ ചൂഷണത്തിന് അറുതി വരുത്തുന്നതിനും സാമ്രാജ്യത്വ സ്വത്തുക്കൾ കണ്ടുകെട്ടുന്നതിനും വിപ്ലവകരമായ ഭൂപരിഷ്കരണത്തിനുമായുള്ള പോരാട്ടം പ്രധാനമായും പൂർത്തിയാക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അതത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമായിരുന്നില്ല. അമേരിക്കൻ നേതൃത്വത്തിലുള്ള നിയോകോളോണിയൽ കടന്നുകയറ്റങ്ങൾ കൂടുതൽ ആക്രമണാത്മക രൂപങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ ദൗത്യങ്ങൾ നിർവ്വഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ദേശീയ, അന്തർദേശീയ തലങ്ങളിൽ സങ്കീർണ്ണമായ മറ്റു നിരവധി സംഭവവികാസങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉത്തരകൊറിയയ്‌ക്കെതിരായ അമേരിക്കൻ ആക്രമണ ഘട്ടത്തിൽ കൊറിയൻ ജനതയ്ക്ക് പൂർണ്ണ പിന്തുണ നൽകേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയൂണ്ടായിരുന്നു. ചൈനക്കെതിരെ കടുത്ത സാമ്പത്തിക ഉപരോധം ഏർപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടും തായ്‌വാനിലെ ചിയാങ്ങിന്റെ വിമത സർക്കാരിനെ സുരക്ഷാ കൗൺസിലിൽ അംഗത്വം നൽകി അതിനെ ‘യഥാർത്ഥ ചൈന’ ആയി അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടും അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വം ആക്രമണം ശക്തമാക്കിയിരുന്നു. ആഭ്യന്തരമായി, രാഷ്ട്രീയാധികാരം പിടിച്ചെടൂത്ത് കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം ജനാധിപത്യവിപ്ലവ ദൗത്യങ്ങൾ പൂർത്തീകരിച്ച് സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവത്തിലേക്ക് മുന്നേറുക എന്ന ആശയത്തെ സംബന്ധിച്ച് സിപിസിയുടെ ഉന്നത നേതാക്കൾക്കിടയിൽ തന്നെ ഗൗരവമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുയർന്ന് വന്നിരുന്നു. ചൈന ഇപ്പോഴും വളരെ പിന്നോക്കാവസ്ഥയിലായതിനാൽ, അമേരിക്കൻ ചേരിയുടേയോ സോവിയറ്റ് ചേരിയുടെയോ ഭാഗമാവാതെ പുതുതായി സ്വതന്ത്രമായ രാജ്യങ്ങളുമായി സഖ്യമുണ്ടാണ്ടാക്കൊണ്ട്, മൂന്നാം ലോകമെന്നും ചൈന മൂന്നാം ലോകരാജ്യമെന്നുമൊക്കെ പിന്നീട് സിദ്ധാന്തവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട, ചേരിചേരാ പ്രസ്ഥാനത്തിനു രൂപം കൊടുക്കണമെന്ന ആശയം പ്രധാനമന്ത്രിയും സിപിസിയുടെ ശക്തനായ നേതാക്കളിലൊരാളുമായിരുന്ന ചൗ എൻ ലായ് മുന്നോട്ട് വെച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മദ്ധ്യവർത്തി നിലപാടുകൾ ഫലത്തിൽ, തൊഴിലാളിവർഗ സാർവ്വദേശീയതക്കുമേൽ ചൈനീസ് ജനതയുടെ ദേശീയ അഭിലാഷങ്ങൾക്ക് ഊന്നൽ നൽകുന്ന  ശക്തികളുമായി സഖ്യത്തിലാകുന്നതിലേക്ക് അദ്ദേഹത്തെ നയിച്ചു. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചേരിയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുവാൻ മാവോ ഉദ്ഘോഷിക്കുകയും തന്റെ ‘സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റിനെ  സോഷ്യലിസത്തിൻ്റെ കിഴക്കൻ കാറ്റ് മറികടക്കും'  എന്ന പ്രസ്താവന ലോക ജനതയെ ആവേശം കൊള്ളിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ തന്നെ, വലതുപക്ഷ-ദേശീയവാദ ആശയങ്ങൾക്കടിപ്പെട്ടവരുടെ പിന്തുണയുണ്ടായിരുന്ന ചൗ എൻ ലായിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള മദ്ധ്യവർത്തികൾക്ക്  വ്യത്യസ്ത ആശയങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവത്തിലേക്കുള്ള മുന്നേറുന്ന പ്രശ്നം ഉയർന്ന് വന്നപ്പോൾ,  ഈ അഭിപ്രായം വ്യത്യാസങ്ങൾ ഗൗരവമായ മാനങ്ങളിലേക്ക് കടന്നു.


  1. സി.പി.സിയിൽ സോവിയറ്റ് തിരുത്തൽവാദ പാതയെ ശക്തമായി പിന്തുണയ്ക്കുന്നവരുണ്ടായിരുന്നു. സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവത്തിന്റെ ഘട്ടത്തിലേക്ക് മുന്നേറുന്നതിനായി പിന്തുടരേണ്ട പാതയെക്കുരിച്ച്, 1956 ലെ എട്ടാം പാർട്ടി കോൺഗ്രസിൽ കടുത്ത രണ്ട് ലൈൻ സമരം നടന്നു. ജനാധിപത്യ വിപ്ലവത്തിന്റെ ചുമതലകൾ പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ, എല്ലാവിധത്തിലും ഉൽപാദന ശക്തികളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിന് പ്രഥമ പരിഗണന നൽകണമെന്ന് സോവിയറ്റ് റിവിഷനിസ്റ്റ് ലൈനിനോടടുത്തുനിൽക്കുന്നവർ വാദിച്ചു (ഡെങ് സിയാവോപിംഗിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ‘കറുത്ത പൂച്ച, വെളുത്ത പൂച്ച സിദ്ധാന്തം). സോഷ്യലിസ്റ്റ് പരിവർത്തനം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഭരണകൂട മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടത്തിനു വേണ്ടി നിലകൊണ്ടവരായിരുന്നു അവർ. എന്നാൽ, സോവിയറ്റ് യൂണിയനിൽ ഇതിനകം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിലേക്ക് ഈ നിലപാട് നയിക്കുമെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിക്കൊണ്ട് മാവോ അതിനെ എതിർത്തു. സാമ്പത്തിക വികസനത്തിനൊപ്പം സോഷ്യലിസ്റ്റ് പരിവർത്തനത്തിനും മുൻതൂക്കം കൊടുത്തുകൊണ്ട്  “വിപ്ലവത്തെ സ്വാംശീകരിക്കുക, ഉൽപാദനം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക”, “വർഗസമരത്തെ എല്ലാ മേഖലകളിലെയും പ്രധാന കണ്ണിയായി സ്വീകരിക്കുക” എന്നിവയ്ക്ക് അദ്ദേഹം ആഹ്വാനം ചെയ്തു. പാർട്ടിയിലും സൈന്യത്തിലും ഭരണത്തിലും കാര്യമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ മുതലാളിത്ത പാതക്കാർ മാവോയുടെ നിലപാടിനെ ആക്രമിക്കുകയും അത് ന്യൂനപക്ഷമായി ചുരുക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ മാവോ കീഴടങ്ങിയില്ല. തനിക്ക് ലഭിച്ച മികച്ച ബഹുജന പിന്തുണയോടെ അദ്ദേഹം തന്റെ നയം പ്രയോഗത്തിൽ വരുത്താൻ തുടങ്ങി. അതിനാൽ, മറുവശത്ത് മാവോ വിരുദ്ധ പ്രചാരണവും ആരംഭിച്ചു. മാവോക്ക് മേൽ കൂടുതൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്താൻ സോവിയറ്റ് നേതാക്കൾ ചൈനയ്ക്ക് നൽകിയ എല്ലാ സാമ്പത്തിക സഹായങ്ങളും പിൻവലിച്ചു. ഇതിനകം തന്നെ യുഎസ് സാമ്രാജ്യത്വ ചേരി ചൈനയ്‌ക്കെതിരായ സാമ്പത്തിക ഉപരോധം കടുപ്പിച്ചിരുന്നു. വിവിധ നിർമാണ പദ്ധതികളിൽ‌ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന സോവിയറ്റ് സംഘങ്ങൾ‌ അവയുടെ രൂപരേഖയോടെ തന്നെ  പിന്മാറാൻ‌ തുടങ്ങിയപ്പോൾ‌, പ്രത്യയശാസ്ത്ര-രാഷ്‌ട്രീയ സമരം ശക്തമാവുകയും ഇത്‌ താമസിയാതെ സോവിയറ്റ് യൂണിയനും സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചൈനയും തമ്മിലുള്ള സർക്കാർതല ബന്ധങ്ങളിൽ പ്രതിഫലിക്കുകയും ഇത് വളരെപ്പെട്ടെന്ന് തന്നെ എല്ലാ മേഖലകളിലും വ്യാപിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. 


  1. ചൈനയ്ക്കും വിപ്ലവ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾക്കും എല്ലായിടത്തും നിർണായക വഴിത്തിരിവായിരുന്നു അത്. ഡെങിന്റെയും കൂട്ടാളികളുടേയും “ഉൽ‌പാദന ശക്തികളുടെ സിദ്ധാന്ത”ത്തിനെതിരെ, സാമ്രാജ്യത്വത്തെയും ചൈനയിലെ മുതലാളിത്ത പാതക്കാരേയും നിരസിക്കാൻ ജനങ്ങളോട് ആഹ്വാനം ചെയ്തുകൊണ്ടും, മുതലാളിത്ത പാതക്കാരെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായി തുറന്നുകാട്ടിയും ജനങ്ങളെ വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്യിച്ചും സോഷ്യലിസ്റ്റ് തിരുത്തൽ പ്രചാരണത്തിന് ആഹ്വാനം ചെയ്തുകൊണ്ടും, തദ്ദേശീയ സാങ്കേതികവിദ്യയെ ആശ്രയിക്കാൻ ആളുകളെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള ‘പിന്നാമ്പുറത്തൊരു ചൂള പ്രചരണം’ (ചൈനയിലെ ‘വൻകുതിപ്പ്’ കാലത്ത് ഓരോ കമ്മ്യൂണുകളുടെ പിന്നാമ്പുറത്തും തദ്ദേശീയ ചെറുകിട/കുടിൽ ഉരുക്ക്ശാലകളുണ്ടാക്കുന്നതിനായി നടത്തിയ പ്രചരണം) നടത്തിക്കൊണ്ടും, മഹത്തായ മുന്നോട്ട് കുതിപ്പ് സൃഷ്ടിക്കാനായി ധീരമായ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയും പരിശീലനത്തിലൂടെയും ഇത് വികസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടും, പ്രാദേശിക മണ്ഡലങ്ങളിൽ (ഇന്ത്യയിലെ പഞ്ചായത്തുകൾ പോലെ) നിന്ന്  ആരംഭിക്കുന്നതും എല്ലാ തലങ്ങളിലുമുള്ള ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളായി ജനകീയ കമ്യൂണുകൾ കെട്ടിപ്പടുക്കുവാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്തുകൊണ്ടും മാവോ തന്റെ പ്രത്യാക്രമണമാരംഭിച്ചു. അമേരിക്കൻ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികളും സോവിയറ്റ് നേതൃത്വവും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള തിരുത്തൽവാദ പാർട്ടികളും അന്താരാഷ്ട്ര മാധ്യമങ്ങളും അവരുടെ പിണിയാളുകളും വസ്തുതകളെ വളച്ചൊടിച്ചുകൊണ്ട് മാവോയുടെ നയം മൂലം ചൈനയിൽ കോടിക്കണക്കിനു മനുഷ്യർ ചത്തൊടുങ്ങുന്നതിനെ കുറിച്ചും അവിടെ കൊടിയ വിനാശം വിതറുന്നതിനെ കുറിച്ചും ഭ്രമാത്മക കഥകൾ പ്രചരിപ്പിച്ചു. വർഷങ്ങളായുള്ള കനത്ത വെള്ളപ്പൊക്കവും വരൾച്ചയും ഉൾപ്പെടെയുള്ള കനത്ത പ്രകൃതി ദുരന്തങ്ങൾ  അവർ മറച്ചുവെച്ചു.  എല്ലാ പ്രതിലോമശക്തികളും ചേർന്ന് സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് നടത്തിയ പ്രചണ്ഡമായ പ്രചാരണമായിരുന്നു ഇത്. എല്ലാത്തരം ശത്രുക്കളുടേയും നിന്ദ്യമായ  ചൈന വിരുദ്ധതയുണ്ടായിട്ടും 1957 മുതൽ 67 വരെയുള്ള ഏറ്റവും പ്രയാസകരമായ ഒരു ദശകത്തിനുള്ളിൽ എല്ലാ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും വളരെ വേഗത്തിൽ വികസിക്കാൻ തുടങ്ങിയ രാജ്യമായി ചൈനയെ മാറ്റികൊണ്ടും എല്ലാവർക്കും ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം, പാർപ്പിടം, ആരോഗ്യ സംരക്ഷണം, വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ എന്നിവ ഉറപ്പുനൽകുന്ന “ഇരുമ്പ് അരി പാത്ര നയം” (സ്ഥിരവരുമാനം ഉറപ്പാക്കുന്ന സുരക്ഷിതമായ തൊഴിൽ ലഭ്യതയെ പറ്റിയുള്ള ചൈനീസ് ആപ്തവാക്യം) സാക്ഷാൽകരിച്ചുകൊണ്ടൂം ചൈനീസ് ജനത ചരിത്രം സൃഷ്ടിച്ചു.  ഈ പോരാട്ടത്തിൽ, ‘മുതലാളിത്ത രാജ്യങ്ങളേക്കാൾ ഉയർന്ന ജിഡിപി വളർച്ച കൈവരിക്കാൻ സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങൾ അമേരിക്കയുടെതുപോലുള്ള കാര്യക്ഷമതയ്ക്കായി ശ്രമിക്കണം’ എന്നതുപോലുള്ള ആശയങ്ങൾക്ക് എതിരെ മാവോയ്ക്ക് കടുത്ത പോരാട്ടം നടത്തേണ്ടി വന്നു. മാവോ പറഞ്ഞു:   വിദഗ്ദ്ധനാകുന്നത് നല്ലതാണ്, എന്നാൽ നമ്മുടെ ശ്രമങ്ങൾ എല്ലാവരേയും ചുവപ്പന്മാരും വിദഗ്ദരുമാക്കുക എന്നതാണ് (Make all ‘Red and expert’ : കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിലും സാങ്കേതിക-നിർവ്വഹണ രംഗത്തും ഒരുപോലെ വൈദഗ്ദ്യം നേടുന്ന കാഡർമാരേയും പൗരന്മാരേയും വാർത്തെടുക്കുന്നതിനായി ‘വൻ കുതിപ്പി’ന്റെയും സാംസ്കാരിക വിപ്ലവത്തിന്റേയും കാലത്ത് ചൈനയിൽ മാവോയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ശ്രമം). തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ സോഷ്യലിസ്റ്റ് മത്സരത്തിന് അദ്ദേഹം ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ഈ നയത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ഭൗതിക വികസനം  സാമൂഹ്യ-സാംസ്കാരിക വികാസങ്ങളുമായി കണ്ണിചേർക്കപ്പെടുകയും നിരവധി സാംസ്കാരിക വിപ്ലവങ്ങളോടെ പഴയ ഉപരിഘടനയെ തൂത്തെറിഞ്ഞ് വിപ്ലവകരമായ ആശയങ്ങളുടെ പുതിയ മണ്ഡലം സൃഷ്ടിച്ചൂകൊണ്ട് എല്ലാം സാമൂഹ്യ ഉടമസ്ഥതയിലാകുന്ന വരുംകാല സോഷ്യലിസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാടിനെ ജനപ്രിയമാക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ ദശകത്തിൽ, ‘കീടങ്ങളെ അകറ്റുക പോലുള്ള പ്രചാരണങ്ങൾ വഴി വിപ്ലവത്തിനു മുമ്പുള്ള ചൈനയുടെ നാറിയ ചിത്രം അതിവേഗം മാറി. കൺഫ്യൂഷ്യൻ ആശയങ്ങളോടും പുരുഷാധിപത്യത്തോടും പോരാടാൻ മാവോ ആഹ്വാനം ചെയ്തു. “നൂറു പൂക്കൾ വിരിയട്ടെ, നൂറു ചിന്തകൾ സംവദിക്കട്ടെ” എന്നദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഈ രീതിയിൽ ജനാധിപത്യ മണ്ഡലം വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളുടെയും മുൻകൈ ഉയർത്താൻ കഴിയൂ.


