CPI(ML) Red Star - Documents

Today Indian economy is confronting the worst contraction on record. Officially also, it is acknowledged as historic down-turn in 70 years. It is a fact that COVID-19 came when imperialism has been still reeling under the impact and repercussions of the 2008 global crisis. Now the pandemic has driven the world economy to a state of crumbling, the dimensions of which are surpassing that of the Great Depression of 1929-33.For instance, based on October 2020 database, IMF estimates a 4.4% contraction in world output in 2020. Except China which is expected to mark a growth rate of 1.9%, all leading countries will contract or represent minus growth- US(-4.3%), Japan(-5.3%), Euro Area(-8.3%) and UK(-9.8%). On the other hand, while the average growth rate of the so called “developing countries” is predicted to contract by -3%, that of India will be a staggering  -10.3%.

According to Swiss bank UBS, by the dawn of 2020 itself, half of world’s net wealth belonged to the top 1% of the superrich; and top 10% of the population held 85% of total global wealth. Conversely, 90% of the people have only 15% of world’s wealth (and top 30% holding 97% of the total wealth). During the pandemic, world’s billionaires whose number rose from 2158 in 2017 to 2189 by mid-2020 increased their wealth by 27.5% during April-July 2020, to a record high of $10.2 trillion. 

Its global consequences as manifested in surging poverty and unemployment are horrific.  While IMF predicts a fall of an additional 90 million people in to extreme deprivation in 2020, ILO calculates an unemployment/underemployment of up to 2 billion people (58% of the world’s total labour force of 3.46 billion in 2019) in 2020 itself. According to the World Food Program, on an average, around 9 million people are dying annually from famine and hunger-related causes. Now, on account of the pandemic, this figure may skyrocket as there will now be 1.5 to 2.0 billion famine-vulnerable people, many of whom may die.

Indian Economy Facing The Worst-Ever Contraction

However, the present collapse of the Indian economy, as noted in the beginning, is quite unparalleled and the worst on record. Both International agencies and official Indian sources have acknowledged this. In continuation of a 24% contraction or negative growth for the first quarter of 2020, the IMF, in its latest World Economic Outlook, predicts a 10.3% contraction for the entire financial year ending March 2021, revising its earlier prediction of a 4.5% decline. This additional 5.8 percentage-point downgrade of Indian GDP is the worst in the world. Strikingly, IMF’s outlook for India is worse than RBI’s prediction of a 9.5% decline in GDP in the current fiscal year. A comparison of the sector-wise official statistics pertaining to the first quarter of the previous year (2019-20) with that of the current year, gives a more concrete picture. For instance, except agriculture, forestry and fishing (that shows a growth of 3.4% in the first quarter of 2020-21 compared to 3.0% growth in 2019-20), all other sectors are steadily contracting. Thus, 2020-21 quarter one contraction for mining and quarrying was -23.3% (4.7% in 2019-20), for manufacturing, it was -39.3% (3% in 2019-20), electricity, gas, water supply and other utility services -7% (8.8% in 2019-20), -50.3% (5.2% in 2019-20), trade, hotels, transport, communication, broadcasting services -47% (3.5% in 2019-20), financial, real estate and professional services -5.3% (6.0% in 2019-20), and public administration, defence and other services -10.3% (7.7% in 2019-20). 

As such, according to independent analysts, the crisis is more deep-rooted and worse outcomes are in store. For instance, India’s former Chief Economic Advisor and World Bank Chief Economist Kaushik Basu have predicted the economy to shrink by around 12% in the current year. According to Arun Kumar, another well-known economist, India’s GDP decline in the current year will be around 50% and not 24% as officially claimed. This is because of the devastation of India’s unorganised/informal sector that provides 94% of total employment and yields 45% of total output produced in the country. Contradicting CMIE data, Arun Kumar also puts the actual unemployment figure at 20 crore. According to him, unless appropriately managed through policy interventions, the official optimistic projections for 2021 will remain as wishful thinking.

The massive decline of around 24% in India’s GDP, as officially estimated, in 2020 April-June quarter makes the size of GDP almost the same in size as that in the same quarter in 2015. Hence it can be said that the GDP level has leaped back by 5-6 years, more or less equal to the same level when Modi came to power. As a result, the past half-a-decade under Modinomics may be characterised as lost years for India. A comparison between Bangladesh, India’s neighbour would be more illuminating in this regard. According to IMF data, on an average, India’s per capita GDP has been 24 percent higher than that of Bangladesh during the last 5 years. But by mid-2020, India’s per capita GDP in nominal US dollar terms was $1876.53 (Rs. 1.25 lakh approximately) compared to $1887.97 for Bangladesh.

Consequently, in the 2020 Global Hunger Index prepared jointly by World Hunger Aid and Concern Worldwide, India’s rank slipped to 94 (among 107 countries) from 55 (among 76) in 2014. Most of the South Asian countries — Sri Lanka (64), Nepal (73), Bangladesh (75), Myanmar (78) and Pakistan (88) — are better off than India in this regard. As its manifestation, with 17.5% of world population, India is home to 22% of world’s most poor and hungry people. As a direct outcome of this destitution, with 37.4% of the underweight children, India has the distinction of having number one position in the world in this regard too.  In the same vein, in the case of other indices such as Inequality Index (where India’s position is 129 among 157 countries), Happiness Index (144 among 156), Environment Performance Index (167 among 180), and so on, India’s deterioration continues unabated.  With 18 million slaves (out of 46 million worldwide) almost entirely from the lowest rung of the caste system, India under Modi regime occupies number one position in Global Slavery Index too.

At the same time, amidst a 24% GDP contraction during the first quarter of 2020-21, as estimated by Forbes, within one year Ambani has his wealth increased by 73% from$3730 crore to $8870 crore, that of Adani by 61% reaching $2520 crore, and in that order for many billionaires such that the total wealth of the first 10 Indian billionaires rose to $51750 crore (approximately Rs. 38 lakh crore) during the same period. In general, as Oxfam has estimated, today around three-fourth of the additional income or wealth generated in India is gobbled up by the upper 1% of the super-rich (close to 60 percent of the country’s total wealth is in the hands of upper 10 percent of the population).  If we exclude the 75% of the income appropriated by the upper 1%, then the per capita income of the 99% will be a paltry portion of the officially estimated Rs. 1.25 lakh.  And if we exclude the organised sector and take the unorganised and informal sectors where 95% of the Indian workforce are depending for their sustenance (for which no detailed official data is there), then the situation will be too gruesome. It may be more horrific than what Arjun Sengupta, the then Planning Commission member had estimated a decade back—that 83% of Indians subsist on just Rs. 20 a day!

Analysis Of The Situation

The cause for this situation is now generally attributed to India’s lockdown which is acknowledged as the most coercive, the most stringent and most prolonged in the world, on account of its deadly restrictions on social and economic life. For instance, a study on the government responses to COVID-19 by the Oxford University, after comparing the pandemic-induced lockdowns that put the economy in a frozen state on account of disruptions in both movement of the people and supply chains in various countries, has attributed the highest “Stringency Index” of 100 to Modi government followed by Italy (with a Stringency Index of 95.2), Spain (90.5), Germany (81), US (66.76) and Japan (45).  Revealingly, while all other countries resorted to lockdowns when the number of infections reached around 100000, the strictest lockdown in India was superimposed when the total infections were just around 5000 in the third week of March 2020. While putting the entire economy in a frozen state leading to a devastation especially of the informal sectors that provide sustenance for vast majority of the toiling masses, in the absence of any worthwhile intervention for containing the pandemic, the lockdown that lasted for almost 2 months utterly failed to get the pandemic under control, with the number of corona-virus cases crossing 7.6 million (by the beginning of the 3rd week of October, while these lines are written), second only to the US.

COVID-19, The Immediate Cause Only

The government and corporate media in India now firmly claim that the economic collapse with all its manifestations is caused by the corona virus pandemic. This is also endorsed by IMF when its chief economist Gita Gopinath referred to the “great lockdown” of India. But this forms only a partial explanation and not in accord with concrete facts.  On the other hand, a closer analysis reveals that the elements of the present crisis and the consequent irreversible economic downturn got a new turn since the advent of Modi in 2014. In fact, COVID-19 is only the spark and not the root cause triggering the present crisis.

That is, while the post-meltdown crisis has been a continuing process at the global level, India’s economic collapse under Modi regime, though connected with many external factors, is to be understood as different in many respects. For, as highlighted by several international and Indian studies including that done by the Economic Research Department of SBI , the Indian economy was ‘relatively immune’ from the global meltdown of 2008 and the country’s GDP had been growing at 7-8 % on an average up to 2014-15. This also prompted neoliberal centres to characterise India as “the best-performing economy” in the world during the years immediately following 2008 meltdown.

Thus, in retrospect, it can be seen that the ongoing economic collapse of India has been inseparably linked up with the complete transformation of the Indian state as a “facilitator” of corporatisation and the consequent far-right shift in economic policies under Modi regime. For instance, without any qualm, immediately after coming to power, the first step that Modi did was the abolition of the more than six-and-a-half decade-old Planning Commission, the last remnant of state-led development, and its replacement by a corporate-bureaucratic think-tank called NITI Aayog and entrusting the task of policymaking with it without even consulting the parliament. To transform the State as corporate-investor-friendly, and to rapidly improve India’s indices pertaining to “ease of doing business” and “global competitiveness” as laid down by Bretton Woods twin (and, of course, fully in tandem with the far-right economic philosophy of RSS that guides the Modi regime), what followed was a pan-Indian extension of the ultra-rightist Gujarat model that uninterruptedly flourished under Modi’s chief ministership.  Mimicking China’s export-led growth, the flagship “Make in India” initiative was announced in September 2014 with the declared aim of transforming India into world’s manufacturing hub, creation of an additional 100 million jobs in the manufacturing sector and raising the proportion of manufacturing from 16 percent to 25 percent of GDP by 2022.  However, what happened is the opposite and today this proportion has further fallen down to around 13 percent. The foreign capital that rushed in taking advantage of liberal tax, labour and environmental regulations under the cover of “Make in India” mainly went into money-spinning speculative activities, as capital that flowed in was least interested in employment-oriented production. Consequently, “Make in India” transformed India into a dustbin corporate-speculative capital on the one hand, and a dumping ground for capital and consumer goods from imperialist sources ranging from US to China.

Modi’s 2016 Demonetisation superimposed on the people in the guise of a surgical strike against black money was an ingenious move to whiten the black money with the most corrupt corporate black money holders on the one hand, and suck out whatever left in the arteries of common people by denying them cash which is the life-blood of the informal sectors and essential for  people’s daily transactions, leading to a further concentration of wealth with the corporate-financial elite closely connected with the ruling regime. In the process, the whole economy remained in a paralysed state. This was followed by GST that deprived the states of their Federal right of resource mobilisation and shifted the tax burden on the shoulders of common people and on the unorganised sectors.

Though Modi came to power in 2014 claiming to generate an additional 2 crore jobs every year, according to independent estimates, by the beginning of 2020, i.e., on the eve of the pandemic, the country had lost around 14 crore jobs since 2014. And India today experiences the worst unemployment in recorded history. Almost 50 percent of the people is still clinging to agriculture for their sustenance though the contribution of agriculture to GDP is only around 15 percent as of now. Modi’s input-output pricing policies pertaining to agriculture and its forcible integration with world market coupled corporatisation policies have pauperised the peasantry. Over the years, corporatisation of agriculture had displaced large sections from agriculture altogether.

Though concentration of income and wealth under Modi is of unprecedented proportions, only 1.5 crore Indians are effective direct tax payers (including corporate and personal income taxes) and in spite of extreme concentration of wealth and inequality, Indian corporate tax rate at 15 percent is the lowest in the world. The direct tax-GDP ratio in India is stagnating at around 5.5 percent which also is the lowest in the world. If the upper 10 percent of the wealthy sections are brought under the tax net, together with 30 percent corporate tax prevailing when Modi came to power (during the 1970s, the highest rate was up to 90 percent), the direct tax-GDP ratio could have easily been raised to 20 percent.

To compensate for this biggest loss in direct tax revenue arising from tax rate reduction, along with the increase in indirect tax burden on the people through GST, Modi has been resorting to the biggest-ever loot of the broad masses by sky-rocketing prices of petroleum products (mainly through raising taxes and cesses on petrol, diesel, cooking gas, etc.), and by this alone during 2014-20 the regime has amassed an additional amount worth Rs. 17.5 lakh crore compared to the UPA regime. Ironically, the average world crude oil price (India imports around 80 percent of its crude oil requirements) during the entire Modi regime has been around one-third of what it was during the previous UPA rule, and following declining global demand in the context of COVID-19, global price is now hovering around  one-fourth of what it had been a decade ago. Meanwhile, declining government revenue from direct and indirect taxes(the latter mainly on account of loss in people’s purchasing power) coupled with corruption (though Modi came to power on an anti-corruption plank and with the promise of bringing back Indian black money from foreign tax havens and putting Rs. 15 lakh in to the account of each Indian citizen, under him India became a “flourishing example of crony capitalism” and the most corrupt country in Asia) and loss to exchequer in manifold ways, etc., are resulting in an unprecedented growth in India’s debt-GDP ratio to around 85 percent during the Modi period. To cap it all, an unprecedented loot of public wealth through disinvestment of PSUs and plunder of public sector banks through the creation of NPAs by corporates are flourishing without any let up.

The anti-people nature of this government is self-evident in its reluctance to distribute at least a portion of the huge stock of food grains among the starving millions including the migrant workers who were condemned to bear the brunt of the coercive lockdown. In spite of Modi regime’s anti-farmer policies including the latest pro-corporate central agricultural legislations, India is ranked second in food and agricultural production. As such, the total food grains stock (rice plus wheat) with FCI has topped 100 million tons by mid-2020. On account of grave storage challenges, millions of tons of this grain stock are prone to decay, and the government could have effectively and quickly liquidate the heavy burden of storage by immediately distributing this among the needy, vulnerable and destitute sections through a free-grain scheme.  But true to its fascist character, except certain window-dressing (eg, the announcement to distribute 5 kg wheat/rice for 3 months among the poor as part of Aatmanirbhar), the government least interested to distribute the food grains among the tens of millions of poor including the migrant workers.

To be precise, prior to COVID-19, the neoliberal-corporatisation policies pursued by Modi government have been driving the country to an economic contraction of unprecedented proportions. Now the pandemic is again used as an opportunity by the corporate-saffron fascist regime for stimulating the corporates by its far-right agenda more aggressively.  For instance, the recently announced so called “Aatmanirbhar Bharat Abhiyan” is another cover for an unprecedented “stimulus package” for those whom Modi regime characterises as “wealth creators” (a synonym for most corrupt corporate looters). Aatmanirbhar Bharat is a vulgar imitation of the earlier prognosis of “Make in India” (of late, “Make in India” is replaced by the new catchword “Assemble in India for the World” in accordance with the “Global Value Chains” hypothesis recently put forward by World Bank)and what envisaged now is the outright sell-out of remaining key and strategic sectors including  mining, transport, defence, banks and insurance,  space exploration, power distribution, health research, and entire frontier technologies to foreign and Indian corporates. No doubt, such “supply-side” interventions belong to the same genre of pro-corporate stimulus packages pursued elsewhere by neoliberal centres. Revealingly, out of the Rs. 21 lakh crore Aatmanirbhar package, what addressed to the vast majority of toiling and oppressed masses is only around Rs.2 lakh core or just one percent of the country’s GDP, the remaining straightway going to corporate coffers.

On Understanding the Present Economic Collapse

Obviously, for fascists, crises are new opportunities, and the corporate-saffron fascist Modi regime is no exception to this rule. Using COVID-19 as a cover, Modi.2 is now engaged in an aggressive wealth transfer to corporate looters on the one hand, and imposition of heavy burdens on the backs of common people on the other. Of course, as can be seen, there has been a constant economic downturn under Modi-1 and Modi-2, and the GDP contraction cannot be only due to the pandemic or the severest lockdown. Ironically, as we pointed out earlier, corporate wealth accumulation is flourishing without any let up even as the economy and all its components are going down—private consumption expenditure contracted-26.7%, exports-20%, construction-50%, investment and services (including trade, hotels, communication, transport and broadcast)-47% respectively and so on in the context of the pandemic. In the ultimate analysis, all these variables could be seen directly and indirectly linked up with gross value addition, production, employment and earnings ofthe people. Therefore, it is important to understand this irreversible declining trend under Modi regime with respect to the logic of corporatisation (“wealth creation” as the govt. officially puts it) vigorously pursued by it.