12. നിർബന്ധിത വിവാഹത്തിൽ നിന്ന് സ്വയം രക്ഷിക്കാനായി ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്ന തന്റെ ആദ്യ രചന മുതൽ,  പുതിയ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സംസ്കാരത്തെക്കുറിച്ച് ‘പുത്തൻ ജനാധിപത്യ’ത്തിൽ അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചത്, സംസ്കാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യെനാൻ ഫോറത്തിൽ നടത്തിയ പ്രസംഗം,  പിന്തിരിപ്പൻ ആശയങ്ങൾ, ശീലങ്ങൾ, സാമ്രാജ്യത്വ സംസ്കാരം എന്നിവയ്‌ക്കെതിരായ വർഗസമരം നടത്തുന്നതിന് നടത്തിയ ആവർത്തിച്ചുള്ള ആഹ്വാനങ്ങളിലെല്ലാം , ആശയങ്ങൾ ഭൌതികശക്തിയായി മാറുമെന്ന് മാവോ സ്ഥിരമായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി; അതിനാൽ സാമൂഹിക വിപ്ലവങ്ങളുടെ സമയങ്ങളിൽ ‘ഉപരിഘടന’യുടെ മണ്ഡലത്തിലെ പോരാട്ടം പ്രാഥമികമാകും എന്ന്  അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. വിപ്ലവ ആശയങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം, പ്രതിവിപ്ലവകരമായ ആശയങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ ആധിപത്യത്തിലേക്ക് എത്തുമെന്ന് ചരിത്രം പലതവണ തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. മാവോയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ജനങ്ങളുടെ മുന്നേറ്റത്തെ ചെറുക്കുന്നതിന്, മാധ്യമങ്ങളെയും പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളെയും നിയന്ത്രിച്ച മുതലാളിത്ത പാതക്കാർ മാവോയുടെ മിക്ക രചനകളും പ്രസംഗങ്ങളും ലഭ്യമാകാത്തവിധം അവ തമസ്കരിച്ചു. സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാതക്കാർ പ്രചാരണത്തിനായി നിരവധി ചൈനീസ് ഓപ്പറകൾ നിർമ്മിച്ചിരുന്നു. സൈനിക മേധാവിയായ പെംഗ് തെഹുവായിയെ പ്രതി വിപ്ലവ  പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ പേരിൽ പുറത്താക്കിയപ്പോൾ, മാവോയെ ആക്രമിക്കാനായി മുതലാളിത്ത പാതക്കാർ “ഹായ് ജൂയി സ്ഥാനത്തുനിന്ന് പിരിച്ചുവിട്ടു” എന്ന പേരിൽ ഒരു ചൈനീസ് ഓപ്പറ സൃഷ്ടിക്കുകയും അതിൽ മാവോയെ  സർവ്വാധിപതിയായി ചിത്രീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ബ്യൂറോക്രസിയിലും പാർട്ടിയിലും അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്ന നിയന്ത്രണം ഉപയോഗിച്ച് മുതലാളിത്ത പാതക്കാർ മാവോ ആരംഭിച്ച പരിപാടികളെ തടസ്സപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങിയതോടെ പോരാട്ടം ശക്തമായി. അതിനാൽ, 1965 ൽ മാവോ വിദ്യാർത്ഥികളോടും യുവാക്കളോടും തെരുവിലിറങ്ങാനും വലിയ കഥാപാത്ര പോസ്റ്ററുകൾ എഴുതാനും സാംസ്കാരിക പ്രചാരണം നടത്താനും മുതലാളിത്ത പാതക്കാരുടെ ആസ്ഥാനങ്ങളെ ആക്രമിക്കാനും ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ലിയു, ഡെങ്, തുടങ്ങിയ മറ്റ് മുതലാളിത്ത പാതക്കാരെ തുറന്നുകാട്ടുന്നതിനായ് നടത്തിയ സമരം സാംസ്കാരിക വിപ്ലവത്തിന് ആരംഭം കുറിക്കുകയും 1966 ൽ അവരെ എല്ലാ അധികാര സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നും നീക്കം ചെയ്യുകയുമുണ്ടായി. ചുരുക്കത്തിൽ, 1965 ൽ ആരംഭിച്ച ഈ സാംസ്കാരിക വിപ്ലവം വ്യവസ്ഥയെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ശരിയാക്കാനുള്ള ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനമായിരുന്നു. ചൈനയിലെ മുതലാളിത്ത പാതക്കാരെപ്പോലെ, എല്ലായിടത്തുമുള്ള പിന്തിരിപ്പന്മാർ “ചെന്നായ, ചെന്നായ” എന്ന് ആക്രോശിച്ച് സ്നാംസ്കാരിക വിപ്ലവത്തിനെതിരായി ഭീകരമായ കടന്നാക്രമണം കെട്ടഴിച്ചുവിട്ടു. “തെറ്റായ ആശയങ്ങളെയും അവക്ക് പിന്നിലുള്ള ശക്തികളേയും തൂത്തെറിയാനായുള്ള കലാപം നീതിയുക്തമാണെ”ന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് മാവോ മുന്നേറ്റം ശക്തമാക്കണമെന്ന് ആഹ്വാനം ചെയ്തു.  ഉദ്യോഗസ്ഥ സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിൻ കീഴിൽ ചൈനയെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാതയിൽ നിന്ന് ഭരണകൂട മുതലാളിത്തത്തിലേക്ക് വ്യതിചലിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥ പ്രമാണിമാരും അഴിമതിക്കാരുമായ മുതലാളിത്ത പാതക്കാർക്കെതിരായ വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും യുവാക്കളുടെയും തൊഴിലാളികളുടേയും സോഷ്യലിസ്റ്റ് മുൻകൈയുള്ള ജനകീയ കമ്മ്യൂണിലെ അവേശഭരിതരായ അംഗങ്ങളുടേയും അടക്കിവെച്ചിരുന്ന രോഷം അണാപൊട്ടി. വലിയ ചിഹ്നങ്ങളും അക്ഷരങ്ങളും ചേർത്തുള്ള പോസ്റ്ററുകളും ബാനറുകളും (big character Poster: ചൈനയിലെ സാംസ്കാരിക വിപ്ലവ കാലത്ത് വ്യാപകമായി പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ട ശൈലിയാണ് വലിയ ചിഹ്നങ്ങളും അക്ഷരങ്ങളൂം പ്രതീകങ്ങളൂം ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട്  കലാപാഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന പടുകൂറ്റൻ പോസ്റ്ററുകൾ) സാംസ്കാരിക പ്രകടനങ്ങളുമായി, കാമ്പസുകൾക്ക് പുറത്ത് ക്യാമ്പ് ചെയ്തുകൊണ്ട് എല്ലായിടത്തും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ജനങ്ങൾ മുന്നോട്ട് വന്നു. അതവർക്കൊരു മഹത്തായ വിദ്യാഭ്യാസമായിരുന്നു. അത് ബഹുജനങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രയോഗമായിരുന്നു. അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവരെ എങ്ങനെ ചോദ്യം ചെയ്യണം എന്നതുൾപ്പെടെ നിരവധി സർഗ്ഗാത്മക സംഭാവനകൾ അത് മുന്നോട്ട് വെച്ചു. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, നിലവിലെ പിഴഞ്ചൻ, പിന്തിരിപ്പൻ ആശയങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട്, മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയ്‌ക്കെതിരായ വികസന പാതയ്ക്കായുള്ള പുതുവഴികൾ തേടിക്കൊണ്ട്, ബൂർഷ്വാ ജനാധിപത്യത്തെ മറികടന്ന് 'എല്ലാ അധികാരങ്ങളും ജനങ്ങൾക്ക്' എന്ന കാഴ്ചപ്പാടോടെ ജനാധിപത്യം വികസിപ്പിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടും സാംസ്കാരികവിപ്ലവം ഫലത്തിൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ വിപ്ലവമായി മാറിയതെങ്ങിനെ എന്ന് മാവോ വിശദീകരിച്ചു.  