From its very inception, Modi government’s concentrated effort has been to create an ‘investor-friendly” atmosphere for the corporate speculators. In the guise of unleashing the “animal spirit” of the most corrupt corporate giants, unprecedented tax give-aways and exemptions along with steep reduction in corporate tax rates have become regular feature of all budgets and extra-budgetary measures since 2014. Now at 15 percent, Indian corporate tax rate is the lowest in the world. Corporate companies are exempted from paying Dividend Distribution Tax (DDT), audit exemption for adapting to cashless transactions up to Rs. 5 crore, amendment in Indian Company’s Act for abolishing penal steps against those violating it including non-adherence to Corporate Social Responsibility (CSR), and so on.  Even profit-making PSUs are disinvested at throwaway prices to be gobbled up big corporate companies. Leading corporates were allowed to build-up huge non-performing assets (NPAs) with public sector banks that pushed the banking system to crisis. Elimination of all restrictions to the free entry and exit of foreign corporate capital and similar other steps were also initiated in a systematic manner.

But this unparalleled wealth transfer to corporates in the guise of boosting production and employment has, instead of positively contributing anything to employment-oriented production, rather led to horrific proportion of wealth accumulation by both foreign and domestic corporate giants who diverted a major component of this wealth to terribly destructive speculation and money-spinning activities. Even banks, financial institutions and mutual funds have become reluctant to deploy the immense funds at their disposal for productive investment. Still under the so called ‘expert’ advice from neoliberal centres, red carpet has been continuously laid down for attracting foreign capital.  And the economic situation which was bad in the pre-Covid situation has become worse, or as is conceived by many, the economy which was already in the ICU is now put on the ventilator. Thus, Modi government’s wholehearted embrace of the logic of corporate capital-i.e., if left free capital today invariably goes to the most profitable avenues- has pushed Indian economy in to a vicious corporatisation-stagnation trap. Its ultimate outcome is the explosive growth of the most corrupt and parasitic corporate class sucking out wealth from the real economy through manifold ways while remaining at the sphere of speculation.

Lenin in his theory of imperialism had already explained much on the character of fictitious or speculative capital –an aspect briefly noted by Marx too in Capital. Today under neoliberal imperialism, speculative capital that develops exclusively in the financial sphere by sucking out value from the real economy without any real link with material production has become the dominant form of capital. And this is the essence of economic contraction and crisis today. India today is in the firm grip of a vicious circle—i.e., lack of investment in employment-oriented productive investment leads to lack of jobs resulting in lack of income and purchasing power for the masses, which in turn leads to lack of demand for goods and services and market contraction that lead to lower or lack of profit from the productive sphere which again pulls back investment in spite of repeated corporate “stimulus packages” by the government. As this vicious circle of contraction/stagnation strengthens, Modi government which rolls itself back from all investments, in tune with neoliberal diktats, is coercively superimposing heavier and heavier burdens on the shoulders of the people.   All avenues at the disposal of corporate-saffron fascism are deployed not only against workers and all oppressed including dalits, adivasis, minorities, women and even children, but also on political opponents and dissenters.  Obviously, there is no shortcut, and the only option is a political alternative capable of resisting and defeating this horrific situation.

On Immediate Options and Political Alternative

Obviously, from the perspective of Marxist political economy, the alternative to this corporate-fascist offensive is to break the logic of neo-liberalism itself, which calls for an appropriate broad-based, nationwide people’s movement led by revolutionary forces capable of imparting death blows to corporate capital. The immediate requirements or slogans  for initiating such a process are there in the Draft of the Common Minimum program for building the Anti-Fascist Front already proposed by CPI (ML) Red Star (see, “ Appeal to All Revolutionary Left Organisations”, Red Star, August 2020). The specific economic demands (items 3-8) mentioned in it, for instance, if urgently implemented, will ensure more purchasing power in people’s hands and will provide a boost to productive economic activities. Though reactionary sections of corporate capital may still keep aloof from investment, it will definitely prompt sustainable agriculture, encourage medium and small industries to actively come forward to boost production and employment, which can break the vicious circle of economic stagnation.

Together with this “demand push” (as against “supply side”) initiatives, demands for reintroducing progressive corporate taxation, wealth and inheritance tax, abolition of regressive indirect taxation including the neoliberal GST that puts disproportionate burden on the people, introduction of redistributive wage and universal social and security and gender-specific policies, ensuring quality public services including water, health and education, total elimination of burden of unpaid work especially by women, guaranteeing elder care as well as child care, ensuring minimum wage sufficient enough for adequate standard of living, regulating ratios between lowest and highest wages and earnings, price support programs for peasants, reasonable restrictions on financial dealings and ban on speculation, capital flight, illicit financial flows, etc., anti-monopoly and anti-corruption policies, strengthening public sector and reversal of disinvestment and denationalisation policies and so on can appropriately be incorporated in to the minimum program. This shall form the stepping stone towards a sustainable political-economic alternative capable of resisting and overcoming the hegemony of corporate capital.

(Party School Paper for 2020)

Presently humanity is passing through an unprecedented crisis when all over the world it is almost paralyzed under the Covid19 pandemic, with no hope an early control of its very fast infection. But the ruling system in all the countries along with the mainstream media are indulged in diverting attention from the intensification of climate change or global warming, basic reasons for the outbreak of viruses like SARS in 2003, then MERS in 2012 and now the Covid19 with extremely high capacity to spread, or about the fast melting of huge glaziers in North and South poles, or about the receding of glaziers in Himalayas, about the super cyclones, wild fires as the one raging in US for weeks and so many other cases of destruction of eco-system and bio-diversity exposing how the corporatization/neo-liberalization under the capitalist imperialist system have taken the imperialist loot of nature to extreme levels. As the ruling system in all the countries which is becoming increasingly fascistic, stubbornly persists with very same policies, humanity is facing the danger of ecological catastrophe and threatened with even extinction of human species.

As the ecological destruction becoming increasingly dangerous following the imposition of neoliberal policies from the 1970s, there were numerous protests by people forcing the imperialist powers and their junior partners in power to convene climate conferences which were coming out with many proposals like Kyoto Protocol. But, the imperialist countries were not ready to cut down the energy consumption or to control the consumerist lust. So, all these proposals remained only in paper, they were not implemented. In Madrid Conference most of these powers withdrew from even these conferences, and the token climate conferences have also coming to an end. Even after the Covid19 outbreak and possibilities for more dangerous viruses surfacing and natural calamities breaking out, like the corporates allowed to loot the workers to any extent they want by throwing out even the existing labour rights, they are allowed to neglect all restrictions on environmental protection in spite of repeated warnings from the scientists and the concerned people’s movements.

It is imperialist barbarism and arrogance of the ruling system in action. It is a great challenge we have to take up urgently. The CPI(ML) Red Star calls for united action at national and international level to throw out the capitalist imperialist system and create conditions for protection of nature and creating an egalitarian society.

CC, CPI(ML) Red Star

( The Resolution adopted by the Central Committee of the CPI(ML) Red Star on launching the campaign Against Theoretical Base of RSS)

Launch Countrywide Campaign Against Manuvadi Hindutva, Theoretical Base of RSS Neo- Fascism!

Organize Campaign from 28th  September, Shahid Bhagat Singh birthday, to 25th December, when Manusmrithi was burnt at Nagpur in 1927 by women, dalits, and other oppressed sections under the leadership of Dr. Ambedkar!

Compatriots, friends and comrades!

Presently we are witnessing all round intensification of corporate loot using the cover of Covid19 making tens of millions jobless and extremely pauperized. Along with this, the fascist offensive of RSS parivar is intensifying. Fascism has always emerged and developed as an outcome of the extreme intensification of the internal contradictions under the rule of finance capital. Presently, fascism has broken out as RSS fascism in our country on the Hindutva Manuvadi theoretical basis. When the contradictions in the capitalist imperialist countries as well as in all other countries ruled by their junior partners have sharpened and has led to a severe internal crisis which cannot be resolved through normal methods of surplus value extraction from both internal and external sources, the ruling corporate classes elevate the fascist forces to power. What happened in India? As the hitherto main ruling class party, the Congress, could not resolve the crisis during its decade long UPA rule, the openly fascist RSS/BJP was elevated to power under the leadership of Modi in 2014. Following this the working class and all oppressed classes and sections have come under the consequences of the economic crisis intensified further by the Covid19 pandemic under the corporate fascist rule of Modi led by RSS fascism.

Already, the struggle against it has started emerging and developing in various forms in different areas. Spontaneous movements of youth and students have also started. It is the task of the revolutionary left forces to unite with all struggling forces, so that the Modi government can be increasingly challenged in the streets. At the same time, the Modi government led by RSS/BJP is using the increasing threat from the Covid19 pandemic, zingoism whipped up using India-China border standoff etc to divert the attention of the people from their immediate problems. It is also resorting to intensifying saffronization of all fields of life as well as the state machinery for it. The 5th August Bhoomipuja for Ram temple, and the kar-seva by thousands of RSS men are also used to expand the majoritarian Hindutva aura around it. The soft Hindutva line of Congress and most of the opposition parties is in effect helping BJP in this.

Though these opposition parties and the Left Front parties led by CPI(M) are politically campaigning against the suppression of all political dissent and transferring all burden of the economic crisis and the pandemic crisis over the masses, they do not attack the Hindutva theoretical base of the RSS. Only a small section of revolutionary intellectuals and revolutionary left forces are attacking the Hindutva Manuvaddi fascist line of RSS/BJP. As the Bihar elections are coming nearer, the Mahagadbandhan of opposition parties is not putting forward an alternative to fascist BJP/JDU alliance. So, even if BJP is defeated, the RSS base is not going to be weakened. After an interlude it can come back with added force using the theoretical base of RSS. So, if the RSS is not weakened and defeated by attacking its theoretical base, consistently through uninterrupted campaigns, through ideological, cultural attacks on its Brahmanical, Manuvadi Hindutva line, along with the struggles in other fields, this theoretical roots of the corporate fascist rule  cannot be destroyed.

So, the CC calls for mobilizing a powerful all round campaign, taking lessons from the experience of the renaissance movement, and the hitherto theoretical struggle against the RSS and its ideology, and in continuation to these. As a new beginning, the CC has called for an All India campaign from 28th September, the birth day of Shahid Bhagat Singh, to 25th December, the 93rd anniversary of burning of Manusmrithi at Nagpur in 1927 before a large mobilization of women, dalits and other oppressed sections, under the leadership of Dr. Ambedkar, soon after the formation of RSS in 1925 with Manusmrithi as its theoretical base. Its anniversary is observed as the Women’s Liberation Day every year. While the Party is launching such a campaign of great significance uniting with the mass organizations active among women, youth, students, and cultural field, and the Caste Annihilation Movement, the CC calls for active efforts to bring organizations of dalits, Adivasis and other oppressed peoples also in this platform. This theoretical offensive against RSS should target Manusmrithi, Bunch of Thoughts, Savarker's writings, and all basic documents of RSS. To make this campaign successful, all out efforts should be made to ensure participation of the revolutionary intellectuals who have made significant contribution in exposing the theoretical base of RSS through their articles and campaigns already.

Presently, not only Congress and other ruling class parties, but BSP like organizations which had campaigned against Manusmrithi once, are also compromising with the ruling ideas of ruling RSS/BJP. While the liberal bourgeois intellectuals have more or less become the supporters of RSS parivar, the CPI(M) intellectuals are also writing about ‘positive things’ in Ramayana, Githa, Manusmrithi, Ananth madh etc. Many so-called left intellectuals are even compromising with saffron forces. So, launching a theoretical offensive against the fascist ideology of RSS will help to expose these opportunist positions; It will help to launch an uncompromising ideological struggle against the ideology of RSS based on Marxist-Leninist positions; and it shall inspire the new generation of youth and students to study more about RSS ideology, and the Marxist theory which paves the way for launching class struggle in all fields, including the fields of theory and revolutionary practice, with an all-embracing, comprehensive perspective, and  advancing to the social change  which shall herald the creation of a  casteless, genuinely secular democratic and egalitarian society.

The CC of the CPI(ML) Red Star appeals to all progressive, democratic, struggling forces who aspire for the overthrow of all forces of reaction,  and creation of a new society with the annihilation all inequalities based on gender, race, caste etc and with socialist orientation to actively participate in this campaign.

Central Committee, CPI(ML) Red Star, dated 21st September, 2020.


Resolution On Present Situation And Our Tasks Adopted By The CC

After getting re-elected in 2019 LS elections, Modi government had moved very fast to get the Abolition of Article 370 of the Constitution reducing J&K state in to two Union Territories, and to get the CAA adopted by the parliament t0 communalize citizenship spreading Xenophobia, intensifying the fascisation of the country.  When a mighty movement of broad sections of people including large sections of Muslims challenged it, all opposition to its fascist aggressive policies by utilizing the lockdown imposed for containing Covid19 pandemic as a cover. Now the Modi rule, has openly moved towards overthrowing the basic secular democratic spirit of the Constitution  still using the pandemic as a cover.  Keeping the parliament in abeyance, it issued ordinances for corporatization of the agriculture sector; it is selling what is left of the PSUs including railways, opening and handing over new areas for mining to the corporates, enacting the new NEP2020 violating the federal principles of the Constitution and introducing many Manuvadi aspects, using public funds for the building of the Ram temple and PM doing Bhoomi Puja for it along with the RSS chief. In this way Modi govt is moving fast to make the country de-facto Hindu Rashtra. Covid19 related restrictions are used to curb all people’s movements. State terror is unleashed for intensifying the fascist suppression. Instead of taking initiative to settle the border dispute with China and Nepal, the stalemate following the standoff is used to further militarization of the country, and to further strengthen the strategic partnership with US imperialism.

At the same time the Covid19 is spreading fast with the number of patients crossing 3 million and dead 65,000. India may reach the top at world level in both by September end, as the Covid-care is getting less and less priority. The whole burden of the grave economic recession, the consequences of the pandemic and all calamities are thrown to the back of the common masses. Unemployment and pauperization of the vast masses are reaching alarming levels, with the number of jobless and penniless are increasing fast. Knowing the consequences of such a situation, Modi is indulging in spreading the hate politics against Muslim fast, and trying to decimate the opposition and win over the masses through consolidating majoritarian Hindutva vote base using Ram temple. In short, Modi is taking an aggressive approach to carry on with implementation of the RSS agenda.

But, the divided parliamentary opposition has no alternative to present before the people and to mobilize them, even after the arch-reactionary, fascist moves by the Modi government. For example, as the dates of Bihar elections are coming closer and when BJP has already launched its expensive online campaign on a big scale trying to win over new sections using its majoritarian Hindutva platform in which even the dalit and backward sub-castes are recruited using the ‘identity politics’ or social engineering in most vulgar forms as it did in UP during the LS elections last year to defeat the powerful alliance of yadav based SP and jatav based BSP. In the absence of Lalu Prasad, the RJD is in much  disarray; first it along with other parties in its not yet concretized grand alliance tried to get the election postponed; now even after the Election Commission started moving in the direction of holding it in October-November itself as desired by BJP, the alliance is not yet formed. While this is the condition of opposition unity in almost all states, according to latest reports the Congress is facing serious internal dissensions.

In is in this situation, CPI(ML) Red Star, as already decided by the previous CC meetings is calling for taking the following steps to strengthen the all-round offensive against corporate fascist Modi government. 

Firstly, top priority should be given to establish the ideological, political line of the party, to intensify efforts for building a Bolshevik style powerful party winning over all revolutionary communists and new comrades to its fold, to strengthen party committee system and political education of the party members, and for develop various struggle, campaigns and movements against the central and state governments.

Secondly, we have already taken initiative in the building up of class/mass organizations and various people’s movements at all India level in which our party comrades are playing leading role. Present situation demands continuous efforts to develop them, give political orientation to them to play more active role in the anti-fascist movement. It also calls for developing struggles in all fields and winning   new forces to build united fronts at all levels.

Thirdly, joining hands with like-minded forces, we have taken initiative to start the Revolutionary Left Coordination (RLC) in a webinar on 15th August, with a joint appeal to all such forces to join this process. While this process should be intensified at central level, all SCs and SOCs should take initiative to form the RLC at state level also through winning over such forces by holding continuous discussion and working together taking up issues on which agreement is there.

Fourthly, for building countrywide, broad based Anti-Fascist Front of all forces opposed to fascisation of the country, who uphold the basic rights enshrined in the Constitution, is a major task before the revolutionary forces to overthrow the RSS led Modi fascist rule. But this cannot be achieved just by giving a call for it or by convening few meetings. The recent experience of the Anti-CAA, NPR/NRC movement is before us. It could become such a mighty movement through a process, winning over new forces step by step. Many of our comrades played significant role in this starting with the Delhi rally giving clear-cut slogans in which our Delhi committee played the leading role. So, we have to help the process of building the broad-based anti-fascist front at all India level by joining all ongoing united movements with full vigour, building unity of all classes and sections oppressed by the fascist forces.

Our approach should be based on the principle of “unity and struggle”. While continuing healthy ideological, political struggle against the ruling class parties as well as the revisionist forces, it should not become an obstacle for is joining wholeheartedly with all the joint movements, like what is happening in the workers, peasants, students fronts already. It should be extended to other fields. Wherever there are possibilities like in students, youth, women, cultural like movements the mass organizations in which our comrades are playing leading roles can call for ‘students against fascism’ like joint movements. In the parliamentary struggles also, while always trying for independent communist assertion, building the RLC with Common Program, organizing campaign based on it including contesting selected seats where RLC constituents have mass base, we should focus our campaign to defeat BJP and its allies at state and central level. By actively involving in this process our party committees and comrades can emerge as leaders of the movements in many areas. With such a flexible, broad based approach at central and state level our Party Committees should start playing active role in building the Anti-Fascist Front.  While different tactics are adopted in different states according to concrete conditions there, we should clearly put our central task in these elections is to defeat BJP and thereby weaken Modi Govt. 

ഫാസിസത്തെ സംബന്ധിച്ച് ബൂർഷ്വാ പക്ഷം മുതൽ മാർക്സിസ്റ്റ് വിശകലനങ്ങളടക്കം നിരവധി വിലയിരുത്തലുകൾ ലഭ്യമാണ്. ഈ പഠനങ്ങൾ പൊതുവെ അംഗീകരിച്ചിട്ടുള്ളത് രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനു മുൻപുള്ള ക്ലാസ്സികൽ ഫാസിസവും വർത്തമാന കാല ഫാസിസവും തമ്മുലുള്ള പ്രകടമായ വ്യത്യാസമാണ്. ആദ്യത്തേത് പാർലമെന്ററി സംവിധാനത്തിന്റെ രൂപപരമായ നിലനിൽപ്പ് അസാധ്യമാക്കുമ്പോൾ നവലിബറൽ ഫാസിസം അളവിൽ മാറ്റമുണ്ടാകാമെങ്കിലും പാർലമെന്ററി ജനാധിപത്യം ഔപചാരികമായി നിലനിർത്തുന്നു. അതായത്, അധികാരം കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കാൻ ഫാസിസ്റ്റുകൾക്ക് തടസ്സമില്ലാത്തിടത്തോളം തെരഞ്ഞെടുപ്പും മറ്റും തുടർന്നുകൊണ്ട് തന്നെ ഫാസിസ്റ്റ് ഭരണക്രമം സാധ്യമാണെന്നത് ഇന്നത്തെ പൊതുസവിശേഷതയാണ്. അതേസമയം, അമേരിക്കയും യൂറോപ്പും മുതൽ എഷ്യാ-പെസഫിക് വരെയുള്ള വിവിധ രാജ്യങ്ങളിൽ ഇന്ന് പ്രകടമായിട്ടുള്ള ഭീകരവാദം, വംശീയ കൂട്ടക്കൊലകൾ, മതന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ, അഭയാർത്ഥികൾ, കുടിയേറ്റക്കാർ, സ്ത്രീകൾ, ഇതര മർദ്ദിത ജനവിഭാഗങ്ങൾ എന്നിവർക്ക് നേരെയുള്ള കടന്നാക്രമണങ്ങൾ, തൊഴിലാളികളെ കൂലിയടിമകളാക്കികൊണ്ടുള്ള അമിത ചൂഷണം, പരിസ്ഥിതി വിനാശം, സൈനികവൽക്കരണം എന്നിവയെല്ലാം ഏറിയും കുറഞ്ഞും ഫാസിസവൽക്കരണത്തിന്റെ പ്രതിഫലനങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഇപ്രകാരം പ്രത്യാഘാതങ്ങളുടെ വിശകലനങ്ങൾക്കപ്പുറം സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റേയും ഫിനാൻസ് മൂലധനത്തിന്റേയും ചലനക്രമങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഫാസിസത്തെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിനാണ് മാർക്സിസം ശ്രമിച്ച് പോന്നിട്ടുള്ളത്. അതേസമയം, എല്ലാ സാമൂഹ്യപ്രതിഭാസങ്ങളേയും പോലെ, ഫാസിസവും ഒരു സ്ഥിരമായ സാമൂഹ്യസംവർഗമല്ല. മൂലധന സമാഹരണ പ്രക്രിയയിൽ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾക്കനുസൃതമായി ഫാസിസ്റ്റ് ഭരണക്രമങ്ങൾക്കും സവിശേഷമായ മാറ്റങ്ങൾ കൈവരാവുന്നതാണ്. 


ഫാസിസത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും വളർച്ചയും

ഫാസിസം യൂറോപ്പിൽ ഉത്ഭവിച്ച സന്ദർഭത്തിൽ അതിനെ ഏകാധിപത്യ മുതലാളിപത്യം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കനാണ് ലിബറൽ ചിന്തകരും പരിഷ്കരണവാദികളും തയ്യാറായത്. എന്നാൽ, സാമ്രാജ്യത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച സമഗ്രമായ അപഗ്രഥനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ഫാസിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ഏറ്റവും പ്രതിലോമകരമായ ഫിനാൻസ് മൂലധനമാണെന്നും സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ആന്തരികവൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ അങ്ങേയറ്റം രൂക്ഷമാകുമ്പോഴാണ് ഫാസിസം ഉടലെടുക്കുന്നതെന്നും മാർക്സിസം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ആഭ്യന്തരവും ബാഹ്യവുമായ സാധാരണ മിച്ചമൂല്യാപഹരണത്തിൽ അന്തർലീനമായ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ തീഷ്ണമാകുമ്പോൾ ഫാസിസത്തിനുള്ള ഭൗതികസാഹചര്യം രൂപപ്പെടുന്നുവെന്നാണ് അത് വിശകലനം ചെയ്തത്. ഉദാഹരണത്തിന്, കൊളോണിയൽ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ഉടമകളായിരുന്ന ഇതര യൂറോപ്യൻ ശക്തികളെപോലെയോ, കോളനികളല്ലാതെ തന്നെ ലാറ്റിനമേരിക്കയെ വരുതിയിലാക്കിയ അമേരിക്കയെ പോലെയോ ജർമ്മനിക്കും ഇറ്റലിക്കും ബാഹ്യകൊള്ളക്ക് പരിമിതികളുണ്ടായി. ഈ രണ്ട് ശക്തികളും ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തിൽ കോളനികൾ നഷ്ടപ്പെട്ട്, ആഭ്യന്തര തൊഴിലാളി സമരങ്ങളടക്കം, നിരവധി സാമൂഹ്യ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് വിധേയമായിരുന്നു. ഇക്കാലത്ത്, തൊട്ടടുത്ത സോവിയറ്റ് യൂണിയനിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഗവർമെന്റിന്റെ വിജയകരമായ മുന്നേറ്റം സംജാതമാക്കിയ രാഷ്ട്രീയവും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരവുമായ വെല്ലുവിളികളും ഈ രാജ്യങ്ങളിലെ ഭരണവർഗ്ഗങ്ങൾക്ക് തലവേദനയായി. അതേസമയം, വിപ്ലവകരമായ രാഷ്ട്രീയ മാറ്റത്തിനു നേതൃത്വം കൊടുക്കാൻ കഴിയുന്ന തൊഴിലാളിവർഗ്ഗത്തിന്റെ അഭാവം ജർമ്മനിയിലും ഇറ്റലിയിലും പ്രകടമാവുകയും ചെയ്തു. ഈ സന്ദർഭത്തിലാണ് കുത്തക ഫിനാൻസ് മൂലധനവും ബൂർഷ്വാ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വവും തമ്മിലുള്ള പരസ്പര ലയനത്തിലൂടേയും ഇഴുകിചേരലിലൂടേയും ഫാസിസം ആവിർഭവിക്കുന്നത്.


ചുരുക്കത്തിൽ, സാർവ്വത്രികമായ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയുടേയും രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതയുടെയും സവിശേഷ സാഹചര്യത്തെ മുതലെടുത്തുകൊണ്ടാണ് ഫാസിസം രംഗപ്രവേശനം ചെയ്യുന്നത്. വാചടോപങ്ങളിലൂടേയും ജനവികാരങ്ങൾ ഇളക്കിവിട്ടും പരസ്പരവിരുദ്ധമായ പ്രസ്ഥാവനകളിലൂടേയും പ്രസംഗങ്ങളിലൂടേയും സാമൂഹ്യ ദുരിതങ്ങൾക്ക് കാരണക്കാരായി വംശീയ, മത, ദേശീയ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളേയും പാർശ്വവൽകൃത വിഭാഗങ്ങളേയും പഴിചാരിക്കൊണ്ടും തുടക്കത്തിൽ അരാഷ്ട്രീയ മദ്ധ്യവർഗ്ഗങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്വാധീനമുറപ്പിക്കാനാണ് ഫാസിസ്റ്റുകൾ കരുക്കൾ നീക്കിയത്. ഇപ്രകാരം അടിത്തറയൊരുക്കിയതിന്റെ തുടർച്ചയായി, അസംഘടിത തൊഴിലാളികളേയും തൊഴിൽരഹിത യുവാക്കളേയും ക്രമേണ അധീനതയിലാക്കുവാനും ഇറ്റലിയിലേയും ജർമ്മനിയിലേയും ഫാസിസ്റ്റുകൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായി, സാമൂഹ്യ-സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലും അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലും അതൃപ്തരായ വിശാല ജനവിഭാങ്ങളിലേക്ക് കൂടി കടന്നുകയറാൻ ഫാസിസത്തിനു സാധ്യമായി. അവരെ ആകർഷിക്കാനാകും വിധം തൊഴിലാളികൾക്കുള്ള കൂലിവർദ്ധനവ്, സാമൂഹ്യ സുരക്ഷാ പദ്ധതികൾ, ചെറുകിട കച്ചവടക്കാർക്ക് സംരക്ഷണം, സർക്കാർ ഇടപെടലുകൾ, സമ്പന്നവർഗ്ഗന്റെ മേൽ വർദ്ധിത നികുതികൾ തുടങ്ങിയ ഗീർവാണങ്ങൾ മുസ്സോളിനിയുടേയും ഹിറ്റ്ലറുടേയും പ്രസംഗങ്ങളിലെ സ്ഥിരം ഇനങ്ങളായിരുന്നു. ഇതോടൊപ്പമാണ്, ചില പ്രത്യേക സാമൂഹ്യവിഭാഗങ്ങളെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുകൊണ്ടുള്ള വെറുപ്പും വ്യാജപ്രചരണങ്ങളും ചിട്ടയായി പ്രചരിപ്പിച്ചത്. ജർമ്മനിയിലാണെങ്കിൽ യഹൂദരേയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളേയും ട്രേഡ് യൂണിയൻ പ്രവർത്തകരേയും കൃത്യമായും രാജ്യശത്രുക്കളായി മുദ്രകുത്തുന്ന പ്രചരണങ്ങളാണ് അരങ്ങേറിയത്. എന്നാൽ അധികാരത്തിലേറിയതോടെ, മുകളിൽ നിന്ന് പാർലമെന്റും ഭരണഘടനയും അട്ടിമറിച്ചതോടൊപ്പം, ഭരണകൂടത്തിന്റെ മർദ്ദനോപകരണങ്ങളായി ഉദ്ഗ്രഥിച്ച ഫാസിസ്റ്റ് ഗുണ്ടകളേയും ക്രിമിനൽ ഗ്യാങ്ങുകളേയും (കരിങ്കുപ്പായക്കാർ, തവിട്ട് കുപ്പായക്കാർ) അടിത്തട്ടിൽ ജനങ്ങൾക്കെതിരായി കയറൂരിവിടുകയും ഇതിനെല്ലാം ആവശ്യമായ പണം ഫിനാൻസ് കുത്തകകൾ നിർബാധം ഒഴുക്കുകയും ചെയ്തു.  


മേൽ സൂചിപ്പിച്ചത് പോലെ ബൂർഷ്വാ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഫാസിസ്റ്റ് പരിവർത്തനത്തെ സംബന്ധിച്ച് സുവ്യക്തമായ നിലപാടാണ് തുടക്കം മുതൽ മാർക്സിസ്റ്റുകൾ കൈകൊണ്ടത്. സമയപരിമിതി മൂലം, ഫാസിസത്തെ സംബന്ധിച്ച വിശദമായ പഠനത്തിന് ലെനിനു കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ലെങ്കിലും, മുസ്സോളിനി ഫാസിസം അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിൽ ചർച്ചാവിഷയമായിരുന്നു. വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനത്തിനെതിരെ സാർ ഭരണകൂടം കെട്ടഴിച്ചുവിട്ട പോലീസ് മേധാവികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുണ്ടായിരുന്ന അർദ്ധസൈനിക വിഭാഗത്തെ ഫാസിസത്തിന്റെ ബീജരൂപമായി ലെനിൻ സൂചിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി. എന്നാൽ, മുസ്സോളിനിയും ഹിറ്റ്ലറും അധികാരത്തിലെത്തിയതോടെ, ഫാസിസത്തെ സംബന്ധിച്ച വസ്തുനിഷ്ടമായ  വിശകലനം കോമിന്റേൺ മുന്നോട്ട് വെച്ചു. ബൂർഷ്വാ ഭരണകൂടം സർവ്വാധിപത്യപരവും ഭീകരവും ആക്രമണസ്വഭാവത്തോടു കൂടിയതുമായി പരിവർത്തിക്കപ്പെട്ടത് വിശകലനം ചെയ്തുകൊണ്ട് 1935 ലെ കോമിന്റേണിന്റെ ഏഴാം കോൺഗ്രസ്സിൽ ദിമിത്രോവ് അവതരിപ്പിച്ച റിപ്പോർട്ട് ഫാസിസത്തെ ഇപ്രകാരം നിർവ്വചിച്ചു: “സാമ്രാജ്യത്വ മൂലധനത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രതിലോമകരമായ, ഏറ്റവും സങ്കുചിത ദേശീയവാദപരമായ, തുറന്ന ഭീകര സ്വേച്ഛാധിപത്യമാണ് ഫാസിസം… ഫാസിസം ഫിനാൻസ് മൂലധനത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഭരണമാണ്. തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തിനും വിപ്ലവ കർഷക ജനതക്കും ബുദ്ധിജീവികൾക്കുമെതിരായ സംഘടിത കൂട്ടക്കൊലയാണത്. ഏറ്റവും മൃഗീയമായ സങ്കുചിത ദേശീയവാദത്തിന്റെ, ഇതര വിഭാഗങ്ങൾക്കെതിരായ വംശീയ വിദ്വേഷമാണ് ഫാസിസത്തിന്റെ വിദേശനയത്തിലൂടെ പ്രകടമാകുന്നത്.” തീർച്ചയായും ഫാസിസത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറയും രാഷ്ട്രീയ ഉപരിഘടനയും ഫിനാൻസ് മൂലധനത്തിന്റെ ആഭ്യന്തരവും ബാഹ്യവുമായ താല്പര്യങ്ങളൂമായി ഇഴുകിചേർന്നത് വ്യക്തമാക്കുന്നതിനാണ് ഈ നിർവചനം ലക്ഷ്യം വെച്ചത്. ഫാസിസ്റ്റുകൾ അധികാരത്തിലെത്തിയ രാജ്യങ്ങളിൽ ബൂർഷ്വാ പ്രതിപക്ഷം ശിഥിലമാവുകയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരും ട്രേഡ് യൂണിയനുകളും ഉന്മൂലനം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഈ വിലയിരുത്തലിന്റെ കൂടി അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്, ഫാസിസത്തിനെതിരായ ആഭ്യന്തര ചെറുത്ത് നില്പുകൾ അസാധ്യമായ ഘട്ടത്തിൽ കോമിന്റേണിന്റെ മുൻകയ്യിൽ ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ മുന്നണിയും ഇതര ബൂർഷ്വാ ഭരണങ്ങളെ പോലും ഉൾകൊള്ളാനായ വിശാല സഖ്യവും രൂപം കൊടുക്കാനായത്.