13.   എന്നാൽ, മുതലാളിത്ത പാതക്കാർക്ക് ശക്തമായ തിരിച്ചടി നൽകിക്കൊണ്ട് സാംസ്കാരിക വിപ്ലവം ഒരു യഥാർത്ഥ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, പെംഗിനെ മാറ്റി പുതിയ സൈനിക മേധാവിയും പ്രതിരോധ മന്ത്രിയുമായ ലിൻ ബിയാവോയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സിപിസിക്കുള്ളിൽ ഒരു പുതിയ അധികാരകേന്ദ്രമായി ഉദയംകൊണ്ട ഒരു വിഭാഗം എല്ലാം മാറ്റാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാവോയുമായി ഏറ്റവും അടുത്തയാളാണെന്ന് സ്വയം അവകാശപ്പെട്ട അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിഭാഗം സൈന്യത്തെയും തെറ്റിധരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ചില ശക്തികളേയും ഉപയോഗിച്ച് സാംസ്കാരികവിപ്ലവത്തെ ഹൈജാക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി! സാംസ്കാരിക വിപ്ലവം അതിന്റെ ലക്ഷ്യം കൈവരിച്ചു എന്നും ഇനി വ്യവസ്ഥ പുനസ്ഥാപിക്കുകയാണ് വേണ്ടതെന്നും അവകാശപ്പെട്ടുകൊണ്ട്, ഇക്കാലമത്രയും മുതലാളിത്ത പാതക്കാരുമായി ഐക്യപ്പെട്ടിരുന്ന മദ്ധ്യവർത്തി പാത സ്വീകരിച്ചിരുന്ന പ്രധാനമന്ത്രി ചൌ എൻ ലായിയുടെ പിന്തുണയോടെ ലിൻ പിയാവോ വിഭാഗം എല്ലാ മേഖലകളിലുമുള്ള നിയന്ത്രണം ശക്തിപ്പെടുത്തി. 1965ൽ ‘ജനകീയ യുദ്ധത്തിന്റെ വിജയം നീണാൾ വാഴട്ടെ‘ (Long Live the Victory of People’s War)ന്ന പുസ്തകം ലിൻപിയാവൊ യുടെ പേരിൽ പുറത്തിറങ്ങി. മാവോയെ മഹാനായ നായകനായി വഴ്ത്തിക്കൊണ്ടാണ് അതിന്റെ എല്ലാ പേജും തുടങ്ങിയിരുന്നതെങ്കിലും സോവിയറ്റ് റിവിഷനിസത്തിനെതിരെ മഹത്തായ സംവാദ കാലത്ത് സിപിസി വിശദീകരിച്ചതിനു വിരുദ്ധമായി നാമിന്നെത്തി നിൽക്കുന്ന പുതിയ യുഗത്തിലെ മാർക്സിസം ലെനിനിസമാണ് മാവോ സെതുങ്ങ് ചിന്തയെന്നും ഈ യുഗത്തിൽ സാമ്രാജ്യത്വം ദുർബലമായി സമ്പൂർണ്ണ തകർച്ചയെ നേരിടുകയും ലോകതൊഴിലാളിവർഗ്ഗ സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവം ആഗോള വിജയം നേടുമെന്നും ലിൻ പിയാവോയുടെ പുസ്തകം അവകാശപ്പെട്ടു.  കൂടുതൽ വായിക്കരുതെന്നും നിങ്ങളുടെ പഠനങ്ങളെ ചുവന്ന് പുസ്തകങ്ങളായി (റെഡ് ബുക്സ്) ആയി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മാവോയുടെ കൃതികളിൽ നിന്നും മൂന്ന് ലേഖനങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ഉദ്ധരണികളിലേക്കും നിങ്ങളുടെ പഠനങ്ങൾ പരിമിതപ്പെടുത്തുവാനും അത് ഉപദേശിച്ചു. ഏഷ്യൻ-ആഫ്രിക്കൻ ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിലെല്ലാം വിപ്ലവ പൂർവ്വ ചൈനക്ക് സമാനമായ  അർദ്ധ കൊളോണിയൽ, അർദ്ധ ഫ്യൂഡൽ അവസ്ഥയാണെന്നും അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവിടെയെല്ലാം ജനകീയ യുദ്ധത്തിന്റെ പാത പിന്തുടരണമെന്നും അത് വിശകലനം ചെയ്തു! എതിരാളികളെ ആക്രമിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു കൊടിക്കൂറയായി സാംസ്കാരിക വിപ്ലവത്തെ ചുരുക്കുകയും മാവോയുടെ എല്ലാ സർഗ്ഗാത്മക ആശയങ്ങളേയും വളച്ചൊടിച്ച് തന്റെ അരാജകവാദ ആശയങ്ങൾകൊണ്ട് പ്രതിസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. 1969 ൽ സിപി‌സിയുടെ ഒൻപതാം കോൺഗ്രസിന്റെ സമയമായപ്പോഴേക്കും മാവോയ്ക്ക് ശേഷം ലിൻ ബിയാവോയെ അടുത്ത നേതാവായി പ്രഖ്യാപിക്കാനായി പാർട്ടി ഭരണഘടന പോലും ഭേദഗതി ചെയ്യുന്ന തരത്തിൽ ലിൻ ബിയാവോ പാർട്ടിയിൽ സമ്പൂർണ്ണ ആധിപത്യത്തിലേക്കെത്തി. വിപ്ലവാശയങ്ങൾ വിപുലമായി പ്രചരിപ്പിച്ച സാംസ്കാരിക വിപ്ലവം നടന്നതിനു ശേഷവും  ഇത്രപെട്ടെന്ന് മാവോ പഠിപ്പിച്ചതിന്‌ വിരുദ്ധമായ ഒരു നിലപാട് എങ്ങനെ പാർട്ടിയിൽ‌ ആധിപത്യത്തിലേക്ക്‌ വരാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നത് ഗൌരവമായ പഠനം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. 1971 ൽ സി‌പി‌സി പുറത്ത് വിട്ട രേഖകൾ പ്രകാരം, ലിൻ ബിയാവോ അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും അദ്ദേഹം തുറന്നുകാട്ടപ്പെടുകയും സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടെ അദ്ദേഹം ഒരു വിമാനാപകടത്തിൽ മരണപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ലിൻ ബിയാവോയുടെ ആധിപത്യമുണ്ടായിരുന്ന ഈ അഞ്ചുവർഷങ്ങൾ കൂടുതൽ വിശകലനം ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്, കാരണം ഈ കാലയളവിൽ മാവോയുടെ ചിന്ത എന്ന പേരിൽ സി‌പി‌സിയുടേതായി പീക്കിംഗ് (ബീജിംഗ്) റേഡിയോവിൽ വന്ന പ്രക്ഷേപണങ്ങളും പീപ്പിൾസ് ഡെയ്ലിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതുമെല്ലാം മാവോയുടെ നിലപാടുകൾക്ക് വിരുദ്ധമായ ലിൻ ബിയാവോ ചിന്തകൾ മാത്രമായിരുന്നു. മഹത്തായ സംവാദ രേഖയിലൂടെ സി പി എസ് യു നിലപാടിനെ സിപിസി തള്ളിക്കളഞ്ഞ 1963 ൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ ഏതാണ്ട് നാടകീയമായ സംഭവവികാസങ്ങൾ നിറഞ്ഞ 1965-71 കാലഘട്ടത്തിൽ, സോവിയറ്റ് യൂണിയനും കിഴക്കൻ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും ജീർണ്ണിക്കുകയും പ്രായോഗികതാവാദത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിനടിപ്പെടുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചേരി തിരിച്ചടികൾ നേരിട്ടിട്ടും തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ സാർവ്വദേശീയത പോലുള്ള അടിസ്ഥാന സൈദ്ധാന്തിക പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള വിശകലനം നടത്താൻ സിപിസി നേതൃത്വം തയ്യാറെടുത്തിരുന്നില്ലയെന്നത് വ്യക്തമാണ്. 


14.  മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയെ തൂത്തെറിയാനും ബദൽ വികസന പാതയിലേക്ക് നയിക്കാനും “ലോക തൊഴിലാളിവർഗം ഒന്നിക്കണമെന്ന്” കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റ്റോ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു, തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ സാർവ്വദേശീയത ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ഒരു തൊഴിലാളി ഭരണകൂടത്തിന്റെ ആദ്യ ഉദാഹരണമാണ് ഹ്രസ്വകാല പാരീസ് കമ്യൂൺ. ഒക്ടോബർ വിപ്ലവത്തിന്റെ വിജയത്തിനുശേഷം, ലെനിൻ, അഞ്ച് വർഷം മാത്രമേ സജീവമായി രംഗത്തുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും, എല്ലാ അധികാരവും സോവിയറ്റുകൾക്ക് എന്ന നിലപാട് അദ്ദേഹം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. സാറിസ്റ്റ് റഷ്യയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ ദേശീയതകളുടെയും സ്വയം നിർണ്ണയാവകാശത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനം,  സോവിയറ്റ് യൂണിയനിൽ ചേരുന്നതിനോ വിട്ടുപോകുന്നതിനോ ഉള്ള അധികാരം മുന്നോട്ട് വെച്ചുകൊണ്ട് തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ സാർവ്വദേശീയത പ്രയോഗത്തിൽ വരുത്തുന്നതിനുള്ള പ്രായോഗിക മാതൃകകൾ സൃഷ്ടിച്ചു. പക്ഷേ, ചൈനീസ് വിപ്ലവത്തെത്തുടർന്ന് അത്തരമൊരു പ്രയോഗമുണ്ടായില്ല, നേരെമറിച്ച്, ചൈനീസ് പ്രയോഗത്തിൽ ദേശീയതയുടെ അമിതമായ തോത് പ്രകടമായിരുന്നു. തുടക്കം മുതൽ വലതുപക്ഷ പ്രവണതയുടെ പിന്തുണയുണ്ടായിരുന്ന മധ്യവർത്തി നിലപാടുകളുള്ള പ്രായോഗികവാദിയായ ചൗ എൻ ലായ് തൊഴിലാളിവർഗ സാർവ്വദേശീയ നിലപാടല്ല, കൂടുതൽ ദേശീയവാദനിലപാടാണ് പിന്തുടർന്നത്. ദേശീയ വിമോചനത്തിനായുള്ള സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടത്തിനിടയിൽ, ദേശീയ വിമോചന സമരത്തിന് ജനങ്ങളുടെ പിന്തുണ നേടുന്നതിനായി ദേശസ്നേഹ വികാരങ്ങൾ ഉണർത്താനുള്ള തന്ത്രപരമായ ആവശ്യകത ചിലപ്പോൾ ഉണ്ടാകാം, എന്നാൽ ഇത് തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ സാർവ്വദേശീയതയുടെ തന്ത്രപരമായ  നിലപാടിന് എതിരായിക്കൊണ്ടാകരുത്. ചൈനീസ് വിപ്ലവം ലോക വിപ്ലവത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണെന്ന് ‘പുത്തൻ ജനാധിപത്യത്തെ പറ്റി’യിലും മറ്റ് രചനകളിലും മാവോ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, അതിന്റെ ജനാധിപത്യ വിപ്ലവകാലത്ത്, കൊളോണിയൽ ഭൂതകാലത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പുകളായ അയൽരാജ്യങ്ങളുമായുള്ള എല്ലാ അതിർത്തി പ്രശ്നങ്ങളും ഉഭയകക്ഷി ചർച്ചകളിലൂടെ പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു, എന്നാൽ സംഭവിച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. പുതുതായി സ്വതന്ത്രമായ അയൽരാജ്യങ്ങളുമായും സോവിയറ്റ് യൂണിയനും പിന്നീട് വിയറ്റ്നാമുമായും  വഴക്കമുള്ള ‘കൊടുക്കുക, സ്വീകരിക്കുക’ എന്ന അനുരജ്ഞന നയത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അതിർത്തി പ്രശ്‌നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ മുൻകൈയെടുത്തിരുന്നുവെങ്കിൽ, തർക്കങ്ങളിൽ ഇടപെടുന്ന സാഹചര്യത്തെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താനുള്ള യുഎസ് ശ്രമങ്ങളെ പരാജയപ്പെടുത്താമായിരുന്നു.നേരെമറിച്ച്, മിംഗ് രാജവംശത്തിന്റെ കീഴിലുള്ള പ്രദേശങ്ങളുടെ അവകാശത്തിനും തായ് വാനെ തങ്ങളുടെ അധികാരത്തിനു കീഴിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിനും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകി. സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങളുടെ ഇത്തരം നയങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ ലോക വിപ്ലവത്തിനായി പോരാടുകയാണെന്ന വാദത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വേദികളിൽ പലപ്പോഴും ഉന്നയിക്കപ്പെട്ട ചോദ്യമായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ പ്രായോഗികമായി, ലെനിന്റെ കാലത്തെ റഷ്യൻ അനുഭവം ഒഴികെ, അത്തരം ഉദാഹരണങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ്. ലി ലിസാൻ നിലപാടിനെ കോമിന്റേൺ പിന്തുണച്ചപ്പോൾ തന്റെ നിലപാട് സ്ഥാപിക്കാൻ മാവോയ്ക്ക് പൊരുതേണ്ടിയിരുന്നെങ്കിലും സോവിയറ്റ് നേതാക്കൾ വിപ്ലവപാത കൈവിടും വരെയും അവരുമായി  അദ്ദേഹം  അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്നു. 1963 ലെ ‘പൊതുനിലപാട്’ (General Line) രേഖയും തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ സാർവ്വദേശീയതയുടെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. പക്ഷേ, വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, ചൌ എൻ‌ലായ് തയ്യാറാക്കിയതും1964 ൽ സി‌പി‌സി അംഗീകരിച്ചതുമായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഇന്റർനാഷണൽ പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ചുള്ള രേഖ മാർക്സിസ്റ്റേതര സമീപനമാണ് മുന്നോട്ട് വെച്ചത്. ഇത് ഉദ്ധരിച്ച്, 1960 കളിലോ പിന്നീടോ രൂപം കൊണ്ട നിരവധി എം‌എൽ സംഘടനകൾ  ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഇന്റർനാഷണൽ രൂപീകരിക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമങ്ങളെ എതിർത്തു. വിപ്ലവ പാർട്ടികളുടെ ഒരു സാർവ്വദേശീയ വേദി രൂപീകരിക്കുന്നതിനെ പോലും അവർ എതിർത്തു. ‘ദേശീയത ആദ്യത്തേത്’ എന്ന ഈ നിലപാട് സി‌പി‌സിയിൽ ആധിപത്യം പുലർത്തിയിരുന്നതിനാൽ, മഹത്തായ സംവാദ കരട് രേഖകൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്നതിനും പിന്തുടരേണ്ട ജനറൽ ലൈൻ വികസിപ്പിക്കുന്നതിനുമായി 1960 കളിൽ ഉയർന്നുവന്ന എം‌എൽ സംഘടനകളുടെ ഒരു യോഗം പോലും വിളിക്കാൻ അത് ശ്രമിച്ചില്ല! ഇത് പുതുതായി ഉയർന്നുവരുന്ന പാർട്ടികളുടെ സ്വാശ്രയത്വം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് ലോക വിപ്ലവത്തിന്റെ കേന്ദ്രമെന്ന നിലയിൽ ചൈനയോടുള്ള അവരുടെ ‘വിധേയത്വം’ വർദ്ധിപ്പിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. അതിനാൽ, സ്വാഭാവികമായും ലിൻ ബിയാവോയെ, ഗുരുതരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളുണ്ടാക്കുന്ന, തന്റെ നിലപാട് മാവോയുടെ നിലപാട് അല്ലെങ്കിൽ ചൈനീസ് പാത എന്ന നിലയിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ സഹായിച്ചു. 