യുദ്ധാനന്തര ഘട്ടം


രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിൽ ഫാസിസ്റ്റ് ശക്തികളുടെ പരാജയവും സോഷ്യലിസ്റ്റ് മുന്നേറ്റങ്ങളും ദേശീയ വിമോചന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെട്ടതും, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് ലോകജനതക്കിടയിൽ വമ്പിച്ച അംഗീകാരവും  സ്വാധീനവും സൃഷ്ടിച്ചു. സാമ്രാജ്യത്വത്തിനാകട്ടെ കൊളോണിയൽ വ്യവസ്ഥ തുടർന്നുകൊണ്ട് പോകാനാകാത്ത സാഹചര്യവും സംജാതമാക്കി. ഈ സന്ദർഭത്തിലാണ്, യുദ്ധാനന്തര ലോകവ്യവസ്ഥ ഫിനാൻസ് മൂലധനത്തിന്റെ തുടർന്നുള്ള കൊള്ളക്കനുസൃതമായി, മൂലധന വ്യാപനത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നതിന് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ നേതൃത്വമേറ്റെടുത്ത അമേരിക്ക മുന്നോട്ട് വന്നത്. അപകോളനീകരണത്തിന്റേയും കെയ്നീഷ്യൻ ക്ഷേമരാഷ്ട്രത്തിന്റേയും പുകമറക്കുള്ളിൽ മുൻ കോളനികൾക്ക് മേൽ, ഫിനാൻസ് മൂലധനത്തിന്റെ കൂടുതൽ തീഷ്ണമായ ഒരു പുത്തൻ കോളനിവൽക്കരണ പ്രക്രിയക്കാണ് ഇത് കാരണമായത്.  എന്നാൽ, സാർവ്വദേശീയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് കൊളോണിയലിസത്തിൽ നിന്ന് പുത്തൻ കൊളോണിയസത്തിലേക്കുള്ള ഈ പരിവർത്തനത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള അടിയൊഴുക്കുകൾ വേണ്ടവിധം ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ക്രൂഷ്ചേവിയൻ നേതൃത്വമാകട്ടെ, സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റേയും ഫിനാൻസ് മൂലധനത്തിന്റേയും ആധിപത്യം ദുർബലമായ അവസ്ഥയാണ് പുത്തൻ കൊളോണിയലിസമെന്ന വ്യാഖ്യാനവും നൽകി. എന്നാൽ, യുദ്ധാനന്തര സാമ്രാജ്യത്വ മേധാവിയായി സ്ഥാനമേറ്റ അമേരിക്കയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ, നിസ്സഹായരായ ലോക ജനതക്ക് മേൽ കൊള്ളയും കൊലയും വംശഹത്യയും ഭീകരതയും കൂട്ടക്കൊലകളും കൊട്ടഴിച്ച് വിടപ്പെട്ടു.


പുത്തൻ കൊളോണിയലിസം കൊളോണിയസത്തേക്കാൾ സൈനികവൽക്കരണം കുറഞ്ഞ ഘട്ടമെന്നല്ല അർത്ഥമാക്കേണ്ടത്. സോവ്യറ്റ് യൂണിയനും സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചേരിക്കുമെതിരെ ആവിഷ്കരിച്ച ശീതയുദ്ധത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകമെന്നോണം, ലാറ്റിനമേരിക്ക മുതൽ ഏഷ്യ വരെയുള്ള പലരാജ്യങ്ങളിലും പട്ടാള അട്ടിമറിയിലൂടെ നിരവധി ഫാസിസ്റ്റ് ഭരണങ്ങളെ അമേരിക്ക വാഴിക്കുകയുണ്ടായി. അതോടൊപ്പം, സ്വതന്ത്ര ബൂർഷ്വാ ഭരണങ്ങൾ എന്ന പ്രതീതിയുള്ളപ്പോൾ തന്നെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ, പ്രതിവിപ്ലവ ശക്തികളേയും സംഘടനകളേയും അവയിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പിക്കാനും അമേരിക്കക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഇപ്രകാരമുള്ള ഭീകര പ്രസ്ഥാനങ്ങളേയും വലതു ശക്തികളേയും പുത്തൻ കൊളോണിയൽ രാജ്യങ്ങളിൽ വളർന്നു വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ദേശീയ വിമോചന പ്രസ്ഥാനങ്ങളേയും വിപ്ലവ ശക്തികളേയും ഇല്ലാതാക്കുന്നതിന് അമേരിക്ക വിദഗ്ദമായി ഉപയോഗിച്ചു. ബ്രസീൽ, അർജന്റീന, ഉറുഗ്വെ, ഇറാൻ, ഗ്രീസ്, തുർക്കി, പാക്കിസ്ഥാൻ, ഇൻഡോനേഷ്യ, ഫിലിപ്പൈൻസ് തുടങ്ങിയ ലാറ്റിനമേരിക്ക മുതൽ ഏഷ്യ വരെയുള്ള പല രാജ്യങ്ങളും അതിന്റെ ഭാഗമായി ഭീകര സ്വേച്ഛാധിപത്യ ഭരണങ്ങളെ സൈനിക അട്ടിമറികളിലൂടെ പ്രതിഷ്ടിക്കുന്നതിനും അമേരിക്ക നേതൃത്വം നൽകി. 1940 കളിലും 1950 കളിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വേട്ടയുടെ ഭാഗമായി ഉയർന്നുവന്ന മാക്കാർത്തിയിസം ഇപ്രകാരമുള്ള പ്രതിലോമ നീക്കങ്ങൾക്ക് പ്രത്യയശാസ്ത്ര പിൻബലം നൽകി.


1970 കളുടെ തുടക്കത്തിൽ, സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ അപരിഹാര്യമായ ആഭ്യന്തര വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ സ്റ്റാഗ്ഫ്ലേഷൻ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നു. വാസ്തവത്തിൽ ഫാസിസത്തിന് വഴിവെച്ച 1920 കളിലേയും 1930 കളിലേയും ലോക വ്യാപക സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയേക്കാൾ കൂടുതൽ ദീർഘിച്ചതും സങ്കീർണ്ണവുമാണ് ഇപ്പോഴും തുടരുന്ന ഈ പ്രതിസന്ധി. സമ്പദ്ഘടനയിൽ സർക്കാർ ഇടപെട്ടതുൾപ്പടെ ക്ഷേമരാഷ്ട്രം ആവിഷ്കരിച്ചുകൊണ്ടാണ് 1930 കളിലെ പ്രതിസന്ധിയെ മറികടന്നതെങ്കിൽ,  1970 കളിലെ പ്രതിസന്ധിയെ മറയാക്കി ആ ക്ഷേമരാഷ്ട്രം പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കാൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനു കഴിയും വിധം സാർവ്വദേശീയ ഇടതുപക്ഷം പ്രത്യയശാസ്ത്ര-രാഷ്ട്രീയ തിരിച്ചടികൾ നേരിട്ടിരുന്നു. നവഉദാരവാദം എന്നറിയപ്പെട്ട ഈ നയത്തിന്റെ കാതൽ മുരടിക്കുന്ന ഉത്പാദന മേഖലയെ അപേക്ഷിച്ച് ഊഹമേഖലകളിൽ ഊന്നുന്ന കുമിള സമ്പദ്ഘടനയെ കെട്ടഴിച്ചുവിട്ട് അനിയന്ത്രിതമായി ലാഭനിരക്ക് ഉയർത്തി നിർത്തുക എന്നതായിരുന്നു. വാർത്താ വിനിമയവും വിവരസാങ്കേതിക വിദ്യയുമടക്കം സാങ്കേതിക മേഖലകളുടെ എല്ലാ സാധ്യതകളും നവഉദാര കാലത്തെ മൂലധന സമാഹരണത്തിനായി വിന്യസിക്കപ്പെട്ടു. ഊഹമേഖലകളുടെ അഭൂതപൂർവ്വമായ ഈ വികാസം, ഒരു നൂറ്റാണ്ട് മുമ്പ് ലെനിൻ ചൂണ്ടികാട്ടിയ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ജീർണ്ണതയും പരാന്ന സ്വഭാവവും നവഉദാര കാലത്ത് പലമാനങ്ങളുള്ളതും സങ്കീർണ്ണവുമാക്കി. തുടർന്ന്, നവഉദാരവാദത്തിൽ അന്തർലീനമായ പ്രതിലോമ രാഷ്ട്രീയം താരതമ്യേന പലമടങ്ങ് ഭീതിതമായി. ഫാസിസത്തിന് കൂടുതൽ ശക്തിയോടെ കടന്നുവരാനുള്ള പാശ്ചാത്തലമൊരുക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി, ശീതയുദ്ധം അവസാനിക്കുന്ന സന്ദർഭത്തിൽ ഇസ്ലാമിക ഭീകരത എന്ന പുതിയ ശത്രുവിനെ അമേരിക്ക കണ്ടെത്തുകയും ലോകമെങ്ങും സൈനികവൽക്കരണത്തിന് അതുപയോഗപ്പെടുത്തി ഭീകരതാവിരുദ്ധ യുദ്ധം ആവിഷ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു.


ഫാസിസം നവഉദാര ഘട്ടത്തിൽ


മുൻകാല സാമ്രാജ്യത്വത്തിൽ നിന്നും ഗുണപരമായി വ്യത്യസ്ഥമായ ഒട്ടേറെ ഘടകങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ചും മൂലധന സമാഹരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സവിശേഷതകൾ നവഉദാര ഘട്ടത്തിൽ പ്രകടമായിരിക്കേ, ഇന്നത്തെ ഫാസിസം അഥവാ നവഫാസിസം 1930 കളിലെ ‘ക്ലാസിക്കൽ ഫാസിസത്തിന്റെ’ വാർപ്പ് മാതൃകകളാവില്ല. മാർക്സിസ്റ്റ്-ലെനിനിസ്റ്റ് വീക്ഷണത്തിൽ മൂലധനത്തിന്റെ സാർവ്വദേശീയ വൽക്കരണം അഥവാ രാഷ്ട്രാതിർത്തികളെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഫിനാൻസ് മൂലധനത്തിന്റെ സർവ്വ സ്വതന്ത്ര വ്യാപനം  എന്ന പ്രതിഭാസവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി വേണം വർത്തമാന കാലത്തെ ഫാസിസത്തെ വിലയിരുത്തേണ്ടത്. മൂലധനം സാർവ്വദേശീയവൽക്കരണത്തിന് വർദ്ധമാനമായ തോതിൽ വിധേയമാകുമ്പോൾ, അതിനെതിരായ ചെറുത്തു നിൽപ്പുകളെ ശിഥിലീകരിക്കുന്നതിനും തുണ്ടുവൽക്കരിക്കുന്നതിനും നവഉദാര ശക്തികൾ വിജയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തേയും മർദ്ദിത ജനതയേയും സംഘടിപ്പിച്ച് നയിക്കേണ്ട ഇടത്-പുരോഗമന ശക്തികളുടെ രാഷ്ട്രീയ-പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദൗർബല്യമാണ് ഈ ദുരവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ക്ഷേമരാഷ്ട്രം കയ്യൊഴിഞ്ഞ് താച്ചറിസത്തിലൂടേയും റീഗണോമിക്സിലൂടേയും തുടർന്ന് ആഗോളീകരണത്തിലൂടേയും ഫിനാൻസ് മൂലധനത്തിന്റെ കടന്നാക്രമണം തൊഴിലാളിവർഗ്ഗത്തിനും മർദ്ദിത ജനതകൾക്കും മേൽ അതിതീവ്രമാക്കിയപ്പോൾ, നവഉദാര പ്രക്രിയയെ ശരിയായി വിലയിരുത്താൻ കഴിയാത്തതിനാൽ അതിനെതിരെ ഫലപ്രദമായ ചെറുത്ത് നില്പുകൾ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിന് ഇടതുപക്ഷത്തിനു കഴിഞ്ഞില്ല. നവഉദാരവാദത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രമായ പോസ്റ്റ് മോഡേണിസവും പോസ്റ്റ് മാർക്സിസവും ആവിഷ്കരിച്ച് ജനങ്ങളെ അരാഷ്ട്രീയവൽക്കരിക്കുകയും അതിന്റെ ഭാഗമായി സ്വത്വവാദരാഷ്ട്രീയത്തിലൂടെ മൂലധനത്തിനെതിരായ തൊഴിലാളിവർഗ്ഗത്തിന്റെ ചെറുത്ത് നില്പുകളെ അപ്രസക്തമായി സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ഈ ദൗർബല്യം പ്രകടമായി. സാമ്പത്തികാടിത്തറയിലെ മാറ്റങ്ങൾക്കൊപ്പം പ്രത്യയശാസ്ത്ര മണ്ഡലത്തിൽ വ്യാപകമായ ആശയക്കുഴപ്പവും ലോകമെങ്ങും നവഫാസിസ്റ്റ് പ്രവണതകൾക്കും വളക്കൂറുള്ള മണ്ണൊരുക്കി. മുതലാളിത്തത്തിന്റെ തിന്മകൾ ദുരീകരിക്കാനെന്ന വ്യാജേന പോസ്റ്റ് മോഡേണിസം വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത പൗരസ്ത്യവാദവും (Orientalism), കീഴാള സംസ്കൃതികൾ എന്ന പേരിൽ നിരവധി അന്ധവിശ്വാസങ്ങളേയും വിജ്ഞാന വിരോധങ്ങളേയും പ്രാചീന ആചാരങ്ങളേയും സ്വത്വങ്ങളേയും പുനരാനയിച്ചതുമെല്ലാം ഫാസിസവൽക്കരണത്തിനനുകൂലമായ അന്തരീക്ഷമൊരുക്കി.  മതമൗലികവാദത്തിലും സങ്കുചിത ദേശീയവാദത്തിലും വംശീയവാദത്തിലും ഇതരജന വിദ്വേഷത്തിലും അധിഷ്ടിതമായ പ്രതിലോമ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾ മുഖ്യധാരയിലേക്ക് കടന്ന് വരികയും ആഗോളമൂലധനത്തിന്റെ സർവ്വവ്യാപിയായ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്നും ലോകജനതയുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുകയുമുണ്ടായി.


ഈ അനുക്കൂല പാശ്ചാത്തലമാണ്, ഇപ്പോൾ ലോകവ്യാപകമായി പല നവഫാസിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ആവിർഭവിക്കുന്നതിനു കാരണമായത്. തീർച്ചയായും ജനങ്ങൾ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക പാരിസ്ഥിതിക സുരക്ഷിതത്വമില്ലായ്മയിൽ നിന്നും അരക്ഷിതാവസ്ഥയിൽ നിന്നും ഉടലെടുക്കുന്ന പൊതുമനശാസ്ത്രത്തെ വിദഗ്ദമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ജനകീയ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് ബദൽ വെക്കാനില്ലാത്ത മുഖ്യധാരയിലെ പരമ്പരാഗത പാർട്ടികളിലുള്ള ജനങ്ങളിലെ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടതും ഫാസിസ്റ്റു ശക്തികളുടെ വളർച്ചക്ക് ഗതിവേഗം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. പൊതുവെ, ജനപ്രീതികരവും കാല്പനികവും ‘സംസ്കാരങ്ങളുടെ ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ’ പോലെയുള്ള പരികല്പനകൾക്കുമനുസൃതമായി ഇതര ജനവിഭാഗങ്ങളോടുള്ള വിദ്വേഷത്തിലധിഷ്ടിതവുമായ പ്രചരണ തന്ത്രങ്ങളാണ് ഫാസിസ്റ്റുകൾ എവിടേയും ഉപയോഗിക്കുന്നത്. സമൂർത്ത ദേശീയ സാംസ്കാരിക സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് തന്ത്രങ്ങൾക്ക് രൂപത്തിൽ മാറ്റങ്ങളുണ്ടാകാം. ഓരോ രാജ്യത്തിന്റേയും ചരിത്രത്തിനും സവിശേഷതകൾക്കും സംസ്കാരങ്ങൾക്കും അനുസൃതമായി ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന അഥവാ സമാന ഘടകങ്ങളുള്ള ജനങ്ങളിൽ നിന്നും ന്യൂനപക്ഷം വരുന്നതും മതപരമോ വംശീയമോ ഭാഷാപരമോ ആയി അസാദൃശ്യങ്ങളുള്ളതുമായ ആയ പാർശ്വവൽകൃതരായ മർദ്ദിതരേയും ഒഴിവാക്കി നിർത്തുന്നതും ശത്രുക്കളായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതും ഫാസിസ്റ്റുകളുടെ പൊതുരീതിയാണ്. ജനങ്ങളെ കയ്യിലെടുക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി വ്യവസ്ഥാവിരുദ്ധവും സമ്പന്ന വരേണ്യവർഗ്ഗത്തെ പ്രത്യക്ഷത്തിൽ വിമർശിക്കുന്നതുമായ നാട്യങ്ങളും ഫാസിസ്റ്റുകൾ പ്രകടിപ്പിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ അധികാരത്തിലെത്തുന്നതോടെ, തങ്ങളുടെ വാചടോപത്തിൽ കുടുങ്ങി വോട്ട് ചെയത ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളേയും വഞ്ചിക്കുന്നതിൽ ഒരു മടിയുമില്ലാത്തവരാണ് എന്നും ഫാസിസ്റ്റുകൾ.


ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പ്രത്യേകം എടുത്ത് പറയേണ്ട ഒരു കാര്യം നവഫാസിസ്റ്റുകൾക്കിടയിൽ വ്യാപകമായിട്ടുള്ള പുതിയ ചരിത്ര രചനയെ സംബന്ധിച്ചാണ്. കമ്മ്യൂണിസം രാക്ഷസീയമാണെന്ന തരത്തിലുള്ള വ്യഖ്യാനങ്ങൾ ഈയിടെ യൂറോപ്യൻ പാർലമെന്റിലെ നവഫാസിസ്റ്റ് പാർട്ടികളുടെ പ്രതിനിധികളിൽ നിന്നുണ്ടായതും ഇത്തരം വ്യാഖ്യാനങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ്. ഫാസിസത്തെ മഹത്വവൽക്കരിക്കുകയും അതിന്റെ ദുഷ്ചെയ്തികൾക്ക് പുകമറയിടുകയും ചെയ്യുന്ന നിഗൂഡപദ്ധതി യൂറോപ്പിലെ നവഫാസിസ്റ്റുകളുടെ മുഖമുദ്രയായിട്ടുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, സ്റ്റാലിനും ചർച്ചിലും റൂസ് വെൽറ്റും തമ്മിലുണ്ടാക്കിയ ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ സഖ്യത്തിനു പകരം ഉണ്ടാകേണ്ടിയിരുന്നത് ഹിറ്റ്ലർ - ചേമ്പർലേൻ - ഹൂവർ സഖ്യമായിരുന്നുവെന്നും അത് സ്റ്റാലിനെതിരായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു എന്നുമുള്ള മക്കാർത്തിയൻ മാതൃകയിലുള്ള വാദഗതികൾ ഈ പുതിയ ചരിത്രവായനയുടെ ഒരു പരിണിതിയാണ്. രണ്ടാമത്തേത് നടപ്പായിരുന്നുവെങ്കിൽ, 1970 കളിലെ സ്റ്റാഗ്ഫ്ലേഷനിലേക്ക് നയിച്ച ക്ഷേമരാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഭാരം യൂറോപ്പിന് ഏറ്റെടുക്കേണ്ടിവരില്ലായിരുന്നു എന്നാണ് നവഫാസിസ്റ്റുകളുടെ നിലപാട്. സമാനമായ രീതിയിൽ ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്യ്ര സമരത്തെ ഒറ്റുകൊടുത്ത ആർ എസ്സ് എസ്സിന് രാജ്യസ്നേഹത്തിന്റെ പട്ടം ചാർത്തിക്കൊടുക്കാൻ ഒരു ചരിത്ര രചനക്ക് ഹിന്ദുത്വ കേന്ദ്രങ്ങൾ തുടക്കമിട്ടിട്ടുണ്ട്. ബ്രിട്ടീഷ്കാർക്കെതിരായ രാഷ്ട്രീയ സമരം നടത്തിയ ഗാന്ധിയെ അവമതിക്കാനും, ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് പാദസേവ ചെയ്ത സവർക്കർക്ക് രാജ്യസ്നേഹ പട്ടം ചാർത്താനും നടത്തുന്ന നീക്കങ്ങൾ ഈ പുതിയ ചരിത്ര രചനയുടെ ഭാഗം തന്നെയാണ്.


ഇന്ത്യയിലെ ഫാസിസ്റ്റ് പരിവർത്തനം


മേൽ സൂചിപ്പിച്ച ആഗോള പാശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് വേണം ഇന്ത്യയിലെ ഫാസിസത്തിന്റെ ആവിർഭാവത്തേയും വികസന പരിണാമത്തേയും നോക്കികാണേണ്ടത്. യൂറോപ്യൻ ഫാസിസം രൂപം കൊണ്ട 1920 കളുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ തന്നെയാണ് ആർഎസ്എസ്സും രൂപം കൊള്ളുന്നത്. ഈ ആർഎസ്എസ്സിന്റെ ഒരു രാഷ്ട്രീയോപകരണമാണ് ഇന്ന് ഇന്ത്യ ഭരിക്കുന്ന ബിജെപി. ചരിത്ര വസ്തുതകൾ പ്രകാരം യൂറോപ്യൻ ഫാസിസ്റ്റു നേതാക്കളായ ഹിറ്റ്ലറോടും മുസ്സോളിനിയോടും അന്ധമായ ആരാധനയുള്ളവരായിരുന്നു ഇന്ത്യയിലെ ആർഎസ്എസ്സ് സ്ഥാപകർ. ഉദാഹരണത്തിന്, ആർഎസ്എസ്സിന്റെ ആദ്യത്തെ തലവനായിരുന്ന ഹെഗ്ഡേവാറിന്റെ രാഷ്ട്രീയഗുരുവും വഴികാട്ടിയുമായിരുന്ന ബി. എസ്. മുഞ്ചെ 1931 ൽ ഇറ്റാലിയൻ ഫാസിസ്റ്റ് സ്വേച്ഛാധിപതിയായിരുന്ന മുസ്സോളിനിയെ സന്ദർശിക്കുകയും അയാളുടെ ഫാസിസ്റ്റ് അക്കാദമി ഓഫ് ഫിസിക്കൽ എഡുക്കേഷനിൽ ആകൃഷ്ടനാവുകയും ചെയ്തു. ഈ അക്കാദമിയിൽ പരിശീലിപ്പിക്കപ്പെട്ട അർദ്ധ സൈനിക സ്വഭാവമുള്ള തവിട്ടുകുപ്പായക്കാരായ ലുമ്പൻ (lumpen) ഗുണ്ടകളിൽ തല്പരനായതുകൊണ്ടാണ് 1937 ൽ നാസിക്കിൽ മുഞ്ചെയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ബോൺസാലെ സൈനിക സ്കൂൾ സ്ഥാപിക്കുന്നത്. സെന്റ്രൽ ഹിന്ദു മിലിറ്ററി എഡ്യുക്കേഷൻ സൊസൈറ്റിയുടെ പേരിൽ സ്ഥാപിതമായ ഈ സൈനിക സ്കൂളിൽ നിന്നാണ് ഭീകരപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കാവശ്യമായ ഹിന്ദുത്വ ഗുണ്ടകളെ പരിശീലിപ്പിച്ചെടുത്തത്. 2008 ലെ മാലേഗാവ് സ്ഫോടനങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്ത ഹിന്ദുത്വ ഭീകരസംഘങ്ങൾക്ക് ബോൺസാലെ സ്കൂളുമായി ബന്ധമുണ്ടെന്ന് മഹാരാഷ്ട്ര ഭീകരവിരുദ്ധ സ്ക്വാഡിന്റെ തലവനായിരുന്ന ഹേമന്ത് കാർകറെ കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി. ഇപ്പോൾ മോദിയുടെ രണ്ടാം വരവിനെ തുടർന്ന് ഇന്ത്യൻ പട്ടാളക്കാരെ വാർത്തെടുക്കുന്നതിന് ആർഎസ്എസ്സ് സൈനിക സ്കൂൾ ആരംഭിക്കാൻ തീരുമാനമെടുത്തിട്ടുള്ളത് ഈ ബോൺസാലെസ് സ്കൂളിന്റെ തുടർച്ചയാണ്. 2020 ഏപ്രിൽ മാസത്തോടെ രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ആരംഭിക്കാനിരിക്കുന്ന ആർഎസ്എസ്സ് സൈനിക സ്കൂൾ ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിന്റെ തുറന്ന കാവിവൽക്കരണത്തോടൊപ്പം, ഹിന്ദുത്വ ഫാസിസത്തിന്റെ ഗുണപരമായ ഒരു ഘട്ടത്തെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്.


ഹിറ്റ്ലറുടെ ആര്യവംശ ശുദ്ധിയും വെള്ളക്കാരന്റെ മഹത്വവും അതേപടി ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തോടുള്ള വിനീത വിധേയത്വം കൈമുതലായിരിക്കുകയും മുസ്ലീം ജനങ്ങളെ ആജന്മ ശത്രുക്കളായി കരുതിപ്പോരുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ള ആർഎസ്എസ്സ് ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിൽ നിന്നും തുടക്കം മുതലേ വിട്ടുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. ദീർഘകാലം ഇന്ത്യയുടെ മുഖ്യധാര രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലത്തിനു പുറത്തായിരുന്നു അതിന്റെ സ്ഥാനം. ഗാന്ധി വധത്തിൽ ആരോപണവിധേയരായതോടൊപ്പം, ഭരണഘടനക്ക് പകരം മനുസ്മൃതി മതിയെന്ന് തീർത്ത് പറഞ്ഞ സവർണ്ണ ബ്രാഹ്മണ്യ സംഘടനയായ ആർഎസ്എസ് ജനാധിപത്യത്തിനും സമത്വത്തിനും എക്കാലവും എതിരായിരുന്നു. ഒരു ഭീകര സംഘടനയെന്ന നിലയിൽ മൂന്ന് പ്രാവശ്യം നിരോധിക്കപ്പെട്ട ആർഎസ്എസിനു മുഖം രക്ഷിക്കാൻ അവസരം ഉണ്ടാക്കിയത് ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ അടിയന്തിരാവസ്ഥക്കെതിരെ നടത്തിയ ഇടപെടലായിരുന്നു. ഇതോടെ മുഖ്യധാരയിൽ ബിജെപിക്ക് രൂപം നൽകുകയും രാഷ്ട്രീയാധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള കരുനീക്കങ്ങൾ ശക്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതാകട്ടെ രഹസ്യവും പരസ്യവുമായ ഭീകരപ്രവർത്തനവും, പരസ്യപ്രവർത്തനവും നടത്തുന്ന നൂറുകണക്കിനു സംഘടനകളിലൂടേയും തീവ്രവലത് സാമ്പത്തിക ദർശനത്തിലൂടേയുമാണ്. അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനോടുള്ള വിനീത വിധേയത്തിലൂടെ ഇന്ത്യയുടെ സമസ്ത മേഖലകളിലേക്കും കടന്നുകയറിയ ആർഎസ്എസ് ഇന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഫാസിസ്റ്റ് സംഘടനയായി വളർന്നിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി നിരവധി രാജ്യങ്ങളിൽ വമ്പിച്ച കോർപ്പറേറ്റ് ഫണ്ടിങ്ങിന്റെ പിൻബലത്തിൽ, എണ്ണമറ്റ കാവിസംഘടനകൾക്കും പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കും അത് രൂപം നൽകിയിട്ടുണ്ട്.


മുഖ്യധാരയിൽ പ്രവേശനമില്ലാതിരുന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്നും 1970കളുടെ മധ്യത്തോടെ ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലത്തിലേക്ക് പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്നായി ആർഎസ്എസ് കടന്നുവരുന്നത്, സാമ്രാജ്യത്വം നവഉദാരവൽക്കരണം ആശ്ലേഷിച്ച ചരിത്രസാഹചര്യത്തിൽ കൂടിയാണെന്നതും പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു. സാമ്രാജ്യത്വം അഭിമുഖീകരിച്ച അതീവ ഗുരുതരമായ പ്രതിസന്ധിയുടെ ഭാഗമായി ഇന്ത്യയും അക്കാലത്ത് അഭൂതപൂർവ്വമായ രാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലകപ്പെടുകയും രാജ്യത്തെ എല്ലാ സാമൂഹ്യ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും തീഷ്ണമാവുകയും ചെയ്തിരുന്നു. തീർച്ചയായും ഇന്ത്യൻ ദല്ലാൾ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഈ പ്രതിസന്ധിയോടുള്ള പ്രതികരണം എന്ന നിലക്കാണ് 1975 ലെ ഇന്ദിരാ ഗാന്ധിയുടെ അടിയന്തിരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപനത്തെ നോക്കിക്കാണേണ്ടത്. സോവിയറ്റ് യൂണിയനോടുള്ള ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ അക്കാലത്തെ ആഭിമുഖ്യം നിമിത്തം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധത ജന്മസ്വഭാവമായുള്ള തീവ്ര-വലത് ആർഎസ്എസ്സിന് അമേരിക്കൻ പിന്തുണയോടെ അടിയന്തിരാവസ്ഥാ വിരുദ്ധ കാമ്പയിൻ നടത്താൻ കഴിഞ്ഞു. അതേസമയം, അടിയന്തിരാവസ്ഥ അവസാനിക്കുകയും 1980ൽ ഇന്ദിരാഗാന്ധി തിരിച്ച് അധികാരത്തിൽ എത്തുകയും ചെയ്തതോടെ, അമേരിക്കൻ തിട്ടൂരങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങുംവിധം അതിഭീമമായ ഒരു ഐഎംഎഫ് വായ്പ കർശനമായ തീവ്രവലത് ഉപാധികളോടെ സ്വീകരിക്കാൻ അവർ നിർബന്ധിതരായി. ഇപ്രകാരമുള്ള ഇന്ത്യൻ ഭരണവ്യവസ്ഥയുടെ ആത്യന്തം പ്രതിസന്ധി നിറഞ്ഞ ഘട്ടത്തിലാണ് ബിജെപിയ്ക്ക് രൂപം കൊടുത്തുകൊണ്ട് ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടാധികാരം പിടിക്കുന്നതിനുള്ള ചടുല നീക്കങ്ങൾക് ആർഎസ്എസ് മുന്നിട്ടിറങ്ങിയത്.  തുടർന്ന് വന്ന ഘട്ടത്തിൽ കോഗ്രസിന്റെ മൃദുഹിന്ദുത്വ നിലപാടുകളെ വിദഗ്ദമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടാണ് താരതമ്യേന കുറഞ്ഞൊരു കാലത്തിനുള്ളിൽ ആർഎസ്എസ് രാഷ്ട്രീയ അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തത്.