15. "ഇടത് വീക്ഷണം" എന്ന് സ്വയം വിശേഷിപ്പിച്ച, ലിൻ ബിയാവോ പാതയുടെ പ്രകടമായ ‘ഇടത്’ സാഹസിക വീക്ഷണം  സാംസ്കാരിക വിപ്ലവത്തിലും ചൈനയെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാതയിലേക്ക് നയിക്കാനുള്ള മാവോയുടെ പോരാട്ടത്തെ വഴിതിരിച്ചു വിടുന്നതിലുമുണ്ടാക്കിയ സ്വാധീനവും വളരെ വിനാശകരമായിരുന്നു. സോഷ്യലിസത്തിന്റെ നിർണത്തിലും സാംസ്കാരിക വിപ്ലവത്തിലും വലിയ പങ്കു വഹിച്ചിരുന്ന ജനങ്ങളെ അത് ആശയ കുഴപ്പത്തിലാക്കി. സാംസ്കാരിക വിപ്ലവം തന്നെ നിശ്ചലമായി.  വിയറ്റ്നാമിലെ ദേശീയ വിമോചന മുന്നേറ്റം തകർക്കുവാനായി അമേരിക്ക ചൈനീസ് അതിർത്തി വരെ യുള്ള വടക്കൻ വിയറ്റ്നാമിൽ ആക്രമണങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്ന സമയത്തും ഈ അവസരം മുതലെടുത്താണ് ചൌ എൻലായ് ചൈനയിലേക്കുള്ള നിക്സൺ ന്റെ സന്ദർശനം സംഘടിപ്പിച്ചത്. തായ്‌വാന് പകരം ചൈനയ്ക്ക് യുഎന്നിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ ഇത് സഹായിച്ചെങ്കിലും, സാർവ്വദേശീയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തെ ഇതൊട്ടും തന്നെ സഹായിച്ചില്ല. എന്നാൽ പാർട്ടിക്കകത്ത് മുതലാളിത്ത വാദികൾക്കെതിരെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ലൈൻ തുടരാനുള്ള പോരാട്ടം തുടരുകയും "നാൽവർ സംഘം" എന്ന് മുതലാളിത്ത പാതക്കാരാൽ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട  മാവോയുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സഖാക്കൾ സിപിസി യുടെ പത്താം കോൺഗ്രസിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ നടന്നിരുന്ന രൂക്ഷമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ കാരണം പാർട്ടി കോൺഗ്രസ്സ് രേഖകളിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചിരുന്നത് എന്നതിനെപ്പറ്റിയുള്ള ഗൗരവമുള്ള വിലയിരുത്തലുകളുണ്ടായില്ല. ഈ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഡെങ് പുനരാനയിക്കപ്പെടുകയും അതേ വർഷം തന്നെ ഉപപ്രധാനമന്ത്രിയാവുകയും ചെയ്തു. താമസിയാതെ അദ്ദേഹം നയിച്ച ചൈനീസ് സംഘം യുഎന്നിൽ "മൂന്നു ലോക സിദ്ധാന്തം" എന്ന വർഗ-വഞ്ചക ലൈൻ ചൈനയുടെ തന്ത്രപരമായ ആശയമായി അവതരിപ്പിച്ചു. അടുത്ത വർഷം വില്യം ഹിന്റണുമായി നടത്തിയ ഒരു അഭിമുഖത്തിൽ ചൈന സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാതയിലൂടെ തുടരുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിനോട് പ്രതികരിച്ചുകൊണ്ട്, "ഇനിയും മുതലാളിത്ത വാദികൾക്ക് അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള സാധ്യത ഉണ്ട്" എന്ന് മാവോ പറയുകയും, അങ്ങനെ ഒരു സന്ദർഭം വന്നെത്തിയാൽ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള മാർക്സിസ്റ്റ് ലെനിനിസ്റ്റുകൾ അതിനെ എതിർക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് പ്രത്യാശിക്കുകയുമുണ്ടായി. "ഞാനൊരു ചോരുന്ന കുട ചൂടിയ ഏകാന്തനായ സന്യാസി" എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു ഹ്രസ്വ കവിത അദ്ദേഹം വില്യമിന് നൽകി. പിന്നീട് നടന്ന ചർച്ചകളിൽ നിന്നും വ്യക്തമാകുന്നത്, ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളും പാർട്ടിക്കുള്ളിലെ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളും രൂക്ഷമാകുമ്പോഴും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ ദശകങ്ങളോളം ഉണ്ടായിരുന്ന അടുത്ത സഖാക്കൾ പോലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പരിപ്രേക്ഷ്യം അംഗീകരിക്കാതെയിരുന്നപ്പോഴും, പോരാട്ടം തുടരാൻ തന്നെ മവോ തയ്യാറായിരുന്നു എന്നാണ്. അദ്ദേഹം ദുഖിതനായിരുന്നു, പക്ഷേ വിജയം വരെ പോരാടാനദ്ദേഹം തയ്യാറായിരുന്നു, അതിനായി ഇനി ഒരിക്കൽ കൂടി അദ്ദേഹത്തിന് ചിങ്കാങ് പർവതങ്ങളിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നാൽ കൂടിയും! 


16. 1976 ന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ചൌഎൻലാ യുടെ മരണശേഷം മാവോയ്‌ക്കെതിരെ ഒരു കലാപം നടത്തുവാൻ ഡെങ് ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ, അതിൽ അദ്ദേഹം പരാജയപ്പെടുകയും, എല്ലാ അധികാര സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരിക്കൽകൂടി ഒഴിവാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, ചൌ ക്ക് പകരം വന്ന ഹുവാ ക്വാ ഫെംഗ് ഉം മുതലാളിത്തവാദികളോട് അനുഭാവമുള്ള  ഒരു മധ്യവർത്തിയായിരുന്നു. സൈന്യവും പ്രധാനമായും അവരോടൊപ്പം ആയിരുന്നു. വലത് പക്ഷക്കാർ അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുവാൻ വേണ്ടി മാവോയുടെ മരണത്തിനായി കാത്തിരുന്നു. 1976  സെപ്റ്റംബർ 9 ന് മാവോയുടെ മരണശേഷം അവർ ഒരു പട്ടാള അട്ടിമറി നടത്തുകയും, നാൽവർ സംഘം ഉൾപ്പടെ മാവോയുടെ അടുത്ത അനുയായികളെയും മറ്റ് നിരവധി സഖാക്കളെയും അറസ്റ് ചെയ്യുകയും, സാംസ്കാരിക വിപ്ലവത്തിനൊപ്പം നിലനിന്ന ഷാങ്ങ്ഹായ് കമ്മ്യൂൺ പോലുള്ള പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങളെ ആക്രമിക്കുകയും നിരവധി പേരെ കൊലപ്പെടുത്തുകയും, ചൈനയൊട്ടാകെ അടിച്ചമർത്തൽ നടത്തുകയും ചെയ്തു. സാമ്രാജ്യത്ത ചേരിയും സോവിയറ്റ് നേതാക്കളും ഇതിനെ ആവേശത്തോടെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ഉടനെ തന്നെ മുതലാളിത്ത വാദികൾ സാംസ്കാരിക വിപ്ലവം അവസാനിപ്പിക്കുകയും ജനകീയ കമ്മ്യൂണുകൾ പിരിച്ചുവിടുകയും മൂന്നു ലോക സിദ്ധാന്തം ഒരു പൊതു ലൈൻ ആയി മുന്നോട്ട് വെക്കുകയും ചെയ്തു. 1978 ആയപ്പോഴേക്കും ഡെങ് പരസ്യമായി അധികാരം ഏറ്റെടുക്കുകയും നാല് നവീകരണ നയം (കൃഷി, വ്യവസായം, പ്രതിരോധം ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതികവിദ്യ എന്നിവയുടെ നവീകരണത്തിനായി മുന്നോട്ട് വെച്ച നയപരിപാടി) ഭാവി പദ്ധതികളുടെ കാതലായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും, സോഷ്യലിസത്തിൽ നിന്നും ഭരണകൂട മുതലാളിത്തത്തിലേക്കും ഉദ്യോഗസ്ഥ സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിലേക്കും ചൈനയുടെ പരിവർത്തനത്തിന് തുടക്കമിടുകയും ചെയ്തു. മാവോ മുന്നോട്ട് വെച്ച സോഷ്യലിസ്റ്റ് സംരംഭങ്ങൾ ക്രമാനുഗതമായി നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ചൈന ഒരു സോഷ്യൽ സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തിയായി മാറുകയും സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സോഷ്യൽ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ശിഥിലീകരണത്തെ തുടർന്ന്, അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വവുമായി ലോക ആധിപത്യത്തിനുവേണ്ടി മൽസരിക്കുന്നതും സഹവർത്തിക്കുന്നതുമായ ഒരു വൻശക്തിയാവുകയും ചെയ്തു. ഇതിന്റെ അർത്ഥം, മാവോയുടെയും സിപിസി യുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ നടത്തിയ ഉജ്ജ്വലമായ പോരാട്ടങ്ങൾ നിഷ്ഫലമായെന്നാണോ? മാവോ പ്രത്യാശിച്ചത് പോലെ, എന്തുകൊണ്ട് വിപ്ലവ ശക്തികൾ ഈ അട്ടിമറിയെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉയർത്തെഴുന്നേറ്റില്ല? എല്ലാം നഷ്ടപെട്ടുവോ? തീർച്ചയായും അല്ല. നേരെമറിച്ച്, ഇന്നത്തെ മാർക്സിസ്റ്റ് ലെനിനിസ്റ്റുകൾക്ക് മാവോയുടെ മഹത്തായ വീക്ഷണം അവരെ എത്തിച്ചെടുത്തുനിന്നും തുടങ്ങേണ്ടതുണ്ട്, മാവോയുടെ സംഭാവനകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി കൂടുതൽ കൂടുതൽ രാജ്യങ്ങളിൽ, അതാതിടങ്ങളിലെ സമൂർത്ത സാഹചര്യങ്ങൾ മനസിലാക്കി വിപ്ലവത്തെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുകയും സോഷ്യലിസ്റ്റ് പരിവർത്തനം ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതുമുണ്ട്. 


17. പാരീസ് കമ്യൂൺ കൂടാതെ നിരവധി മികച്ച സംഭാവനകൾ നൽകിയിട്ടും, പ്രസ്ഥാനത്തിന് നാശനഷ്ടങ്ങൾ സംഭവിച്ചത് എല്ലായ്പോഴും സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികളുടെ നേരിട്ടുള്ള ആക്രമണത്താൽ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ആഭ്യന്തരമായി ആവിർഭവിച്ച അന്യവർഗ്ഗ പ്രവണതകൾ മൂലവുമാണെന്ന് ഐസി‌എമ്മിനകത്തെ സംഭവവികാസങ്ങളുടെ ഒരു സമഗ്രവീക്ഷണം ചൂണ്ടികാണിക്കുന്നു.  സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് നിർമ്മിതിയിലും  കോമിന്റേണിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ തൊഴിലാളിവർഗ സാർവ്വദേശീയതയുടെ  പൊരുൾ പിന്തുടരുന്നതിലും നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ എന്തുതന്നെയായാലും, 1950 കളുടെ തുടക്കത്തിൽ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ശക്തികൾ എല്ലായിടത്തും സാമ്രാജ്യത്വത്തെയും അവരുടെ പിണിയാളുകളെയും വെല്ലുവിളിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ  1956-ൽ സി.പി.എസ്.യുവിന്റെ ഇരുപതാം കോൺഗ്രസിന് ശേഷം ക്രൂഷോവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള തിരുത്തൽവാദികൾ സോവിയറ്റ് യൂണിയനിൽ വർഗ്ഗസമരത്തിൻ്റെ പാത ഉപേക്ഷിച്ച് സോഷ്യലിസത്തിലേക്കുള്ള സമാധാനപരമായ പരിവർത്തനത്തിന്റെ പാത മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുകയും  മറ്റ് പാർട്ടികളിലേക്ക് ഈ വൈറസ് പടർത്താൻ അവർ കിണഞ്ഞു ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ ഈ സ്ഥിതിയിൽ ഗണ്യമായ മാറ്റമുണ്ടായി. വീണ്ടും, 1960 കളോടെ, ഐസി‌എം ഈ വലിയ തിരിച്ചടിയിൽ നിന്ന് കരകയറുകയും ചൈനയിലെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവത്തിന് നൽകിയ സമഗ്ര സംഭാവനകളാൽ പ്രചോചിതമായും വിയറ്റ്നാമിലും മറ്റ് തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലും മുന്നേറുന്ന ദേശീയ വിമോചന പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നും പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടും പുതിയ മാർക്സിസ്റ്റ്-ലെനിനിസ്റ്റ് ശക്തികൾ ലോകമെമ്പാടും ഉയർന്നുവരികയും ചെയ്തപ്പോൾ, മാവോയുടെ നയമായി അവതരിപ്പിച്ച  പ്രത്യക്ഷത്തിൽ 'ഇടത്' സാഹസികനും, എന്നാൽ അടിസ്ഥാനപരമായി ഉള്ളടക്കത്തിൽ വലതുപക്ഷക്കാരനുമായ, ലിൻ ബിയാവൊയിസ്റ്റ് ലൈൻ അതിന് കൂടുതൽ വലിയ തിരിച്ചടി നൽകുകയുണ്ടായി. അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിൻ കീഴിൽ നടക്കുന്ന നവ-കൊളോണിയൽ പരിവർത്തനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റായ വിശകലനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിന് ശേഷമുള്ള വർഷങ്ങളിൽ സാമ്രാജ്യത്വം ദുർബലമായിരിക്കുന്നുവെന്ന ഒരേ വിശകലനത്തിൽ സോവിയറ്റ് തിരുത്തൽവാദികളും ലിൻ ബിയാവോയിസ്റ്റുകളും  എത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ രണ്ടും തികച്ചും വിപരീത ദിശകളിലൂടെയുള്ള നിഗമനങ്ങളിലാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നത്; അവർ പിന്തുടർന്ന വലത്, ‘ഇടത്’ വ്യതിയാനങ്ങൾ, ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി ഐസി‌എമ്മിനെ സാരമായി ബാധിച്ചു. വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലെ  കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികളും സാർവ്വദേശീയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനവും ഈ പ്രതിസന്ധിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവർ ഈ തെറ്റായ പാതകളെ നിരാകരിക്കുകയും ഇന്നത്തെ ഗുരുതരമായ അവസ്ഥയുടെ വസ്തുനിഷ്ഠമായ വിശകലനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അവരുടെ സിദ്ധാന്തവും വിപ്ലവ പ്രയോഗവും വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. മറ്റൊരു കുറുക്കുവഴിയും ഇല്ല. 


18. എന്നാൽ നേരെ തിരിച്ചാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. വലതു അവസരവാദവും ‘ഇടത്’ സാഹസികതയും മൂലം കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം മുൻകാലത്ത് കനത്ത തിരിച്ചടികൾ നേരിട്ടിട്ടും, അവയ്ക്ക് ആവർത്തിച്ച് തല പൊക്കാനും ഉള്ളിൽ നിന്ന് പ്രസ്ഥാനത്തെ നശിപ്പിക്കാനും അവസരങ്ങൾ നൽകുകയാണ്. ‘സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലെ സോഷ്യലിസത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ’ എന്ന സ്റ്റാലിന്റെ അവസാന കൃതിയിലോ ആ കാലഘട്ടത്തിലെ കോമിൻഫോമിന്റേത് ഉൾപ്പെടെയുള്ള മറ്റേതെങ്കിലും രേഖകളിലോ യുദ്ധത്തിനുശേഷം സാമ്രാജ്യത്വം ദുർബലമാകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പരാമർശങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നേരെമറിച്ച്, അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വം ബുദ്ധനല്ലെന്നും ലോകജനതയെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം അത് കൂടുതൽ അപകടകാരിയാണെന്നും തെളിയിച്ചുകൊണ്ട്  കീഴടങ്ങാൻ തയ്യാറായിരുന്ന ജപ്പാനിൽ അണുബോംബ് വർഷിച്ചത് മുതൽ വടക്കൻ കൊറിയക്കെതിരായ യുദ്ധമുൾപ്പടെ എണ്ണമറ്റ കടന്നാക്രമണങ്ങളാണ്  ലോകത്തെമ്പാടും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉണ്ടായത്. എന്നിട്ടും, സോവിയറ്റ് തിരുത്തൽവാദികൾക്കൊപ്പം, ചൈനയും അൽബേനിയയും ഒഴികെയുള്ള മിക്കവാറും എല്ലാ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികളുടെയും നേതൃത്വം സോഷ്യലിസത്തിലേക്കുള്ള സമാധാനപരമായ പരിവർത്തനത്തിന്റെ പാത സ്വീകരിച്ച് സോഷ്യൽ ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടികളായും തുടർന്ന് നവഉദാരീകരണ, കോർപ്പറേറ്റ് നയങ്ങളുടെ നടത്തിപ്പുകാരായും അധഃപതിച്ചു. തൽഫലമായി, ശക്തമായിരുന്ന സി.‌പി.‌എസ്.യു വിനോ അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ത്യയിൽ സി‌പി‌ഐ (എം) നയിക്കുന്ന ഇടതുമുന്നണിക്കോ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് നമ്മൾ കണ്ടു. സി.‌പി.‌എസ്.യു‌ ദിനം പ്രതി ദുർബലമായില്ലാതായെങ്കിൽ‌, എൽ‌എഫ് നാമാവശെഷമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്, അതിന്റെ 75% ത്തിലധികം ത്രിപുരയിലെയും പശ്ചിമ ബംഗാളിലെയും കേഡർമാരും അനുയായികളും ഫാസിസ്റ്റ് ആർ‌എസ്‌എസ് / ബിജെപിലേയ്ക്ക് ചേക്കേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്നിട്ടും, അതിന്റെ അവസാന അടിത്തറയായ കേരളത്തിൽ, മോദി ഭരണം ത്വരിതപ്പെടുത്തിയ അതേ നവലിബറൽ നയങ്ങളാണ് പിന്തുടരുന്നത്! സോഷ്യൽ ഡെമോക്രാറ്റുകൾ മാർക്സിസത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്നും ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും പഠിക്കുന്നില്ലെന്നും ഇത് കാണിക്കുന്നു.  


19. മറുവശത്ത്, ഒരു വലിയ തുടക്കത്തിനുശേഷം ചൈനീസ് പാതയുടെ പേരിൽ ലിൻ ബിയാവോയിസ്റ്റ് നിലപാട് സ്വീകരിച്ച സി‌പി‌ഐ (എം‌എൽ) പോലുള്ള മാർക്‌സിസ്റ്റ്-ലെനിനിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു? നവ കോളനിവൽക്കരണത്തിന് കീഴിൽ, മുകളിൽ നിന്നുള്ള ഭൂപരിധി നയം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചും ധനമൂലധനത്തിന്റേയും സാങ്കേതികവിദ്യയുടേയും കടന്നുവരവിനുള്ള പാശ്ചാത്തലമൊരുക്കുന്നതിനും പഞ്ചാബിൽ ഹരിത വിപ്ലവം ആരംഭിച്ചുകൊണ്ടും സാമ്രാജ്യത്വ ഏജൻസികൾ 1950 കളുടെ അവസാനത്തോടെ  തന്നെ സജീവമായിരുന്നു. ഇതിനകം തന്നെ പ്രമുഖ ആനുകാലിക പ്രസിദ്ധീകരണമായ  ഇക്കണോമിക് & പൊളിറ്റിക്കൽ വീക്കിലി, ഇവിടത്തെ ഉത്പാദനരീതിയിലുണ്ടാകാനിരിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളെ കുറിച്ചും സാറിസ്റ്റ് റഷ്യയിലെ മുതലാളിത്ത വികാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ലെനിന്റെ വിശകലനവുമായി ഇതെങ്ങിനെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഒരു സംവാദമാരംഭിച്ചിരുന്നു.  എ.ഐ.കെ.എസ് പോലുള്ള സി.പി.ഐ എം ഉം  ഇടതുപക്ഷ സംഘടനകളും നയിക്കുന്ന സംഘടനകൾ ഈ മാറ്റങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനും കാർഷിക വിളകൾക്കുള്ള ധനസഹായം, കാർഷിക ഉൽ‌പന്നങ്ങൾക്കുള്ള മിനിമം താങ്ങുവില (എം‌എസ്‌പി) തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കാനും വിമുഖത കാണിച്ചു. ഇത്തരം ചില സംവാദങ്ങൾ തിരുത്തൽവാദ സി‌പി‌ഐ യിലും പുത്തൻ തിരുത്തൽവാദ സി‌പി‌ഐ (എം) ലും നടന്ന രൂക്ഷാമായ ഉൾപ്പാട്ടി സമരങ്ങളിൽ പ്രതിഫലിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, നക്സൽബാരി പ്രക്ഷോഭത്തിനുശേഷം, പീപ്പിൾസ് ഡെയ്‌ലി ‘ഇന്ത്യൻ ചക്രവാളത്തിൽ വസന്തത്തിന്റെ ഇടിമുഴക്കം’ എന്ന് അഭിവാദ്യം ചെയ്തതോടെ എല്ലാ സംവാദങ്ങളും അവസാനിച്ചു. സി.പി.സിയുടെ അനുഭവം ഉദ്ധരിച്ച് മാവോ എല്ലായ്പ്പോഴും മാർക്സിസ്റ്റ്-ലെനിനിസ്റ്റുകളെ ഉപദേശിച്ചത് അതാതു രാജ്യങ്ങളിലെ വസ്തുനിഷ്ഠമായ സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് സ്വന്തം പരിപാടികളും വിപ്ലവത്തിന്റെ പാതകളും വികസിപ്പിക്കണമെന്നാണ്. പക്ഷേ, ഇന്ത്യയിലെയും മറ്റ് ഏഷ്യൻ-ആഫ്രിക്കൻ-ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിലെയും സാഹചര്യം വിപ്ലവപൂർവ്വ ചൈനയുടേതിനു സമാനമാണ്, അഥവാ അർദ്ധ കൊളോണിയൽ, അർദ്ധ ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥയാണെന്നും, എല്ല്ലാവരും ജനകീയയുദ്ധത്തിന്റെ പാതയാണ് അവരുടെ വിപ്ലവപാതയി അംഗീകരിക്കേണ്ടതെന്നും  വിലയിരുത്തലുമായി മാവോയുടെ ചൈനയിൽ നിന്ന് അഭിവാദ്യങ്ങൾ വന്നപ്പോൾ, പുതുതായി രുപംകൊണ്ട എല്ലാ എം‌എൽ സംഘടനകളും ഉടനടി ഇത് അവസാന വാക്കായി അംഗീകരിച്ചു; അത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു? ഒരു ദശാബ്ദത്തിന് മുമ്പ് സിപിഐ പോലുള്ള പാർട്ടികൾ സോഷ്യലിസത്തിലേക്കുള്ള സമാധാനപരമായ പരിവർത്തനത്തിന്റെ പാത അന്ധമായി സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ ഇതേ ദൗർബല്യം സംഭവിച്ചിരുന്നു. അതുപോലെ, സി.പി.ഐ (എം) നെതിരെ കലാപം നടത്തി പുറത്ത് വന്ന് ഏകോപന സമിതി രൂപീകരിച്ച എല്ലാ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിപ്ലവകാരികളും ഒരു സംശയവും പോലും ഉന്നയിക്കാതെ “ചൈനീസ് പാത നമ്മുടെ പാത” എന്ന മുദ്രാവാക്യം സ്വീകരിച്ചു. ഈ നിർണ്ണായക ഘട്ടത്തിൽ നമ്മൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിപ്ലവകാരികൾ ചുറ്റും നോക്കാനും നവ കോളനിവൽക്കരണത്തിനു കീഴിൽ നമുക്ക് ചുറ്റും എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് കാണാനും വിസമ്മതിച്ചെന്ന് മാത്രമല്ല, കോമിന്റേൺ പ്രതിനിധികളുടെ ഉപദേശത്തെ പോലും എതിർത്തുകൊണ്ട് ചൈനീസ് വിപ്ലവത്തിന്റെ വിജയത്തിന് വളരെയധികം സഹായകരമായി മാറിയ ചൈനീസ് സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസൃതമായ വിപ്ലവപാത വികസിപ്പിക്കുന്നതിന് മാവോ വർഷങ്ങളായി നടത്തിയ പോരാട്ടവും അവർ മറന്നുപോവ്വുകയും ചെയ്ത കാര്യം സ്വയം വിമർശനാത്മകമായി സമ്മതിക്കേണ്ടതുണ്ട്.  സി.പി.ഐ (എം.എൽ) ഉടനടി രൂപീകരിക്കണമോ എന്നതുൾപ്പെടെയുള്ള അടവുപരമായ പ്രശ്നങ്ങളിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിപ്ലവകാരികൾക്കിടയിൽ യോജിപ്പിലെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, എല്ലാവരും ചൈനീസ് പാതയോട് വിശ്വസ്തത പുലർത്തി. എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് 1970 ലെ ആദ്യത്തെ (എട്ടാമത്) കോൺഗ്രസ് രേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ലിൻ പിയാവോയെ ഉദ്ധരിച്ച്, സായുധ പോരാട്ടമാണ് പ്രധാന സമര രൂപമെന്ന് അത് സ്ഥാപിച്ചു. സായുധ പോരാട്ടം എങ്ങനെ, എപ്പോൾ ആരംഭിക്കണം എന്നതിൽ മാത്രമേ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. സായുധസമരത്തിന്റെ ആരംഭമായി ‘വർഗശത്രുവിനെ ഉന്മൂലന’ത്തിനായി ചാരു മജ്ജുംദാർ ആഹ്വാനം ചെയ്തപ്പോൾ മറ്റുള്ളവർ ‘ചെറുത്തുനിൽപ്പ് സമരം’ മുന്നോട്ടുവച്ചു. നടന്നതെല്ലാം ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്! നേതാക്കളും കേഡർമാരും  കഠിനമായ ത്യാഗങ്ങൾക്ക് വിധേയമായെങ്കിലും പ്രസ്ഥാനം അടിച്ചമർത്തപ്പെടുകയും നിരവധി ഗ്രൂപ്പുകളായി വിഘടിക്കുകയും ചെയ്തു. 