തീർച്ചയായും സുപ്രധാനമായ നിരവധി നാഴികകല്ലുകളാൽ  അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടവയാണ് ആർഎസ്എസ്സിന്റെ അധികാരത്തിലേയ്ക്കുള്ള ഈ പാത. ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ കൊലപാതകത്തിനുശേഷം തുടക്കമിട്ട രാമജന്മഭൂമി പ്രസ്ഥാനം, 1992 ൽ  ബാബറി മസ്ജിദ് തകർക്കൽ, 1990കളുടെ അവസാനം വാജ്‌പേയി നയിച്ച ബിജെപി ഭരണം, 2002ലെ ഗുജറാത്ത് കൂട്ടക്കൊല, 2014ലെ ഒന്നാം മോദി ഭരണം, 2019ലെ കൂടുതൽ കരുത്തോടെ മോദിയുടെ രണ്ടാം വരവ് എങ്ങിനെ അവ കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയാവുന്നതാണ്. രണ്ടാം മോദി ഭരണത്തോടെ ഇന്ത്യയിലെ ഫാസിസവൽകരണം ഗുണപരമായ ഒരു ഘട്ടത്തിലേയ്ക്ക് കടന്നിരിക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യയെ ഒരു ഹിന്ദുരാഷ്ട്രമാക്കുന്നതിന് ആവശ്യമായ ഭരണഘടനാപരവും ഭരണപരവുമായ എല്ലാ നിലമൊരുക്കലും പൂർത്തീകരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിൻപ്രകാരം, മോദി നേതൃത്വം കൊടുക്കുന്ന കോർപ്പറേറ്റ് കാവി ഭരണം 370-ആം വകുപ്പ് റദ്ദ് ചെയ്ത് കാശ്മീരിനെ സൈനികമായി ഉദ്ഗ്രദിക്കുന്നതിന് പുറമെ ബാബറി മസ്ജിദ് നിന്നിടത്ത് രാമക്ഷേത്രം പണിയുന്നതിനുള്ള നീക്കം ശക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതോടൊപ്പം ഏകീകൃത സിവിൽ കോഡിന്റെ മറവിൽ ഹിന്ദുകോഡ് അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള നീക്കവും നടന്നുവരുന്നു. ഇതിനെല്ലാം പുറമെയാണ് ആസ്സാം മോഡൽ പൗരത്വപട്ടിക ദേശവ്യാപകമാക്കിയും പൗരത്വഭേദഗതി നിയമങ്ങളിലൂടെയും മുസ്ലീങ്ങളെ രണ്ടാം തരം പൗരന്മാരോ, പൗരത്വമി്ല്ലാത്തവരോ ആക്കുന്നതും അതുവഴി നാലുകോടിയോളം പേരെ തടങ്കൽ പാളയത്തിലാക്കാനുള്ള ഹീനനീക്കവും മോദി ഭരണം ആവിഷ്‌കരിച്ചിട്ടുള്ളത്. അതോടനുബന്ധിച്ച് കോർപ്പറേറ്റ്, കാവി ഫാസിസത്തിന്റെ തനതു സവിശേഷതകളായ മുസ്ലീം ജനങ്ങൾക്കും ദളിത് വിഭാഗങ്ങൾക്കും എതിരായ കടന്നാക്രമണം, മർദ്ദിത ജാതികളെ നിർബന്ധിതമായി ഹിന്ദുത്വബ്രാഹ്മണ്യത്തിന് കീഴ്‌പെടുത്തൽ, ആധുനികതയുടെയും ശാസ്ത്രീയ -യുക്തി ചിന്തയുടെയും നിരാകരണം, പ്രാകൃത ആചരങ്ങളും വിജ്ഞാന വിരോധവും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കൽ, വിയോജിക്കുന്നതുപോലും രാജ്യദ്രോഹകുറ്റമാക്കൽ, താരാരാധനയും വരേണ്യതയും വളർത്തിയെടുക്കൽ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധത, സർവോപരി കോർപ്പറേറ്റ് ഫിനാൻസ് മൂലധനത്തോടുള്ള സമ്പൂർണ്ണവിധേയത്വം എന്നിവയെല്ലാം പ്രകടമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു



അതേസമയം, ആർ എസ് എസിനെ ഇന്ത്യയുടെ ഭരണകൂടാധികാരത്തിലേക്കെത്തിച്ച കാൽനൂറ്റാ‍ണ്ടുകാലത്തെ നവ ഉദാരപ്രക്രിയയെ കോൺഗ്രസിന്റെ മൃദുഹിന്ദുത്വം സുഗമമാക്കിയത് സുപ്രധാനമാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. 1980ൽ അധികാരത്തിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ തന്നെ സംഘപരിവാറിനോടുള്ള മുൻ നിലപാട് തിരുത്തുന്നതിന്റെ പരസ്യപ്രതികരണമെന്നോണം ആർഎസ് എസ് തലവൻ ദേവരശ് എഴുതിയ പുസ്തകം പ്രകാശനം ചെയ്തത് ഇന്ദിരാഗാന്ധിയായിരുന്നു. ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ വധത്തെ തുടർന്ന് അധികാരമേറ്റെടുത്ത രാജീവ് ഗാന്ധിയാണ് ബാബറി മസ്ജിദ് നിലനിന്ന സ്ഥലത്ത് ശിലാന്യാസം നടത്തുന്നതിന് ഹിന്ദുത്വശക്തികൾക്ക് അനുവാദം നൽകിയത്. 1984 മുതൽ ധർമ്മ സൻസദ്, ബജ്രംഗ്ദൾ, ദുർഗ്ഗാവാഹിനി തുടങ്ങിയ തീവ്രഹിന്ദുത്വസംഘടനകളിലൂടെ കാവിശക്തികൾ രാജ്യമാസകലം വർഗ്ഗീയവിഷം ചീറ്റിയും വർഗീയകലാപങ്ങൾ സംഘടിപ്പിച്ചും അയോധ്യ വിമോചനക്യാമ്പയിന് തുടക്കമിട്ടപ്പോൾ കേന്ദ്രഭരണം കൈയ്യാളിയിരുന്ന കോൺഗ്രസ് കാഴ്ചക്കാരനായി നിൽക്കുകയും ഹിന്ദുവികാരത്തെ തങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായി തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഉപയോഗിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അയോധ്യയിൽ രാമക്ഷേത്രത്തിന് അടിത്തറ പണിയാനുള്ള വിശ്വഹിന്ദുപരിഷത്തിന്റെ രാമശിലാ സമാഹരണത്തിന് കോൺഗ്രസ് ഭരണം എല്ലാ ഒത്താശകളും ചെയ്തുകൊടുത്തതിന്റെ തുടർച്ചയായി 1989ൽ രാമക്ഷേത്രത്തിന് തറക്കല്ലിടാൻ അനുവാദം നൽകുകയും ചെയ്തു. 1980കളുടെ മധ്യം മുതൽ കാവിശക്തികളുടെ ശക്തിസമാഹരണത്തിനായി മറുനാടൻ ഹിന്ദുത്വവാദികളെ ഐക്യപ്പെടുത്തുന്നതിനായി നിരവധി അന്താരാഷ്ട്രസമ്മേളനങ്ങൾ വിളിച്ചുകൂട്ടിയപ്പോഴും മൃദുഹിന്ദുത്വവാദിയായ കോൺഗ്രസ് അവർക്ക് സൗകര്യം ചെയ്തുകൊടുക്കുകയായിരുന്നു. മണ്ഡൽ പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, അദ്വാനിയുടെ രഥയാത്ര ബീഹാറിൽ തടയുമ്പോഴേയ്ക്ക് കോൺഗ്രസ് ഭരണത്തിന്റെ അറിവോടെതന്നെ രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നടന്ന വർഗ്ഗീയകലാപങ്ങൾ  അപരിഹാര്യമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ വരുത്തിവെച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഗുജറാത്ത്, രാജസ്ഥാൻ, മധ്യപ്രദേശ്, ബീഹാർ, ഉത്തർപ്രദേശ് തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാന തെരഞ്ഞടുപ്പുകളിൽ ബിജെപി വൻഭൂരിപക്ഷം നേടിയത് അതിന്റെ പ്രതിഫലനമായിരുന്നു. തീർച്ചയായും ഇന്ത്യയിലെ നെഹ്‌റുവിയൻ നയങ്ങൾക്ക് അന്ത്യം  കുറിച്ച് പൂർണ്ണമായ നവഉദാര വൽക്കരണത്തിലേയ്ക്ക് ചുവടുമാറ്റം നടത്തിയ റാവു-മന്മോഹൻ സിംഗ് ഭരണം തന്നെയാണ് ബാബറി മസ്ജിദ് തകർക്കുന്നതിന് ഹിന്ദുത്വശക്തികൾക്ക് സുരക്ഷാകവചം ഒരുക്കിക്കൊടുത്തതെന്നത് യാദൃശ്ചികമായിരുന്നില്ല. ഈ സമയമാകുമ്പോഴേയ്ക്ക് ഭരണകൂടാധികാരം പിടിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഉപകരണമായി രാമനെ ആർഎസ്എസ് പരിവർത്തിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഗുജറാത്ത് കൂട്ടക്കൊലയുടെ പേരിൽ മോദിക്ക് അമേരിക്ക പത്തുവർഷക്കാലം വിസ നിഷേധിച്ചിട്ടുപോലും ഏതാണ്ട് അതേ കാലത്ത് പത്ത് വർഷം തുടർച്ചയായി ഇന്ത്യയെ ഭരിച്ച യുപിഎ സർക്കാർ അതിന്റെ മൃദുഹിന്ദുത്വ സമീപനം നിമിത്തം നരഹത്യക്ക് ഉത്തരവാദികളായവർക്കെതിരെ ഫലപ്രദമായ ഒരു നടപടിയും

കൈകൊണ്ടില്ല. വളരെ ചുരുക്കത്തിൽ മൃദുഹിന്ദുത്വ സമീപനങ്ങളിലൂടെ കോൺഗ്രസ് സ്വയം അതിന്റെ ശവക്കുഴി തോണ്ടിയപ്പോൾ ആർഎസ്എസും ബിജെപിയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്ത തീവ്ര ഹിന്ദുത്വം അന്തിമ വിജയം കരസ്ഥമാക്കുകയാണുണ്ടായത്.


ഇന്ത്യൻ ഫാസിസത്തെ തീർച്ചയായും ഇവിടുത്തെ ചരിത്രസാഹചര്യവും ഇന്ത്യയുടെ സമൂർത്ത രാഷ്ട്രീയ പരിവർത്തനവും പരിഗണനയിലെടുത്തുകൊണ്ട് വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഏതൊരു സാമൂഹ്യപ്രതിഭാസവും വികസിക്കുമ്പോഴും ആ പ്രദേശത്തെ സാമൂഹ്യ രൂപവത്ക്കരണങ്ങൾക്കും അവിടുത്തെ തനതു സവിശേഷതകൾക്കും അനുസൃതമായിട്ടായിരിക്കും അനുഭവപ്പെടുകയെന്നത് പ്രാഥമിക മാർക്സിസ്റ്റ് പാഠമാണ്. കോർപ്പറേറ്റ് ഫിനാൻസ് മൂലധനത്തിന്റെ സർവ്വാധിപത്യമാണ് ഫാസിസത്തിന്റെ അടിത്തറയെന്നത് അതിന്റെ സാർവത്രികസ്വാഭാവമാണ്. എന്നാൽ നിർദ്ദിഷ്ട സാഹചര്യങ്ങൾക്കും കാലദേശ വ്യതിയാനങ്ങൾക്കും അനുസൃതമായി അതിന്റെ രൂപങ്ങളിൽ മാറ്റമുണ്ടാകും. ഈ യാഥാർത്ഥ്യം തിരിച്ചറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ ഫാസിസത്തിനെതിരായ ജനകീയ

സമരം വികസിപ്പിക്കുന്നതിനെ ദോഷകരമായി ബാധിക്കും.

ഉദാഹരണത്തിന് കോമിന്റേർണിന്റെ 7-ആം കോൺഗ്രസിലെ സമാപന പ്രസംഗത്തിൽ ജനറൽ സെക്രട്ടറി ദിമിത്രോവ് തന്നെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത് കൊളോണിയൽ അർദ്ധകൊളോണിയൽ രാജ്യങ്ങളിൽ ഫാസിസത്തിന്റെ

വികാസം സാമ്രാജ്യത്വരാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് മൗലീകമായി വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുമെന്നാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന്  “ഈ രാജ്യങ്ങളിൽ മുതലാളിത്തരാജ്യങ്ങളായ ജർമ്മനിയിലേയും ഇറ്റലിയിലേയും തരത്തിലുള്ള ഫാസിസത്തിന് ഒരു പ്രസക്തിയുമില്ല“ എന്നാണ്. മറിച്ച്, പിന്നോക്കരാജ്യങ്ങളിലെ സമൂർത്ത സാമ്പത്തികരാഷ്ട്രീയ ചരിത്ര സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസൃതമായിട്ടായിരിക്കും അവിടങ്ങളിൽ ഫാസിസം ആവിർഭവിക്കുക. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഹിന്ദുത്വ ഫാസിസത്തെ ഇവിടത്തെ

ദേശീയ സാഹചര്യമായിട്ടുള്ള കോർപ്പറേറ്റ് ഫിനാൻസ്

മൂലധനത്തിന്റെ ഉദ്ഗ്രഥനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്തി നിലപാടെടുക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.


ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം തീർച്ചയായും ആർ.എസ്.എസ്. പ്രക്ഷേപിക്കുന്ന ആക്രമണ ഹിന്ദുത്വദേശീയത ഒരു ഹിന്ദു മതരാഷ്ട്ര രൂപീകരണത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ളതാണ്. ആർ.എസ്.എസിന്റെ ദേശീയത

ബൂർഷ്വാ ദേശീയ താത്പര്യം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി ആക്രമണയുദ്ധമടക്കം നടത്തിയ നാസിഫാസിസത്തിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതായത്, ഹിന്ദുത്വഫാസിസം സാമ്രാജ്യത്വത്തിന് പാദസേവചെയ്യുന്ന, ദേശീയതാത്പര്യങ്ങളെ ഒറ്റുകൊടുക്കുന്ന കപട ദേശീയതയാണ് പേറുന്നത്. കൊളോണിയൽ - പുത്തൻകൊളോണിയൽ അടിച്ചമർത്തലിനും കൊള്ളയ്ക്കും വിധേയമായതിന്റെ ദീർഘചരിത്രമുള്ള ആഫ്രോ-ഏഷ്യൻ ലാറ്റിനമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ദേശീയതയും രാജ്യസ്‌നേഹവും കൊളോണിയൽ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധപോരാട്ടങ്ങളുമായി ഇഴുകിചേർന്നതാണ്. ഒന്നുകൂടി വിശദമാക്കിയാൽ സാമ്രാജ്യത്വവിരുദ്ധത ഈ രാജ്യങ്ങളിലെ ദേശീയതയിൽനിന്നും ഇഴ പിരിച്ചെടുക്കാനാകാത്തതാണ്.  കൊളോണിയൽ കാലത്തോ, യുദ്ധാനന്തര പുത്തൻകൊളോണിയൽ കാലത്തോ അപ്രകാരമുള്ള ഒരു സ്വതന്ത്ര ദേശീയ മുതലാളിത്ത വികാസത്തിനായി ആർ.എസ്.എസ്. നിലപാടെടുത്തതിന്റെ ഒരു സൂചനപോലുമില്ല. നേരെ മറിച്ച് കൊളോണിയൽ കാലത്തെ ബ്രിട്ടീഷ് പാദസേവയിലൂടെയും പുത്തൻ കൊളോണിയൽ കാലത്തെ അമേരിക്കൻ പാദസേവയിലൂടെയും തുറന്നു കാട്ടപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് അനുസരിച്ച് തുടക്കം മുതൽ ദേശീയതയെ ഒറ്റുകൊടുത്ത ചരിത്രമാണ് ആർ.എസ്.എസിന്റേത്. ഇന്ത്യയിലിന്ന് അതിന്റെ  നിയന്ത്രണറ്റ്തിലുള്ള ഭരണം നടപ്പിലാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തീവ്ര വലത് സ്വഭാവമുള്ള നവഉദാര കോർപ്പറേറ്റ് വൽക്കരണം അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തോടുള്ള വിനീത വിധേയത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥതിലുള്ളതാണ്. അതിന്റെ സാംസ്കാരിക ദേശീയത ആഗോള ഫിനാൻസ് മൂലധനത്തെ  സേവിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പുകമറ മാത്രമാണ് ആർ.എസ്.എസ്. ഈ കപട ദേശീയതയ്ക്കെതിരെ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധസ്വഭാവമുള്ള പുരോഗമനപരവും ജനാധിപത്യപരവുമായ യഥാർത്ഥ ദേശീയതയാണ് ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധസമരത്തിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കേണ്ടത്. പുരോഗമന

ജനാധിപത്യപരവും മതേതര സ്വഭാവമുള്ളതും എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുമായ ഈ ദേശീയതയിൽ ഊന്നിവേണം ഇന്ന് തൊഴിലാളികളുടെയും കർഷകരുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും ദലിത് ആദിവാസി ജനതകളുടെയും മതന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെയും മറ്റെല്ലാ മർദ്ധിതരുടെയും

ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധഐക്യനിര പടുത്തുയർത്തേണ്ടത്.