20. ഈ കയ്പേറിയ അനുഭവങ്ങൾക്കെല്ലാം ശേഷവും എം‌എൽ പ്രസ്ഥാനം തിരിച്ചടികളുടെ യഥാർത്ഥ കാരണങ്ങൾ തേടി പോയില്ല എന്നത് വിചിത്രമാണ്. അതിനാൽ, ഗുജറാത്തിലെ ജനകീയ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിനു പിന്നാലെ  ബീഹാറിലെ മുന്നേറ്റവും തുടർന്ന് അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപനവും വന്നപ്പോൾ, പൊതുവിൽ പറഞ്ഞാൽ,  ചില എം‌എൽ സംഘടനകൾ ചില മുൻ കൈ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ശ്രമിച്ചപ്പോൾ മറ്റുള്ളവർ നിഷ്‌ക്രിയരായി തുടർന്നു. ഇന്ത്യയിലെ മിക്ക കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിപ്ലവസംഘടനാ നേതാക്കളും ജയിലിലോ ഒളിവിലോ ആയിരുന്നപ്പോഴാണ് മാവോയുടെ മരണവും തുടർന്ന് ചൈനയിലെ മുതലാളിത്തപാതക്കാർ അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തത്. കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഭീഷണി ഏതാണ്ട് അപ്രത്യക്ഷമായതോടെ ശക്തിപ്രാപിച്ച സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികൾ ഉൽപാദനത്തിലും സാമൂഹ്യക്ഷേമ പരിപാടിയിലും നടത്തിയിരുന്ന ഭരണകൂട ഇടപെടൽ  നയങ്ങളിൽ അവശേഷിച്ചിരുന്നവ പോലും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ഉദാരീകരനണ-സ്വകാര്യവൽക്കരണ-ആഗോളീകരണ പദ്ധതികൾ (എൽപിജി) ആവിഷ്കരിച്ചുകൊണ്ട്  സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ നവലിബറൽ-കോർപ്പറേറ്റ് ഘട്ടത്തിലേക്ക് മുന്നേറാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഈ ഗൗരവമായ സംഭവവികാസങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുവാനും സ്ഥിതിഗതികൾ പഠിക്കുവാനും ഭാവിയിലേക്കുള്ള രൂപരേഖ തയ്യാറാക്കാനും ഈ സാഹചര്യം വിപ്ലവ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടകളോട് വീണ്ടും ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ഈ സംഘടനകൾക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു? കഴിഞ്ഞ നാല് ദശകങ്ങളിൽ പല കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിപ്ലവ സംഘടനകളും, നിരവധി ഐക്യ ശ്രമങ്ങൾ, വിഭജനങ്ങൾ, ഐക്യമുന്നണികളുടെ രൂപീകരണശ്രമങ്ങളിലൂടെയെല്ലാം കടന്ന് പോയിട്ടും പഴയ ചട്ടക്കൂടിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. മാവോ ചെയ്തതിന് വിപരീതമായി, സാമ്രാജ്യത്വ വ്യവസ്ഥയുടെ പിന്തുണയോടെ നമുക്ക് ചുറ്റും വളരെ വേഗത്തിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കണക്കിലെടുത്ത് ഒരു ബദൽ മാർഗം തേടാൻ അവർ തയ്യാറായില്ല. തൽഫലമായി, അവരിൽ ചിലർ മുൻ കാല നിലപാടുകളിൽ നിന്ന് പോലും പിന്നോട്ട് പോയി, വലതുപക്ഷ നിലപാടുകളിലേയ്ക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. 


21. മറുവശത്ത്, സി.പി.ഐ (എം.എൽ) പി.ഡബ്ല്യു.ജിയും പാർടി യൂണിറ്റിയും തമ്മിൽ ലയിക്കുകയും തുടർന്ന് 2004-ൽ എം.സി.സിയുമായി ലയിപ്പിച്ച്  ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് സി.പി.ഐ (മാവോയിസ്റ്റ്) രൂപീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിന്റെ പരിപാടിയിൽ പറയുന്നു.“നേരിട്ടുള്ള കൊളോണിയൽ ഭരണം അവസാനിച്ചതിനുശേഷം സാമ്രാജ്യത്വം  പരോക്ഷ ഭരണത്തിന്റെയും, ചൂഷണത്തിന്റെയും  അവർക്ക് കീഴിലുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണങ്ങളുടേയും പുതിയ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. അതിനെ നവ കൊളോണിയലിസം എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇത് കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ കൂടുതൽ വഞ്ചനാപരമായതും ഭീകരവുമായ രൂപമാണ്”. ‘നവ കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ മാപ്പുസാക്ഷിക’ ളിൽനിന്നുള്ള ഒരു ഉദ്ധരണിയായിരുന്നു അത്; എന്നാൽ, വസ്തുതകളിൽ പഠിക്കാതെയും, സൂക്ഷ്മപഠനങ്ങൾക്ക് മുതിരാതെയും 'ഹരിത വിപ്ലവത്തിന്റെ' മേഖലകളിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അർദ്ധ ഫ്യൂഡൽ വർഗബന്ധങ്ങളിൽ കാര്യമായ മാറ്റമൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന പ്രസ്താവനയോടെയാണ് അതിന്റെ വിലയിരുത്തൽ അവസാനിച്ചത്. ചെരിപ്പിന് അനുസരിച്ച് പാദങ്ങൾ മുറിക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു ഇത്! പഞ്ചാബിലും സമീപ പ്രദേശങ്ങളിലുമടക്കം നടന്ന ഈ മാറ്റങ്ങളുടെയും പുതിയ തരം കർഷക സംഘടനകളുടെ ഭാഗമാകാനും ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടത്തിനും അതിന്റെ പിന്നിലുള്ള സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും എതിരായ പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഭാഗമാകാനും നിർബന്ധിതമായതതിന്റെയും യഥാർത്ഥ ഉള്ളടക്കം കണ്ടെത്താൻ അത് മുതിർന്നില്ല.  നിലവിൽ, വിപ്ലവത്തിന്റെ പാത എന്താണെന്ന് വ്യക്തമാക്കികൊണ്ട്, കോർപ്പറേറ്റ് വൽക്കരണത്തിനെതിരായ കർഷകരുടെ പ്രസ്ഥാനം ചരിത്രപരമായ ഒരു പോരാട്ടമായി വികസിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്. മുകളിൽ നിന്നുള്ള ഭൂപരിഷ്കരണവും ഹരിത വിപ്ലവവും കാർഷിക പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു വിഭജനം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നും, അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, വിവിധ അളവുകളിൽ ഭൂമി കൈവശമുള്ള എല്ലാ കർഷകവിഭാഗങ്ങളും അടങ്ങുന്ന, തങ്ങളുടെ ഉൽ‌പ്പന്നങ്ങൾക്ക് മികച്ച വില ലഭിക്കുന്നതിനും  ആവശ്യമായ വിപണന സംവിധാനത്തിനുവേണ്ടിയും കാർഷിക രംഗത്തെ കോർപ്പറേറ്റ് വൽക്കരണത്തിനെതിരെയും ഉള്ള കർഷകരുടെ പ്രസ്ഥാനം ഒരുവശത്തും, കാർഷിക വിപ്ലവവുമായി നേരിട്ട്  ബന്ധപ്പെട്ട കൃഷിഭൂമി മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന കൃഷിക്കാരന് എന്ന മുദ്രാവാക്യവും മറ്റ് അടിയന്തര ആവശ്യങ്ങളേയും കേന്ദ്രീകരിച്ചുകൊണ്ട് ഭൂരഹിത, ദരിദ്ര കർഷകരുടെയും  മറ്റ് ഗ്രാമീണ തൊഴിലാളികളുടെയും പ്രസ്ഥാനം മറുവശത്തുമായി, ഇവ രണ്ടിനേയും വിപ്ലവപ്രസ്ഥാനവുമായി കണ്ണിചേർക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടെന്നുമുള്ള യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ഇവർ നിരാകരിക്കുന്നു.  സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും ഭൂപ്രഭുത്വത്തിനും എതിരെ ഈ രണ്ട് പ്രസ്ഥാനത്തെയും കാർഷികവിപ്ലവത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകങ്ങളായി കാണുന്നതിനു പകരം, മുതലാളിത്ത ബന്ധങ്ങൾ പ്രാമുഖ്യം നേടുകയും പ്രബലമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രവണതയാണെന്നുമുള്ള യാഥാർത്ഥ്യത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനുപകരം, ഇന്ത്യ ഇപ്പോഴും വിപ്ലവത്തിനു മുമ്പുള്ള ചൈനയെപ്പോലെയാണെന്ന ലിൻ ബിയാവോയിസ്റ്റ് കുറിപ്പടിയിൽ അവർ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു. വസ്തുനിഷ്ഠമായ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന് വിരുദ്ധമായി, തങ്ങളുടെ സായുധ പോരാട്ടത്തിന്റെ പ്രാമുഖ്യത്തെ അല്ലെങ്കിൽ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഏക രൂപമായി ന്യായീകരിക്കാൻ അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ പ്രയോഗത്തിനായി, ആവർത്തിച്ച് തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള അവസരവാദ തന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. നിയോകോളോണിയലിസമെന്നാൽ മുൻവാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പോയ ചെന്നായക്ക് പകരം പിൻവാതിലിലൂടെ കടന്നുവന്ന കടുവയാണെന്നാണ് മാവോ വിശേഷിപ്പിച്ചത്. ബഹുജനങ്ങളെ അണിനിരത്തി എല്ലാ മേഖലകളിലും അവരുടെ മുൻകൈ കെട്ടഴിച്ചുവിട്ടുകൊണ്ടേ ഇതിനെതിരെ പോരാടാനാകൂ. മാവോയിസത്തെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ലോകമെമ്പാടുമുള്ള എല്ലാ ശക്തികളുടെയും സൈദ്ധാന്തിക സമീപനവും പ്രയോഗവും അതിനെതിരെ പോകുന്നു. 


22.   ചൈനീസ് വിപ്ലവ കാലഘട്ടത്തിൽ, ത്സുനി സമ്മേളനത്തിനുശേഷം മാവോയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഒരു പതിറ്റാണ്ടുകാലത്തെ ഉജ്ജ്വലമായ മുന്നേറ്റത്തിന് ശേഷമാണ്, ചൈനയുടെ വസ്തുനിഷ്ഠ സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച്  മാർക്സിസം-ലെനിനിസം പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, 1943 ലെ സിപിസിയുടെ ഏഴാം പാർട്ടി കോൺഗ്രസ് മാവോ ചിന്തയെ സി‌പി‌സിയുടെ മാർ‌ഗ്ഗരേഖയായി ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. മുകളിൽ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ, മാവോ മരിക്കുന്നതുവരെ സോവിയറ്റ് തിരുത്തൽവാദ പാതക്കെതിരെ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത സമരം നടത്തുകയും  സോഷ്യലിസ്റ്റ് പരിവർത്തനത്തിന്റെ പാതയിൽ മുന്നേറുകയും ചെയ്തു. അതിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട്, സോവിയറ്റ് തിരുത്തൽവാദ പാത പിന്തുടരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികളിൽ ഉൾപാർട്ടി സമരം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. ഇത് നിരവധി രാജ്യങ്ങളിൽ മാർക്സിസ്റ്റ്-ലെനിനിസ്റ്റ് പാർട്ടികളുടെ ആവിർഭാവത്തിന് കാരണമായി. അവർ മാർക്സിസം-ലെനിനിസം-മാവോ ചിന്ത (MLMT) ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. പക്ഷേ, മുകളിൽ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ, ബീജിംഗ് റേഡിയോയിലൂടെയും പീപ്പിൾസ് ഡെയ്‌ലിയിലൂടെയും ചൈനീസ് പാതയായി  സി‌പി‌സി ഔദ്യോഗികമായി പ്രചരിപ്പിച്ചിരുന്ന ലിൻ ബിയാവോ പാതയായിരുന്നു ഉള്ളടക്കത്തിൽ അവർ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്നത്. 1970 ഓടെ, മാവോ ചിന്തയുടെ മറവിൽ, ലിൻ ബിയാവോ യുടെ ജനകീയ യുദ്ധം നീണാൾ വാഴട്ടെ (Long Live Peoples War) യിൽ വിശദീകരിച്ചത് പോലെ മാവോ ചിന്തയുടെ മറവിൽ പ്രചരിപ്പിച്ചിരുന്ന ലിൻപിയാവോയിസത്തെ പിന്തുടർന്ന എല്ലാവരും തിരിച്ചടികൾ നേരിടാൻ തുടങ്ങി. 1971 ൽ ലിൻ ബിയോവോയുടെ അരാജകവാദ നിലപാടിനെ സി‌പി‌സി തള്ളിക്കളയുകയും ചൈനയിൽ നിന്ന് പലായനം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെയുണ്ടായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അപകട മരണം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തതിനു ശേഷം വളരെ ചെറിയ ഒരു വിഭാഗം ഒഴികെയുള്ള എല്ലാ എം‌എൽ പാർട്ടികളും സംഘടനകളും ലിൻ ബിയോവോയുടെ പേരും ഉദ്ധരണികളും അവരുടെ രേഖകളിൽ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്തെങ്കിലും, നവ കോളനിവൽക്കരണത്തിൻ കീഴിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വലിയ മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠനം നടത്താൻ വിസമ്മതിച്ചത് മൂലം അവർ ലിൻ ബിയാവോ പരികല്പനകൾ നിലനിർത്തി. പകരം, ഇന്ത്യ ഇപ്പോഴും വിപ്ലവപൂർവ്വ ചൈനയെ പോലെ അർദ്ധ കൊളോണിയൽ, അർദ്ധ ഫ്യൂഡൽ രാജ്യമാണ് ഇന്ത്യയെന്നും നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ജനകീയ യുദ്ധമാണ് വിപ്ലവത്തിന്റെ പാതയെന്നുമുള്ള പ്രമാണവാദപരമായ വിശ്വാസം അവർ തുടർന്നു. എല്ലാവരും തന്നെ, സായുധപോരാട്ടത്തെ പ്രധാന രൂപമായി അല്ലെങ്കിൽ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഏക രൂപമായി പിന്തുടരുന്നവർ പ്രത്യേകിച്ചും, ലിൻപിയാവോയിസത്തെ മാവോ ചിന്തയായി കരുതി വിശ്വസ്തതയോടെ പിന്തുടരുന്നു. പെറുവിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ അഥവാ ഷൈനിങ്ങ് പാത്തിന്റെ ചെയർമാൻ ഗോൺസാലോസ് മാർക്സിസം-ലെനിനിസം-മാവോയിസം എന്ന ആശയം മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുകയും ഗോൺസാലോസ് ചിന്തയെ തന്റെ പാർട്ടിയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെ വഴികാട്ടിയായി ചേർക്കുകയും തുടർന്ന് റെവല്യൂഷണറി ഇന്റർനാഷണൽ മൂവ്‌മെന്റിന്റെ (ആർ‌ഐ‌എം) ഘടകകക്ഷികൾ ഈ പുതു യുഗത്തിന്റെ മാർക്സിസം-ലെനിനിസമായി അത് ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ അവർ മാവോ ചിന്തയെ നിന്ന് മാവോയിസമെന്ന പരികല്പനയിലേക്ക് യാന്ത്രികമായി മാറി. 


23. ഈ സംഘടനകളും റെവല്യൂഷണറി ഇന്റർനാഷണൽ മൂവ്‌മെന്റും (RIM) പീപ്പിൾസ് കമ്യൂണുകളും സാംസ്കാരിക വിപ്ലവവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള മാവോയുടെ മഹത്തായ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ കയ്യൊഴിയുകയും,  മാവോയിസത്തിന്റെ ബാനറിൽ മാവോയുടെ പേര് മാത്രം നിലനിർത്തി അത് അധികാരത്തിലേയ്ക്കുള്ള കുറുക്കുവഴിയാക്കുകയും ചെയ്തുവെന്നതാണ് പ്രധാന കാര്യം. പെറുവിലോ നേപ്പാളിലോ മുൻപോ വർത്തമാന കാലത്തോ മറ്റെവിടേയും നടന്ന സായുധ പോരാട്ട പ്രയോഗങ്ങളെല്ലാം തന്നെ ഏറ്റവും മോശമായ  പ്രായോഗികതാവാദം മാത്രമാണെന്ന് സ്പഷ്ടമായ കാര്യമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, മാവോയിസം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ജനകീയ യുദ്ധത്തിലൂടെ നേപ്പാളിന്റെ 90% നിയന്ത്രണം അവകാശപ്പെട്ടതിനുശേഷം, അത് വിട്ട് രാജഭരണത്തെ അട്ടിമറിക്കാനുള്ള രാജ്യവ്യാപകമായ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭത്തിൽ പ്രചണ്ട ചേർന്നപ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് നാമെല്ലാം കണ്ടതാണ്. ഫ്യൂഡൽ സാമ്പത്തിക അടിത്തറയിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റങ്ങളുടെ ഒരു തുടക്കം പോലും സംഭവിച്ചില്ല, അദ്ദേഹം പ്രധാനമന്ത്രിയായതിനുശേഷം പോലും ഉപരിഘടനയിൽ പോലും ഒരു മാറ്റവും സംഭവിച്ചില്ല. ബ്രാഹ്മണിക്കൽ, മനുവാദി ആർ‌എസ്‌എസിന്റെ സ്വാധീനം വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേ, മുൻ‌നിര നേതാക്കൾ പോലും ആർ‌എസ്‌എസ് കാരെപോലെ കുങ്കുമ തിലകം ധരിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, അവർക്ക് മാവോയിസം അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള പ്രായോഗിക ഉപകരണം മാത്രമാണ്. മാവോയുടെ മഹത്തായ ദാർശനിക പാഠങ്ങളും അദ്ദേഹം നയിച്ച സാംസ്കാരിക വിപ്ലവത്തിന്റെ ആശയങ്ങളും അവർ കയ്യൊഴിഞ്ഞു. അതിനാൽ, സി‌പി‌എൻ‌ (മാവോയിസ്റ്റ്) നെ പോലെ അവർ അതിവേഗം അധഃപതിച്ചു. മാവോയിസ്റ്റുകൾ ഉള്ള എല്ലാ രാജ്യങ്ങളിലും ഏതാണ്ട് സമാനമായ രീതിയിലാണ് കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നത്. ലെനിൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതുപോലെ, ‘ഇടത്’ സാഹസിക പാത ആത്യന്തികമായി വലത് അവസരവാദികളുടേതിനു സമാനമായ നിലപാടുകളിലേക്ക് നയിക്കുന്നു; രണ്ടും ഒരേ നാണയത്തിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങളാണ്. 


24. മാവോ ആവർത്തിച്ച് ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത് ജനങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ ചരിത്രം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയൂ എന്നാണ്. മുകളിൽ സംക്ഷിപ്തമായി വിശദീകരിച്ചതുപോലെ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് മുന്നിലുള്ള സുപ്രധാനമായ കടമയായ മുതലാളിത്വത്തിനെതിരായ ബദൽ പാത അന്വേഷിക്കുന്നതിനും പരീക്ഷിക്കുന്നതിനും പ്രയോഗത്തിൽ വരുത്തുന്നതിനുമുള്ള മികച്ച ശ്രമങ്ങളുടെ ഉദാഹരണമാണ് മാവോയുടെ മുഴുവൻ ജീവിതവും. സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലെ തിരിച്ചടികൾക്ക് ശേഷം, അത്തരമൊരു ദാർശനികവും പ്രായോഗികവുമായ കുതിച്ചുചാട്ടം കൂടാതെ വിപ്ലവ ത്വര നിലനിർത്താനും തീവ്രമാക്കാനും കഴിയില്ല. വിപ്ലവം ഒരു ചായസൽക്കാരമല്ല, ആധിപത്യത്തിലിരിക്കുന്ന മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയുടെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറ മാത്രമല്ല, അതിന്റെ സാംസ്കാരിക വിഴുപ്പുകളും തൂത്തെറിയാനുള്ള മഹത്തായ പോരാട്ടമണ്. ലു ഷുൻ ഒരു ചെറിയ കവിതയിൽ എഴുതിയതുപോലെ, ഭ്രാന്തൻ നായയെ നദിയിലേക്ക് വലിച്ചെറിയുന്നിടത്ത് നിങ്ങൾ നിർത്തരുത്, അതിനെ ഇല്ലാതാക്കണം, അല്ലാത്തപക്ഷം അത് തിരിച്ച് വന്ന് നിങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കും! സാംസ്കാരിക വിപ്ലവം വരെ, മാവോയുടെ എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും ഈ ദിശയിലായിരുന്നു. വിപ്ലവ യുദ്ധകാലത്ത് ചിയാങ്ങിന്റെ കൂമിന്റാങിനെതിരെ മാവോ ലോംഗ് മാർച്ചിന് നേതൃത്വം നൽകിയിരുന്നു, എന്നാൽ വിപ്ലവത്തിനുശേഷം മാവോ നയിച്ചത് പോരാട്ടത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിലുമുള്ള ശത്രുക്കളെ എന്നന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള കൂടുതൽ ശ്രമകരമായ ലോംഗ് മാർച്ചായിരുന്നു. ഇത് വളരെ സങ്കീർണ്ണമായ ഹിമാലയൻ ദൗത്യമായിരുന്നു. 1949 ൽ അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുന്നതുവരെ അദ്ദേഹത്തിനൊപ്പം പോരാടിയിരുന്ന സി‌പി‌സിയുടെ പ്രബലരയ ഭൂരിഭാഗം പേരും, അദ്ദേഹം പോരാടിയ വിപ്ലവനിലപാട് മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകാൻ വിസമ്മതിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തി. ശക്തമായ സൈദ്ധാന്തികവും പ്രായോഗികവുമായ പ്രത്യാക്രമണത്തിലൂടെ എല്ലാ അന്യവർഗ പ്രവണതകളെയും പരാജയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഈ പോരാട്ടം മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോവുകയെന്നതാണ് ചിന്തിക്കാനും പോരാടാനും വിജയിക്കാനും ധൈര്യപ്പെടുന്ന എല്ലാ മാർക്സിസ്റ്റ്-ലെനിനിസ്റ്റുകളുടെയും ഇന്നത്തെ കടമ.     


Growing Trend of Farmers Quitting Agriculture?


Agriculture, especially food production, is facing a structural crisis globally. World food demand is growing in absolute terms.  For instance, world's population is increasing rapidly at a rate of 1.05% per year, i.e., 81 million people per year reaching up to 9.7 billion by 2050, as noted by World Bank (according to UN population projection, it could reach only 9.15 billion by 2050). Hence, taking the insufficient availability food at present into consideration, a minimum 70 percent increase in global food production (along with its doubling in poor countries) within 30 years is required to meet the emerging demand. However, as of now, almost one-third of the food produced globally is either lost or wasted, which is more than enough to feed world’s 690 million (8.9 percent of world population) most poor and starving people, while nutritious and healthy diets are still unaffordable to more than 3 billion people.


While farming and food demand are growing in general, world is also confronting an existential question as to who (and how) will produce the food for people’s sustenance. For, according to global and country-specific studies, large number of farmers are quitting agriculture even as the new generation is increasingly becoming disinterested in farming. Or, as the elder generation is to retire from cultivation, it is not being replaced by the next generation, and the stark reality at a global level is that even rural youth is reluctant to resort to farming as a profession. Even where agriculture is the dominant means of livelihood, for majority of the youth there, it is only a default source of livelihood simply by inheritance. Consequently, agricultural population across the world is ageing without an adequate replacement by the next generation. For instance, in Japan, within a decade, around 40 percent of farmers will quit agriculture without being replaced, and the average age of farmers there is 67 now; in Europe it is 65 and 58 in US. In view of this grave situation, imperialist governments like Japan have reportedly embarked on a massive plan including the provision of a series of material incentives to encourage people below 45 years of age to remain in farming or become farmers.