ഇന്ത്യൻ ഫാസിസത്തെ കൂടുതൽ വിഷലിപ്തവും അപകടകരവുമാക്കുന്നത് ഏറ്റവും പ്രതിലോമകരമായ ബ്രാഹ്മണിക് ഹിന്ദുത്വ മേധാവിത്വത്തിലൂന്നിയ

അതിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ ഊന്നലാണ്. അതിൻ പ്രകാരം, ഇന്ത്യയിലെ മഹാഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളും പൗരാവകാശങ്ങളോ ജനാധിപത്യ അവകാശങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത മർദ്ദിത ജാതികളിലും കീഴ് ജാതികളിലും ഉൾപ്പെട്ട ‘അധമ‘ന്മാരാണ്. മോദി ഭരണത്തിൽ ദലിതർക്കും ഇതര മർദ്ദിത ജാതിയിൽപ്പെട്ടവർക്കുമെതിരെ മുമ്പെങ്ങും ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്ത ഏറ്റവും ഹീനമായ ആക്രമണങ്ങളാണ് നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. പരസ്യമായി തല്ലിക്കൊല്ലൽ, കൂട്ടബലാത്സംഗങ്ങൾ, ദുരഭിമാന കൊലകൾ, ഉന്നത ഗവേഷണസ്ഥാപനങ്ങളിൽപോലും ദലിതർക്കെതിരെ നടക്കുന്ന കൊലകൾ തുടങ്ങിയ വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ ഈ അതിക്രമങ്ങൾ ഇന്ന് പ്രകടമാണ്. ഒരു ഭാഗത്ത് സ്വന്തം വോട്ടുബാങ്ക്  ഉറപ്പിക്കുന്നതിന് സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം വിദഗ്ദമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്ന  ആർ.എസ്.എസ്, മറുഭാഗത്ത് വിശാല ഹിന്ദുത്വത്തിലേയ്ക്ക് താഴ്ന്ന ജാതികളെ നിർബന്ധിതമായി ഉദ്ഗ്രഥിക്കുന്ന പണിയും നടപ്പാക്കി വരുന്നു. അതായത് വിഭജിച്ച് ഭരിക്കുക എന്ന തന്ത്രത്തോടൊപ്പം കാവിശക്തിളുടെ ഭൂരിപക്ഷ അജണ്ടയ്ക്കനുസൃതമായി ജാതി പാർട്ടികളെയും സംഘടനകളെയും അപനിർമ്മിക്കുന്ന ഏർപ്പാടും സജീവമാക്കുന്നുണ്ടെന്നർത്ഥം. ആയതിനാൽ ഇന്ത്യയുടെ സവിശേഷസാഹചര്യത്തിൽ ജാതി ഉന്മൂലനം അടക്കം ഉചിതമായ പ്രത്യയശാസ്ത്ര രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകൾക്കൊപ്പം കോർപ്പറേറ്റ് മൂലധനാധിപത്യത്തിനെതിരായ വിട്ടുവീഴ്ചയി്ല്ലാത്ത പോരാട്ടം ഏറ്റെടുത്തുകൊണ്ടേ ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ പ്രസ്ഥാനത്തിന് മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയൂ. ഒന്നു കൂടി വിശദമാക്കിയാൽ, ഫാസിസത്തിനെതിരെ രാഷ്ട്രീയ - സാമ്പത്തിക - സാമൂഹിക - സാംസ്‌കാരിക മണ്ഡലങ്ങളിൽ നടക്കേണ്ട ഇടപെടലുകൾ ഇന്ത്യയുടെ സമൂർത്ത സാഹചര്യങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായ വിശകലനം ചെയ്തുകൊണ്ടായിരിക്കണം.


1930 കളിൽ, രണ്ട് സാമ്രാജ്യത്വ രാജ്യങ്ങളായ ഇറ്റലിയും ജർമ്മനിയും ഫാസിസം ആശ്ലേഷിച്ചപ്പോൾ ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധപോരാട്ടത്തിന് പ്രത്യയശാസ്ത്ര - രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വം നൽകാൻ കോമിന്റേണും സോവിയറ്റ് യൂണിയനുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് യൂറോപ്യൻ ഫിനാൻസ് മൂലധനത്തിന്റെ രക്ഷാകർതൃത്വത്തിൽ അവിടെ ഏകദേശം 10 നവനാസി പാർട്ടികൾ അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നു. അവരാകട്ടെ തൊഴിലാളി വർഗത്തിനും അഭയാർത്ഥികൾക്കും കുടിയേറ്റക്കാർക്കുമെതിരെ ഒരു അഖിലയൂറോപ്യൻ ഫാസിസ്റ്റ് സഖ്യത്തിനും രൂപം കൊടുത്തുകഴിഞ്ഞു. അതോടൊപ്പം യൂറോപ്യൻ ഫാസിസം ഉദയം ചെയ്ത യുദ്ധപൂർവ്വ ഘട്ടത്തെ അപേക്ഷിച്ച്, വർത്തമാന നവഉദാരഘട്ടത്തിൽ ഫിനാൻസ് മൂലധനം സാർവദേശീയവത്കരണത്തിന് വിധേയമായിരിക്കുന്നു. തൻനിമിത്തം, മൂലധന സമാഹരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജീർണതയും പരാന്നസ്വഭാവവും ഊഹമേഖലയുടെ വികാസവും പ്രതിലോമപരതയും സൈനികപരതയും അടിച്ചമർത്തലുമെല്ലാം നിരവധി മടങ്ങ് ശക്തമാകുകയും പുതിയ മാനങ്ങൾ ആർജ്ജിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നേരെ മറിച്ച് പ്രത്യയശാസ്ത്ര - രാഷ്ട്രീയ ദൗർബല്യങ്ങളാൽ, ഇടതു പക്ഷത്തെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം ഇന്നത്തെ ഫാസിസ്റ്റ്ഭീഷണിയെ വസ്തുനിഷ്ടമായി അപഗ്രഥിക്കുന്നതിനും വെല്ലുവിളികൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനും പരിമിതികൾ നേരിടുന്നു. ഇന്ത്യൻ ഫാസിസത്തിന്റെ സവിശേഷതകൾ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഇവിടെയും ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധസമരത്തിന്റെ നേതൃശക്തിയായി മാറുന്നതിന് ഇനിയും ഇടത്പക്ഷത്തിന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധസമരത്തിലെ നേതൃത്വത്തെയും ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധമുന്നണിയിലെ ഘടകശക്തികളെ സമ്പന്ധിച്ചും വ്യക്തത ആവശ്യമാണ്. കോമിന്റേൺ ഏഴാം കോൺഗ്രസിൽ ദിമിത്രോവിന്റെ നിരീക്ഷണങ്ങൾ ഈ സന്ദർഭത്തിൽ വളരെ പ്രസക്തമാണ്. ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ സമരത്തിൽ സാമ്രാജ്യത്വ ബൂർഷ്വാസി ഉൾപ്പെടുന്നതിനെ സംബന്ധിച്ച് സന്ദേഹങ്ങൾ അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയുണ്ടായി. സാമ്രാജ്യത്വ ബൂർഷ്വാസി നേരിട്ട അതീവഗുരുതരമായ പ്രതിസന്ധി മറികടക്കുന്നതിനാണല്ലോ  ഫാസിസം ആവിർഭവിച്ചത്. മറ്റൊരുകാര്യം അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത്, സോഷ്യൽ ഡോമോക്രാറ്റുകളുടെ വർഗ്ഗസഹകരണ സമീപനത്തെ സംബന്ധിച്ചായിരുന്നു. ബൂർഷ്വാ ഭരണകൂടങ്ങളുമായി ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ മുന്നണിയ്ക്ക് സഖ്യമുണ്ടാക്കേണ്ടിവന്നതിന്റെ ദൗർബല്യം സ്റ്റാലിനും അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്റ്റാലിന്റെ അഭിപ്രായം, ഫിനാൻസ് മൂലധനത്തിന് കീഴിൽ നടക്കുന്ന മൂലധനസമാഹരണത്തിന്റെ സവിശേഷത ബൂർഷ്വാ ജനാധിപത്യം സ്ഥായിയായി നിലനിർത്തുന്നതല്ലെന്നായിരുന്നു. ഫിനാൻസ് ദുഷ്പ്രഭുത്വവുമായുള്ള ബാന്ധവം നിമിത്തം സോഷ്യൽ ഡെമോക്രസിയെ ഫാസിസത്തിന്റെ ‘മിതവാദ ഘടക’മായി കാണേണ്ടതുണ്ടെന്ന വിമർശനവും സ്റ്റാലിൻ മുന്നോട്ടുവെയ്ക്കുകയുണ്ടായി. രണ്ടാം ലോകയുദ്ധാനന്തരം, ഹിറ്റ്ലർ ഫാസിസത്തിന്റെ ഭീകരാനുഭവങ്ങൾ കണ്മുന്നിൽ ഉണ്ടായിട്ടും, അമേരിക്കൻ പുത്തൻ അധിനിവേശ ക്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി വിവിധരാജ്യങ്ങളിൽ അടിച്ചേൽപ്പിച്ച സൈനിക സ്വേച്ഛാധിപത്യഭരണങ്ങളുടെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ സ്റ്റാലിന്റെ വിലയിരുത്തൽ ശരിയായിരുന്നുവെന്ന്  കാണാം.


നവ ഉദാരകാലത്തെ ഫാസിസ്റ്റ് കടന്നാക്രമണം നടക്കുന്നത് കോർപ്പറേറ്റ് മൂലധനത്തിന്റെ നടത്തിപ്പുകാരായ സാമ്രാജ്യത്വ ബൂർഷ്വാസിയും ദല്ലാൾ ബുർഷ്വാസിയും കോർപ്പറേറ്റ് വൽക്കരണത്തിന്റെ മാപ്പ്സാക്ഷികളായ സോഷ്യൽ ഡെമോക്രാറ്റുകളും കൂടുതൽ ജീർണ്ണീക്കുകയും ഉപരിഘടനയിലെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര സാംസ്‌കാരിക പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ അത് പ്രകടമാകുകയും

ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. ഈ സവിശേഷസാഹചര്യത്തിൽ, ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധമുന്നണിയിലെ സ്ഥായിയായ സുഹൃത്തുക്കളെ ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് കൃത്യമായി വേർതിരിക്കാനും സോഷ്യൽ ഡെമോക്രാറ്റുകളിലെ പുരോഗമന വിഭാഗങ്ങളെ കൂടി നേടിയെടുക്കാനും കഴിയുന്ന ശ്രദ്ധാപൂർവ്വമായ പ്രവർത്തനത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ ബാധ്യസ്ഥരാണ്. ഫാസിസ്റ്റ്ഭരണത്തിനെതിരെ നാനാരൂപങ്ങളിൽ ജനങ്ങൾ മുന്നോട്ട് വരുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ മുഖ്യപ്രതിപക്ഷമായ കോൺഗ്രസാകട്ടെ ശിഥിലീകരണത്തിന്റെ പാതയിലാണ്. കോൺഗ്രസിനൊപ്പം ഇതര ഭരണവർഗ്ഗ പാർട്ടികളും സോഷ്യൽഡെമോക്രാറ്റിക് നേതൃത്വവും ഫാസിസത്തിന് അടിസ്ഥാനമായിട്ടുള്ള

കോർപ്പറേറ്റ്വൽക്കരണ പക്ഷത്തേയ്ക്ക് ചുവടുമാറ്റം നടത്തിക്കഴിഞ്ഞു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ മുൻകാല അനുഭവങ്ങളിൽനിന്നും പാഠങ്ങൾ പഠിക്കുന്നതോടൊപ്പം ഇന്ത്യയുടെ സമൂർത്ത സാഹചര്യങ്ങളെയും വർത്തമാന ലോകയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയും വസ്തുനിഷ്ടമായി വിലയിരുത്തിക്കൊണ്ട് മാത്രമേ ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധമുന്നേറ്റം കെട്ടിപ്പടുക്കാനാകൂ. ഉദാഹരണത്തിന്, മതം അതിൽതന്നെ ഫാസിസ്റ്റാണെന്ന വാദഗതി നമുക്ക് അംഗീകരിക്കാനാവില്ല. അതേ സമയം എല്ലായിടത്തും ഭൂരിപക്ഷമതത്തെ ഫാസിസത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര അടിത്തറയാക്കുന്നതിൽ ഫിനാൻസ് മൂലധനം വിജയിക്കുന്നതായും കാണാനാകും. അമേരിക്കയിൽ ഇവാൻജലിസവും പശ്ചിമേഷ്യയിൽ രാഷ്ട്രീയ ഇസ്ലാമും ഇന്ത്യയിൽ ഹിന്ദുത്വവും ദക്ഷിണപൂർവ്വേഷ്യയിൽ ബുദ്ധിസവും ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. ഇക്കാരണത്താൽ, മതന്യൂനപക്ഷങ്ങൾകെതിരായ ഫാസിസ്റ്റ് അടിച്ചമർത്തൽ ഇന്നൊരു വസ്തുനിഷ്ഠ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. അക്കാരണത്താൽ, എല്ലാ മതങ്ങളിലേയും തീവ്രവാദ - മത - മൗലികവാദ വിഭാഗങ്ങളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, മർദ്ദിത - മതന്യൂനപക്ഷങ്ങളോട് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടത് ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധജനാധിപത്യ ശക്തികളുടെ

കടമയാണ്. ഇന്ത്യയുടെ സവിശേഷ സാഹചര്യത്തിൽ, പൗരത്വ ഭേദഗതി ബില്ലിലൂടെയും മറ്റും ഫാസിസ്റ്റുകൾ തെരഞ്ഞ്പിടിച്ച് ലക്ഷ്യമിടുന്നത് മുസ്ലീങ്ങളെയാണ് എന്ന കാര്യം ഗൗരവപൂർവ്വം കാണേണ്ടതുണ്ട്.


അപ്രകാരം, പാർട്ടിയുടെ പതിനൊന്നാം കോൺഗ്രസ് അംഗീകരിച്ച രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയത്തിന്റെ തുടർച്ചയായും രണ്ടാം മോദി ഭരണത്തിൽ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഗുണപരമായ മാറ്റങ്ങൾ കണക്കിലെടുത്തുകൊണ്ടും കോർപ്പറേറ്റ് - കാവി ഫാസിസത്തിനെതിരായ സമരത്തിൽ പോരാടുന്ന ഇടത് ശക്തികളുടെ വിപ്ലവകരമായ ഐക്യത്തിനാണ് കേന്ദ്രസ്ഥാനം. ഫാസിസത്തിന്റെ എല്ലാ രൂപങ്ങൾക്കുമെതിരെ ഫലപ്രദമായ ചെറുത്തുനില്പുകൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന ജനകീയ മുന്നേറ്റങ്ങളുടേയും വർഗ്ഗബഹുജനപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും അടിത്തറയിലേ പോരാടുന്ന ഇടത് ശക്തികളുടെ ഇപ്രകാരമുള്ള ഒരു മുൻകൈ വളർത്തികൊണ്ടുവരാനാകൂ. ഈ പക്രിയയുടെ തുടക്കമെന്ന നിലയിൽ, ഒരു പൊതു മിനിമം പരിപാടി ആവിഷ്കരിക്കുന്ന ദിശയിൽ പോരാടുന്ന ഇടത് സംഘടനകളുമായി ഒരു തുറന്ന ചർച്ചയ്ക്ക് കേന്ദ്രകമ്മറ്റി മുൻകൈ എടുത്തിട്ടുണ്ട്. സമൂർത്തസാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസൃതമായി അഖിലേന്ത്യാ അടിസ്ഥാനത്തിലും സംസ്ഥാനങ്ങളിലും പാർലമെന്ററിപ്രവർത്തനങ്ങളും പാർലമെന്റേതര പ്രവർത്തനങ്ങളും  ഏറ്റെടുത്തുകൊണ്ടുള്ളതാകണം ഈ ഇടപെടൽ. ഫാസിസത്തിനെതിരായ ജനപപക്ഷത്ത് നിന്നുള്ള ബദൽ മുന്നോട്ടുവെയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയ മുൻകൈയ്ക്ക് മാത്രമേ, അഖിലേന്ത്യാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിശാലമായ ഒരു ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ മുന്നണിക്ക് നേതൃത്വം കൊടുക്കാനാകൂ. പുരോഗമന ജനാധിപത്യശക്തികളുമായി ഇപ്രകാരം ഐക്യപ്പെടുന്നതിന്റെ

തുടർച്ചയായി, ജനകീയ ആവശ്യങ്ങളുടെയും നിർദ്ദിഷ്ടസാഹചര്യങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ അടവുപരമായ പ്രശ്‌നാധിഷ്ടിത സഖ്യങ്ങളിൽ  മറ്റു വിഭാഗങ്ങളുമായി ചേർന്ന് സമരങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിനുള്ള ശ്രമവും ഊർജ്ജിതമായി മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകേണ്ടതുണ്ട്. നമ്മുടെ സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലിനുള്ള മണ്ഡലം ഇത് തുറന്നിടുമ്പോൾ തന്ന, ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ സ്വഭാവമുള്ള കൂടുതൽ കൂടുതൽ ശക്തികളെ നേടിയെടുക്കുന്നതിനും ഭരണവർഗ്ഗങ്ങൾക്കിടയിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി കോർപ്പറേറ്റ് കാവിപക്ഷത്ത് നിൽക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രതിലോമഘടകങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിനും ഈ ഇടപെടൽ സഹായകമാകും. കോർപ്പറേറ്റ് കാവി ഫാസിസത്തെ ചെറുത്തു പരാജയപ്പെടുത്തുന്നതിലും യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യം ജനങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുക എന്ന ദീർഘകാല ലക്ഷ്യം പൂർത്തീകരിക്കുന്നതിനും ഈ സമീപനം ആവശ്യമാണ്.


(കേന്ദ്രപാർട്ടി സ്കൂളിൽ അവതരിപ്പിച്ച പ്രബന്ധം)


  1. Introduction: The coming to power of the Modi-led BJP again with a thumping majority poses a serious challenge to the toiling and oppressed masses. Not only there is a further sharp turn to the far right, footsteps of fascism are growing louder by the day. Soon after Modi-2 took over there has been a spurt in mob lynchings and attacks on dalits and minorities. There is talk of implementing NRC in other states apart from Assam, thus creating a situation where millions may be deprived of citizenship rights by one stroke of the pen. Measures like the new draft education policy are a thinly veiled attempt at imposing the Hindi-Hindu-Hindustan paradigm on the younger generations and striking at the root of our culture of diversity and democracy. Fascisization of all fields is taking place more aggressively. Virulent national chauvinism is being peddled as answer to all problems, thus creating a culture of communal frenzy and majoritarian violence. Voices of dissent are being summarily throttled. The RSS Parivar is on an offensive to transform India into a Hindu Rashtra by 2024. Side by side, Modi’s neo-liberal economic policies continuously intensifying corporatization are aimed at pauperization of the masses. The projected privatization of all public sector enterprises, changes in labour laws to please the corporate, the abject surrender to US threats, the growing rate of unemployment, farmers’ distress, aggravating climate crisis – all these are making for a situation of unprecedented catastrophe. The latest developments, scrapping Article 370 of the Constitution and dividing J&K in to two union territories by Modi-2 is a direct attack against the democratic rights of the Kashmiri people. The valley is under total military occupation, with all movements of people, communication and all civilian facilities stopped with the state put under 144 and curfew imposed. While these steps have internationalized the Kashmir question even when Modi is repeating it as an internal matter, it aso threatens whatever federal values still remaining in the Constitution.. This belligerent corporate-saffron fascist offensive can be effectivey challenged and defeated only if party building is effectively take up.
  2. The Political Resolution adopted by the 11th Party Congress, after analyzing the present situation has pointed out the importance “to urgently engage in building up the Party, strengthening class/mass organizations and developing peoples movements and class struggle”. In continuation to it, analyzing the situation following the ascendance of Modi-2, the Central Committee in its June, 2019, Resolution has called: “to combat this all round intensification of neoliberal/corporatization policies and fascisization of all fields, the Central Committee calls for: Firstly, take up the party building as the first and foremost task, trying to merge all genuine communists and streamlining the party committees at all levels; strengthen class/mass organizations, and develop people’s movements in all fields and at all levels according to the concrete situation;......”. It is evident that unless the task of party building is taken up as the primary task all other tasks shall remain unfulfilled. In the present situation of ever intensifying fascisization, this task has become paramount. Only under the leadership of an ideologically, politically and organizationally powerful communist party, surrounded by class/mass organizations/movements, the development of class struggle and people’s movements this task can be effectively carried forward, and the united front activities according to the demands of the present situation can be initiated and developed.
  3. The Political Organizational Report (POR) adopted by the Eleventh Congress has explained the various aspect of party building including the necessity for theoretical offensive required for it as follows: “(5.a.3….while considering the magnitude of the theoretical challenges confronting the communist movement, as explained in The Resolution, (Resolution on Theoretical Offensive adopted by the Tenth Congress), what we could do in this field so far is still very little……” It has explained in detail the necessity to intensify the theoretical offensive to continuously develop the Party’s programmatic approach, Path of Revolution and the organizational tasks. An over-view of the organizational strength and functioning of the present state committees, which are still insignificant considering the magnitude of the challenges before us, also underline the importance of taking up the party building in an all embracive manner.
  4. Unification of Communist Revolutionaries

As the POR called for, the present situation, more than ever, demands the unity of the communist revolutionary (CR) forces to defeat the ruling class forces and to advance towards people’s democracy and socialism. After last five decades long practice of parliamentary cretinism, the CPI(M) led Left Front has suffered severe decimation .On the other extreme, the left adventurist stream also has alienated from the people further. In this situation, we have to expand the call to unite all communist forces who are prepared to struggle against these deviations and to pursue Marxist-Leninist theory and practice according to the concrete analysis of present international and Indian situation. Based on this understanding, as explained in the POR, during the last one decade, especially  after the Bhopal Special Conference in 2009, we have merged with many sections/organizations of communist revolutionaries. This process is still continuing. Presently, when almost all the parties/organizations within the broad “left spectrum’ are undergoing a major ideological and political churning, there are good possibilities for merger of many of them with Red Star, leading to a new communist polarization. We have to intensify our efforts in this direction. The experience of the Bhangar people’s resistance struggle has created more favorable conditions for advancing unity talks with the communist forces.

  1. This question of winning over the communist forces to the party should be taken up at three levels: Firstly, though their number may vary considerably from state to state, there are many former members of organizations belonging to the ‘communist spectrum’ who can be won over and enrolled after convincing them about our party line; Secondly, there are many groups of comrades, especially in states where the left movement had good influence, who have left their previous organizations due to ideological or political or organizational differences, for winning over whom also initiative should be taken; Thirdly, active efforts should be made to find out organizations who are nearer to our party line and to win over them through protracted discussions and, if necessary by even working together with them for some time forming coordination committees..
  2. Party Membership: Though we have our presence in 17 states and SCs/SOCs in 16 states, our party membership in 2018 was only a little over 4,000. Even among them, many are not fulfilling the responsibilities as explained in the Party Constitution. During this year’s membership renewal process, such inactive members should be convinced to overcome their weaknesses, or, if this is not possible, should be weeded out. Considering the enormous tasks we have to take up in different fields, this membership is absolutely insufficient. Urgent steps should be taken to increase the membership. The following steps should be taken up for accomplishing it:
  3. We have formed Party Sub-Committees in all class/mass organizations and movements at central level. They are constituted at state level also at least in few states or in few fields. Make these committees active and through them take up the enrolment of party members from all fields, especially from among the workers, agricultural workers and peasantry. Considering the fairly good number of membership in TUCI, AIKKS and ABM a good number of members can be recruited from these areas.
  4. Though two thirds of the population in our country are under 35 years old, our membership among them is very limited. This is linked to our weakness in building the student and youth organizations in spite of repeated decisions. Give more emphasis to this field and recruit larger number of candidate members from students and youth.
  5. Women constitute half of our population. Without giving emphasis to women’s liberation, party cannot advance the revolutionary movement. But proportion of women among our party members and their presence in party committees are deplorable. Attention should be given for recruiting large number of women as party members.
  6. The results of the 17th Lok Sabha elections show severe decimation of CPI(M) and CPI, especially in W. Bengal and Tripura. During the last decade, large number of members of these parties and of the ML organizations have become inactive. Some of the comrades associated with us in the past had also become inactive. An active campaign should be organized and hold continuous discussions to win over them to our Party line and to enroll them as party members.
  7. The experience of Bhangar movement has taught us that successful waging of such people’s movements become a gold mine for recruiting large number of party members including whole timers. It will be reflected in the growth of party membership in Bengal this year. Similarly in all areas where mass movements are developing, proper emphasis should be given to bring the struggling people nearer to the party and to recruit new members from among them to the party.
  8. Give emphasis to building grass root level party committees: During the last few years the CC has emphasized repeatedly on the importance of organizing and strengthening party committees at the grass root level, that is party committees at Branch, Local and Area levels and Party Sympathizers’ Groups. Decline of our mobilization strength for party programs, and our poor performance in the elections even in the districts where we have waged many struggles are connected to the weakness of our party at grass root level. With the strengthening of the three tier panchayat system, all the ruling class or main stream parties are giving lot of emphasis to capture these Gram, Block and District panchayats, deploying even their senior cadres to them. Since enormous funds are available for these panchayats, they have become very corrupt. As we are not giving proper emphasis to build grass root level party committees and to provide party education and political guidance to them, even few of our own comrades elected to them also became corrupt and left the party. We have to seriously evaluate these negative experiences. Give utmost political and organizational importance to strengthening grass root level party committees. In districts where our party committees are functioning, select gram and block panchayats where our party presence is there; strengthen the Branch committees at village/town/municipal ward level and Local Committees at Gram/Town panchayat levels; chalk out people’s programs/our alternative development and democratization concepts, and wherever possible form people’s committees to capture the panchayats, struggling against the main stream parties. By striving to make these panchayats to function according to our political and organizational line, consistently strengthening the direct participation of the people in its activities through strengthening the functioning of the neighborhood committees. In this way we shall be able to take class struggle to the grass root levels. (see the Appendix).
  9. Strengthen the District Committee functioning: The district committees link the state committee with the grass root party committees, and in the party structure of the communist party it has to play an important role. It should have an office and regular office functioning, including the practice of issuing press statements on important developments. It should coordinate the working of area committees and the grass root functioning below them. It should collect the levy regularly and ensure the propagation of party organs and literature. It should maintain levy register and account register. It should send circulars to lower level committees on the one hand, and send regular written reports to state committee.
  10. Strengthen State Committee functioning: In a multinational/multi lingual country like India, the state committees have to play a very important role if we have to lead the revolutionary movement and party forward. But many of our state committees are very weak. Many of them have no proper office or office functioning. They do not bring out the state party organ or issue statements on important developments. We have to wage consistent struggle against the influence of liberalism on the one hand and against sectarianism on the other to strengthen the state committee functioning, taking practical steps for it.
  11. Give Emphasis to party Education: As explained in the POR adopted by the 11th Party Congress (quoted above), in spite of repeated efforts necessary emphasis is not given to party education at state and district levels, though central party schools are regularly conducted from 2010, party schools are not organized at lower levels including translation of all central party school papers in most of the states. All the state committees should ensure that immediate steps are taken to overcome this weakness. In the present situation of increasing fascisization of the country and the problems created by alien thinking within the “left spectrum” leading to its splintering, the importance of party education by organizing regular party classes has increased more. It also calls for making necessary basic Marxist classics available to the comrades. The state committees should give ever-increasing attention to this.


  1. Conclusion: With the coming to power of Modi-2 and intensification of fascisization, the concrete conditions in our country are going to face fast changes. As we intensify our struggle in all fields, it is natural that we shall come under increasing state repression, and we should be prepared to face it. While we shall continue to utilize all possibilities for open work to link the party with the masses, our party committee system and organizational functioning should be properly streamlined so that it is capable of confronting all eventualities. Let us strengthen our party building with all our might, overcoming all past mistakes and present weaknesses.

Appendix: On linking the Party Building at Grass Root level with the 3-Tier Panchayat System.

  1. While giving emphasis to party building, along with giving emphasis to grass root level party building, Ie, of Area, Local and Branch committees, their activities should be linked to our active participation in the functioning of the 3-tier panchayat system. In the Central Party School in 2013 we had discussed a paper on Our Approach to Participation in Local Body Elections. Even after so amny years, still we could not make any advances in this field. Not only that,  as we failed or as we are very weak, in developing grass root level party building linking with revolutionary participation in the panchayat system, and preparing our comrades accordingly, almost all our comrades elected to panchayat samithis so far by and large got influenced by corrupt practices and left our party.
  2. Under these circumstancess, what is happening under the Bhangar Jomi Committee is significant. As the struggle was reaching its peak, confronting the armed attack of the TMC goons we could fight only six seats of Polarhat panchayat where we won with more than 90% support, while in all other 9 seats TMC won without contest or by capturing booths. When the Bhangar Agreement was signed, apart from the compensation to the affected people, the state government agreed to implement a number of projects in the affected area for the people. Now the TMC is trying to convene the full panchayat samithi and impose its hegemony so that it can control all these projects plus other panchayat projects sanctioned by the government. As it shall lead to a situation like what was happening in the past, the Jomi Committee is waging legal struggle as well as struggle in the streets to continue its control in the areas from where our comrades have won. In this way we are struggling to use the panchayat system to consolidate the gains of the Bhangar movement. It calls for regular attention of the leading comrades also. In this way the WB state committee is striving to maintain and expand our political and organizational influence in this area. It is a good example to be emulated in other areas/states according to concrete conditions.
  3. Numerous past experiences teach us that wherever such struggles take place, as the gains are not consolidated through effective utilization of the panchayat system and strengthening of our mass base through it, very soon our gains were lost or very little of it is continuing. Many decades of parliamentary experience of traditional communist parties also teaches that if the parliamentary institutions including the 3-tier panchayat system are not used in a revolutionary manner as part of the class struggle, they can lead to negative results. It is in this context, however micro level it may be, the present militant functioning of the Bhangar Committee after signing of the agreement should be viewed.
  4. Presently under neo-liberalism, both imperialism and comprador Indian ruling classes are effectively utilizing local self governments for their neocolonial objectives in the same manner as they make use of central and state governments. All the ruling class parties like BJP, Congress, regional parties and CPI(M)-led parties are functioning as proponents of this neoliberal approach to local bodies. In this context, it is imperative on the part of the struggling left forces to put forward a class approach to local body elections. It should expose the so called top-down decentralization imposed under the labels of “participatory democracy”, “participatory development” and “empowerment” by imperialist centers. It has to show that such decentralization is not intended for genuine people’s political power at the local level. On the contrary, it leads to increasing global centralization of finance capital by making local bodies as its appendage.
  5. At the behest of neo-colonial agencies such as the World Bank, as part of downsizing the welfare state, all erstwhile social welfare and developmental tasks of the central and state governments are put on the shoulders of fund-starved local bodies who are increasingly made direct dependencies of WB, ADB and other funding agencies. In spite of the economic burden imposed on them, the right to collect land revenue, which is now with the State government, is not set apart for local bodies. The bureaucratic set up of the local bodies has also changed little in the midst of many talks on decentralization. Even today, the elected representatives of the Panchayat system are not vested with any real powers. All the financial and executive powers are vested with the executive officer or secretary of the Panchayat system at village, bloc and district levels. More precisely, the elected local bodies still lack autonomy regarding resource mobilization and executive powers of implementation.
  6. Taking these aspects into consideration, according to the concrete conditions prevailing in different parts of the country, we should put forward a people’s alternative of bottom-up decentralization which is inseparably linked with the development of class struggle aimed at basically altering the existing property relations and power structure.
  7. The Party should actively participate in local body elections with this ideological clarity and with a political program so as to transform local bodies as primary centers of people’s political power. For this, participation in local elections should be linked with the uncompromising struggle and campaigns for redistribution of land on the basis of land to the tiller, confiscation of land held by land mafia, distribution of such lands and surplus land among landless, agitation against displacement, against all super-imposed neo-colonial projects, and so on.
  8. The genuine decentralization means the workers, peasants and all other oppressed sections and classes, the masses of the people, wielding political power at the local level. It is invariably linked to the abolition of imperialist strangle hold over the country and basic changes in the class relations which are maintained through the present “top-down” decentralization. Instead of this, a “bottom-up” decentralization as people’s alternative replacing the existing class relations and hegemony of imperialist finance capital is indispensable. A restructuring of the property relations including land relations in favour of the landless, entrusting land to the real tillers, is an essential component of this. In spite of the rhetoric on decentralization and empowerment of panchayats, the Indian state keeps the people in the dark and imposes various neo-colonial projects violating their jurisdiction. In numerous court cases where panchayats vs MNCs are involved, mostly the courts uphold the neo-colonial loot of the latter against the rights of the former.
  9. The Party should reject the neo-liberal decentralization experiments pursued In different states. It should try to draw lessons from the experiences of Paris Commune, the “Soviets” and “People’s Communes”. They should take lessons from them and make efforts for applying them in accordance with the concrete conditions prevailing today. Along with the development of struggles by class/mass organisations, a people’s development agenda should be placed before the people. All State Committees should prepare a manifesto clearly specifying the Party’s program including specific demands for land, shelter, food, drinking water, employment, education, healthcare, etc. with respect to local body elections according to concrete conditions. Along with this, an effective organizational initiative for utilizing local bodies in the interest of class struggle should be evolved.



Page 1 of 9

The Communist movement in India has a history of almost a century after the salvos of October Revolution in Russia brought Marxism-Leninism to the people of India who were engaged in the national liberation struggle against the British colonialists. It is a complex and chequered history.