India is widely held as an agricultural country as almost half of the population is still depending on agriculture and allied activities. The average age of operational land landholders in the country is around 55. Though majority of India’s youth have rural/agricultural background and still live in rural areas, they also, in accordance with the general global trend, are not interested to pursue agriculture as their principal means of livelihood. At the same time, based on available data, rural India is also becoming less and less ‘agrarian’ in terms of income. For instance, while around three-fourths of rural households’ income came from farm sources in 1970, today, after half-a century, it is much below one-third, and major part of rural earnings now comes from non-farm sources. And the average income of a farmer is estimated at around one-fifth of that with people having non-farm sources of livelihood. Obviously, today agriculture’s share in India’s GDP is reaching around 15 percent (compared to an average 4 percent in western imperialist countries) compared to 43 percent in 1970.  In US and EU, on an average, only less than 2 percent of the population works in agriculture, On the other hand, with around 50 percent of the population still clinging on to agriculture, the dependency load on agriculture is probably the heaviest for India. However, India is no exception to the general trend towards large number of people leaving agriculture. According the last Census (2011), with the dawn of the 21st century, the number of Indian farmers giving up agriculture has been 2000 per day, in addition to tens of thousands of peasants forced to end their life every year.  


Corporatisation as the Neoliberal Panacea


Taking note of this emerging trend of large number of farmers leaving agriculture, corporate think-tanks and neoliberal ruling classes along with agencies like World Bank and WTO have proposed replacement of peasant/farmer farming with corporate farming as an alternative. In the process, capitalist farmers who may withstand in agriculture will be transformed as junior partners of agribusiness MNCs. The idea is to convert agriculture as a multi-million profit-oriented business and to replace the entire conventional farming with high tech agriculture ranging from “smart farms” to “digital food activism” involving investors and high-tech youths. Up-scaling conventional farming to digital platforms, extending digital solutions to farming practices and use of specific crop models, collection and exchange of farm data that cover a host of multidimensional tasks such as prediction on crop health, soil quality and water availability, provision of aerial imaging data on weather conditions even using drones, information on market linkages, and online/digital trading, banking and financial services and so on, which are frequently lauded by neo-colonial-neoliberal institutions such as World Bank and WTO, are the striking features of emerging corporate agriculture. “Agri startups” with cross-border links akin to that in industrial/service sectors have also started on a flourishing basis.


For instance, a 2019 report by the Delhi-based Maple Capital Advisors has estimated an investment worth $244.59 million in agri startups oriented towards smart-farm based premium quality fresh fruits and vegetables through efficient marketing and supply-chain management. These emerging but fast-growing initiatives are inalienable subsets of the multi-billion dollar empire of agricultural-corporatisation led by agri-business MNCs that embrace everything from farming to retail trade through specialised corporate structures controlling input factors like seeds, irrigation, chemical fertilisers and electricity cost, management of output and product pricing complex networks of both offline and online trading. Of course, this macro aspect connected with agricultural corporatisation as embodied in global agricultural policies, the manner in which corporate boardrooms are dictating policies, how corporate lobbyists work in government institutions and influence policies and direct agricultural research, etc., being widely discussed issues, are not taken up for discussion here. Obviously, corporate control over agricultural means of production (including land through contract farming) and chains of marketing and trade and tariff policies are already known to all concerned people.


This multi-dimensional high-tech, corporate-financed farming has already proved to be highly profitable and lucrative for investors. In the liberalised input-output market, it became easy for agribusiness giants to impose high input prices on farmers on the one hand, and to pressurise farmers to accept low prices for their products on the other. While corporate MNCs make super-profits from rising food prices, the farmers bearing all risks associated with cultivation are denied even reasonable prices, forcing many of them to ‘get out’ of agriculture at the earliest, while the poor are either being unable to buy adequate food or forced to set apart the whole of their earnings to purchase food. Meanwhile, the corporate agenda is to bring the entire agriculture under its firm grip as its appendage through such methods as ‘contract farming’ and finish off farmers as an independent category or class. As is obvious, and as already discussed, the three black Farm Laws promulgated in India are envisaged to fully accomplish this corporate task.


Indian Reality



The concrete Indian situation needs to be evaluated amidst the emerging general global trend of replacing peasant agriculture by high-tech corporate farming. Though the general trend towards large number of farmers quitting agriculture is visible in India too, for the vast majority of Indian peasants, together with its role as the sole source of livelihood, on account of historical, social and cultural factors, agriculture is a way of life too. The most decisive role of agriculture in India’s sustenance has been brought to the fore during the pandemic. While all other sectors of the economy collapsed on account of the utter mismanagement of the ruling regime, agriculture with a ‘positive growth rate’ remained as the only saviour of the country and the last resort for the millions of migrant workers, amidst many adversities most important of which are the anti-farmer policies of Modi government. However, the social devastation and economic distress of the rural India including peasants that lay behind this positive macro-level agricultural data still remain unreported by official statistics. Despite being stamped as unproductive and inefficient by neoliberal ideologues, Indian peasants are still in a life-and-death struggle to cling to land even in the midst of superimposed neoliberal- corporatisation policies that have undercut the economic viability and sustainability of peasant farming. In this context, it would be in order to reiterate certain crucial issues relevant to peasant farming today with specific relevance to India which are applicable to other non-western societies too.


  1. Large scale shift of people from the primary (agricultural) sector to secondary sector composed of industry and to tertiary sector (even bypassing the secondary sector) or service sector is part of the mainstream conceptualisation on capitalist development that evolved mainly in the west. For instance, while the percent of population in western imperialist countries on average vary within 1-2 percent, in imperialist China, the economy of which is world’s largest in terms of Purchasing Power Parity, 35 percent of the population is still depending on agriculture. Hence the theory of an absolute ‘sectoral transition of population’ from agriculture to industry and then to services, and the consequent prediction on the demise of peasant farming as an indicator of economic advancement is a western notion having little relevance to non-western societies such as India.


  1. Another crucial question is linked with the much trumpeted efficiency and productivity of big farms. The criteria based on which productivity is measured with respect to mono-crop/ single crop farming as practiced in corporate agriculture are inapplicable to multi-crop, inter-crop or mixture-crop cultivation pursued by traditional farmers. Small and middle peasants unlike corporate farming follow an integrated system of farming with crop rotation, often combining cropping with livestock breeding, all of which serve replenishment of soil fertility, better quality air and water and overall maintenance of the eco-system.  Hence, from the perspective of eco-friendly farming that makes efficient use of soil, inputs, and above all labour, peasant farming should be considered as more productive, and the quantified definition of efficiency and productivity as usually applied to mono-crop agriculture becomes totally irrelevant here.


  1. Thus, if we take all the various factors, both tangible and intangible, that involve in agricultural production, then the ‘total factor productivity’ in small farms could be seen as larger than the corporate-controlled mono-crop farms where everything is mechanised. Labelling of small peasant-farms as inefficient/unproductive and as obstacle to development has no scientific basis. On the other hand, for sustaining the livelihood of large sections of the population as well as for the production of staple food crops and for serving community food needs, peasant farming plays a central role in Afro-Asian-Latin American countries. One of the immediate consequences of the penetration of corporate capital into agriculture at a global has been the sky-rocketing prices of food. Hence, prediction on the imminent demise of small and family farms in dependent countries is part of a propaganda blitzkrieg intended to lay red carpet for the corporate penetration into their agriculture.


  1. According to recent farm studies by well-meaning scholars, small/ family farms are the safest route for sustainable agriculture avoiding loss of biodiversity. Equally important is its importance in respect of broad-based economic development and community empowerment that are well-nigh impossible in the case of corporate-style agriculture. The common/public gain from peasant farming in terms social and institutional factors are not generally discussed in mainstream development discourse. For instance, an immediate outcome of corporate onslaught on agriculture is the growth of absentee land ownership, loss of employment for rural population, the draining off of income and wealth to urban centres, neglect of rural towns, wiping out of local trading shops, and all civic amenities such as rural roads, water supply, etc., leading to large-scale migration to urban centres, growth of slums and consequent social tensions.
  2. The ultimate of outcome these and other trends will be horrific concentration of land and rural assets in the hands of a few corporate agribusiness companies and their local junior partners. It will result in hitherto unknown levels of pauperisation of the peasantry, rapid rise in the number of unorganised/informal workers and slave labour and above all an unprecedented growth in unemployment and underemployment throughout the country.


The Political task


The historic farmers’ struggle in India against the three Farm Laws becomes significant in this context. While an all-out offensive to repeal these pro-corporate laws is the immediate need of the hour, in view of the emerging agricultural trends and consequent strengthening of both market and political power of corporates with far reaching consequences, progressive-democratic forces should go beyond that and should have an objective evaluation of the emerging scenario based on which a pro-active political approach against agricultural corporatisation should be put forward. That’s there are so many covert moves for surrendering agriculture to agribusiness which is the dominant trend today. What requires is a comprehensive initiative for sustaining peasant farming, focussing on the most challenging task of production of adequate food, protection of environment and ensuring quality of people’s lives.


To be precise, moving away from text-book oriented formulations and stereo-typed perspectives on agriculture on the one hand, and avoiding both establishmentarian and sectarian solutions on the other, the task is to develop a political alternative based on a comprehensive evaluation of the corporate threats that are multifarious and complex that cannot be resolved at the individual-farmer level. The core of such a people’s alternative is public/community intervention resolutely isolating the pro-corporate sections who are the logical enemies of a pro-people, pro-nature and sustainable agriculture. Instead, a scientific approach to peasant farming, focussing on the most challenging task of production of adequate food, protection of environment and ensuring of quality of people’s lives is to be evolved as part of a program of democratisation of the society. Discarding the mainstream model of development, a program of generating adequate employment in agriculture and allied sectors, including ‘professionalisation’ of agriculture for attracting youth, is to be put forward


Essential component of such a public intervention is removing the reactionary pro-corporate sections from land-ownership and assign it to landless peasant farmers whose principal means of livelihood is agriculture, along with the use of such land as ‘model farms’ under state supervision according to the concrete situation. Appropriate credit facilities and required input-output marketing linkages so as to eliminate exploitative are also required. In the present context where corporate-market forces are dominant, instead of leaving everything to individual farmers, they may be organised under cooperatives/peasant committees backed by the technical and financial support from the state which should also ensure adequate and appropriate agricultural-scientific research. Along with this urgent political intervention should be initiated to thwart superimposition of all World Bank and WTO dictated neoliberal agricultural policies that out-rightly serves corporate-agribusiness MNCs.


In brief, taking in to account these and related fast-moving developments in agriculture (of course, intertwined with other sectors), it is necessary to appropriately update and refresh the agrarian program.

The CC of CPI(ML) Red Star which met on 16th June, in the context of the untimely departure of com. Sivaram, PB member and Odisha state committee secretary of the party on 28th May night, and before the party could come out of the shock, the departure of com. Sharmistha, another PB member, General Secretary of the AIRWO, and Central Executive Committee member of the TUCI on 13th June, as another big shock to all comrades, which immensely pained them. While comrade Sharmistha also played an important role in the formation and development of the World Women’s Conference also, comrade Sivaram, in the course of 28 years of consistent work based on the ideological political breakthrough achieved by the Party built up the most active communist organization surrounded by class/mass organizations and people’s movements in a backward state like Odisha starting from a scratch, starting our work among the slum dwellers of Bhubaneswar.


The Central Committee resolved that the loss of these two young, militant, mass leaders who enormously helped in developing the party line, to build the party and class/mass organizations and in developing many important mass movements, is not only a great loss to CPI(ML) Red Star, but to the entire communist movement. The Central Committee pays homage to them, upholding their great revolutionary contributions; and calls upon all party comrades to march forward to fulfill the revolutionary tasks for which they fought with communist conviction and determination all through their life.


The departure of com. K T Raju, secretary of the party district committee, Salem, and state executive committee member, and com. Govind Raj, secretary of the party district committee of Dharmapuri,  are a big loss not only to the Tamilnadu state committee of the party, but to the party as a whole. The Central Committee pays homage to these departed comrades, heartfelt condolences to their families and calls upon the party comrades to march forward to fulfill the revolutionary tasks for which they were fighting and but still left unfinished.


During the last one and half years, as the attack of Covid 19 pandemic went on intensifying, a large number of leaders, activists and members of the different left organizations who were continuing their work among the people have lost their life. During the beginning of the Covid pandemic, it took away com. Jaswant Rao, CCM of CPI(ML) Class Struggle and U. Sambasiva Rao of the Caste Annihilation Movement. During the last few months comrades Mohammad Gouse, GS of the MCPI(U), Prof Lal Bahadur Varma (Itihas Bodh),Ram Jatan Sharma (CCC member of CPI(ML)-Liberation), Madhu, CCM of CPI(ML) Class Struggle, Muktar Pasha (CCM, CPI(ML) New Democracy), and Nagendra (vice president, Inquilabi Mazdoor Kendra) departed us. The Central Committee conveys its heartfelt condolences to their family members, to their comrades and friends.


Under the Covid 19 pandemic according to government statistics more than 3.5lakh people have lost their life. But there are reports that the actual count may be much higher, as dead bodies were found floating in Ganges and other rivers in UP and Bihar. If the large number of people died due to lack of medicine, oxygen, proper treatment, lack of hospital beds, even lack of food and livelihood etc are included the number may go up to a crore. They are victims of the insensitivity of a criminal ruling system with fascist character of its leadership. The Central Committee extends heartfelt condolences to their families, and stands with them at the time of their immense suffering.



Central Committee,

CPI(ML) Red Star


16th June 2021

Page 2 of 101

The Communist movement in India has a history of almost a century after the salvos of October Revolution in Russia brought Marxism-Leninism to the people of India who were engaged in the national liberation struggle against the British colonialists. It is a complex and chequered history.